What do you think?
Rate this book
Gloed & De erfenis van Eszter
In Gloed krijgt en oude generaal op een dag een brief waarin een vriend van lang geleden, Konrád, zijn komst aankondigt. Dat is voor Henrik, de generaal, een schok. Van jong af waren zij onafscheidelijk, ondanks hun verschillende achtergrond en afkomst. Tot Konrád plotseling verdween, niet lang na Henriks huwelijk met de mooie Krisztina. Het bezoek van Konrád – na 41 jaar – brengt een stroom van prachtige en pijnlijke herinneringen bij de generaal op gang. Wat is er 41 jaar geleden gebeurd?
In De erfenis van Eszter wordt de charmante Lajos, de geliefde van Eszter, door iedereen op handen gedragen. Maar Lajos is een leugenaar, een bedrieger en een dief. Hij neemt Eszter bijna alles af, verraadt haar met haar zus en verdwijnt uit haar leven. Twintig jaar leidt Eszter vervolgens een teruggetrokken bestaan. Haar oude wonden helen heel langzaam. Maar dan dient Lajos zich weer aan.
In De erfenis van Eszter wordt de charmante Lajos, de geliefde van Eszter, door iedereen op handen gedragen. Maar Lajos is een leugenaar, een bedrieger en een dief. Hij neemt Eszter bijna alles af, verraadt haar met haar zus en verdwijnt uit haar leven. Twintig jaar leidt Eszter vervolgens een teruggetrokken bestaan. Haar oude wonden helen heel langzaam. Maar dan dient Lajos zich weer aan.
411 pages, Dwarsligger
Published May 27, 2013
About the author
Sándor Márai
182 books1,322 followersSándor Márai (originally Sándor Károly Henrik Grosschmied de Mára) was a Hungarian writer and journalist.
He was born in the city of Kassa in Austria-Hungary (now Košice in Slovakia) to an old family of Saxon origin who had mixed with magyars through the centuries. Through his father he was a relative of the Ország-family. In his early years, Márai travelled to and lived in Frankfurt, Berlin, and Paris and briefly considered writing in German, but eventually chose his mother language, Hungarian, for his writings. He settled in Krisztinaváros, Budapest, in 1928. In the 1930s, he gained prominence with a precise and clear realist style. He was the first person to write reviews of the work of Kafka.
He wrote very enthusiastically about the Vienna Awards, in which Germany forced Czechoslovakia and Romania to give back part of the territories which Hungary lost in the Treaty of Trianon. Nevertheless, Márai was highly critical of the Nazis as such and was considered "profoundly antifascist," a dangerous position to take in wartime Hungary.
Marai authored forty-six books, mostly novels, and was considered by literary critics to be one of Hungary's most influential representatives of middle class literature between the two world wars. His 1942 book Embers (Hungarian title: A gyertyák csonkig égnek, meaning "The Candles Burn Down to the Stump") expresses a nostalgia for the bygone multi-ethnic, multicultural society of the Austro-Hungarian Empire, reminiscent of the works of Joseph Roth. In 2006 an adaptation of this novel for the stage, written by Christopher Hampton, was performed in London.
He also disliked the Communist regime that seized power after World War II, and left – or was driven away – in 1948. After living for some time in Italy, Márai settled in the city of San Diego, California, in the United States.
He continued to write in his native language, but was not published in English until the mid-1990s. Márai's Memoir of Hungary (1944-1948) provides an interesting glimpse of post World War II Hungary under Soviet occupation. Like other memoirs by Hungarian writers and statesmen, it was first published in the West, because it could not be published in the Hungary of the post-1956 Kádár era. The English version of the memoir was published posthumously in 1996. After his wife died, Márai retreated more and more into isolation. He committed suicide by a gunshot to his head in San Diego in 1989.
