What do you think?
Rate this book
Pianogeheimen
In Pianogeheimen neemt pianist en pedagoog Marcel Baudet de lezer mee
langs de kroondomeinen van het klavierspel. Gebaseerd op gesprekken met
achttien meesterpianisten uit binnen- en buitenland, waaronder
gerenommeerde namen als Vlado Perlemuter, György Sebök en Ronald
Brautigam, worden de meest cruciale aspecten van pianospel en
muziekbeleving uitgebreid besproken. Baudet schrijft op toegankelijke wijze en
biedt, mede dankzij de vele muziekvoorbeelden, een goudmijn aan kennis en
ervaring. Niet alleen voor (jonge) pianisten en docenten, maar evenzeer voor
alle piano-en muziekliefhebbers is dit boek een blijvende bron van inspiratie.
langs de kroondomeinen van het klavierspel. Gebaseerd op gesprekken met
achttien meesterpianisten uit binnen- en buitenland, waaronder
gerenommeerde namen als Vlado Perlemuter, György Sebök en Ronald
Brautigam, worden de meest cruciale aspecten van pianospel en
muziekbeleving uitgebreid besproken. Baudet schrijft op toegankelijke wijze en
biedt, mede dankzij de vele muziekvoorbeelden, een goudmijn aan kennis en
ervaring. Niet alleen voor (jonge) pianisten en docenten, maar evenzeer voor
alle piano-en muziekliefhebbers is dit boek een blijvende bron van inspiratie.
488 pages, Kindle Edition
Published February 18, 2025
4 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
August 12, 2025
Als cadeau van mijn broer ben ik met veel enthousiasme aan dit boek begonnen, en ik heb het ook met plezier gelezen. Zij het dat ik de nodige kanttekeningen bij dit boek plaats. Daarover later meer.
Het is ongelooflijk interessant om te lezen wat al die pianisten en docenten van weleer te melden hebben over pianotechniek en over pianospel in het algemeen. De manier van aanpak en de 'psychologie' achter het spelen is uiterst interessant. Je gaat je bijna afvragen wat voor soort docent je zelf zou hebben gewild en wat nou precies je eigen houding ten opzichte van je pianospel en de piano is. Die impliciete uitnodiging tot een soort 'reflectie', die ik uit dit boek haal, is zeer leerzaam en enthousiasmerend.
Het boek is, zoals Baudet in de inleiding verwoordt, bedoeld voor de muziekliefhebber. Het helpt daarom als je de namen die worden genoemd, kent. Zoals Cortot, Bolet en Czerny. Wat ook geldt voor de muziekvoorbeelden.
Niettemin is het overduidelijk dat de hoofdstukken eerder zijn verschenen in het Piano Bulletin. Dat is in beginsel niet erg. En hoewel de auteur in zijn verantwoording aangeeft dat er een 'lichte redactie' heeft plaatsgevonden, had dat naar mijn mening uitvoerender gekund. Ik krijg nu al met al teveel de indruk dat oud materiaal aan elkaar is geniet. Dat is echt zonde.
Er wordt bijvoorbeeld gesproken over het 'Sweelinck Conservatorium', zonder daarbij te vermelden dat dat instituut al sinds 1994 het 'Conservatorium van Amsterdam' heet. Op p. 238 wordt gevraagd naar het 'Sebők-effect' zonder dat de lezer direct duidelijk wordt gemaakt wélk effect dat precies is. Dat had eenvoudig met een voetnoot kunnen worden uitgelegd. Op p. 322 staat vervolgens een storende fout over het geboorte- en sterfjaar van Ricardo Viñes, dat niet (1840-1916), maar (1875-1943) is. Binnen de context van de betreffende paragraaf is het opmerkelijk dat die fout niet is gecorrigeerd door de doorgaans vakkundige Amsterdam University Press. En al helemaal niet wanneer blijkt dat dit hoofdstuk al in 1995 eerder is verschenen. Is niemand die fout in 30 jaar opgevallen?
Aardig zijn de interludes over 'leraarschap', 'authenticiteit', 'tegenslagen', enzovoorts. Maar die bijdragen zijn steeds erg kort.
Ondanks het feit dat Baudet zich in de inleiding indekt door aan te geven dat dit boek is opgebouwd uit de ervaringen van meerdere pianisten die eerder zijn gepubliceerd, vind het uitermate teleurstellend dat Baudet zelf niet aan het woord komt als pianopedagoog. Waarom is deze schot voor open doel gemist?
