Popcorn donut kaassoufflé

by Eline van Wieren

Kato is een jonge vrouw met een kat, een passie voor lezen en een onzichtbare woede in zich. Haar honger is groot en onstilbaar. Daar wil ze van af. Ze wil stoppen met het maken van boodschappenlijstjes vol troostvoer dat ze van de dwingende stem in haar hoofd allemaal op moet eten. Maar gaat de groepstherapie vol onzinnige oefeningen echt een oplossing bieden? En wat als een van haar groepsgenoten wel heel dichtbij komt? Mag je zomaar verliefd worden als je niet eens weet hoe je voor jezelf moet zorgen?


‘Het enige wat ik van een goed boek verlang, is dat het me iets waarachtigs over de mens laat zien dat ik eerder nog niet zag. Dat is precies wat Eline van Wieren doet op bloedeerlijke wijze; we hebben dit boek nodig.’ – Alma Mathijsen

‘Zachte lichamen verdienen zacht licht – en laat het maar aan Eline van Wieren over om daar op volle kracht over te schrijven.’ – Eva Hoeke

‘Eline van Wieren schrijft zintuiglijk en onomwonden over thema’s als eetstoornissen, trauma en herstel. Haar personages zijn niet perfect maar levensecht. Een verademing.’ – Tatjana Almuli

‘Eline van Wieren laat op schitterende en schrijnende wijze honger zien. Een prachtig debuut, van een schrijfster bij wie je als lezer in goede handen bent.’ – Yentl van Stokkum

Genres: Contemporary, Fiction, Literature

243 pages, Kindle Edition

Published January 30, 2025

About the author

Eline van Wieren (1993) studeerde Creative Writing aan ArtEZ. Haar afstudeerwerk werd genomineerd voor de Afstudeerprijs. Werk van Eline verscheen eerder op onder andere Hard//Hoofd, De Optimist en Notulen van het Onzichtbare. In januari verschijnt haar debuutroman Popcorn donut kaassoufflé bij uitgeverij de Geus.

Reviews

[Bo · Rating 5 out of 5]

Ik wil meer van dit boek, van zachte lijven en van Eline! Vanaf het eerste hoofdstuk was ik fan en ik heb dit boek in twee dagen uitgelezen. Op Instagram zei ik al: net zo verslavend als een zak zoute popcorn (sorry Eline, ik weet ondertussen dat je een zoete popcorn gal bent).

De gedachten van Kato zijn zo beklemmend en echt dat ik door wilde blijven lezen. Als hulpverlener wilde ik de mappen, die de deelnemers van de therapie kregen, naar het hoofd van de therapeuten smijten. Dit boek was uiterst frustrerend op de beste manier.

[Arina · Rating 4 out of 5]

'Een kriebel trekt door haar buik. Is er iets aantrekkelijker dan een man die correcte interpunctie gebruikt in zijn appjes? Kato denkt van niet.'

[Anouska · Rating 5 out of 5]

Dikke aanrader, óók voor dunne mensen

[Fleur van Duren]

Iemand ‘agressief gemiddeld’ noemen is mijn nieuwe favoriete belediging

[Merel Adams · Rating 5 out of 5]

Fan van Frits, niet van Marcel.

[Marije · Rating 4 out of 5]

‘Als er iets is wat je niet bereikt door veel te eten, door dik te zijn, dan is het wel aandacht krijgen. Nee, dik zijn, fysiek veel ruimte innemen, het is de perfecte manier om te verdwijnen. De buitenwereld ziet alleen je omtrek, dat zich daarachter een persoon schuilhoudt gaat aan ze voorbij.’

[Lizan · Rating 5 out of 5]

Warm, lief, dapper, geestig en ontroerend: ik kan iedereen dit boek aanraden omdat het verhaal van Kato zoals Eline zelf al zei zowel een spiegel als een venster kan zijn. ♥️

[Leesdame · Rating 4 out of 5]

‘Popcorn donut kaassoufflé’ is een toegankelijke debuutroman. De schrijfster neemt je mee in het leven van Kato, vol woede en honger. Ze durft de lezer te confronteren, ze legt de vinger op de gevoelige plek en geeft ruimte om te reflecteren op je eigen vooroordelen en gedachtes. Dit is een boeiend en rauw debuut!