Largely forgotten outside of Hungary, his work (consisting of poems, novels, and diaries) has only been recently "rediscovered" and republished in French (starting in 1992), Polish, Catalan, Italian, English, German, Spanish, Portuguese, Czech, Danish, Icelandic, Korean, Dutch, and other languages too, and is now considered to be part of the European Twentieth Century literary canon.
He was born in the city of Kassa in Austria-Hungary (now Košice in Slovakia) to an old family of Saxon origin who had mixed with magyars through the centuries. Through his father he was a relative of the Ország-family. In his early years, Márai travelled to and lived in Frankfurt, Berlin, and Paris and briefly considered writing in German, but eventually chose his mother language, Hungarian, for his writings. He settled in Krisztinaváros, Budapest, in 1928. In the 1930s, he gained prominence with a precise and clear realist style. He was the first person to write reviews of the work of Kafka.
He wrote very enthusiastically about the Vienna Awards, in which Germany forced Czechoslovakia and Romania to give back part of the territories which Hungary lost in the Treaty of Trianon. Nevertheless, Márai was highly critical of the Nazis as such and was considered "profoundly antifascist," a dangerous position to take in wartime Hungary.
Marai authored forty-six books, mostly novels, and was considered by literary critics to be one of Hungary's most influential representatives of middle class literature between the two world wars. His 1942 book Embers (Hungarian title: A gyertyák csonkig égnek, meaning "The Candles Burn Down to the Stump") expresses a nostalgia for the bygone multi-ethnic, multicultural society of the Austro-Hungarian Empire, reminiscent of the works of Joseph Roth. In 2006 an adaptation of this novel for the stage, written by Christopher Hampton, was performed in London.
He also disliked the Communist regime that seized power after World War II, and left – or was driven away – in 1948. After living for some time in Italy, Márai settled in the city of San Diego, California, in the United States.
He continued to write in his native language, but was not published in English until the mid-1990s. Márai's Memoir of Hungary (1944-1948) provides an interesting glimpse of post World War II Hungary under Soviet occupation. Like other memoirs by Hungarian writers and statesmen, it was first published in the West, because it could not be published in the Hungary of the post-1956 Kádár era. The English version of the memoir was published posthumously in 1996. After his wife died, Márai retreated more and more into isolation. He committed suicide by a gunshot to his head in San Diego in 1989.
Largely forgotten outside of Hungary, his work (consisting of poems, novels, and diaries) has only been recently "rediscovered" and republished in French (starting in 1992), Polish, Catalan, Italian, English, German, Spanish, Portuguese, Czech, Danish, Icelandic, Korean, Dutch, and other languages too, and is now considered to be part of the European Twentieth Century literary canon.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 11 of 11 reviews
October 1, 2018
2 boeken die overduidelijk door een man geschreven zijn, een man die dolgraag van vrouwen zwakke wezens maakt, of zoals hij het verwoordt: "... wij vrouwen kunnen niet altijd zo wijs en consequent zijn". Het hangt er maar vanaf wat je als wijs en consequent beschouwt natuurlijk.
1/ Ik heb een hekel aan mannen die denken dat ze de waarheid in pacht hebben.
2/ De mannen in zijn boeken wentelen zich in zelfmedelijden waardoor ze continue op mijn zenuwen werken.
3/ Eigenlijk zijn al zijn personages te laf om iets aan hun treurig leven te veranderen.
Ik wil niet weten wat dat betekende voor het leven van Sandor Marai.
De Standaard noemde dit een onvergetelijke literaire creatie. Mannelijke recensent zeker? Literair is het zeker, maar gedrocht lijkt mij een geschiktere woordkeuze. Verticaal geklasseerd.
1/ Ik heb een hekel aan mannen die denken dat ze de waarheid in pacht hebben.
2/ De mannen in zijn boeken wentelen zich in zelfmedelijden waardoor ze continue op mijn zenuwen werken.
3/ Eigenlijk zijn al zijn personages te laf om iets aan hun treurig leven te veranderen.
