Սոս Արտաշեսի Սարգսյան (հոկտեմբերի 24, 1929 թ., Ստեփանավան - սեպտեմբերի 26, 2013 թ., Երևան), թատրոնի և կինոյի հայ անվանի դերասան, ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ։
Ծնվել է 1929 թվականի հոկտեմբերի 24-ին Ստեփանավան քաղաքում։ 1948 թ. տեղափոխվել է Երևան և աշխատել Երևանի պատանի հանդիսատեսի թատրոնում՝ որպես դերասան։ 1954 թ. ավարտել է Երևանի գեղարվեստաթատերական ինստիտուտի դերասանական ֆակուլտետը։ 1954-1991 թթ. եղել է Երևանի Գաբրիել Սունդուկյանի անվան ակադեմիական թատրոնի դերասան։ 1991 թ. հիմնադրել է Համազգային թատրոնը։ 1997-2006 թթ. Երևանի թատրոնի և կինոյի պետական ինստիտուտԻ ռեկտորն է, 2006-ից՝ ինստիտուտի կառավարման խորհրդի նախագահը։ 2009 թ. ընտրվել է ՀՀ Հանրային խորհրդի անդամ։
Նկարահանվել է քառասունից ավելի գեղարվեստական ֆիլմերում, ինչպիսիք են՝ «Նվագախմբի տղաները»‚ «Եռանկյունի»‚ «Մենք ենք, մեր սարերը», «Նահապետ»‚ «Խաթաբալա», «Ձորի Միրո», «Սոլյարիս», Հայաստանում և ԽՍՀՄ մյուս տարածքում նկարահանված բազմաթիվ այլ ֆիլմերում։ Ռուսաստանցի բեմադրիչների նկարահանված ֆիլմերում առավել հայտնի են իր խաղացած Գիբարյանի (Տարկովսկու «Սոլյարիս»), թափառիկ արտիստի (Վ.Բորտկոյի «Առանց ընտանիքի»), Ֆեոֆան Պրոկոպովիչի (Ա.Պուշկինի «Միխայլո Լոմոնոսով») դերերը։
Մահացել է 2013 թվականի սեպտեմբերի 26-ին թոքերի բորբոքումից
Սովետական Հայաստան, ոգու, սրտի, հայրենիքի, արժեքների արգելված շրջան։ Մարդու դավաճան, համակարգի քայքայիչ, կյանքի անհասկնալի անարդարության մասին։ Սոս Սարգսյանին հատուկ ոճով։
Author's language is beautiful and full; vocabulary vast, but neither forced nor pompous. Long forgotten words sneaked onto his pages and - along with lacy, ornate and acutely accurate descriptions - illuminated the book. The fact that Sargsyan's "pen" is light and unpretentious, made the read doubly pleasurable.
However... (and this is purely subjective) like many other Armenian writers' works, this story is a tragedy. Sorrowful, heart-wrenching tragedy. And I am not one for tragedies. Never was. It is a beautiful, very well written story,where the writer explores many sides of human emotions and actions; it brilliantly shows the hardships of the time period, and you comprehend the calamity of rigid, inhumane, absurd, at times nonsensical and comical societal "laws", but... I simply do not like reading sad stories, although, I cannot deny that I have learned a lot from them.
When I was learning how to roller-blade, my instructor told me never to look at a falling roller-blader, for I would, certainly, follow suit. So.... I like to read stories that will keep me on the rink, firmly on my feet.