What do you think?
Rate this book
Prooidier
Prooidier is een actuele roman over stalking en de complexiteit van toxische relaties. Kirsten, een jonge muzikant, benadert Rudi, een gelauwerde popartiest, met de vraag of hij mee wil werken aan haar debuutalbum. Hij stemt toe, maar al snel blijkt hij heel andere plannen te hebben: hij vraagt haar mee uit en accepteert geen nee. Kirsten doorziet de veel oudere, misogyne man meteen, maar kan geen weerstand bieden: ze raakt geobsedeerd door zijn schaamteloos arrogante en dominante houding. Zijn niet-aflatende aandacht voor haar werpt zijn vruchten af: steeds verder laat ze zich meeslepen in een destructieve, sadomasochistische relatie. Haar vriend Berend probeert haar wakker te schudden, maar wordt verteerd door woede. Hij verliest de realiteit uit het oog – met verwoestende gevolgen. Wat blijft er over als je de bodem bereikt hebt? Hoe kies je voor jezelf als je niet meer weet wie je bent? Prooidier is een gedurfde afdaling in de duistere bronnen van liefde, narcisme, zelfhaat en verslaving. Het gaat niet alleen over de gevolgen van manipulatie en grensoverschrijdend gedrag, maar ook over het zoeken naar kracht en identiteit wanneer alles verloren lijkt.
309 pages, Paperback
Published March 1, 2025
4 people are currently reading
83 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 27 of 27 reviews
Read
March 18, 2025Ik mocht deze beklemmende roman alvast vooruit lezen voor de boekpresentatie op zondag 30 maart. Poeh, dit is er eentje die je echt de afgrond in laat kijken en je licht misselijk en op je hoede achterlaat. Maar wat een beeldspraken, en wat een volharding in de hoop, ook.
September 21, 2025
2,5 sterren
Hoewel ik het hele verhaal geboeid bleef door de psychologische dynamiek achter de toxische relaties van het hoofdpersonage Kirsten, bleef ik toch ook tot het einde op mijn honger zitten.
Ik had gehoopt wat meer inzichten terug te vinden over de ontwikkeling van Kirstens persoonlijkheid, en over eventuele aanleidingen voor haar beperkte blijk van zelfrespect. Zonder deze basis val je gewoon van de ene in de andere verbazing. Ik kan nog steeds niet vatten wat haar zo aantrok in de narcist die centraal staat in het boek.
Hoewel ik het hele verhaal geboeid bleef door de psychologische dynamiek achter de toxische relaties van het hoofdpersonage Kirsten, bleef ik toch ook tot het einde op mijn honger zitten.
Ik had gehoopt wat meer inzichten terug te vinden over de ontwikkeling van Kirstens persoonlijkheid, en over eventuele aanleidingen voor haar beperkte blijk van zelfrespect. Zonder deze basis val je gewoon van de ene in de andere verbazing. Ik kan nog steeds niet vatten wat haar zo aantrok in de narcist die centraal staat in het boek.
May 30, 2025
Poeh, wat maakt Irene Wiersma glashelder en beeldend inzichtelijk wat de impact van misbruik is op de jonge studente Kirsten. Heftige thematiek, mooie taal, treffende beeldspraak en kwetsbare (innerlijke) dialogen.
June 20, 2025
Wat een ongelofelijk moedig boek en wat kan zij schrijven. Ik ken haar als artiest, maar zo mogelijk is haar schrijftalent nog groter. Dat zeg ik met al het denkbare respect voor ook haar muzikale talent.
Het boek sleurt je mee van begin tot eind terwijl het heftige thematiek behandelt. Het weet het grijze gebied nauwkeurig te omschrijven. Als lezer ga je net zo aan je eigen oordeelsvermogen twijfelen zoals zij dat in haar jonge jaren tegenover die grote knotsvervelende invloedrijke dominante etterbak heeft gedaan. Ik hoop dat hij dit leest en zich achteraf alsnog doodschaamt, maar dat zal wel niet met dit soort figuren.
Het boek sleurt je mee van begin tot eind terwijl het heftige thematiek behandelt. Het weet het grijze gebied nauwkeurig te omschrijven. Als lezer ga je net zo aan je eigen oordeelsvermogen twijfelen zoals zij dat in haar jonge jaren tegenover die grote knotsvervelende invloedrijke dominante etterbak heeft gedaan. Ik hoop dat hij dit leest en zich achteraf alsnog doodschaamt, maar dat zal wel niet met dit soort figuren.
