Impulsief besluit de jonge Noriko Morishita samen met haar nichtje lessen in Japanse theeceremonie te volgen, niet wetende dat dit haar leven zal veranderen. Nadat ze vijfentwintig jaar lang de ingewikkelde regels van deze eeuwenoude traditie heeft ingestudeerd, schrijft Morishita dit boek. Naast het correct leren zetten van thee, heeft ze in de loop der jaren vijftien belangrijke inzichten over geluk verworven. Zo heeft ze geleerd om te genieten van de seizoenen met alle vijf de zintuigen, om elke ontmoeting te koesteren als een unieke kans, en om in het moment aanwezig te zijn. Morishita verbindt in dit inspirerende boek de kernprincipes en de blijvende relevantie van de Japanse chadõ, de Weg van de Thee, met anekdotes van haar dagelijks leven in het moderne Japan.
Noriko Morishita (森下典子さん, Yokohama, 1956) is a Japanese author and reporter.
Noriko Morishita was born in Yokohama, Kanagawa Prefecture in 1956. She graduated from the Department of Japanese Literature at the Faculty of Humanities, Japan Women's University. While still an undergraduate, she began working as a reporter, gathering stories for Shukan Asahi magazine's popular Dekigotology column. Since publishing her experiences researching the column in the 1987 book Nori-yakko Dosue, she has enjoyed a flourishing career as an essayist and reporter.
Zodra ik dit boek voorbij zag komen, was ik meteen nieuwsgierig. Ik ben gek op inspirerende boeken vol levenslessen en als echte theeleut met een interesse in andere culturen kon ik dit natuurlijk niet aan me voorbij laten gaan. En die prachtige cover? Die trok me nog verder over de streep.
De wijsheid van Thee is een non-fictieboek dat leest als een coming-of-age verhaal. Noriko Morishita neemt je mee in haar persoonlijke zoektocht naar balans, wijsheid en zingeving via de eeuwenoude Japanse theeceremonie. Het boek laat zien hoe ze door de jaren heen opgroeit, verandert en leert leven met de rust en rituelen die bij deze traditie horen. De focus ligt niet zozeer op thee zelf, maar meer op de kunst en betekenis van de theeceremonie.
De persoonlijke reis van Noriko vond ik mooi en inspirerend. Ze begint als jonge, onzekere vrouw en groeit, onder begeleiding van haar Sensei, uit tot iemand met meer rust, inzicht en levenswijsheid. De connectie met de natuur, de aandacht voor kleine momenten en de vele mooie quotes in het boek spraken me erg aan. De single first person POV maakte het bovendien fijn om in haar hoofd mee te reizen.
Toch vond ik het geen makkelijke leeservaring. De nadruk ligt sterk op de tradities en de correcte uitvoering van de Japanse theeceremonie, met veel onbekende Japanse termen. Achterin staat een woordenlijst, dus je kon gelukkig veel woorden wel opzoeken. Maar hierdoor moest je dus wel veel heen en weer bladeren. Soms moest ik op Google nog bepaalde termen opzoeken voor extra duidelijkheid. Dit haalde me dus steeds uit mijn leesflow.
Ook de Nederlandse vertaling voelde stroef: het taalgebruik was wat ouderwets en zwaar. De simpelste dingen werden soms heel moeilijk opgeschreven. Daardoor vond ik het lastig om echt in het verhaal te duiken.
Toch zaten er ook echt mooie stukken in, zoals mijn twee favoriete quotes:
“Luisterend naar de regen werd ik uiteindelijk de regen zelf die op de bomen in de tuin van Sensei viel. Is dit wat het betekent om te leven? Ik kreeg er kippenvel van.”
en:
“Ik had het gevoel dat er in mij een heleboel versies van mezelf leefden, samen met de persoon die ik op dat moment was.”
Al met al geef ik het boek 2 sterren. Niet vanwege het verhaal zelf, dat is mooi en reflectief, maar vooral omdat de taal, moeilijke begrippen en het gebrek aan leesritme het voor mij een lastige leeservaring maakten.
Dank aan Atlas Contact en De Club van Echte Lezers voor het recensie-exemplaar!
Ik hou erg van thee, en ik vind het heel interessant om meer te weten over thee-gebruiken en theeceremonies. Daarom sprak dit boek mij heel erg aan.
Het boek is geschreven door Noriko Morishita en het gaat ook over haar.
Als twintiger besluit ze, op aanraden van haar moeder, om samen met haar nicht 'lessen in de Thee' te gaan volgen. In het boek wordt dit temae genoemd.
Elke week gaat Noriko naar Takeda Sensei, haar lerares in de Thee.
