Τους πολέμους τους αποφασίζουν οι λίγοι αλλά ισχυροί, με θύματα πάντα τους πολλούς αλλά αδύναμους. Η Λυσιστράτη είχε ένα σχέδιο για την κατάπαυση του πολέμου. Ενός εμφυλίου πολέμου που μόνο κακό έκανε στον τόπο. Μπόρεσε να το εφαρμόσει; Είχε αποτέλεσμα; Κάτι ανάλογο θα βοηθούσε την επικράτηση της ειρήνης στις μέρες μας;
Ο Τάσος Αποστολίδης (en: Tasos Apostolides) γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1947. Σπούδασε μαθηματικά. Σήμερα διευθύνει το δευτεροβάθμιο πρόγραμμα της Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής Θεσσαλονίκης. Από το 1972 ως το 1984 συνεργάζεται με εφημερίδες και περιοδικά Αθήνας και Θεσσαλονίκης ως χρονογράφος-ευθυμογράφος. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 γίνεται γνωστός ως σεναριογράφος κόμικς από τις διασκευές των έντεκα κωμωδιών του Αριστοφάνη. Η σειρά αυτή στα 25 χρόνια κυκλοφορίας της έχει πουλήσει πάνω από 700.000 αντίτυπα. Οκτώ από τους τίτλους της μεταφράστηκαν στα αγγλικά, στα γαλλικά και στα γερμανικά. Συνολικά έχουν κυκλοφορήσει 30 κόμικς-άλμπουμ με δικά του σενάρια ("Oι μύθοι του Αισώπου", "Oι άθλοι του Βούγδουπου", "Χαμένο Φάσμα", "Τήνελλα Καλλίνικε" κ.ά.). Έχει γράψει ακόμα σενάρια για comic-strips, CD-ROM, DVD, καθώς και μικρά κωμικά θεατρικά μονόπρακτα και κείμενα για stand up comedy. Το 1999 ίδρυσε τον Αιρετικό Θίασο και είναι αποκλειστικός συγγραφέας και σκηνοθέτης των παραστάσεών του. Δίδαξε "Τεχνική γραφής σεναρίου" στις Σχολές: Aura, Praxis και Παράλλαξη. Διοργάνωσε και επιμελήθηκε πλήθος εκθέσεων και εκδηλώσεων που είχαν σχέση με κόμικς και γελοιογραφία. Είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών.
I love Lysistrata but this comic is only OK for me. Probably because there's a lot of slang and jokes that go over my intermediate Greek head. Oh well! A bit hard to read as a learner because it's all in capital letters - hence no accent marks - but otherwise, a fun read that goes pretty quickly.
Η σειρά κωμωδιών του Αριστοφάνη, η διασκευασμένη σειρά κωμωδιών, έχει ως βασικούς συντελεστές της τον Τάσο Αποστολίδη στη συγγραφή των διαλογικών μερών και τον Γιώργο Ακοκαλίδη στην εικονογράφηση. Ο τίτλος που επιλέγεται είναι 'Οι κωμωδίες του Αριστοφάνη σε κόμικ.' Εκάστη εξ αυτών και όλες μαζί συγκροτούν ένα ενιαίο σύνολο που θέτει ως σημείο αναφοράς την γνωριμία του αναγνώστη, ίσως περισσότερο των αναγνωστών μικρότερων ηλικιών, με τον Αριστοφανικό λόγο εν ευρεία εννοία, δίχως αυτή η ουσιώδης διασκευή να αποφεύγει να αναμετρηθεί με τις κεντρικές ιδέες του Αριστοφανικού έργου, όπως αυτές αρθρώνονται στις σωζόμενες κωμωδίες του. Εδώ, δεν έχουμε να κάνουμε μία ακαδημαϊκού τύπου, μεταφορά των Αριστοφανικών κωμωδιών, που