Evelien de Bruijn weet weinig van het Indische kampverleden van haar vader. Hij praat er niet over als ze opgroeit. Als ze vraagt wat er in zijn jeugd is gebeurd, geeft hij haar een brief, bestemd voor haar en haar broer, bedoeld om na zijn dood te lezen. Daarin beschrijft hij zijn jonge jaren in Nederlands-Indië, hoe de oorlog zijn leven binnensluipt en over de familieleden die hij verliest. Na de capitulatie van Japan komt hij, tijdens de bersiap, als jongetje alleen in een kamp terecht. De brief roept veel vragen op, want De Bruijns vader vertelt zijn verhaal in slechts zes pagina's. De schatkamer van mijn vader is het verhaal van haar zoektocht naar het verleden van haar vader. Een indringende reconstructie waarin onbekende familieleden een gezicht krijgen en hun leed wordt blootgelegd. Ook dat van haar vader zelf. De Bruijn leert hierdoor haar vader eindelijk echt kennen en daarmee ook zichzelf.
Mooi proces om zo te volgen hoe ze het aangaat in haar familie. Maar het boek had er erg bij gebaat als er een grotere redactionele slag over was gegaan. Het was zeker in het begin erg rommelig, ontzettend van de hak op de tak, en een familie stamboom had ook niet misstaan om het geheel wat makkelijker te volgen
Herkenbaar en ook heel nieuw. Mijn grootouders is de strafkampen gelukkig bespaard gebleven, maar een vriendin van mijn opa heeft er wel in gezeten en dat heeft heel duidelijk z'n sporen nagelaten.
Het verhaal is heel persoonlijk en komt tegelijk heel dichtbij. Mooi dat de schrijfster vragen is gaan stellen aan haar vader. Zelf heb ik nooit de kans gehad om vragen aan mijn oma te stellen (overleed toen ik 5 jaar was) en mijn opa sprak nooit heel veel. Wat mijn opa over Indonesië zei was dat hij er nu niet meer zou willen wonen; Singapore is beter.
Interessante insteek en mooie verhalen, maar het wordt mij iets te droog verteld. Er zijn veel voorouders en ik mis echt een stamboom om hierin te spieken wie wie ook alweer is. Zeker omdat de opa van Evelien hetzelfde wordt aangeduid als de opa van haar vader. Over wiens opa gaat het dan? Verder miste ik ook nog iets van samenhang of net de diepere laag af en toe. Ze doet daarin een goede poging aan het eind, maar dat is het net niet voor mij. Het voelt nog wat oppervlakkig.
Eigenlijk 2,5 ster, maar vanaf de helft van het boek toch rap uitgelezen. Het begin was wat chaotisch, namen en jaartallen door elkaar. Het einde was kwetsbaar en verbindender.
een persoonlijke zoektocht naar haar verleden, maar te veel droge feiten om het een prettig verhaal te maken. wellicht ook door haar eigen manier van voorlezen, net zo staccato als de tekst.