De schatkamer van mijn vader

by Evelien de Bruijn

Evelien de Bruijn weet weinig van het Indische kampverleden van haar vader. Hij praat er niet over als ze opgroeit. Als ze vraagt wat er in zijn jeugd is gebeurd, geeft hij haar een brief, bestemd voor haar en haar broer, bedoeld om na zijn dood te lezen. Daarin beschrijft hij zijn jonge jaren in Nederlands-Indië, hoe de oorlog zijn leven binnensluipt en over de familieleden die hij verliest. Na de capitulatie van Japan komt hij, tijdens de bersiap, als jongetje alleen in een kamp terecht. De brief roept veel vragen op, want De Bruijns vader vertelt zijn verhaal in slechts zes pagina's.
De schatkamer van mijn vader is het verhaal van haar zoektocht naar het verleden van haar vader. Een indringende reconstructie waarin onbekende familieleden een gezicht krijgen en hun leed wordt blootgelegd. Ook dat van haar vader zelf. De Bruijn leert hierdoor haar vader eindelijk echt kennen en daarmee ook zichzelf.

Genres: Nonfiction

208 pages, Kindle Edition

Published February 27, 2025

Reviews

[Rianne · Rating 3 out of 5]

Interessant om te lezen. Fijne schrijfstijl. Het verhaal is alleen voor mij af en toe een beetje warrig.

[Anne Rotteveel · Rating 4 out of 5]

Mooi proces om zo te volgen hoe ze het aangaat in haar familie.
Maar het boek had er erg bij gebaat als er een grotere redactionele slag over was gegaan. Het was zeker in het begin erg rommelig, ontzettend van de hak op de tak, en een familie stamboom had ook niet misstaan om het geheel wat makkelijker te volgen

[Carla · Rating 3 out of 5]

Ik vind het vooral fijn voor de schrijfster zelf dat ze de gesprekken die het boek vormen, met haar vader heeft kunnen voeren.

[Lisanne Stavast · Rating 2 out of 5]

Interessante insteek en mooie verhalen, maar het wordt mij iets te droog verteld. Er zijn veel voorouders en ik mis echt een stamboom om hierin te spieken wie wie ook alweer is. Zeker omdat de opa van Evelien hetzelfde wordt aangeduid als de opa van haar vader. Over wiens opa gaat het dan?
Verder miste ik ook nog iets van samenhang of net de diepere laag af en toe. Ze doet daarin een goede poging aan het eind, maar dat is het net niet voor mij. Het voelt nog wat oppervlakkig.

[Gabrielle · Rating 1 out of 5]

een persoonlijke zoektocht naar haar verleden, maar te veel droge feiten om het een prettig verhaal te maken. wellicht ook door haar eigen manier van voorlezen, net zo staccato als de tekst.

[Kees van Duyn · Rating 3 out of 5]

Een van de weinige dingen die radio-dj Evelien de Bruijn van het Indische oorlogsverleden van haar vader weet, is dat hij destijds in een kamp heeft gezeten. Niet dat hij haar dat zelf verteld heeft, want de informatie die ze heeft, heeft ze van haar moeder. Omdat haar vader al behoorlijk op leeftijd is en ze toch meer over hem wilde weten, realiseerde ze zich dat ze snel moest zijn, om te voorkomen dat ze te laat was. Op de radio hoorde ze anderen over hun roots vertellen en bedacht dat zij in feite eenzelfde afkomst heeft. Daarna stelde ze haar vader één simpele vraag en als antwoord kreeg ze een brief van zes kantjes, die ze eigenlijk pas na zijn dood mocht lezen. Dit deed ze niet, maar begon wel een zoektocht naar dat verzwegen verleden. Haar ervaringen verwoordt ze in De schatkamer van mijn vader, dat in 2025 is uitgebracht.

