خانۀ سوخته

by August Strindberg, جواد عاطفه (مهرگان خرد)

98 pages, Paperback

First published January 1, 2025

About the author

Johan August Strindberg, a Swede, wrote psychological realism of noted novels and plays, including Miss Julie (1888) and The Dance of Death (1901).

Johan August Strindberg painted. He alongside Henrik Ibsen, Søren Kierkegaard, Selma Lagerlöf, Hans Christian Andersen, and Snorri Sturluson arguably most influenced of all famous Scandinavian authors. People know this father of modern theatre. His work falls into major literary movements of naturalism and expressionism. People widely read him internationally to this day.

https://en.wikipedia.org/wiki/August_...

Reviews

[Sepideskandari · Rating 5 out of 5]

#نظر_شخصی
#خانه_سوخته

سومین نمایشنامه از استریندبرگ که می‌خوندم و با دیدگاه نویسنده بیشتر آشنا شدم. باز هم در مرکز داستان با زنی مواجه می‌شویم و بدنبال آن ویرانی پرتکرار در نمایشنامه‌های این نویسنده. زنی که همزمان هم نقش قربانی را دارد و هم نقش عامل سرکوب. از دیدگاه روانکاوی هم به نقل از فروید: «خاطره سرکوب شده در ناخودآگاه به صورت کنش تکراری بازمی‌گردد.» موضوع اصلی خانه سوخته آتشی است که در زیر خاکسترهایش اسراری نهفته است. و افشا کننده حقیقت می‌تواند نمادی از خود استریندبرگ باشد. آتش می‌تواند نمادی از پاکسازی و پرده برداری از رازها باشد و گویا استریندبرگ قصد دارد با تلنگر به خواننده ما را در برابر حقایق تلخی که پشت ظواهر همیشه نهفته است کند. مرد مرموز در اینجا عیناً نقش آیینه را دارد که مقابل هرکسی می‌ایستد پرده از اسرار و دوگانگی‌ها برمی‌دارد. او صدای فریاد جمعی است که میخواهد یادآور شود این ویرانی ظاهری [خانه سوخته] در حقیقت ویرانی اخلاقی خانواده [جامعه] است. همسایه‌ها نماینده جامعه هستند که فساد درونی انسان‌ها را تشدید می‌کنند. در این نمایشنامه استریندبرگ کسی است که تخصصش بیرون ریختن درونیات انسان مدرن است. این اثر هم همچون آثار قبلی نویسنده عمیق، فلسفی و روانکاوانه است. و فرصتی برای خودآگاهی به نویسنده می‌دهد. استریندبرگ باور دارد که باید رنج کشید تا بیهوده نگذرد، اما بی‌گناه هم نباید رنج کشید. از دیدگاه او رنج باید زندگی است و برای اینکه عبث و بیهوده نباشد باید به امیدی وصل شود. این نمایشنامه، فضایی ذهنی و استعاری دارد و ساختاری غیرخطی و فشرده دارد و تمرکز بیشتر روی شخصیت‌ها و دیالوگ‌های آنهاست تا فضای بیرونی. تاکید بیشتر بر درونیات فردی افراد است. دیالوگها کوتاه و استعاری هستند، و گاهی تبدیل به مونولوگ‌هایی روانکاوانه می‌شوند. در کل، این اثر بسیار عمیق و نمادین است و خواندنش خالی از بهره نیست.