Πανδώρα

by Christos Chomenidis, Χρήστος Α. Χωμενίδης

Λαχτάρησα να πλάσω µια ηρωίδα συνοµήλικη µε τον 21ο αιώνα.
Μια νέα γυναίκα που να µη χωράει σε στερεότυπα, να µην εκπληρώνει ελπίδες, να µην επιβεβαιώνει φόβους. Να ζει µέρα µε την ηµέρα, απολαµβάνοντας τις αντιφάσεις της, υποφέροντας εξαιτίας τους. Να κόβει και να κόβεται, πότε νηφάλια, πότε πιωµένη. Να µπαινοβγαίνει σε παράλληλους κόσµους χωρίς να βολεύεται, δίχως να ξαποσταίνει σε κανέναν τους. Το µέλλον πότε να το τρέµει, πότε να το νιώθει του χεριού της, να λαχταρά να το στύψει και να το ρουφήξει, να µην αφήσει τίποτα που να µη δοκιµάσει, να µη γευτεί…
Να πολιτεύεται από άγνοια κινδύνου. Και να ερωτεύεται, παράφορα, µε πλήρη γνώση του.
Ένα κορίτσι στον ανθό του, διαµορφωµένο στο πιο ρευστό περιβάλλον, βοµβαρδιζόµενο από την κούνια µε πληροφορίες, θεωρίες, εµπειρίες, ό,τι επαληθεύει ευθύς να διαψεύδεται. Ένα κορίτσι τόσο αλλιώτικο και τόσο ίδιο στον πυρήνα του µε τη «Μα­ρία Νεφέλη» του Οδυσσέα Ελύτη, αλλά και την «Παράξενη κοπέλα» του Μανώλη Χιώτη.
Σας παραδίδω την Πανδώρα Σταφυλά.

«Αν περιµένεις να φρίξω µε όσα για µένα διηγείσαι, δεν µε ξέρεις καθόλου».
«Να φρίξεις; Δηλαδή να φρίξουµε; Ίσα ίσα! Μια χαρά ζωή µού φαίνεται η ζωή σου. Όπου κι αν πας, µαζί σου κι εγώ!»
«Σάµπως έχεις και άλλη επιλογή…»

Genres: Fiction

432 pages, Paperback

First published March 7, 2025

About the author

Greek: Χρήστος Α. Χωμενίδης.

Reviews

[Chumba Tribes]

Μια από τα ίδια: Ο Χωμενίδης ξέρει να γράφει καλύτερα από πάρα πολλούς συναδέλφους του, οπότε το βιβλίο διαβάζεται με τη μια, κάποια μέρη του έχουν ενδιαφέρον αλλά ακόμα μια φορά στο τέλος φτάνεις ν αναρωτιέσαι γιατί το διάβασες. Λειψοί και ρηχοί χαρακτήρες, στερεότυπα, εύκολες ατάκες, πλοκή που την έχεις ξεχάσει με το που κλείνεις το βιβλίο. Συνεχίζω να παίρνω τα βιβλία του Χωμενίδη από καθαρό πείσμα καθώς είμαι βέβαιος ότι μπορεί να γράψει αριστούργημα. Μοιάζει όμως να βαριέται.

[Christina Charalampidou]

Ευχάριστο ανάγνωσμα. Φαίνεται να έχει αλήθεια μέσα του για την Ελλάδα και την πολιτική, αλλά η Πανδώρα μου φάνηκε φτιαγμένη με σκέψη άλλης γενιάς και εμπλουτισμένη με αργκό σύγχρονης, όπως επίσης και με «αρσενικό» τρόπο σκέψης και έκφρασης. Ιδανικό ανάγνωσμα για ανθρώπους 50-60+ που θέλουν να σοκαριστούν από προκλητικούς διαλόγους και να κουνήσουν το κεφάλι για το «που κατήντησε» η νεολαία και η χώρα μας, αλλά για νέους αναγνώστες είναι πολύ καλύτερα και ενδιαφέροντα βιβλία όπως «Ο Βασιλιάς της».