απαντάται σε θεατρικές σχολές και τυπολογικές θεατρικές ερμηνείες του λόγου, αλλά για μία ελεύθερη διασκευή με ένα διάχυτο παιγνιώδες ύφος, ύφος ευδιάκριτο στις κινήσεις των πρωταγωνιστών του εκάστοτε έργου και στα διαλογικά μέρη που αναπτύσσονται. Η 'χημεία' μεταξύ των δύο συν-δημιουργών καθίσταται ευδιάκριτη, με τον μεν Τάσο Αποστολίδη να επιλέγει την φόρμουλα των σύντομων, κοφτών διαλόγων που, εν προκειμένω, αφενός μεν, εγγράφουν, σατιρικώ τω τρόπω, το Αριστοφανικό πνεύμα, και, αφετέρου δε αποκτούν όψεις ή αλλιώς, 'πινελιές' επικαιρότητας και δη της επικαιρότητας της εποχής όπου έλαβε χώρα το όλο εγχείρημα. Ο δε Γιώργος Ακοκαλίδης διαμορφώνει ένα προσωπικό ύφος δημιουργίας ή αλλιώς, διαφορετικά ειπωμένο, σκιτσογραφικής 'γλώσσας,' το οποίο και δυνατά να υπερβεί τα στερεότυπα που αναπαράγουν συγκεκριμένους ιδεότυπους 'ομορφιάς' και 'κάλλους,' ιδίως εάν εστιάσουμε στο παράδειγμα της 'Λυσιστράτης' από την ομώνυμη κωμωδία του Αριστοφάνη. Για την σκιτσογραφική απεικόνιση αυτής της αρχαίας 'Πασιονάριας' δίδεται έμφαση στο μεγάλο μέγεθος και σε ένα πρόσωπο που απέχει από πρότυπα κλασικής ομορφιάς, κάτι που λαμβάνει χώρα με τέτοιον τρόπο ώστε να δοθεί έμφαση στον λόγο που αρθρώνει η 'Λυσιστράτη.' Επρόκειτο για ένα εγχείρημα που συναρθρώνει το χιούμορ με την μη 'ορθή' κριτική, το κατατοπιστικό ύφος με μία αίσθηση λιτότητας που παραμένει κοντά στο Αριστοφανικό 'πράττειν,' αναδεικνύοντας, διαμέσου της γλώσσας την αίσθηση της λεπτής και μη, κριτικής. Από την όλη έκδοση δεν εκ-λείπει η παιδαγωγική διάσταση, υπό το πρίσμα της νοηματοδότησης μίας ιδιαίτερου τύπου, 'ελευθερίας,' η οποία και δεν θυσιάζεται στο βωμό ενός καλώς εννοούμενου 'καθωσπρεπισμού.' Η δομή των διαλόγων βοηθά στο να παραμείνει έντονο το ενδιαφέρον του αναγνώστη, στο σημείο όπου η ίδια η γλώσσα παραμένει ανεπιτήδευτη και οι μορφές που παρελαύνουν εντός των διαφόρων κόμικ, αφήνουν να διαρρεύσει η αίσθηση της ειδικής εστίασης: Σε πρώτο πλάνο ευρίσκονται τα διάφορα πρόσωπα, το πλήθος της πόλης, και δευτερευόντως διαφαίνεται σημεία Αθηναϊκού ενδιαφέροντος, και όχι μόνο. Η σάτιρα προσώπων και ηθών προτάσσεται, ενίοτε με έντονο τρόπο σε αυτή την καλαίσθητη έκδοση η οποία και δύναται να παρουσιάσει τον Αριστοφάνη και το Αριστοφανικό έργο με έναν τρόπο ίδιο αλλά και διαφορετικό, προσαρμοσμένο στο πλαίσιο του οπτικο-κεντρισμού της σύγχρονης εποχής. Η εικόνα, έτσι όπως συγκροτείται διαλέγεται με μία δράση που εκτείνεται έως τα όρια των συμβολισμών της πόλης: Τι θεωρείται 'ανορθόδοξο' και τι όχι; Επρόκειτο για μία ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα πρωτοβουλία που αποδίδει τον Αριστοφάνη ως ανατόμο των διακυβευμάτων μίας εκάστης εποχής.