What do you think?
Rate this book
ปรสิตล่องหน และเรื่องสั้นสั่นประสาทของโมปาสซ็อง
ผลงานชั้นครูของ ‘จ้าวแห่งเรื่องสั้น’ ชาวฝรั่งเศส โดดเด่นด้วยการใช้ภาษาที่เรียบง่ายแต่ทรงพลัง สะท้อนลักษณะสามัญของมนุษย์ผ่านตัวละครต่างสถานะ ทว่าเหมือนกันคือยังหวาดกลัวต่อความไม่รู้ซึ่งเกิดจากข้อจำกัดของสติปัญญาและประสาทสัมผัส
รวมเรื่องสั้นสั่นประสาทในเล่มนี้มี 7 เรื่อง ได้แก่
1) เรื่องเล่าวันคริสต์มาส
2) ภาพปรากฏ
3) มือ
4) จดหมายจากคนบ้า
5) ปรสิตล่องหน (ฉบับแรก)
6) ปรสิตล่องหน
7) คืนร้าง
ขอเชิญผู้อ่านเข้าสู่โลกเหนือวิสัยมนุษย์ ดำดิ่งไปสำรวจความรู้สึกนึกคิดของผู้เล่าเรื่องราวสั่นประสาททั้งเจ็ดเรื่อง ผ่านปลายปากกาของนักประพันธ์ผู้เผชิญกับ ‘ปรสิต’ ที่กัดกินจิตใจของเขาอยู่เช่นเดียวกับตัวละคร!
รวมเรื่องสั้นสั่นประสาทในเล่มนี้มี 7 เรื่อง ได้แก่
1) เรื่องเล่าวันคริสต์มาส
2) ภาพปรากฏ
3) มือ
4) จดหมายจากคนบ้า
5) ปรสิตล่องหน (ฉบับแรก)
6) ปรสิตล่องหน
7) คืนร้าง
ขอเชิญผู้อ่านเข้าสู่โลกเหนือวิสัยมนุษย์ ดำดิ่งไปสำรวจความรู้สึกนึกคิดของผู้เล่าเรื่องราวสั่นประสาททั้งเจ็ดเรื่อง ผ่านปลายปากกาของนักประพันธ์ผู้เผชิญกับ ‘ปรสิต’ ที่กัดกินจิตใจของเขาอยู่เช่นเดียวกับตัวละคร!
- GenresHorror
136 pages, Paperback
Published March 1, 2025
2 people are currently reading
9 people want to read
About the author
Guy de Maupassant
7,475 books3,037 followersHenri René Albert Guy de Maupassant was a popular 19th-century French writer. He is one of the fathers of the modern short story. A protege of Flaubert, Maupassant's short stories are characterized by their economy of style and their efficient effortless dénouement. He also wrote six short novels. A number of his stories often denote the futility of war and the innocent civilians who get crushed in it - many are set during the Franco-Prussian War of the 1870s.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
December 25, 2025
เป็นงานเขียนแนว horror ที่ปรัชญาเกินคาด (สมเป็นงานจากฝรั่งเศส) มีความ thought-provoking อ่านแล้วไม่ค่อยรู้สึกหลอน แต่รู้สึกว่ามนุษย์เรานั้นช่างเล็กกระจ้อยร่อยนัก ส่วนตัวชอบเรื่อง "จดหมายจากคนบ้า" สุด ตามมาด้วย "ปรสิตล่องหน" ซึ่งเรื่องหลังนี่คล้ายงาน lovecraft มากกก ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมคนถึงสันนิษฐานกันว่า lovecraft ได้แรงบันดาลใจในการเขียน the call of cthulhu มาจากเรื่องนี้
March 28, 2025
เหตุผลเบื้องหลังความสยองขวัญของ โมปาสซ็อง เป็นอะไรที่น่าสนใจมาก
งานของเขาไม่ได้พึ่งพิงพลังงานลึกลับ ปีศาจ หรือ โลกหลังความตาย แม้แต่น้อย เขาใช้กลวิธีง่ายๆในการสร้างความน่ากลัวให้กับตัวละครของเขา กลวิธีที่เรียกว่า "มันไม่อาจอธิบายได้ด้วยประสาทสัมผัสของมนุษย์"