[Κρίτων Γρηγοράκης]

3 1/2
Κλασικός Χωμενιδης, με τον μοναδικό του τρόπο, τη γραφή του που είναι μία απόλαυση.
Εκπληκτική σκιαγράφιση της κοινωνίας της Ελληνικής επαρχιακής πόλης αλλά ακόμα εκπληκτικότερη του πολιτικού παρασκηνίου και πώς λειτουργεί.
Στα μείον του, νομίζω, ότι η ηρωίδα δεν αντιπροσωπεύει τόσο τη γενιά της (έχω δυο κόρες κοντά σε αυτή και κρίνω από αυτές και τον κύκλο τους). Τη βρίσκω εξαιρετικά εκκεντρική από τη μία και κάπου "μικρομέγαλη" ή πολύ "ψαγμένη", πολύ "πολύπλοκη" -πιο πολύ σαν να είναι μπολιασμένη με ψήγματα της γενιάς του συγγραφέα. Παρόλα αυτά αξιαγάπητη.

[Αλέξης Γυφτοδήμος]

Ένα βιβλίο για τη σημερινή πραγματικότητα που διαβάζεται αβίαστα και με μεγάλο ενδιαφέρον ως το τέλος. Οι ανατροπές πολλές, η παρουσίαση της πολιτικής και των πολιτικών ρεαλιστική. Θλιβερή πραγματικότητα. Στα συν του βιβλίου (εκτός από την υπόθεση καθ' εαυτή) η εξαιρετική χρήση της γλώσσας από τον Χωμενίδη. Κάνει την ανάγνωση μια απόλαυση. Στα μείον η αχρείαστη χυδαιολογία από ένα σημείο και μετά και το απότομο τέλος-μπουρδούκλωμα σαν να βιάζεται να κλείσει.

[Kostas Bal]

Η ιστορία της Πανδώρας δεν με ενθουσίασε. Αν και η αρχική ιδέα ήταν έξυπνη, το μυθιστόρημα στα μάτια μου ήταν αδύναμο.
Ο Χωμενίδης προσπάθησε να γράψει για μια σύγχρονη νέα γυναίκα, όμως κατά την άποψη μου αυτό δεν σημαίνει πως απαιτείται η χρήση χυδαίου λεξιλογίου για να το καταφέρει.

[Ioannis Martinakos]

Αγαπητέ κύριε Χωμενίδη..
... πειράζει που εγώ θέλω part 2;

[Tasos Apostolatos]

Η Πανδώρα ξεκινά με μια ενδιαφέρουσα ιδέα και μια ηρωίδα που θα μπορούσε να εκφράσει αρκετά εύστοχα τη σύγχρονη σύγχυση, την ανάγκη για ταυτότητα και την υπερδιέγερση της σημερινής εποχής. Παρ’ όλα αυτά, η εκτέλεση δυσκολεύει την ανάγνωση.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα του βιβλίου είναι η γλώσσα. Ο συγγραφέας επιχειρεί να αποδώσει τον τρόπο που μιλούν οι νέοι, όμως συχνά το αποτέλεσμα ακούγεται επιτηδευμένο και ξεπερασμένο. Οι συνεχείς βρισιές και η υπερβολικά “χύμα” ομιλία δεν λειτουργούν οργανικά μέσα στους διαλόγους· μοιάζουν περισσότερο με προσπάθεια να αποδειχθεί πόσο σύγχρονοι και αυθόρμητοι είναι οι χαρακτήρες. Αντί να δημιουργείται αμεσότητα, δημιουργείται απόσταση.
Σε αρκετά σημεία, οι χαρακτήρες δεν ακούγονται σαν πραγματικοί άνθρωποι αλλά σαν εκδοχές νέων μέσα από το βλέμμα κάποιου μεγαλύτερου που προσπαθεί να μιμηθεί τη νεανική κουλτούρα. Αυτό κουράζει σταδιακά και αφαιρεί βάθος από στιγμές που θα μπορούσαν να είναι δυνατές.
Παράλληλα, η αφήγηση έχει μια έντονα επιδεικτική διάθεση. Υπάρχουν σκηνές όπου νιώθεις περισσότερο την παρουσία του συγγραφέα και λιγότερο την ίδια την ιστορία. Το ύφος γίνεται φλύαρο και θεατρικό, με αποτέλεσμα η ανάγνωση να χάνει ρυθμό.
Το βιβλίο διαβάζεται τελικά περισσότερο για την αρχική του υπόσχεση παρά για την εμπειρία της γραφής. Η ιδέα έχει ενδιαφέρον, όμως η γλωσσική προσέγγιση και οι διάλογοι δυσκολεύουν τη σύνδεση με τους χαρακτήρες και κάνουν το κείμενο να φαίνεται παλιότερο απ’ όσο πιθανόν θέλει να είναι.