Lees verder op mijn blog

[Demi Stein · Rating 4 out of 5]

Review is oorspronkelijk geplaatst op: https://meerboekenblog.nl/recensie-po...

Zelfbeeld, onze relatie met eten en onze (mentale) gezondheid zijn thema’s waar we eigenlijk allemaal wel mee te maken hebben, maar waar we liever niet over praten. Eline van Wieren legt op rauwe, eerlijke en regelmatige ook op grappige wijze vast hoe een vrouw worstelt met haar zelfbeeld en haar relatie met (over)eten.

In Popcorn donut kaassoufflé worstelt Kato, een jonge vrouw, met hoe haar leven er momenteel uit ziet. Ze woont samen met haar kat. Kato werkt in de bibliotheek, waar ze zich prima vermaakt. Kato heeft last van eetbuien en dit beïnvloed haar leven zo dat ze naar de huisarts gaat, een super dappere beslissing. Daarnaast worstelt ze ook met bijvoorbeeld haar sociale contacten en haar eigen kritische stem. De huisarts hoort het verhaal aan van Kato en besluit dat zij het best doorverwezen kan worden naar een kliniek gespecialiseerd in eetstoornissen. Hier ondergaat ze met een groep twintig sessies.

Heb ik hier wel wat aan?
Zoals het nu gaat, kan niet langer, vindt Kato. Ze besluit dan ook naar de groepstherapie te gaan. Maar ze vraagt zich toch af: heb ik hier wel echt iets aan? Het verhaal speelt zich vervolgens grotendeels af tijdens deze sessie waar je als lezer meegenomen wordt in Kato’s hoofd. En dat is niet altijd een even gezellige plek om aanwezig te zijn. Stukje voor stukje leer je Kato kennen. Je ontdekt hoe zij omgaat met moeilijke situaties, wat haar manier van coping is en hoe haar leven er eigenlijk uit ziet. Al snel ontdek je dat Kato vrij hard tegen zichzelf is, maar wanneer er dan iets niet goed gaat, ze zichzelf verliest in eetbuien.

Groepstherapie
Kato is dus hard voor zichzelf, maar vindt het ook moeilijk om opdrachten en oefeningen vanuit de kliniek een kans te geven. De soms onzinnig lijkende ‘oplossingen’ zorgen voor onrust in Kato’s hoofd, maar ook voorval voor veel woede en frustratie. Zoals ik al zei, geen prettige plek, dat hoofd van Kato. Maar wel een hele intrigerende, want Kato’s strenge stem en negatieve zelfbeeld is iets waar veel mensen zich in zullen herkennen. Wanneer Kato gevoelens begint te krijgen voor iemand anders, wordt het in haar hoofd helemaal een warboel. Des te interessanter dat het boek dan wordt. Hoe zal dit aflopen? Gaat het goed komen met Kato (en de andere deelnemers)? Vragen waar ik geen antwoord op ga geven, daar dien je zelf het boek voor te lezen.

Debuut
Popcorn donut kaassoufflé is het debuut van Eline van Wieren, maar het smaakt zeker naar meer. Van Wieren heeft een scherpe en rauw schrijfstijl die echt binnenkomt. Ze weet op eerlijke en zeer realistische manier vast te leggen wat er allemaal door Kato heen gaat. De directe schrijfstijl zorgt er ook voor dat je graag verder wil lezen.

“Een dik lijf neemt dan misschien veel ruimte in, maar het wordt altijd over het hoofd gezien. Komt nooit in aanmerking voor tederheid.”

Het boek is wat mij betreft zeker een aanrader. Popcorn donut kaassoufflé is een literaire roman, maar zeker ook de moeite waard wanneer je normaal gesproken bijvoorbeeld alleen feelgood leest. Kato is een realistisch personage met een boeiend verhaal, en het is helemaal niet zo ingewikkeld als de term ‘literair’ soms doet aanvoelen. Dus, zeker dit boek een kans geven!