Ik wil niet weten wat dat betekende voor het leven van Sandor Marai.
De Standaard noemde dit een onvergetelijke literaire creatie. Mannelijke recensent zeker? Literair is het zeker, maar gedrocht lijkt mij een geschiktere woordkeuze. Verticaal geklasseerd.
April 28, 2015
In de Erfenis van Eszter concentreert Marai zich op de ambiguïteit van gevoelens in een liefdesrelatie die complex worden door zuster en andere familierelaties. Hij adresseert het onderscheid tussen het waarnemen van onoprechtheid en de moed om daarop ook adequaat te handelen.
Gloed heb ik jaren geleden gelezen en ik beschouw het nog steeds als een absoluut meesterwerk uit de wereldliteratuur.
Gloed heb ik jaren geleden gelezen en ik beschouw het nog steeds als een absoluut meesterwerk uit de wereldliteratuur.
November 29, 2020
Door het lezen van Gloed lang geleden had ik Sandor Marai ontdekt, wat een geweldige stilist! Bijna alles vna hem gelezen, maar dus deze zomer pas de erfenis van Eszter (in NL apart uitgegeven). Een boek dat misschien nog wel beter is dan gloed, omdat het een ongeloofwaardige gebeurtenis volstrekt geloofwaardig maakt.
February 9, 2024
Ik heb het boek nu voor de 4e of 5e keer gelezen. Iedere keer weer word ik het verhaal ingezogen en blijf achter met meer vragen dan antwoorden. Fascinerend en knap verhaal over de vriendschap tussen twee mannen.
February 1, 2025
leeskring June 2015. Marai 1900-1989 Hungarian. [Sandor = Alexander]
Gloed [1942] we read a few years ago in the leeskring. [In English: EMBERS]
De erfenis van Eszter [1939]: [in English: Esther's Inheritance]
this time a 45 year old woman spinster as a main character, disappointed in love and never recovered from it. Seems to feel her life is not worth living.
As with Gloed, I got kind of impatient with the self-pitying going on and on and on. There's just something about Marai's writing style that makes me restless and wish he would 'just get on with it'.
But I have to admit, this short novel is a really good portrait of the type of man who never actually accomplishes anything except to find ways to borrow/steal from family friends and strangers. Uses his intelligence to design endless strategies for getting other people's money and possessions. Loves attention, knows exactly what each person wants to hear, or at least what to say to them to get them to do what he wants. No moral scruples whatsoever, no moral 'boundaries'. A common enough phenomenon, or let's say more common than one would wish.
Marai describes how this works from several angles, from the various other characters' points of view.
"After the fall of the Hungarian Soviet Republic [estab.1919], his family found it safer to leave the country, thus he continued his studies in Leipzig. Márai traveled to and lived in Frankfurt, Berlin, and Paris and briefly considered writing in German, but eventually chose his mother language, Hungarian, for his writings."
"He disliked the communist regime that seized power after World War II, and left – or was driven away – in 1948. After living for some time in Italy, Márai settled in the city of San Diego, in the United States. Márai joined Radio Free Europe between 1951 and 1968. Márai was extremely disappointed in the Western powers for not helping the Hungarian Revolution of 1956." [wiki]
QUOTE: p 71
"Zijn wezen misten dat bindmiddel dat nodig is om menselijke relaties op te bouwen. Zijn tranen waren echte tranen, maar de tranen losten niets in hem op, geen pijn, geen herinneringen. Lajos was altijd in volle paraatheid blij or verdrietig, maar in werkelijkheid voelde hij niets."
p 84: "Waarom ik het haar gezegd heb? Omdat het moment zo was dat ik dat moest zeggen, het was het eenvoudigst en meest zinvol........Wat, innerlijke grensen! Het leven heeft geen grenzen. Begrijp het toch eindelijk...... We moeten het leven mooier maken, anders is het ondraaglijk....Daarom zei ik van alles tegen mensen terwijl ik op het moment dat ik de bemoedigende of aangename woorden uitsprak, al wist dat ik me nooit aan mijn woord zou houden."
