Bluemoose Books Ltd A Dream of White Horses.

by Paul Scraton

It is a story about journeys. Ben travels from London by train to a small German island to see his famous friend Pascal. As he travels, Ben listens to voice notes from Pascal, each relating to a photograph from a different moment in his life. The messages tell the story of family, of migration, of exile and the search for home in a fractured world.'

Paperback

Reviews

[Hux · Rating 3 out of 5]

I know very little about Paul Scraton but, reading this, I came to the conclusion that this might be his first novel as it contains so many clumsy elements which first time writers seem to fall prey to. Aside from the most obvious which is a tendency to overwrite (starting too many sentences with "I did this" or "I did that"), Scraton also utilises a technique which I think many inexperienced writers use which involves telling two stories at once (the present and past). I've never been a fan of this style and consider it to be a generally amateurish sign of naivety.

The (present) story is about Ben and begins with him picking up a photography award in London that his friend Pascal has won. He then gets on a train and heads to Europe, specifically to a German island off Stralsund. As the journey continues he reminisces about Pascal, (the past story) about how they met, their lives, and Pascal's photography. It should be noted -- because this essentially informs the tone -- that Pascal is seriously ill. What follows is a large amount of Ben listening to dictaphone recordings of Pascal talking about his life and his work. My biggest issue here was that it felt like Pascal was being turned into some kind of spiritual guru, a man of great wisdom and importance, a cult leader, who we, the reader, never get to encounter outside of Ben's memory. There are times when you think you're listening to a man reminisce about the day he met Jesus Christ. I mean, he's an arty-farty photographer -- lets not get carried away. Meanwhile the narrative continues shifting from present tense and his journey to the island and his past tense experiences with Pascal. As much as I disliked this, the present tense stuff did at least inform the past tense stuff. So it could have been worse.

Scraton can certainly write but I suspect this book would have benefited a great deal from a more ruthless editor. All the way through you get the distinct impression that we're supposed to find this story romantic, thoughtful, melancholy, But it tries too hard and only succeeds in coming across as slightly mawkish. I would still recommend it, and applaud the prose, but ultimately I always felt I was reading a first draft of something. Tighten the pace, reduce the glib sentimentality, and maybe add a few jokes in future. But otherwise, meh, not bad.

[David · Rating 3 out of 5]

Ik heb altijd al een zwak gehad voor treinreizen, migratiegeschiedenis en Europa. Laat dat nu net de thema’s zijn die veelvuldig aan bod komen in ‘A dream of White horses’ van de Britse schrijver Paul Scraton.

Het boek draait rond de vriendschap tussen Ben en Pascal. Ze leren elkaar kennen in Leeds, waar Ben als student een kamer huurt in Pascal’s huis. Pascal, een fotograaf met Duitse roots, laat weinig los over zijn verleden en reist vaak alleen voor zijn werk. Na Ben’s universiteitsjaren gaan ze elk hun eigen weg. Ben trekt naar Berlijn, terwijl Pascal zich verder ontwikkelt als fotograaf. Ze houden sporadisch contact, tot hun paden zich opnieuw kruisen.

Pascal is terminaal ziek en vraagt Ben om zijn levensverhaal op te tekenen aan de hand van zijn foto’s. Waar hij via de lens altijd de waarheid probeerde vast te leggen, hoopt hij dat Ben dat nu met zijn pen kan doen.

Als Pascal’s ghostwriter luistert Ben op een treinreis naar de ingesproken geluidsfragmenten van zijn vriend. Daarin bespreekt Pascal verschillende foto’s van de kamers waarin hij sliep, en waarom die plekken belangrijk voor hem waren. Zo ontvouwt zich een fragmentarische inkijk in Pascal’s leven, vol herinneringen aan zijn familie en persoonlijke migratiegeschiedenis.

Pascal groeide op in het vroegere Oost-Duitsland en migreerde als kind met zijn ouders naar Engeland. Zijn latere rusteloosheid lijkt voort te komen uit de zoektocht naar zijn roots. Waar hoort hij thuis? Vindt hij ooit een antwoord op die vraag? Vele plaatsen, waaronder Oostende, passeren alvast de lens.

Het boek is op een interessante manier opgebouwd. In een mix van reisverhaal, autobiografie en overgeleverde familieverhalen à la W.G. Sebald, spreken Ben en Pascal elkaar nooit rechtstreeks. Hun dialoog verloopt via herinneringen van de schrijver (Ben?) en de opgenomen geluidsfragmenten.

Het resultaat is een poging om een mensenleven, en de impact van de grote geschiedenis daarop, zo waarheidsgetrouw mogelijk te vatten. Of dat gelukt is, wordt aan het oordeel van de lezer overgelaten.

[Tim Woods · Rating 5 out of 5]

A fascinating book, both in content and style. The style is, if not unique, then certainly unusual; almost all of the interaction between the two main characters takes place at a distance, with one listening to voice notes from the other as he travels across Europe by train. Like many of Scraton's books, much of the detail focuses on place, largely seen through the camera of one of the characters (and the train windows of the other). And yet an even stronger theme is friendship - specifically male friendship and how it changes over time. Whereas early on the friendship between the two leans one way, with Ben seemingly a little in awe of the older, more curious Pascal, this balance is flipped as their years together are described over the course of the book.

Recommended for anyone who likes trains, Berlin, islands, photography, Germany, Merseyside, or just wants to read a well-constructed and well-written novel.