Wanneer ze net begint met het volgen van de lessen, vindt Noriko het vooral een hoop gedoe, waarom moet alles zo precies en wat is het doel van alle verschillende handelingen? Ze krijgt van haar lerares echter geen antwoord op deze vragen.
Naarmate de jaren vorderen blijft Morishita wekelijks naar de Thee gaan en zij komt zo tot steeds meer nieuwe inzichten en wijsheden, zonder dat hier over gepraat wordt met haar lerares.
Ik vond dit boek heel fijn om te lezen. Soms was het zelfs grappig. Zo zie ik bij Sensei een heel rustige, Japanse vrouw voor me. Maar als zij dan "boos" is op haar leerlingen omdat ze voor de zoveelste keer iets zijn vergeten of iets verkeerd doen tijdens de handelingen die ze moeten uitvoeren, zegt ze: 'ik ben te boos voor woorden!' Heerlijk om zo je 'boosheid' uit te drukken.
Ik vond het ook erg leuk en interessant om te lezen hoe het er op een chakai aan toegaat. Een chakai is een theebijeenkomst waar heel veel vrouwen naar toe komen. Het lijkt me heel bijzonder en leerzaam om mee te maken. In het boek ging Sensei er dan ook met haar leerlingen naar toe als studiereis.
Voorin het boek staan foto's van voorwerpen die tijdens de Thee veel gebruikt worden. Erg fijn, want hoewel alles goed omschreven wordt, is het toch lastig om je er een voorstelling bij te maken als je normaalgesproken niet met deze voorwerpen te maken hebt.
Achterin het boek staat een lijst met daarin de betekenis van veelgebruikte Japanse begrippen tijdens een theeceremonie.
Ik vind dit boek zeker een aanrader om te lezen. Het leest heel prettig weg en het zet aan tot denken.
Soms komen er dingen op je pad, op het juiste moment. Net wat je nu het hardst nodig hebt, zoals dit boek.
Onder de strenge regels van de Japanse thee ceremonie schuilt een zachte stroming van filosofie, leven met de seizoenen en omarmen van het hier en nu. Mooie levenslessen.
“In deze wereld zijn er twee soorten dingen: dingen die je meteen begrijpt en dingen die je niet meteen begrijpt. Dingen die je meteen begrijpt, hoef je maar één keer mee te maken. Maar dingen die je niet meteen begrijpt, zoals La strada van Fellini, veranderen telkens wanneer je ernaar teruggrijpt, beetje bij beetje in ‘iets anders'. En, telkens wanneer je iets begrepen hebt, besef je dat wat je gezien hebt niet meer is dan een minuscuul fragment van het geheel. De Thee is precies zoiets.”
“Luisteren naar de regen op regendagen. Wees hiér, zowel met je geest als met je lichaam. Maak gebruik van je vijf zintuigen en proef met je hele wezen het nu. Dan zul je het begrijpen. De weg naar vrij worden is eeuwig en altijd nu, hier.”
Thee zetten is een kunst in Japan. Een leven is tekort om het allemaal te leren en te beoefenen. Het verrijkt je leven omdat je zintuigen worden aangescherpt en je opmerkzaam wordt voor de veranderingen in de natuur en het komen en gaan van de seizoenen. Dit boek is een ode aan de levenswijsheid die de theekunst brengt.
Dit was vooral lekker ontspannend om naar te luisteren wanneer ik ‘s nachts niet kon slapen. Ik vond het onderwerp wel interessant om iets meer over te leren, maar ze hadden het boek wel wat beter mogen redigeren. Erg goed vond ik het niet, maar ik kan er wel weer wat van leren. En nu heb ik zin om een theeceremonie bij te wonen!
Dank aan Atlas Contact voor het toesturen van dit recensie-exemplaar! Zodra ik dit boek in hun aanbod zag verschijnen, was ik geïntrigeerd. Ik houd wel van een boek met wat mooie levensinzichten en ben ook nog eens groot theeleut, dus wat zou ik nog meer willen van een boek?
Uiteindelijk ging het minder over thee dan ik verwacht had. Dat had ik achteraf gezien kunnen weten door de opvallendheid dat Thee in de titel met een hoofdletter geschreven wordt. Het boek vertelt ook wel wat over thee, maar gaat hoofdzakelijk over "de Thee" (de tradities van theeceremonies in Japan en de juiste uitvoering daarvan). Heel interessant, maar ook compleet nieuw voor mij!
Dat was wel even schakelen en soms hard werken, want het boek staat vol met termen die ik niet ken. Na een tijdje kwam ik er wel achter dat er achterin het boek een woordenlijst staat, maar die bevat alleen de vertaalde termen die te maken hebben met de theeceremonie. Daarmee waren lang niet alle woorden die ik niet kende afgedekt. Jammer, want regelmatig waren van die woorden die niet in de woordenlijst stonden wel cursief gemaakt in de tekst. Ik vind moeten bladeren naar een woordenlijst altijd de flow wat uit het lezen halen, maar als je dan ook nog eens regelmatig zoekt naar een woord dat niet in de lijst blijkt te staan, wordt het wel wat frustrerend.