Gloed [1942] we read a few years ago in the leeskring. [In English: EMBERS]
De erfenis van Eszter [1939]: [in English: Esther's Inheritance]
this time a 45 year old woman spinster as a main character, disappointed in love and never recovered from it. Seems to feel her life is not worth living.
As with Gloed, I got kind of impatient with the self-pitying going on and on and on. There's just something about Marai's writing style that makes me restless and wish he would 'just get on with it'.
But I have to admit, this short novel is a really good portrait of the type of man who never actually accomplishes anything except to find ways to borrow/steal from family friends and strangers. Uses his intelligence to design endless strategies for getting other people's money and possessions. Loves attention, knows exactly what each person wants to hear, or at least what to say to them to get them to do what he wants. No moral scruples whatsoever, no moral 'boundaries'. A common enough phenomenon, or let's say more common than one would wish.
Marai describes how this works from several angles, from the various other characters' points of view.
"After the fall of the Hungarian Soviet Republic [estab.1919], his family found it safer to leave the country, thus he continued his studies in Leipzig. Márai traveled to and lived in Frankfurt, Berlin, and Paris and briefly considered writing in German, but eventually chose his mother language, Hungarian, for his writings."
"He disliked the communist regime that seized power after World War II, and left – or was driven away – in 1948. After living for some time in Italy, Márai settled in the city of San Diego, in the United States. Márai joined Radio Free Europe between 1951 and 1968. Márai was extremely disappointed in the Western powers for not helping the Hungarian Revolution of 1956." [wiki]
QUOTE: p 71
"Zijn wezen misten dat bindmiddel dat nodig is om menselijke relaties op te bouwen. Zijn tranen waren echte tranen, maar de tranen losten niets in hem op, geen pijn, geen herinneringen. Lajos was altijd in volle paraatheid blij or verdrietig, maar in werkelijkheid voelde hij niets."
p 84: "Waarom ik het haar gezegd heb? Omdat het moment zo was dat ik dat moest zeggen, het was het eenvoudigst en meest zinvol........Wat, innerlijke grensen! Het leven heeft geen grenzen. Begrijp het toch eindelijk...... We moeten het leven mooier maken, anders is het ondraaglijk....Daarom zei ik van alles tegen mensen terwijl ik op het moment dat ik de bemoedigende of aangename woorden uitsprak, al wist dat ik me nooit aan mijn woord zou houden."
February 6, 2020
Gloed heb ik al in 2005 gelezen en vond ik een prachtig verhaal. Ik ga het binnenkort w.s. nog wel eens herlezen.
Nu heb ik De Erfenis van Eszter gelezen. Ook een prachtig verhaal. Alleen kon ik de beweegredenen van Eszter om zo gemakkelijk alles op te geven niet volgen. De schrijfstijl van Márai is echter zoals altijd onnavolgbaar.
Nu heb ik De Erfenis van Eszter gelezen. Ook een prachtig verhaal. Alleen kon ik de beweegredenen van Eszter om zo gemakkelijk alles op te geven niet volgen. De schrijfstijl van Márai is echter zoals altijd onnavolgbaar.
June 2, 2017
Mooi geschreven boeken, die in thematiek een sfeer erg op elkaar lijken. Beide boeken lenen zich ervoor betaald te worden naar toneel een film. De meningen waren verdeeld welke de mooiste was, maar we raden je aan ze niet achter elkaar te lezen.
September 14, 2014
Prachtig, diepmenselijk
July 8, 2015
Fantastisch mooi geschreven...
June 12, 2020
Supermooie schrijfstijl
July 15, 2023
Ik (her)las alleen De erfenis. Prachtig boek, maar raadselachtige keuze die Eszter maakt.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Displaying 1 - 11 of 11 reviews