[Book2chance]

Επιτέλους, ένα βιβλίο που διαβάζεται με αληθινή απόλαυση! Μια περιπέτεια γεμάτη χιούμορ,αφηγηματική δεξιοτεχνία κ με εκείνο το δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης που σε κάνει να σκέφτεσαι κ μετά την τελευταία σελίδα.Ένα ακόμη δείγμα της "ιλαρής σοβαρότητας" που χαρακτηρίζει τον κύριο Χωμενίδη.

Η Πανδώρα είναι μια ηρωίδα φρέσκια, σύγχρονη, χειραφετημένη.Ένα κορίτσι που αρνείται τα στερεότυπα, τις προκαταλήψεις, τις σταθερές που πνίγουν,θέλει να ζήσει με πάθος κ ελευθερία, χωρίς ενοχές.Αλλά πόσο εφικτό είναι αυτό στον κόσμο μας;

Οι προσπάθειες να την περιορίσουν,να την καθοδηγήσουν,είναι συνεχείς.Κι εκείνη, σαν το νερό, προσαρμόζεται,μα όχι παθητικά. Παίρνει τα μαθήματά της, αλλάζει, προχωρά.Η επαφή της με την πολιτική σκηνή είναι το πιο δυνατό της ταρακούνημα· εκεί όπου η ελευθερία συγκρούεται με την οργανωμένη δύναμη του κατεστημένου.
Παλεύει: με τους άλλους, αλλά και με τον ίδιο της τον εαυτό. Να αντισταθεί ή να ενσωματωθεί; Να παρασυρθεί ή να κρατήσει τη ροή της;

"Απίστευτη η ορμή της ζωής! Χείμαρρος που δεν παύει να φουσκώνει. Κι όποιος νομίζει πως θα λουφάξει στην όχθη και θα μείνει στεγνός, αυτός πρώτος θα τον πάρει το ποτάμι."

Μας θυμίζει, τελικά, πως όλοι αιωρούμαστε πάνω από την άβυσσο της ζωής.Κ η επίγνωση αυτής της ευθραυστότητας,οσο κι αν μας αποδυναμώνει,μας χαρίζει κ μια σχεδόν υπερφυσική ώθηση για να χαράξουμε νέους δρόμους.

Μπορεί ένα βιβλίο να είναι ταυτόχρονα ανάλαφρο και βαθύ, κοφτερό και τρυφερό, σαρκαστικό και ουσιαστικό; Ο Χωμενίδης το καταφέρνει με αβίαστο τρόπο. Για μένα, το Πανδώρα ήταν ένα απρόσμενο και απολαυστικό ταξίδι.

[Anna Pantzopoulou]

Το βιβλίο διαβάζεται με αμείωτο ενδιαφέρον, καθώς η πλοκή του κυλάει γρήγορα και η γραφή του Χωμενίδη είναι εξαιρετική! Βρήκα την γλώσσα σε ορισμένες περιγραφές από ένα σημείο και μετά υπερβολικά ωμή και ίσως χυδαία, κάτι που δεν εξυπηρετεί σε τίποτα απολύτως. Επίσης το τέλος ήταν απότομο και μάλλον δεν ικανοποιεί τον αναγνώστη ως “κλείσιμο” της πλοκής.

[Fani *loves angst*]

3.5/5

Ευχάριστο και δυστυχώς αρκετά αληθινό για την κατάσταση στον τόπο μας. Είχε πολύ ευχάριστες στιγμές αλλά περίμενα κάτι παραπάνω.

[Georgia Kapitsaki]

Ακολουθούμε τη σχεδόν 24η Χρόνη Πανδώρα, φοιτήτρια τελειόφοιτη στο Πολυτεχνείο (αν μια δεν μαθαίνουμε σε ποια σχολή ακριβώς), πολιτικά ενεργή σε αριστερή φοιτητική παράταξη. Που μαθαίνει πως μπορεί να κληρονομήσει ένα μεγάλο πολυκατάστημα αν εκλεγεί βουλευτής. Και από εκεί ξεκινάνε οι περιπέτειες της στη Σταφιδουπολη. Ενδιαφέρουσα υπόθεση, αρκετά πρωτότυπη, γρήγορες εξελίξεις, πολλοί χαρακτήρες, κλασσικη γραφή του Χωμενίδη. Με κουράζει όμως η περιττή χυδαιολόγια που σε αυτό το βιβλίο είναι νομίζω περισσότερο συχνή από αλλά. Επίσης και στο προηγούμενο βιβλίο του στο τέλος ο ήρωας μπαίνει σε ηθικό δίλημμα και μας αφήνει λίγο μετεωρους ο συγγραφέας για το τι θα γίνει. Θα μπορούσε να υπάρξει ένα πιο αισιόδοξο τέλος στο βιβλίο για την τόσα υποσχόμενη Πανδώρα.

