Een aantal jaar geleden kreeg journalist Milou Deelen last van paniekaanvallen. Ze belandde op de bank bij een psycholoog en psychiater en werd gediagnosticeerd met zowel ADHD als PTSS.
Sindsdien valt het haar op hoe ontzettend veel mensen tegenwoordig ‘gelabeld’ worden. Maar wat betekenen al die labels eigenlijk? Nemen ze echt toe of lijkt dat alleen maar zo? Hoe en waarom diagnosticeren psychologen en psychiaters, en wat zijn de risico’s? En bovenal: worden we er uiteindelijk gelukkiger van?
In een wereld waarin het lijkt alsof iedereen opeens een label heeft, gaat Milou Deelen op onderzoek uit. Ze vertelt over haar eigen ervaringen, spreekt met psychiaters, psychologen en hoogleraren en ook bekende ervaringsdeskundigen delen hun verhaal, onder wie Victor Reinier, Milouska Meulens, Splinter Chabot en Francine Oomen.
In dit boek worden de voors en tegens besproken van het krijgen van een label of diagnose. Omdat ik daar op m’n werk veel mee te maken heb en daar bovendien momenteel zelf middenin zit, vond ik dat interessant. Uiteindelijk heeft het me wel verward. De ervaringsdeskundigen zijn over het algemeen blij met hun label, maar de professionals zien het over het algemeen anders voor zich; zij willen liever een wereld zonder labels. Zelf weet ik nog niet goed wat ik vind. Ik denk dat dit boek een mooi startpunt is voor een gesprek. Het boek zelf voelt niet zo samenhangend en er wordt veel in herhaald. Er staan wat grammaticale fouten in en af en toe zinnen die niet lekker lopen. Dat deed voor mij af aan de credibiliteit.
+ Ik werd wel echt een beetje boos van de uitspraken dat scholen maar harder moeten werken ipv labels moeten plakken, dat het probleem is dat er leerkrachten voor de klas staan die net van de pabo komen (want de oplossing was: alleen nog maar ervaren leerkrachten hebben; hoe gaan die er komen als je als ‘onervaren’ leerkracht niet voor de klas mag?), of dat het probleem was dat er twee leerkrachten samen parttime een groep draaien🥲
Fijn en laagdrempelig geschreven! Maar redelijk wat herhaling en -1 ster voor het gebrek aan een eindreactionele slag, ik heb denk nog nooit zoveel spel- en grammaticafouten in een boek gelezen.
Ik had hier hogere verwachtingen van en vind nog steeds het werk van Floortje Scheepers beter. Ik ben het niet op alle vlakken eens met de uitspraken die in dit boek gedaan worden door experts, met name over social media. Wel goed: één expert bespreekt het risico dat met een diagnose gepaard gaat, namelijk dat men zich gaat gedragen naar diens diagnose (self fulfilling prophecy), een reden om zelf niet (voldoende) in beweging te komen (≠ herstelbevorderend). Ook goed: de ‘beperkte houdbaarheid’ van een diagnose en dat er niet meer wordt gesproken van een chronische diagnose of uitbehandeld zijn.
Interessante kijk op labels en diagnoses die, terecht of onterecht, steeds vaker gegeven worden. Ik las een review van iemand die het ‘vervelend’ vond dat er tegenstrijdigheden waren tussen de ervaringsdeskundigen en psychologen etc die geïnterviewd werden voor het boek. Daar kan ik mij niet in vinden; het hele punt is juist de vraag ‘worden we gelukkig(er) van een label of niet?’. Het aha-moment kan zorgen voor opluchting - wat de specialisten / deskundigen ook snappen - maar het gaat om de laag eronder. Wat kun je doen aan dat gevoel van disbalans?En ze pleiten voor een breder normaal en daar ben ik een groot voorstander van.
Naast bovenstaande vond ik het boek prettig geschreven. Las makkelijk weg, maar niet simpel. De moeite waard om te lezen!
This entire review has been hidden because of spoilers.
Really important topic and many good reflections there. However, it is a book written more from the perspective of a writer being a passive observer rather than actually a writer, which made it difficult to stay engaged at times. The reader has to structure all the information themselves. Still, happy I read it, gave me much food for thought!
3.5⭐️ Geluisterd als luisterboek. Interessant dat ze verschillende perspectieven toont, waardoor ik merkte dat ik mee werd genomen in de verscheidenheid aan visies rondom "labels". Zowel in de voor- als tegenstanders zijn er standpunten waar ik het mee eens was.
3.5. Goed hoe Milou Deelen de verschillende visies op labels zo goed uiteenzet. Wel zo nu en dan wat te langdradig: het had ook meer de vorm van een essay kunnen hebben.