in de schater van uw lach ligt mijn gelukin het lezen van uw hartligt zomerpluk - dat is zoiets als bloemen plukken in de zomerzon iets is niet minder waar omdat ik de klank ervan verzon - In haar tweede bundel verkent Billie Vos het thema eenzaamheid om alleen zijn te omarmen. In vier hoofdstukken baant een symbolisch figuurtje zich een weg naar boven in een lichaam waar het vastzit - of thuishoort. Met rake beeldspraak en heldere illustraties bewandelt Billie steevast het evenwicht tussen universele herkenbaarheid en persoonlijke kwetsbaarheid.
Billie Vos schrijft, zingt en producet muziek in opdracht, maar ook voor zichzelf. Poëzie is een taal die ze in om het even welke vorm omarmt. Ze post gedichten op haar Instagramaccount @devosinhetbos en haar debuut Door het bos de liefde zien werd bijzonder enthousiast onthaald.
Dit heb ik eigenlijk vorig jaar al ergens uitgelezen maar was het vergeten aan te passen hier. Heel gevoelige bundel, voelt erg persoonlijk (en is het waarschijnlijk ook). Het taalgebruik is alledaags maar er wordt wel wat mee gedaan in de vrije verzen (niet negatief bedoeld, het is bij lange geen Rupi Kaur) en voor zover ik me kan herinneren, heeft het me ook ontroerd
Het gevoel komt voor mij niet echt over, in de zin dat het wel in het gezicht van de lezer wordt gewreven maar niet overkomt, niet echt raakt. Je krijgt als lezer niet de ruimte om het te laten binnenkomen.
Het hele boek draait rond één overheersend sentiment: een soort hopeloos verlangen dat je vanbinnen sloopt. Iets destructief dat niet romantisch is, maar wat Billie Vos wel zo wilt laten uitschijnen. Misschien frustreert het me net daarom een beetje, omdat ik daar zelf ooit ook in heb gezeten, maar toch voelen de gedichten ook net daarom te veel als dagboeknotities van eender welke 20-30 jarige vrouw in Vlaanderen die een gebroken hart geeft. Ik weet niet wat ik er van moet denken, its not bad, but its not good either. Waarschijnlijk gewoon een boek om te publiceren na het succes van het eerste. De tekeningen spreken me zelfs meer aan dan de gedichten,wat denk ik wel genoeg zegt?..
Na het lezen zat ik niet met zonnestralen op mijn huid, vlinders in mijn slokdarm of pijn in mijn schouders. Ik zat met teleurstelling.
ik wou dat ge hier naast mij lag op bed als lakens zacht verwikkeld met mijn dijen ik kan niet slapen nu gij dromend langs mijn wangen de kwetsbaarheid in mij wakker komt vrijen
“in plaats van dicht bij een ander kruip eens tegen uzelf aan in plaats van leegte vol te praten laat de stilte u verstaan in plaats van vast te houden waag een kans, laat los
verander in plaats van telkens weer opnieuw het geluk te zoeken in een ander
ge zijt de keuze die ge maakt durf te zakken in uw schoonheid tot ge de kern raakt”
dit boek is echt een masterpiece, niet gedacht dat het kon maar haar vorige nog overtroffen
Was op het eerste gezicht verkocht door de combo van abstracte illustraties en mooi tekstmateriaal. Het boek kon wellicht een stuk korter zonder kracht te verliezen (wellicht zou het aan kracht winnen), maar dat is natuurlijk subjectief.
--- gij zijt een verhaal dat mij te binnen schiet wanneer ik een bloem passeer en de zon mijn ogen toe doet knijpen
ik wil het u laten weten dat de schoonste dingen een beetje op u lijken ---
Na een periode van zelftwijfel en paralyserend perfectionisme maakte dit iets in mij los zodat ik terug ben beginnen schrijven en tekenen. Bedankt Billie Vos.