[Despina]

Της βάζω 2 αστέρια ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ

[Thomas Klitsakis]

Καθηλωτική γραφή, ολοκληρωμένοι ήρωες και εντυπωσιακά διεισδυτική ματιά στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα.
Αυτό το απότομο κλείσιμο των βιβλίων του όμως, δεν μπόρεσα να το συνηθίσω ποτέ!

[Mary Ab.]

Βαρετό, ανέμπνευστο, αδιάφορο, περίμενα πως και πως να τελειώσει - ένα αστεράκι επειδή δεν το παράτησα, για τον χρόνο μου δλδ. και η Μαρία Νεφέλη -ωραίο τέχνασμα για την περίληψη- μια πρόφαση για μια ουσία και ένα βάθος που έτςι αλλιώς η ηρωίδα και κατ’ επέκταση το βιβλίο σε καμιά περίπτωση δεν έχει.

[Anthi]

Είχα καιρό να πιάσω ελληνικό λογοτεχνικό βιβλίο, κυρίως επειδή ένιωθα πως πολλοί σύγχρονοι συγγραφείς δυσκολεύονται να αγγίξουν τον αναγνώστη σε βαθύτερο επίπεδο, προσφέροντας συχνά μια άοσμη αφήγηση που δεν εντάσσεται ουσιαστικά σε κάποιο χρονικό, κοινωνικό ή συναισθηματικό πλαίσιο.
Υπέρ:
Το θέμα ήταν πρωτότυπο και μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Στο επίκεντρο βρίσκεται μια νεαρή γυναίκα με ανησυχίες που αντανακλούν τη σύγχρονη πραγματικότητα. Το βιβλίο πραγματεύεται τη θέση της στην κοινωνία και τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζεται τις ευθύνες που συνοδεύουν τις ελευθερίες της ενηλικίωσης. Παράλληλα, το δίλημμα «ακολουθώ το όνειρό μου ή το θυσιάζω στον βωμό του χρήματος;» είναι ιδιαίτερα επίκαιρο για τη νέα γενιά. Ξεκίνησα, λοιπόν, την ανάγνωση με ενδιαφέρον για το πώς θα το χειριζόταν η πρωταγωνίστρια και, κατ’ επέκταση, ο συγγραφέας. Επιπλέον, η αφήγηση έχει καλή ροή και σε μεγάλο βαθμό καταφέρνει να παρασύρει τον αναγνώστη.
Κατά:
Σε αρκετά σημεία, όμως, το βιβλίο χάνει τον στόχο του μέσα από ατυχείς χαρακτηρισμούς και επιλογές γλώσσας. Στην προσπάθειά του να αποτυπώσει τον παλμό της νέας γενιάς και να υιοθετήσει τη φρασεολογία της, καταλήγει συχνά να ακούγεται αφύσικο, σαν τον θείο που προσπαθεί υπερβολικά να «ανήκει στη νεολαία». Η χρήση εκφράσεων όπως το «σλατίνα», οι επαναλαμβανόμενες αναφορές στο πόσο καλοσχηματισμένα είναι τα γεννητικά όργανα ενός ανδρικού χαρακτήρα, καθώς και η συχνά παράταιρη χρήση βρισιών, με απομάκρυναν από την αφήγηση και με έβγαζαν από το κλίμα που επιχειρούσε να χτίσει ο συγγραφέας.

Το μεγαλύτερο πρόβλημά μου, ωστόσο, ήταν η εξέλιξη της Πανδώρας. Περίμενα ότι η περιπέτειά της θα οδηγούσε σε κάποια μορφή ωρίμανσης ή αυτογνωσίας. Αντί γι’ αυτό, κατέληξε αμοράλ, χωρίς σαφή όρια και, τελικά, χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον ως χαρακτήρας.

Ανυπομονούσα να τελειώσω το βιβλίο, και δυστυχώς, όχι με την καλή έννοια.