Desalniettemin heb ik zeker ook wel het nodige uit het boek gehaald. Vooral de link die steeds gelegd wordt met de natuur vond ik heel mooi! Daarnaast brengt het aandacht naar de details van het bestaan om ruimte te maken in een hoofd vol grote zorgen. Ook bleven de voorbeelden van de ontwikkeling van bewustwording en observatievermogen me erg bij. Zoals Noriko tijdens de lessen ook steeds te horen krijgt: sommige dingen leer je niet met je hoofd, die leer je met je lijf. Doe de handelingen zó vaak dat je er niet over na hoeft te denken, maar wel continu bij aanwezig blijft.
Minder een naslagwerk t.a.v. thee dan ik van tevoren verwacht had, maar wel een mooi waargebeurd coming-of-ageverhaal dat inspireert.
Bij het zien van de schitterende cover van De wijsheid van Thee van Noriko Morishita wil je weten wie de twee vrouwen zijn en wat hun verhaal is. Het in ieder geval duidelijk dat het verhaal zich in Japan afspeelt. De titel van het boek maakt je nieuwsgierig. Je krijgt visioenen van mensen die theebladeren lezen en je vraagt je dan ook af of men dat bedoelt met de titel. Bij het lezen van de subtitel begrijp je dat de kans klein is dat theebladeren lezen in dit boek wordt besproken en dat is ook zo. De foto's in het boek maken het boek compleet. In De wijsheid van Thee van Noriko Morishita vertelt de auteur haar levensverhaal. De auteur vertelt in dit boek door wie ze Thee is gaan studeren en hoe de lessen waren. Open en eerlijk vertelt ze hoe ze eerst over thee dacht en hoe dat gaandeweg steeds meer veranderde. De auteur geeft een mooi en indrukwekkend beeld van de Japanse theeceremonie. Een ceremonie met heel veel regels. Een ceremonie dat om zoveel meer draait dan thee alleen. Noriko Morishita vertelt in De wijsheid van Thee op een vlotte en beeldende manier haar levensverhaal. Wat zo mooi is, is dat ze open en eerlijk is over hoe ze de Theelessen ervaarde, het niet mooier maakt dan het is.
Recensie – De wijsheid van thee van Noriko Morishita
Na mijn vakantie in Tokio in januari, waarin ik heb genoten van de natuur, de rust en het ritme van het dagelijkse stadsleven, voelde De wijsheid van thee als een warme deken van alles wat ik daar ervaren heb. Noriko Morishita neemt je in dit boek mee in haar jarenlange reis door de traditionele Japanse theeceremonie, en laat zien hoe deze oude kunstvorm niet alleen draait om het drinken van thee, maar om aandacht, eenvoud en innerlijke groei. Met zachte pen beschrijft hoe ze als jonge, onzekere vrouw haar weg vindt in de complexe wereld van de theeceremonie. Elke les, elk gebaar, elke kop thee heeft betekenis. Het voelt alsof je zelf op de tatamimat zit. Inclusief bijbehorende ongemakken! :-)
Wat het boek voor mij extra bijzonder maakte, was hoe het aansloot bij mijn eigen beleving van Japan. De stille tuinen, het gevoel van tijdloosheid in een theehuis en in de buitenwijken van Tokio, het ritme van het leven daar—het resoneerde allemaal in Morishita’s verhaal. Ga dit boek lezen als je verlangt naar rust of bij heimwee naar Japan. Een aanrader voor de liefhebber van boeken van Hiro Arikawa, Genki Kawamura, Kim Ho-Yeon en Michiko Aoyama.
Een mooi boek waarin de herinneringen aan mijn reis in Japan weer terugkwamen. Wat ik waardeerde aan dit boek is de traagheid en rust die gecreëerd wordt vanwege het uitgebreid beschrijven van de thee ceremonie. Tegelijkertijd was dat ook wat me hier en daar kon ontmoedigen om verder te lezen. Ik genoot van de levensinzichten die Noriko Morishita deelde, maar haakte af als de thee ceremonie te veel in detail ging. Ik denk dat dit kwam door het gebruik van veel Japanse woorden (thee attributen, die waren er heel veel). En ondanks dat je die Japanse woorden achterin het boek kunt vinden, mis je als lezer de herkenbaarheid en zie je het dus niet als een plaatje voor je. Dat is precies wat een boek aantrekkelijk maakt, dat je het als een verhaaltje in je hoofd voor je ziet.
