Het boek is een heftig levensverhaal vol moeilijke periodes. Wat me het meest bijbleef is de vergevingsgezindheid van haar moeder, ondanks alles wat er gebeurd is. Dat vond ik indrukwekkend en ontroerend.
De schrijfstijl is erg persoonlijk en blijft dicht bij de ervaringen van Milouska zelf. Toch voelt het vaak meer feitelijk dan emotioneel, wat een zekere afstand creëert. Daarbij maakt het ontbreken van een duidelijke structuur het soms lastig om goed te volgen.
Wat me tijdens het lezen ook sterk opviel, is hoe alles rondom racisme doorwerkt. Niet alleen de discriminatie die zij en haar familie moesten ondergaan, maar ook de haat en uitsluiting die er vanuit hun kant tegenover anderen bestond. Het is pijnlijk om te zien hoe diep zulke vijandigheid geworteld kan zijn en hoe die zelfs wordt doorgegeven aan kinderen.
Wat het lezen voor mij verdiepend maakte, is dat ik onlangs op Bonaire ben geweest. Daardoor las ik dit boek met meer context en herkenning, zeker rond de thema’s van polarisatie en uitsluiting. Het zorgde voor een extra laag van meelevendheid.
Of ik het zou aanraden, hangt af van de lezer. Het is niet een boek dat je er zomaar bij pakt. Maar als je interesse hebt in haar levensverhaal en de bredere thema’s van racisme, familie en afkomst, dan kan het je zeker raken.