Het had een waardig (en logisch!) slothoofdstuk geweest als hij zich had laten interviewen over zijn eigen veertigjarige carrière als pianodocent en zijn werk voor de Young Pianist Foundation. Hoe karakteriseert hij het huidige muziekonderwijs? Welke ontwikkeling heeft hij gezien in talent van pianostudenten in die decennia? Wat is hem het meest bijgebleven? Van welke docenten heeft hij les gehad? Wie is zijn grote voorbeeld? Welke obstakels is hijzelf tegen gekomen? En hoe heeft hij die opgelost?
Al die vragen blijven jammerlijk in de lucht hangen. Een gemiste kans, want die hadden perféct kunnen worden ingevlochten in de opzet van dit boek.
Ook Marcel Baudet verdient een hommage!
Het is ongelooflijk interessant om te lezen wat al die pianisten en docenten van weleer te melden hebben over pianotechniek en over pianospel in het algemeen. De manier van aanpak en de 'psychologie' achter het spelen is uiterst interessant. Je gaat je bijna afvragen wat voor soort docent je zelf zou hebben gewild en wat nou precies je eigen houding ten opzichte van je pianospel en de piano is. Die impliciete uitnodiging tot een soort 'reflectie', die ik uit dit boek haal, is zeer leerzaam en enthousiasmerend.
Het boek is, zoals Baudet in de inleiding verwoordt, bedoeld voor de muziekliefhebber. Het helpt daarom als je de namen die worden genoemd, kent. Zoals Cortot, Bolet en Czerny. Wat ook geldt voor de muziekvoorbeelden.
Niettemin is het overduidelijk dat de hoofdstukken eerder zijn verschenen in het Piano Bulletin. Dat is in beginsel niet erg. En hoewel de auteur in zijn verantwoording aangeeft dat er een 'lichte redactie' heeft plaatsgevonden, had dat naar mijn mening uitvoerender gekund. Ik krijg nu al met al teveel de indruk dat oud materiaal aan elkaar is geniet. Dat is echt zonde.
Er wordt bijvoorbeeld gesproken over het 'Sweelinck Conservatorium', zonder daarbij te vermelden dat dat instituut al sinds 1994 het 'Conservatorium van Amsterdam' heet. Op p. 238 wordt gevraagd naar het 'Sebők-effect' zonder dat de lezer direct duidelijk wordt gemaakt wélk effect dat precies is. Dat had eenvoudig met een voetnoot kunnen worden uitgelegd. Op p. 322 staat vervolgens een storende fout over het geboorte- en sterfjaar van Ricardo Viñes, dat niet (1840-1916), maar (1875-1943) is. Binnen de context van de betreffende paragraaf is het opmerkelijk dat die fout niet is gecorrigeerd door de doorgaans vakkundige Amsterdam University Press. En al helemaal niet wanneer blijkt dat dit hoofdstuk al in 1995 eerder is verschenen. Is niemand die fout in 30 jaar opgevallen?
Aardig zijn de interludes over 'leraarschap', 'authenticiteit', 'tegenslagen', enzovoorts. Maar die bijdragen zijn steeds erg kort.
Ondanks het feit dat Baudet zich in de inleiding indekt door aan te geven dat dit boek is opgebouwd uit de ervaringen van meerdere pianisten die eerder zijn gepubliceerd, vind het uitermate teleurstellend dat Baudet zelf niet aan het woord komt als pianopedagoog. Waarom is deze schot voor open doel gemist?
Het had een waardig (en logisch!) slothoofdstuk geweest als hij zich had laten interviewen over zijn eigen veertigjarige carrière als pianodocent en zijn werk voor de Young Pianist Foundation. Hoe karakteriseert hij het huidige muziekonderwijs? Welke ontwikkeling heeft hij gezien in talent van pianostudenten in die decennia? Wat is hem het meest bijgebleven? Van welke docenten heeft hij les gehad? Wie is zijn grote voorbeeld? Welke obstakels is hijzelf tegen gekomen? En hoe heeft hij die opgelost?
Al die vragen blijven jammerlijk in de lucht hangen. Een gemiste kans, want die hadden perféct kunnen worden ingevlochten in de opzet van dit boek.
Ook Marcel Baudet verdient een hommage!
February 2, 2026
Een bundel oude interviews met pianodocenten, geschreven voor pianodocenten, door een pianodocent - met als rode draad hun aller kritiek op het piano onderwijs.
Ik vond het erg langdradig allemaal en heb er geen 'pianogeheimen' in kunnen ontwaren, maar ik ben dan ook geen pianodocent dus ik hoor duidelijk niet bij de beoogde doelgroep.
Ik vond het erg langdradig allemaal en heb er geen 'pianogeheimen' in kunnen ontwaren, maar ik ben dan ook geen pianodocent dus ik hoor duidelijk niet bij de beoogde doelgroep.
Displaying 1 - 2 of 2 reviews