[. . . _ _ _ . . .]

Ο πάρα 2 χρόνια boomer Χωμενιδης (αν και τυπικά Gen-X) ήθελε λεει να γράψει για μια νεα κοπέλα. 23χρονη. Θυμαστε τον ηδη γηραιο Δαλιανίδη στο Ρετιρέ να βάζει την Τζόις Ευειδη να λεει ατακες του στιλ "καλα δικέ μου, κουφαθηκα" (που ήταν ηδη ξεπερασμένες ακομη και τοτε στα early 90s, οπως γραφτηκε "το Ρετιρε ηταν μια σειρα που ηταν πισω απο την εποχή της"); Ε κι ο Χωμενιδης νομιζει οτι ειναι προχω επειδή η κολλητή της Πανδώρας την λεει "σλατινα". Κατα τα αλλα λατρεύω Χωμενίδη, εχω διαβάσει τα απαντα του (εκτός του "Ο Βασιλιάς Της", επι χρόνια στην στιβα με τα αδιάβαστα), μου αρέσει ότι σε καθε βιβλίο εχει πολλούς, πολλούς χαρακτήρες (ως άλλος Καραγατσης), αλλα αυτη την φορά η ιστορία δεν με πολυεπεισε, κεντρικοι χαρακτήρες δεν κανουν τον κοπο να εμφανιστούν στο 3ο μέρος του βιβλιου (που ειναι σαν αλλο βιβλίο!), but still ο άνθρωπος ξερει να γράφει: να, ας πουμε σε ενα αλλο βιβλιο που διαβάζω (Oh, Canada), με και καλά εξαιρετικές κριτικές, ο ήρωας γράφει επι σελίδες πως πηγε στο αεροδρόμιο, και πως αλλαζει πτήσεις ! Ο Χωμενιδης στο μεταξύ σε λιγες γραμμες πετάει back story σε δευτερεύοντα χαρακτήρα (να μην πω γκεστ). Αρα τι μένει; Ενα τίμιο 3αρι,αντε λιγο παραπάνω.
ΥΓ : ο αρχηγός του δεξιου κόμματος του βιβλίου που συχνάζει σε ταβέρνα ηταν ο Καραμανλής ο νεότερος, ετσι δεν είναι; (Με μιξη απο τον θείο του ως πατριάρχη της παράταξης)

[Anna Papageorge]

Κάπως σαν να μην γνωρίσαμε την ίδια Πανδώρα με τον συγγραφέα. Ρούφηξα τις πρώτες 100 σελίδες του βιβλίου με μεγάλο θαυμασμό για το πώς ο συγγραφέας έχει αντιληφθεί την πολυπλοκότητα της γενιάς μας.
Από τότε όμως που μπήκε η πολιτική στην ζωή της Πανδώρας (ή μάλλον μπήκε η Πανδώρα στην ζωή της πολιτικής) η πρωταγωνίστρια μας είναι ένα φάντασμα που γυρνάει από συμβάν σε συμβάν και είναι στην καλύτερη παρατηρητής, και στην χειρότερη κριντζ απομίμηση πολιτικών.
Δεν ξέρω γιατί της το έκανε αυτό ο κ. Χωμενίδης. Αποκορύφωμα είναι όταν μετά από μια ξεχωριστά γελοία παράσταση συμπόνιας, ο συγγραφέας γράφει «Αλλάζει με εντυπωσιακή ταχύτητα τους τελευταίους μήνες. Μεταμορφώνεται σε μια γυναίκα στιβαρή, δυναμική, που οι άλλοι την εμπιστεύονται και η ίδια πρόθυμα τους στηρίζει».
Απογοητεύτηκα γιατί το οπισθόφυλλο μου υποσχέθηκε ένα μυθιστόρημα για την Πανδώρα, όμως η αφήγηση έδειξε περισσότερο ενδιαφέρον στους (στην πλειονότητα γελοίους και κάπως άχρηστους) άντρες γύρω της.

ΥΓ: Το τέλος μου θύμισε το εμετικό κλισέ των Χριστουγεννιάτικων ταινιών του καναλιού Hallmark, όπου η γυναίκα της πόλης και της καριέρας περνάει με τα ζόρια τις γιορτές της στο χωριό, όμως βρίσκει εκεί τον έρωτα και αλλάζει όλη της την ζωή για να γίνει μανούλα και αγρότισσα.