Met name in het begin van het boek vertelt De Bruijn heel summier iets over haar vader zoals hij nu – dus op het moment dat het boek geschreven wordt – is. Dit lijkt vooral bedoeld te zijn om de lezer een globale indruk van hem te geven, dus hoe hij dan is. Eigenlijk komt dit neer op een momentopname, want je krijgt in de loop van het verhaal sowieso wel een redelijk beeld van hem en dan met name hoe zijn verblijf in het kamp – hij was toen nog maar een jongetje van twaalf jaar – invloed heeft gehad op de rest van zijn leven en zoals het lijkt ook op zijn karakter en emoties. De auteur gaat hier echter niet heel diep en uitvoerig op in en daardoor blijft het relaas over het algemeen tamelijk oppervlakkig, ondanks dat wel blijkt dat die periode toen niet prettig geweest is.

De brief die Evelien van haar vader kreeg, bevat uiteraard meer dan voldoende beschrijvingen van diens persoonlijke ervaringen – enkele korte fragmenten eruit worden in het boek weergegeven – maar als lezer kun je er in feite niet zo heel erg veel mee. Voor hem zegt het allemaal niets, want door die fragmenten versnipperd te tonen, is het verband enigszins zoek, waardoor een en ander nogal warrig overkomt. Daarnaast is het met name in de eerste helft van het epistel behoorlijk klinisch en is de emotie – die er zonder meer is geweest – nergens te bespeuren. Dit verandert uiteindelijk wel, want op een bepaald moment zijn er wel degelijk een paar invoelende, aangrijpendere en aandoenlijkere frasen. Hieruit valt op te maken dat de tijd in het kamp hoe dan ook traumatisch is geweest en dat dit zijn sporen wel heeft achtergelaten.

De schrijfstijl van De Bruijn is vlot en beeldend, maar bij tijd en wijle ook wel klinisch. Hierdoor lijkt een groot deel van het boek alleen maar te bestaan uit een opsomming van feiten en gebeurtenissen, terwijl er toch zoveel meer is, maar daar spreekt dan weinig gevoel uit. Gelukkig is dit lang niet overal zo, want in het laatste gedeelte kan de lezer zich bepaalde dingen beter voorstellen, het is dan levendiger, want zonder meer met de diverse sentimenten te maken heeft. Over het geheel genomen is De schatkamer van mijn vader een niet onaardig, maar lijkt toch vooral bedoeld te zijn als persoonlijk document voor de auteur zelf en voor haar familie.

[Maria · Rating 5 out of 5]

Herkenbaar en ook heel nieuw.
Mijn grootouders is de strafkampen gelukkig bespaard gebleven, maar een vriendin van mijn opa heeft er wel in gezeten en dat heeft heel duidelijk z'n sporen nagelaten.

Het verhaal is heel persoonlijk en komt tegelijk heel dichtbij. Mooi dat de schrijfster vragen is gaan stellen aan haar vader. Zelf heb ik nooit de kans gehad om vragen aan mijn oma te stellen (overleed toen ik 5 jaar was) en mijn opa sprak nooit heel veel. Wat mijn opa over Indonesië zei was dat hij er nu niet meer zou willen wonen; Singapore is beter.

[Jane · Rating 3 out of 5]

Too much focus on the own family history which is confusing and a bit boring. Also the choice of words I didn't like.

But the end of the book where she describes the connection between her and her father is beautiful.

[Annerieke Ten Haken · Rating 3 out of 5]

Prima boek over een Indonesisch familie geschiedenis. Beetje afgeleid in haar schrijfstijl.

[Guusje vdO · Rating 3 out of 5]

Eigenlijk 2,5 ster, maar vanaf de helft van het boek toch rap uitgelezen. Het begin was wat chaotisch, namen en jaartallen door elkaar. Het einde was kwetsbaar en verbindender.

[Stephanie · Rating 2 out of 5]

Heel saai, heel chaotisch geschreven, mist eindredactie ?

[N V · Rating 3 out of 5]

Evelien beschrijft de kampjaren in nederlands indie van haar vader. Ik lees dit boek terwijl ik door Indonesië reis. Dat voegt zeker wat toe omdat het dan meer gaat leven.
Het boek verdient een upgrade...een stamboom, een kaart van Indonesië en meer uitleg over de geschiedenis. Want het verhaal van haar vader is mooi beschreven en verdient meer. En goed leesbaar voor eenieder die meer hierover wil weten.