[Julia - my.endless.library · Rating 4 out of 5]

Wat een geweldig debuut is dit! Heb ontzettend genoten van de schrijfstijl. De manier waarop de auteur karakters en dialogen schrijft is heel erg fijn en ondanks het beladen onderwerp van het boek zit er ook een goede dosis humor in waar ik hardop om gelachen heb. Heel erg knap hoe de psychologische problemen waar de hoofdpersoon mee worstelt en de groepstherapie ze daarvoor volgt worden beschreven. Tegelijkertijd ontzettend ver van me verwijderd en toch ook herkenbaar. Ik wil meer lezen van Eline van Wieren!

⭐️⭐️⭐️⭐️.5

[Guus van der Peet]

Ik ken maar weinig verhalen die zo gefocust zijn op één thema. In de meeste boeken heb je toch regelmatig een zijplotje dat bestaat om de personages uit te diepen of een onderwerp alleen indirect aan te stippen, maar ik weet niet of er ook maar één pagina in Popcorn, Donut, Kaassoufflé zit waar je niet wordt herinnerd aan Kato’s gewicht. Elke paar pagina’s vind je wel een beschrijving van striae, onderkinnen en – belangrijker nog – gevoelens van schaamte, minderwaardigheid en eenzaamheid.

Dat bedoel ik in de allerpositiefste zin overigens. Die continue aanwezigheid van Kato’s lichaam zorgt ervoor dat je des te beter wordt meegenomen in haar hoofd. Net zoals door televisie, collega’s, boeken, medici, sociale media, klanten en willekeurige voorbijgangers continu wordt benadrukt hoe Kato afwijkt van de standaard, wordt het je als lezer soms moeilijk gemaakt om haar als de warme, creatieve vrouw die ze is.

Verder interessant hoe Kato herhaaldelijk opmerkt dat de therapiegroep meer tijd moet besteden aan de trauma’s die eetgedrag mogelijk hebben veroorzaakt, maar dat het boek zelf vervolgens zelf weigert om Kato’s jeugd te psychoanalyseren. Ik was een tijdje bang dat we een grote climactische flashback zouden krijgen die Kato’s gedrag netjes uitlegt, maar Van Wieren begrijpt heel goed dat een waardevolle therapiesessie niet per se een goede roman oplevert.

[Lien · Rating 5 out of 5]

Aaah dit was zo goed en sort of healing.

Ik heb me nog nooit zo hard herkend in een verhaal en personage. Haar innerlijke monoloog en observaties raakten me diep.

Ik heb er spijt van dat ik het boek van de bib had geleend want ik wou zoveel onderlijnen.

Love love love

[Zoë · Rating 5 out of 5]

Heftig onderwerp wel, maar ik kan het boek niet anders omschrijven dan een warme omhelzing. Aanrader

Oja, en heel veel boekentips in het boek! Ook heel fijn!

[Evelien · Rating 4 out of 5]

Misschien is het de timing, maar dit boek heeft me met alle mooie beschrijvingen best wel geraakt. Tegen mij is ook gezegd "deze leeftijd is voor iedereen lastig" en dat ik maar wat langer moest gaan slapen... Ik word dagelijks geconfronteerd met het printerloze deel van de samenleving en het romantische beeld dat mensen van werken bij de bieb hebben, dat toch echt wel anders is dan de realiteit. Ook voor mij geldt het leven is veel beter als er een kat bovenop mij ligt! 😻 Dus al met al vier sterren, omdat ik hardop heb zitten lachen en hier een daar een traan van herkenbaarheid heb gelaten.

[Amber (ambervgn) :) · Rating 4 out of 5]

het volgende deel in mijn literatuur avontuur 🤓

ik zag iemand in zijn review zeggen dat dit boek schuurt, en dat vind ik wel de perfecte omschrijving. een boek over eetproblematiek (eetbuien), dik zijn en een ongezonde relatie met eten. soms ook erg herkenbaar en vaak de realiteit. ook erg confronterend, maar wel mooi. wat een debuut! 🍩

[Marit · Rating 3 out of 5]

Vlotte en slimme debuutroman die een stem geeft aan een eetstoornis die bij het grote publiek nog maar weinig bekend is. Dealt op ironische wijze met goedbedoelde adviezen over gezonde eetpatronen en bewegen. De andere personages in de therapiegroep hadden van mij nog wat beter uitgewerkt kunnen worden, nu haalde ik sommigen vrij makkelijk door elkaar. De metastukjes over schrijven / schrijverschap vond ik weinig toevoegen. Maar: ik ben wel benieuwd waar Van Wieren in de toekomst mee gaat komen!


