Η ναζιάρα Νταίζυ, η γοητευτική Χρυσή Γκόλντυ Ο' Γκιλτ, η αισθησιακή και πανούργα μάγισσα Μάτζικα Ντε Σπελ, οι αμέτρητες δεσποινίδες με το λάγνο βλέμμα ή οι αρειμάνιες μέγαιρες με απειλητικές διαθέσεις στις περιπέτειες του Ντόναλντ που έγραψε και σχεδίασε ο Καρλ Μπαρκς αποτελούν ψηφίδες που συνθέτουν ένα πολυδιάστατο χιουμοριστικό πορτραίτο της σύγχρονης γυναίκας.
Κομψά και καλλίγραμμα κορίτσια, κυρίες μιας κάπως πιο προχωρημένης ηλικίας και ενίοτε σαφώς εντυπωσιακών διαστάσεων, παρουσίες γοητευτικές αλλά επιπόλαιες και φαντασμένες, δυναμικές αλλά μερικές φορές επικίνδυνες, οι θηλυκές φιγούρες του Μπάρκς υπάρχουν για να κάνουν ακόμα πιο δύσκολη την ζωή του Ντόναλντ και του θέιου Σκρούτζ... λες και δεν μπορούσαν να βρουν τον μπελά τους και μόνοι τους!
Περιεχόμενα:
- Ο κόσμος των Ντακ Κορίτσια, ο Ντόναλντ!
- Οι ιστορίες Το κυνήγι των κατασκόπων Το μεγάλο τσίρκο Μια μαργαρίτα για την Νταίζυ Ο καυγάς είναι το ζητούμενο Το δώρο Η ηλεκτρική σκούπα Ο ομαδάρχης Επιχείρηση Άγιος Βερνάρδος Η μαγική κλεψύδρα Σιωπητήριο Ο εφιάλτης της πρώτης παράστασης Σπίρτο μοναχό
Carl Barks was an American cartoonist, author, and painter. He is best known for his work in Disney comic books, as the writer and artist of the first Donald Duck stories and as the creator of Scrooge McDuck. He worked anonymously until late in his career; fans dubbed him "The Duck Man" and "The Good Duck Artist". In 1987, Barks was one of the three inaugural inductees of the Will Eisner Comic Book Hall of Fame. Barks worked for the Disney Studio and Western Publishing where he created Duckburg and many of its inhabitants, such as Scrooge McDuck (1947), Gladstone Gander (1948), the Beagle Boys (1951), The Junior Woodchucks (1951), Gyro Gearloose (1952), Cornelius Coot (1952), Flintheart Glomgold (1956), John D. Rockerduck (1961) and Magica De Spell (1961). He has been named by animation historian Leonard Maltin as "the most popular and widely read artist-writer in the world". Will Eisner called him "the Hans Christian Andersen of comic books." Beginning especially in the 1980s, Barks' artistic contributions would be a primary source for animated adaptations such as DuckTales and its 2017 remake.
Το καλύτερο με τις ιστορίες του Barks είναι ότι αν τις αναλύσεις έχοντας στο μυαλό σου και την εποχή στην οποία κυκλοφόρησαν, τότε γίνονται ακόμα πιο ενδιαφέρουσες, από την άποψη ότι μπαίνεις και στη διαδικασία του «ταξιδιού στο χρόνο», ας πούμε. Τι θέλω να πω; Είναι λογικό να σχεδίασε ιστορίες με κατασκόπους στις αρχές της δεκαετίας του '50, όπου ο Μακαρθισμός και η καχυποψία που συνόδευε το όλο concept ήταν καθημερινό φαινόμενο στις ΗΠΑ. Επίσης, υπάρχουν σκηνές όπου ο Donald κυνηγάει τα ανιψάκια για να «τους τις βρέξει». Θα μπορούσε να υπάρξει κάτι τέτοιο σε μια σύγχρονη ιστορία κόμικ; Σαφώς και όχι. Χμμμ... Νομίζω ότι θα βρίσκω κάτι τέτοιες λεπτομέρειες σε κάθε τόμο, για να έχω υλικό για αυτά τα μικρά reviews που κάνω εδώ. Χαρχαρχαρ!
Αυτή η σειρά αξίζει περισσότερη μελέτη από μια απλή ανάγνωση κόμικς. Ο δεύτερος τόμος αποτελείται από ιστορίες, οι οποίες δημοσιεύτηκαν μεταξύ 1950-51, εποχή που ο Μακαρθισμός μεσουρανούσε στις ΗΠΑ. Η καχυποψία και η παράνοια της περιόδου αυτής αποτυπώνονται στη βασική ιστορία του τόμου αυτού, με τίτλο "Το κυνήγι των κατασκόπων". Πέραν των οποιωνδήποτε ιδεολογικών προσεγγίσεων στις ιστορίες του, ο Barks δεν παύει να είναι μαιτρ των γκαγκς και των διασκεδαστικών σεναρίων.
Το κυνήγι των κατασκόπων - 4/5 Το μεγάλο τσίρκο - 4,5/5 Μια μαργαρίτα για την Νταίζυ - 5/5 Ο καβγάς είναι το ζητούμενο - 3/5 Το δώρο - 5/5 Η ηλεκτρική σκούπα - 4/5 Ο ομαδάρχης - 3,5/5 Επιχείρηση Άγιος Βερνάρδος - 3/5 Η μαγική κλεψύδρα - 5/5