[Rita]

Το Πανδώρα επιβεβαιώνει για ακόμη μία φορά τη μεγάλη αφηγηματική ευχέρεια του Χωμενίδη. Η γραφή του είναι ρέουσα, ζωντανή και συχνά γοητευτική, γεγονός που κάνει το βιβλίο ιδιαίτερα ευανάγνωστο και κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη σε αρκετά σημεία της αφήγησης. Υπάρχουν στιγμές με ένταση και παρατηρήσεις που δείχνουν τη γνωστή του ικανότητα να αφουγκράζεται την ελληνική πραγματικότητα και τις ανθρώπινες αντιφάσεις.
Ωστόσο, παρά τη δεξιοτεχνία της γραφής, μένει τελικά η αίσθηση ότι το μυθιστόρημα δεν αποκτά το συναισθηματικό ή ιδεολογικό βάθος που θα το έκανε πραγματικά αξέχαστο. Οι χαρακτήρες συχνά μοιάζουν να λειτουργούν περισσότερο ως φορείς ιδεών ή εντυπώσεων παρά ως πλήρως ανεπτυγμένες προσωπικότητες, ενώ ορισμένες συμπεριφορές και διάλογοι ακουμπούν σε γνώριμα στερεότυπα και εύκολες ατάκες. Η πλοκή, αν και κινείται με ρυθμό, δεν αφήνει τελικά ισχυρό αποτύπωμα. Όταν ολοκληρώνεται η ανάγνωση, δύσκολα μένει κάτι που να συνεχίζει να απασχολεί ουσιαστικά τον αναγνώστη.
Είναι, με άλλα λόγια, ένα βιβλίο που διαβάζεται ευχάριστα και με άνεση, χωρίς όμως να κατορθώνει να μετατρέψει την αναγνωστική εμπειρία σε κάτι βαθύτερο ή πραγματικά διαρκές.

[Eleana Jan]

Ο Χωμενίδης επιχειρεί να φέρει στο προσκήνιο μια σύγχρονη ηρωίδα, την Πανδώρα Σταφυλά, μια νέα γυναίκα γεμάτη αντιφάσεις, ερωτισμό και αγωνίες, που δεν χωρά σε στερεότυπα και ζει με πάθος και άγνοια κινδύνου. Η προσπάθεια να αποτυπωθεί η σύγχρονη νεολαία και η κοινωνική ρευστότητα είναι ενδιαφέρουσα και η γλώσσα του συγγραφέα παραμένει εξαιρετική, κάνοντας την ανάγνωση ευχάριστη και ρέουσα.
Ωστόσο, οι χαρακτήρες δείχνουν συχνά λειψοί και ρηχοί, με στερεότυπα και εύκολες ατάκες που δεν πείθουν πλήρως, ενώ η πλοκή χάνεται μόλις κλείσεις το βιβλίο. Η χυδαία γλώσσα σε κάποια σημεία φαίνεται αχρείαστη, και το ξαφνικό, βιαστικό τέλος δίνει την αίσθηση ενός μπερδέματος, σαν ο συγγραφέας να ήθελε απλώς να ολοκληρώσει γρήγορα.
Ένα ανάγνωσμα που είναι ταυτόχρονα ευχάριστο, αληθινό και λίγο απογοητευτικό, όπως συχνά μοιάζει και η σύγχρονη πραγματικότητα.

[Natasha Anastasiou]

Η Πανδώρα κινείται σε γνώριμο χωμενιδικό έδαφος, με ζωντανή, νευρική γραφή και έντονο αφηγηματικό ρυθμό που κρατά το ενδιαφέρον αμείωτο. Η γλώσσα του, ευρηματική και άμεση, καταφεύγει συχνά σε βωμολοχίες και χυδαιότητες, οι οποίες λειτουργούν ως υπερβολή για να τονιστούν κοινωνικές και πολιτικές παθογένειες, αν και κάποιες φορές μοιάζουν περιττές.

Η ηρωίδα παρουσιάζεται ως μια φιγούρα που δεν ταιριάζει απόλυτα στη σημερινή νεαρή γυναίκα Όμως θεωρώ πως ο συγγραφέας χρησιμοποιεί και μια δόση υπερβολής στο χαρακτήρα που έχει δημιουργήσει για αυτήν. Παρά τις ενστάσεις, η Πανδώρα παραμένει γοητευτική και ανθρώπινη, μέσα σε ένα ρεαλιστικό και συχνά σκοτεινό κοινωνικοπολιτικό σκηνικό.