TW: BED (eetbuistoornis)

[Sarah · Rating 5 out of 5]

Deze kwam even binnen. Het was alsof ik mezelf een paar jaar geleden zag. In mijn film van dit boek woonde Kato in mijn studentenkamer en Frits was Ronja. Er kwam van alles boven, niet alleen uit de tijd dat ik nog ten onder ging aan een eetbuistoornis (schematherapie Kato, dat helpt echt) maar ook recenter. Hoe walgelijk het is dat je, wanneer je bent afgevallen, merkt dat je echt onzichtbaar was en opeens relevant bent voor collega's, dates, mensen op straat etc. Ik ben er tijden misselijk van geweest en ben het nu weer. Ik wou dat ik zoals Kato mijn lijf kon waarderen, dat ook. Wazige recensie, whatever. Lees dit, dik of niet.

Als er iets is wat je niet bereikt door veel te eten, door dik te zijn, dan is het wel aandacht krijgen. Nee, dik zijn, fysiek veel ruimte innemen, het is de perfecte manier om te verdwijnen. De buitenwereld ziet alleen je omtrek, dat zich daarachter een persoon schuilhoudt gaat aan ze voorbij.

[Esther · Rating 2 out of 5]

Dit boek is denk ik bedoeld om meer inzicht te geven in het leven van iemand met een eetbuistoornis en de dagelijkse uitdagingen. Wat ik dan niet helemaal passend vind en/of niet begrijp, zijn de uitspraken van het hoofdpersonage richting anderen. Dit zijn stigmatiserende uitspraken. Maar misschien is dit juist om weer te geven waar mensen met een eetbuistoornis mee dealen? Daarnaast zijn de therapeuten zó bot en onprofessioneel.

Het boek leest makkelijk weg maar vond het taalgebruik niet passend bij het hoofdpersonage. Kato moet 27 zijn in het boek, maar komt over als een puber.


Samenvattend:
+ thema
+ kijkje in het hoofd van iemand met deze uitdagingen

- onsympathieke personages en de uitspraken die gedaan worden over elkaar waaronder: vetfobische muts, "jullie eten misschien veel suiker, jullie zijn niet van suiker", debiel, agressief gemiddeld .
- schrijfstijl niet passend bij iemand van 27
- gebrek aan diepgang in de personages

[Malou · Rating 5 out of 5]

Het is liefdevol, zacht, warm en tegelijkertijd ook pijnlijk. Dit is echt prachtig geschreven en op zo'n mooie manier gebracht in heel veel verschillende situaties.

Zoals: 'Haar hoofd is een onweersbui op een hete zomerdag, waarop de verlichtende regenbui maar niet komt.'

Ik heb dit verhaal helemaal doorleefd en moest oprecht even goed huilen, gewoon omdat het nu echt uit is.

Ik wil het boek eigenlijk nog niet loslaten...

[Sara · Rating 4 out of 5]

Dit was mooi, zacht en zo echt.

[Puck · Rating 3 out of 5]

"Het is moeilijk te romantiseren, deze heerlijk monsterlijke, allesverslindende honger. Daarom lees je er niet over, zie je hem niet in films, wordt er niet over gezongen. Je ziet hoogstens af en toe een zielige, ongezonde dikkerd die het zichzelf heeft aangedaan en boven alles de clou van een slechte grap is. Nooit is er een personage dat uit haar voegen barst van woede of verdriet, dat striae op haar buik heeft staan van verlangen. Precies dezelfde gevoelens die maken dat de uitgemergelde meisjes de vellen van hun nagelriemen trekken tot het bloedt.
Ieder godvergeten mens op deze planeet is hongerig. Alleen hebben we besloten dat het ene soort honger sexy is, bewonderswaardig zelfs, en het andere soort vies en lui, iets om op neer te kijken."