Al met al een mooi boek waarin ik zeker leerde om te genieten van de kleine dingen in het leven. Maar geen 5 sterren omdat het geen pageturner was. Daarvoor was het niet vlot en herkenbaar genoeg geschreven (leek soms ook Vlaams taalgebruik in te zitten…)
Inspirerend boek over de 'Weg van de thee'. De wijsheid van de thee leert je geduld, omdat het veel tijd vraagt om de "ingewikkelde regels van deze eeuwenoude traditie" in te studeren. Tijdens dit leren, leer je meer dan al de ingewikkelde r gels. Het leert je nederigheid, omdat het confronteert met eigen onvermogen. Degenen met wie je de les volgt, zien ook de fouten die je maakt en de correctie die je krijgt. Het vraagt dus kwetsbaarheid. Het leert je ook gehoorzaamheid, omdat je je strikt aan de regels/procedures moet houden. Je leert jezelf hierdoor beter kennen en staat zelfkennis niet aan de basis van wijsheid? Het deed me denken aan het Bijbelboek Spreuken dat ook gericht is op het leren van wijsheid en waarin opgeroepen wordt tot o.a. nederigheid en gehoorzaamheid. Spreuken wijst ook heen naar Jezus Christus, die tot volledige en volmaakte wijsheid is gegeven. Er is nog veel meer over dit boek te zeggen en het inspireerde me tot verder nadenken over onderwijs en opvoeding.
Ondanks de dat originele taal Japans was, kon ik me erg goed inleven in het verhaal. Het heeft me geraakt om te lezen dat ze vaak twijfelde om door te gaan met haar theestudies. Ik vond haar persoonlijke liefdesrelatie(s) en vooral haar vaders dood erg ingrijpend. Je voelt echt het haar groei als mens door haar verhaal.
This entire review has been hidden because of spoilers.
2,5. Interessant boek en er staan leuke dingen in, maar doordat het slecht vertaald is (met nog veel Japanse woorden) leest het erg slecht. Dat maakt het minder leuk om te lezen, maar het boekje is verder wel leuk met verwijzingen naar seizoenen en waarom je de thee ceremonie zou doen.
Gelezen als luisterboek via de bibliotheek. Echt leuk boek, gaat vooral over de thee ceremonie en alle rituelen eromheen. Maar ook volwassen worden, ouder worden, oud worden, veranderende seizoenen en dingen die daarmee ook veranderen. Rustgevend, bijna mediterende ervaring.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Mooi inkijkje in de traditionele theeceremonie. Makkelijk leesbaar geschreven. De hoeveelheid Japanse termen was wel verwarrend en rond 1/3 van het boek verloor ik de interesse; het voelde vanaf dit punt wat herhalend.
Noriko Morishita is een Japanse journaliste uit Yokohama die op het moment dat ze het boek 'De Wijsheid van Thee' schreef, al 25 jaar de fijne kneepjes van de traditionele Japanse theeceremonie bestudeerde en beoefende. Ze beschrijft haar reis in vele vormen door de seizoenen heen verwerven.
Belangrijke elementen die prachtig naar voren komen zijn onder andere; volledig in het hier en nu leven, ongeacht wat er op dat moment in je leven gebeurt. Het opmerken van en genieten van kleine details, geduld en doorzettingsvermogen, en jezelf de ruimte geven om er te zijn. In plaats van vast te zitten in het verleden of te stressen over wat er komen gaat.
Ik was gefascineerd door de grote overlap tussen veel van de kernelementen van de Weg van de thee en de vaardigheden die worden toegepast in het moderne psychologie tot het genezen van psychologische aandoeningen om je geestelijke gezondheid en welzijn te ontwikkelen of te verbeteren.
Het lezen van De Wijsheid van Thee heeft me eraan herinnerd dat het ondernemen van acties omwille van zichzelf, en zonder enig ander doel, een weg kan zijn naar een diepere, meer beschouwende en vreugdevolle ervaring van het leven. Het heeft me ook aangezet tot de opmerken van de vreugde die voortkomt uit het in de harmonie zijn met de veranderde omgeving en de seizoenen van het leven, of die nu te maken hebben met het weer of andere levenscycli. De enige constante in het leven is immers verandering. We kunnen dit koppig blijven ontkennen of met een soort op het heden gerichte waardering en acceptatie het aanvaarden. Wat kan leiden tot onverwachte en onschatbare momenten van vreugde en verbondenheid.
Of je nou wel of niet houdt van thee, hier valt zeker een les uit te trekken. Zorg alsjeblieft goed voor jezelf allemaal! Voor liefhebbers van mindfulness en healingfiction in de Japanse sferen raad ik dit boek zeker aan!
Veel dank aan @atlascontact voor dit recensie-exemplaar wat mij lang zal bij blijven.