Ο Χωμενίδης γράφει με εμφανή αγωνία αλλά και μεγάλη δεξιοτεχνία, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά πόσο καλός είναι σε αυτό που κάνει, ακόμη κι όταν δεν φτάνει το απόλυτο του δυναμικό.

[Ελένη Καραχανίδη]

Ένα βιβλίο που διαβάζεται ακόμα και σε one sitting παρά το μέγεθός του, ένας τρόπος γραφής απολαυστικός, μια ιστορία που έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Η πρωταγωνιστρια σαν βάδιση σε δοκό ισορροπίας, κπ Με έχανε κπ με έβρισκε. Πιστεύω επί σκοπού. Γιατί κάπως έτσι έχανε κ έβρισκε κ η ίδια τον εαυτό της, τα θέλω της, τα πατήματά της. Την άκουσα σε αρκετά διαφώνησα σίγουρα σε πολλά. Εχω μια ένσταση επίσης για τη συστηματική επανάληψη του "σλατινα" αλλά οκ..
Τα θέματά του πολλά κ ενδιαφέροντα, πολιτικά, κοινωνικά, θρησκευτικά, Προσωπικά, σχεσιακα, φιλοσοφικά..ενα βιβλίο που ξεκινάς, πορεύεται, κ το ακολουθείς γιατι επι της ουσίας είναι τόσο γεμάτη η ιστορία κ παράλληλα τόσο ρευστή που δεν μπορείς να φανταστείς που θα πάει ως σχεδόν κ την τελευταία σελίδα

[R.L.]

A good read.
Μέσα από το δικό του φακό βέβαια, αλλά πάντα ο Χωμενίδης φωτίζει πρόσωπα και καταστάσεις και πιάνει τον παλμό της εποχής.

Μου άρεσε σε μεγάλο βαθμό το βιβλίο, τα στοιχεία που μπορεί να τα πει κανείς υπερβολικά ή σουρεάλ δεν είναι και τόσο υπερβολικά ή σουρεάλ, αντίθετα η πραγματικότητα που ζούμε ξεπερνά συχνά την φαντασία.

Έχει τα γνωστά πύρκαβλα του Χωμενίδη μέσα, που κάποιες φορές μοιάζουν με φαντασιώσεις άνδρα μέσης ηλικίας αν και όχι εντελώς και ανθρωπότυπους που θα τους έλεγες καρικατούρες και χαρακτήρες τραβηγμένους από τα μαλλιά αν δεν είχε ο καθένας μας γνωρίσει τέτοιους γύρω του.

Κάτι στο τέλος με ψιλοχάλασε, αλλά όχι εντελώς, αν και δεν ξέρω πως θα μπορούσε να κλείσει το βιβλίο.
Το διάβασα γρήγορα και με ενθουσίασε-αλλά όχι εντελώς, ναι.

[Evi Lambropoulou]

Το Πανδώρα του Χρήστος Χωμενίδης ξεκίνησε για μένα με προσδοκίες, αλλά δεν κατάφερε να τις κρατήσει. Η βασική ιδέα είναι έξυπνη και δίνει χώρο για μια ενδιαφέρουσα ματιά στην ελληνική επαρχία και το πολιτικό παρασκήνιο. Ωστόσο, στην πράξη το αποτέλεσμα μου φάνηκε μάλλον αδύναμο. Η Πανδώρα ως χαρακτήρας δεν με έπεισε· ένιωσα πως είναι χτισμένη με μια ματιά που ανήκει περισσότερο σε άλλη γενιά, κάτι που με απομάκρυνε αντί να με φέρει πιο κοντά της.
Και ενώ η γραφή του Χωμενίδη είναι αναμφισβήτητα καλή, εδώ ένιωσα πως χάνει πόντους — κυρίως λόγω της έντονης βωμολοχίας, που σε σημεία μοιάζει να λειτουργεί περισσότερο αποσπασματικά παρά ουσιαστικά.
Δεν είναι ένα κακό βιβλίο, αλλά σίγουρα δεν ήταν αυτό που περίμενα.