Het boeiende en aangrijpende debuut van Eline van Wieren zindert van energie en verlangen: naar eten, naar liefde, naar therapie die niet bestaat uit kortzichtige vragen maar hulp waarmee je verder kan.

Ik heb genoten van de koppige, lieve Kato: de schrijfster neemt ons helemaal mee in haar (mentale) problemen en observaties, en laat zien hoe ze langzaam zich eraan ontworstelt zonder haar lichaam daarbij 'af te straffen'. Maatschappelijke afkeuring en vooroordelen helpen echt niemand om een betere relatie met eten te krijgen. Zoals Toby het zegt: “het gaat er niet om of we vriendelijk voor onszelf zijn, het gaat erom dat de rest van de fucking wereld dat niet voor ons is.”

Doordat de focus van het verhaal zo bij het hoofdpersonage ligt, wordt het plot helaas niet echt uitgediept en blijven de bij-personages wat karig achter. Dat is jammer: ik had graag de andere leden van de therapiegroep leren kennen, en het Kato enorm gegund dat ze betere hulpverleners vind dan Petra en Marcel.

Van Wieren schrijft vol onderkoelde humor, gevoel voor emotie en met een scherp oog op de maatschappij. Popcorn donut kaassoufflé blies me niet omver, maar ik ben zeker benieuwd naar haar volgende roman!

[Fenne]

Een fijn boek voor het dempen van eeuwige frustraties zoals: vriendinnen die oude foto's van zichzelf laten zien en zeggen hoe "dik" ze er toen uitzagen terwijl ze altijd dun waren, familieleden die dingen zeggen zoals "het zit er losjes aan dus je bent die kilo's makkelijk kwijt als je je best doet" en collega's die toch écht moeten benoemen dat Frans Timmermans zo afgevallen is tijdens de ellendige verkiezingsbesprekingen in de lunchruimte. Het boek leest luchtig, snel, soms terecht boos en emotioneel maar nooit te zwaar. Kato zoekt naar de emotionele diepgang in haar therapie en helaas mis ik die in het boek ook een beetje, maar ik ben blij eens een boek te hebben gelezen waarin een dik personage gewoon een persoon mag zijn. Ik hoop stiekem dat Van Wieren haar schrijftalent de volgende keer gebruikt om een dik personage te schrijven dat niet ongelukkig is door het dik zijn, want dat gun ik mezelf en iedereen. (Oh en ik kon het ook zonder de licht misogyn ogende irritaties over Salley Rooney en Taylor Swift in het boek, maar misschien ben ik juist een hypocriete fangirl, achja)

[Jolijn Pleging · Rating 4 out of 5]

Voor nu 4 sterren, maar moet het boek even tot me in laten werken… (mengelmoes van irritatie, frustratie, onbegrip naar mooi verwoord en pakkend)
Wel laat het me voor altijd anders naar Gillmore Girls kijken🙃

[Jorieke · Rating 5 out of 5]

'Het enige wat ik van een goed boek verlang, is dat het me iets waarachtigs over de mens laat zien dat ik eerder nog niet zag', zo schrijft Alma Mathijsen op de achterkant van dit boek. En dat is precies waar Eline in is geslaagd. Het is zo echt, puur en oprecht en ik vloog er doorheen. Ik ben van Kato, Toby, Sophie, Milena en - niet te vergeten - Frits gaan houden. En even een shoutout naar de geweldige titel van dit boek!

[Michelle Trienekens · Rating 5 out of 5]

Overgeven aan een boek - er is geen groter cadeau dan even alle rollen die je in het dagelijks leven vertolkt los te laten. In de wereld van een boek is ze geen cliënt van de ggz, geen afstandelijke dochter, geen slechte vriendin, geen verveelde bibliotheekmedewerker, geen dikke vrouw. Alleen maar toeschouwer. Haar favoriete rol.

[Eva Boef · Rating 5 out of 5]

Ik vind dit echt helemaal leuk. Het is herkenbaar, echt, grappig en goed geschreven. Lastig om precies die gedachten op papier te krijgen maar schrijfster heeft het echt heel goed gedaan. Kon niet stoppen met lezen

[Ajèleth · Rating 4 out of 5]

Dit boek voelde als een eerlijk gesprek op de bank, met kruimels op je trui en een kat die zich er ongevraagd bij nestelt. Geen opgepoetste zelfliefde of snelle oplossingen, maar rauwe eerlijkheid over hoe het is om in een lichaam te zitten waar je niet altijd blij mee bent.