เห็นบางอย่าง แต่อธิบายไม่ได้ว่ามันคืออะไร
ได้ยินเสียงบางสิ่ง แต่ไม่รู้มันคือเสียงของสิ่งใด
และที่น่าสนใจที่สุด คือ ได้ฟังเรื่องบางเรื่อง แต่ก็ไม่รู้ว่ามันคือเรื่องจริงหรือไม่
ในด้านหนึ่งมันคือความกลัวของตัวมนุษย์เองที่เริ่มจะเข้าใจว่า เราไม่ได้ยิ่งใหญ่ เข้าใจทุกอย่างแบบที่โดนพร่ำสอนจนเรานึกว่ามันคือความจริง
โมปาสซ็อง ใช้สิ่งที่มนุษย์ให้ความสำคัญมากที่สุด อย่างผัสสะ ตา หู จมูก ปาก ในการสร้างความหวาดกลัวและเหตุการณ์ที่ไม่อาจเข้าใจได้ เขาดูจะย้ำเตือนให้เราคิดเอาเองว่า เรามั่นใจในประสาทสัมผัสของเราได้มากน้อยเพียงใด หากเราไม่อาจเชื่อใจสิ่งเหล่านี้ได้ แล้วเราควรใช้อะไรในการอธิบายทุกอย่างที่เกิดขึ้นรอบตัว
7 เรื่องสั้นภายในเล่ม ผมว่าเรื่อง "จดหมายจากคนบ้า" ดูจะเป็นหัวใจหลักของเล่มนี้เลย เพราะมันขมวดแนวความคิดที่ โมปาสซ็อง นำมาใช้เขียนถึงความสยองขวัญได้ค่อนข้างชัดเจน
ส่วน "เรื่องเล่าคริสต์มาส" "ภาพปรากฎ" "มือ" เป็นเรื่องสั้นที่แปลกออกมาจากแนวเรื่องอื่นในเล่ม เพราะ 3 เรื่องนีี้ โมปาสซ็อง เผยให้เห็นถึงความน่ากลัวแบบเป็นๆ แต่ยังคงไม่ทิ้งลายเซนของความน่าสงสัยที่ไม่อาจอะฺบายได้อย่างอย่างแนบเนียน
สำหรับ "ปรสิตล่องหน (ฉบับแรก)" ก็น่าสนใจในฐานะดราฟต้นของเรื่องสั้นปรสิตล่องหนที่เป็นเรื่องสั้นแนวนี้ที่โด่งดังมากที่สุดเรื่องหนึ่ง ซึ่ง สนพ ก็ยังคงนำ "ปรสิตล่องหน" มาบรรจุไว้ในเรื่องนี้ด้วยเพื่อให้นักอ่านได้ลองอ่านเทียบกันดูว่าชอบดราฟไหนมากกว่ากัน ซึ่งผมคิดว่าแม้มันจะเป็นเรื่องเดียวกันแต่ทั้งสองฉบับก็ให้บรรยากาศที่แตกต่างกันอยู่พอสมควรเลย
ส่วนเรื่องสุดท้าย "คืนร้าง" เอาจริงๆผมชอบเรื่องสั้นเรื่องนี้ที่สุดเลย ผมว่าในแง่เนื้อหามันโคตรจะธรรมดา แต่ความธรรมดานี่เองคือ สยองขวัญชัดเจน และเป็นความสยองที่เรานึกภาพตามได้ว่าถ้าหากมันเกิดขึ้นกับเรา ก็คงหนีไม่พ้นบ้าบอสติแตกไปเหมือนตัวเอกของเรื่องไม่ผิดเพี้ยน ใบ้ให้นิดว่าตอนอ่านจบผมนึกไปถึงเกมสยองขวัญชื่อดังเกมหนึ่งที่เหมือนกับหยิบยืมเอาเรื่องสั้นนี้มาเป็นแรงบันดาลใจในการสร้างจักรวาลของเกมเลยทีเดียว
ทั้ง 7 เรื่องนี้ แม้จะอ่านในช่วงเวลาปัจจุบัน ผมว่ามันก็ยังสนุกอยู่นะ โอเคว่ามันคงไม่ได้สยองขวัญขนหัวลุกอะไรมากมายขนาดนั้น เพราะทุกวันนี้การสร้างความสยองขวัญก็พัฒนาลูกลเ่นของมันไปมากแล้วเพื่อไม่ให้ผู้เสพความสยองขวัญไล่ตามทัน แต่การกลับมาอ่านที่อาจจะเรียกได้ว่าเป็นส่วนหนึ่งของรากฐานความสยองขวัญ ก็ทำให้เข้าใจว่า ไม่ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน เราก็ยังกลัวในสิ่งเดิมๆไม่ต่างจากบรรพบุรุษเมื่อสองร้อยปีก่อนที่ได้อ่านงานของ โมปาสซ็อง ทีีน่าจะต๊กกะใจกับงานเหล่านี้แม้แต่นิดเดียว
