شاید دلیل اصلی که مجابم کرد تا این کتاب رو بخونم، نوشته زیر عنوانش بود، "جایگاه سینما در علومانسانی"
راستش این جمله تصور عجیب و غریبی از کتاب برام بوجود آورده بود، فکر میکردم با یک کتاب پر از استدلالهای مبانی سینما در پرتو علومانسانی در مقابل فهم تجربهگرایی مواجه خواهم شد؛ خب متاسفانه اصلا اینطور نبود!
شاید توقعم براورده نشد، اما نمیشد از مباحث خوب کتاب گذشت. البته که بنظر من کتاب بیشتر به فرایند فیلمسازی پرداخت تا مسئله سینما و علومانسانی!
هر فصل از کتاب در رابطه با یکی از مراحل منتهی به تولید فیلم است، از فیلمنامه تا ساختار و صدا و ادبیات. و نهایتا هم روش نقد رو توضیح میده. برای کسی که با یکسری اصول اولیه فیلمسازی و اساس سینما آشنایی داره، خوندن این کتاب میتونه جذاب باشه و فهم بهتری بهش بده، چرا که برخی مسائل با جزئیات و ریزبینی بیشتری مطرح شده.
فصل محبوب من هم بهجهت علاقمندیم به فضای نقد، فصل پایانی کتابه، در فصل پایانی ویلیام جینکز تمام تلاش خودش رو میکنه تا اصطلاح نقد و انتقاد از فیلم رو شرح بده، جینکر از منتقد به عنوان فردی با تجربه، حساس و باهوش نام میبره و اساسا مسئله نقد فیلم رو هنری ارزشمند میدونه که در صورت تخصصی و علمی بودن، میتونه موجب رشد آثار سینمایی باشه.
بنظرم اگر اندک علاقه و آگاهی نسبت به فضای سینما دارید، خوندن این کتاب میتونه نسبت به جزئیات حساستون کنه و فهم تخصصیتری نسبت به فضای کلی سینما بهتون بده.