Wat me raakte, is hoe herkenbaar en menselijk dit verhaal is. Het gaat over eten, popcorn, donuts en kaassoufflés, maar eigenlijk vooral over alles wat daaronder zit. Onzekerheid, verlangen naar liefde, jezelf vergelijken, jezelf soms verliezen en soms weer een beetje terugvinden. Het boek oordeelt niet. Het observeert. En dat voelt veilig.

Wat me daarnaast ook opviel en eerlijk gezegd frustreerde, is hoe de hulpverleners worden neergezet. Ik vond ze grotendeels afstandelijk, weinig invoelend en soms zelfs schadelijk in hun benadering. Juist daardoor wordt pijnlijk duidelijk hoe alleen je je kunt voelen wanneer je wel hulp zoekt, maar niet echt gezien wordt. Dat aspect maakte het verhaal confronterend, maar ook realistisch.

Tussen de zinnen door zitten katten, boeken en liefde verweven als kleine ankerpunten. Alsof ze zeggen dat het leven niet perfect is, maar dat er momenten zijn die het draaglijk, zacht of zelfs mooi maken. Juist die combinatie van zwaarte en lichtheid maakt dit boek zo fijn om te lezen.

Ik vond het verfrissend dat de hoofdpersoon niet gefixt hoeft te worden. Geen grote transformatie, geen eindpunt waar alles ineens klopt. Gewoon zijn. In al zijn ongemak, warmte en eerlijkheid.

Een boek voor iedereen die ooit met gemengde gevoelens naar zijn of haar lichaam heeft gekeken. En wie heeft dat niet.
Ik sloeg het dicht met het gevoel dat ik niet alleen ben.

[Lauren | laurenbetweenthelines · Rating 4 out of 5]

Het is alweer tijd voor het laatste boek van dit jaar. Hoe snel is een jaar voorbij?! Ik las dit jaar wat minder (30 stuks om precies te zijn) maar nu ik de smaak terug te pakken heb wil ik mijn leesdoel voor 2026 wat hoger zetten. Op een paar uitzonderingen na vielen heel wat boeken goed in de smaak dit jaar.

Over smaak gesproken, 'Popcorn donut kaassoufflé' vond ik prima te pruimen. Een hedendaagse roman die vlot wegleest en ons even laat stilstaan bij relaties. Relaties met personen maar belangrijker in dit boek, de relatie met eten. Niet altijd de simpelste. Zelf heb ik er ook een haat-liefde verhouding mee. Ik eet heel graag, maar moet er fysiek en mentaal best wat discipline tegenover zetten om niet opnieuw te gaan jojoën.

Hoofdpersonage Kato worstelt met eetbuistoornissen aka vreetaanvallen, en komt op doktersadvies in een therapiegroep terecht. Veel therapie komt er echter niet aan te pas door de twee nogal stuntelige therapeuten die van eetbuistoornissen weinig kaas lijken te hebben gegeten (sorry).

De auteur wist mij af en toe aan het lachen te brengen en tegelijk ook wat gewicht (sorry x2) in de schaal te leggen door een boeiend verhaal rond dit thema te schrijven. Een prima debuut voor wie op zoek is naar een lichte hedendaagse roman.

“Als je struikelend door het leven gaat, is het makkelijker om dat van dag tot dag te doen.”

“Ieder godvergeten mens op deze planeet is hongerig. Alleen hebben we besloten dat het ene soort honger sexy is, bewonderenswaardig zelfs, en het andere soort vies en lui, iets om op neer te kijken.”

[Fleur ter Horst]

ik had net andere verwachtingen! vond de zwaarte toch wel aanzienlijk ten opzichte van de humor, maar het is sowieso een genre waar ik weer wat meer in moet (wil/probeer) te komen, zowel uberhaupt literatuur als nederlands! zeker mooi en dichtbij het hoofdpersonage geschreven.

[Ramona · Rating 5 out of 5]

Leest lekker snel weg. Mooi boek!