[Stella Sofou]

Το βιβλίο διαβάζεται απνευστί. Το ξεκίνησα Τρίτη και Σάββατο το είχα τελειώσει.
Η ηρωίδα μου θύμιζε στα σημεία τον εαυτό μου, θυμήθηκα σκηνές απ τα φοιτητικά μου χρόνια, τις νεολαίες, την ένταση, τους έρωτες, την αβεβαιότητα για το μέλλον που νιώθεις όταν είσαι εικοσάρης και μάλιστα εικοσάρα! Το κορίτσι αυτό είναι σημερινό, τρέντι, αλλά κουβαλάει και κάτι απ΄το παρελθόν-κυριολεκτικά και μεταφορικά, κρατιέμαι να μη σας κάνω σπόιλερ ;)
Η γραφή του Χωμενίδη σ΄αυτό το βιβλίο έχει μια γυναικεία στόφα στην οποία δεν μας έχει συνηθίσει,
αλλά αν κρινω απ΄τη Νικη και την Πανδώρα του πάει!

[Konstantinos Paschaloudis]

Κλασικό βιβλίο Χωμενίδη, διαβάζεται εύκολα, πολύ ευχάριστα, η πλοκή απλή, δεν περιέχει ιδιαίτερα μηνύματα και το τέλος πολύ μέτριο. Το βιβλίο περιγράφει τη ζωή της Πανδώρας, μια νεαρής φοιτήτριας του πολυτεχνείου προς το τέλος των σπουδών της, η οποία παρασύρεται εύκολα σε προτάσεις που αφορούν την επαγγελματική της κυρίως αλλά και προσωπική της ζωή.
Όντας φανατικός αναγνώστης του Χωμενίδη, αναμένω τον επόμενο Φοίνικα, διότι τα τελευταία έργα του αν και ευχάριστα είναι μέτρια και χωρίς μεγάλη ουσία. Θα παρομοίαζα την Πανδώρα με το νεαρό άσπρο ελάφι σε ύφος

[Mary Stathopoulou]

Λοιπόν, διάβασα μεικτές κριτικές για το συγκεκριμένο βιβλίο.
Το πρώτο βιβλίο του Χωμενίδη που διάβασα ήταν ο Τζίμης στην Κυψέλη και οφείλω να ομολογήσω ότι περισσότερο από την ίδια την ιστορία, ερωτεύτηκα από τις πρώτες κιόλας σελίδες την γραφή του. Το επόμενο ήταν η Δίκη Σουάρεφ και το τρίτο η Πανδώρα. Για να το πω με απλά λόγια, η ιστορία και πολύ περισσότερο ο τρόπος περιγραφής της πρωταγωνίστριας ήταν άβολος σε αρκετά σημεία όμως η πλοκή είναι τόσο καλά οργανωμένη και η ιστορία ρέει. Εγώ θα ήθελα εκτός από part 2, να το δω να μεταφέρεται και στην ελληνική τηλεόραση 🤷‍♀️

[Xenofon Mpasdekis]

Μ΄αυτό το βιβλίο ο Χωμενίδης φέρνει πάλι κάτι από Σοφό Παιδί, πιο ώριμο πλέον, πιο στιβαρό, πιο δουλεμένο. Παίζουν μπόλικοι χαρακτήρες, κι ο καθενας εχει το κάτι του, όπως σε όλα τα βιβλία του Χ.Χ. , αλλά εδώ πραγματικά λαχταράς να έπαιζαν και σε άλλη μια σελίδα. Recommended!

[Anatolie]

το έχουμε εμπεδώσει πως μαρεσει ο τρόπος που γράφει ο χωμενίδης. αλλά λίγο το κούρασε εδώ με την πολιτική καριέρα της πανδωρας και γενικά τράβηξε λίγο σε κάποια σημεία. χμ. επίσης ο σκοπός του να το κάνει relatable για νέες γυναίκες του 21ου αιώνα. χμ. 6.5/10

[Penelope]

Δεν μου άρεσε. Μου φάνηκαν αρκετά ρηχοί οι χαρακτήρες, η ιστορία μη ρεαλιστική, η πλοκή πολύ "εύκολη". Και με εκνευρίζει η τόσο επιτηδευμένη γραφή του, τα περίεργα ονόματα κι αυτή η κοροϊδευτική χροιά που μου αφήνει.

[Nikomerm]

Ενδιαφέρουσα, σύγχρονη και ρεαλιστική πλοκή. Στην αρχή το διάβασμα έρεε γρήγορα, αλλά στα μέσα έγινε κάπως κουραστικό. Ευτυχώς, στο τρίτο μέρος γίνεται ένα δυνατό comeback και σε κρατάει μέχρι τέλους!