งานของเขาไม่ได้พึ่งพิงพลังงานลึกลับ ปีศาจ หรือ โลกหลังความตาย แม้แต่น้อย เขาใช้กลวิธีง่ายๆในการสร้างความน่ากลัวให้กับตัวละครของเขา กลวิธีที่เรียกว่า "มันไม่อาจอธิบายได้ด้วยประสาทสัมผัสของมนุษย์"
เห็นบางอย่าง แต่อธิบายไม่ได้ว่ามันคืออะไร
ได้ยินเสียงบางสิ่ง แต่ไม่รู้มันคือเสียงของสิ่งใด
และที่น่าสนใจที่สุด คือ ได้ฟังเรื่องบางเรื่อง แต่ก็ไม่รู้ว่ามันคือเรื่องจริงหรือไม่
ในด้านหนึ่งมันคือความกลัวของตัวมนุษย์เองที่เริ่มจะเข้าใจว่า เราไม่ได้ยิ่งใหญ่ เข้าใจทุกอย่างแบบที่โดนพร่ำสอนจนเรานึกว่ามันคือความจริง
โมปาสซ็อง ใช้สิ่งที่มนุษย์ให้ความสำคัญมากที่สุด อย่างผัสสะ ตา หู จมูก ปาก ในการสร้างความหวาดกลัวและเหตุการณ์ที่ไม่อาจเข้าใจได้ เขาดูจะย้ำเตือนให้เราคิดเอาเองว่า เรามั่นใจในประสาทสัมผัสของเราได้มากน้อยเพียงใด หากเราไม่อาจเชื่อใจสิ่งเหล่านี้ได้ แล้วเราควรใช้อะไรในการอธิบายทุกอย่างที่เกิดขึ้นรอบตัว
7 เรื่องสั้นภายในเล่ม ผมว่าเรื่อง "จดหมายจากคนบ้า" ดูจะเป็นหัวใจหลักของเล่มนี้เลย เพราะมันขมวดแนวความคิดที่ โมปาสซ็อง นำมาใช้เขียนถึงความสยองขวัญได้ค่อนข้างชัดเจน
ส่วน "เรื่องเล่าคริสต์มาส" "ภาพปรากฎ" "มือ" เป็นเรื่องสั้นที่แปลกออกมาจากแนวเรื่องอื่นในเล่ม เพราะ 3 เรื่องนีี้ โมปาสซ็อง เผยให้เห็นถึงความน่ากลัวแบบเป็นๆ แต่ยังคงไม่ทิ้งลายเซนของความน่าสงสัยที่ไม่อาจอะฺบายได้อย่างอย่างแนบเนียน
สำหรับ "ปรสิตล่องหน (ฉบับแรก)" ก็น่าสนใจในฐานะดราฟต้นของเรื่องสั้นปรสิตล่องหนที่เป็นเรื่องสั้นแนวนี้ที่โด่งดังมากที่สุดเรื่องหนึ่ง ซึ่ง สนพ ก็ยังคงนำ "ปรสิตล่องหน" มาบรรจุไว้ในเรื่องนี้ด้วยเพื่อให้นักอ่านได้ลองอ่านเทียบกันดูว่าชอบดราฟไหนมากกว่ากัน ซึ่งผมคิดว่าแม้มันจะเป็นเรื่องเดียวกันแต่ทั้งสองฉบับก็ให้บรรยากาศที่แตกต่างกันอยู่พอสมควรเลย
ส่วนเรื่องสุดท้าย "คืนร้าง" เอาจริงๆผมชอบเรื่องสั้นเรื่องนี้ที่สุดเลย ผมว่าในแง่เนื้อหามันโคตรจะธรรมดา แต่ความธรรมดานี่เองคือ สยองขวัญชัดเจน และเป็นความสยองที่เรานึกภาพตามได้ว่าถ้าหากมันเกิดขึ้นกับเรา ก็คงหนีไม่พ้นบ้าบอสติแตกไปเหมือนตัวเอกของเรื่องไม่ผิดเพี้ยน ใบ้ให้นิดว่าตอนอ่านจบผมนึกไปถึงเกมสยองขวัญชื่อดังเกมหนึ่งที่เหมือนกับหยิบยืมเอาเรื่องสั้นนี้มาเป็นแรงบันดาลใจในการสร้างจักรวาลของเกมเลยทีเดียว
ทั้ง 7 เรื่องนี้ แม้จะอ่านในช่วงเวลาปัจจุบัน ผมว่ามันก็ยังสนุกอยู่นะ โอเคว่ามันคงไม่ได้สยองขวัญขนหัวลุกอะไรมากมายขนาดนั้น เพราะทุกวันนี้การสร้างความสยองขวัญก็พัฒนาลูกลเ่นของมันไปมากแล้วเพื่อไม่ให้ผู้เสพความสยองขวัญไล่ตามทัน แต่การกลับมาอ่านที่อาจจะเรียกได้ว่าเป็นส่วนหนึ่งของรากฐานความสยองขวัญ ก็ทำให้เข้าใจว่า ไม่ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน เราก็ยังกลัวในสิ่งเดิมๆไม่ต่างจากบรรพบุรุษเมื่อสองร้อยปีก่อนที่ได้อ่านงานของ โมปาสซ็อง ทีีน่าจะต๊กกะใจกับงานเหล่านี้แม้แต่นิดเดียว
Displaying 1 - 2 of 2 reviews