June 4, 2025
Ten eerste vond ik het heftig. Daar was ik natuurlijk al wel op voorbereid, en dat bleek het ook te zijn, maar van tevoren dacht ik dat ik het misschien daardoor niet altijd fijn zou vinden om te lezen. Maar dat was niet zo, ik was echt enorm geboeid door het verhaal. Ik wilde vaak niet stoppen met lezen. En kon echt uitkijken naar mijn volgende leesmomentje.
En dat heeft ook echt te maken met hoe Irene Wiersma schrijft. Ik was soms echt flabbergasted door haar schrijfstijl. Ze draait nergens omheen, maar toch krijg je als lezer alle gevoelens en situaties in geuren en kleuren mee. Echt heel mooi gedaan. Ik heb niet veel verstand van schrijven, maar het viel me wel op en ik was erdoor geraakt!
Ik vond het boek van Irene Wiersma ook heel leerzaam. Hoe je als lezer echt in de schoenen van Kirsten stapt. Dat je doorkrijgt hoe die verslaving en manipulatie als een puzzel in elkaar passen. Ik dacht de hele tijd neeee, maar tegelijkertijd begreep ik het ook. Het maar al te herkenbare, akelige Rudi-type. De maar al te herkenbare, onzekere jonge vrouw. En vooral dat vage gebied van grensoverschrijdend gedrag dat van buitenaf makkelijk te betwisten valt, maar als je dit leest en je er echt even in zit, je gelijk door hebt dat het gewoonweg fout is. Dat het misbruik is van iemand in een kwetsbare positie. Het raakte me echt heel erg hoe de zedenpolitie in het verhaal de situatie totaal niet serieus nam. Iets wat helaas ook vaak voorkomt, laatst hoorde ik dat maar 1% van alle verkrachtingen leidt tot veroordelingen… Bizar.
Tot slot, mijn COMPLIMENTEN. Ik heb in tijden geen boek gelezen dat me zo boeide, wat zo heerlijk las, wat zo belangrijk is voor de wereld, en waarvan ik gelijk het gevoel kreeg: ik wil meer lezen van deze schrijver!! Dus daar hoop ik wel op :)
En dat heeft ook echt te maken met hoe Irene Wiersma schrijft. Ik was soms echt flabbergasted door haar schrijfstijl. Ze draait nergens omheen, maar toch krijg je als lezer alle gevoelens en situaties in geuren en kleuren mee. Echt heel mooi gedaan. Ik heb niet veel verstand van schrijven, maar het viel me wel op en ik was erdoor geraakt!
Ik vond het boek van Irene Wiersma ook heel leerzaam. Hoe je als lezer echt in de schoenen van Kirsten stapt. Dat je doorkrijgt hoe die verslaving en manipulatie als een puzzel in elkaar passen. Ik dacht de hele tijd neeee, maar tegelijkertijd begreep ik het ook. Het maar al te herkenbare, akelige Rudi-type. De maar al te herkenbare, onzekere jonge vrouw. En vooral dat vage gebied van grensoverschrijdend gedrag dat van buitenaf makkelijk te betwisten valt, maar als je dit leest en je er echt even in zit, je gelijk door hebt dat het gewoonweg fout is. Dat het misbruik is van iemand in een kwetsbare positie. Het raakte me echt heel erg hoe de zedenpolitie in het verhaal de situatie totaal niet serieus nam. Iets wat helaas ook vaak voorkomt, laatst hoorde ik dat maar 1% van alle verkrachtingen leidt tot veroordelingen… Bizar.
Tot slot, mijn COMPLIMENTEN. Ik heb in tijden geen boek gelezen dat me zo boeide, wat zo heerlijk las, wat zo belangrijk is voor de wereld, en waarvan ik gelijk het gevoel kreeg: ik wil meer lezen van deze schrijver!! Dus daar hoop ik wel op :)
September 6, 2025
Voor de leesclub gelezen.
Echt ik snap het gewoon niet. Dit boek, de ontwikkeling van de obsessie met Rudi die niet eens ontwikkeld wordt maar er eigenlijk gewoon direct is.
Ik vind het lastiger om dit op te schrijven nu ik ergens gelezen lijk te hebben dat dit op eigen ervaring van de schrijfster gebaseerd is en ik wil absoluut niet ondermijnen wat ze zelf mogelijk heeft meegemaakt, daar kan ik niets van vinden en geen oordeel over hebben.
Maar als ik puur naar dit boek kijk dan moet ik bekennen dat ik vanaf pagina 200 scannend gelezen heb omdat het de hele tijd hetzelfde is. Een aaneenschakeling van vreselijkheid en zelfde type communicatie en worsteling en seks en pffff. Kirsten valt op Rudi vanwege zaken die niet echt aantrekkelijk zijn, eigenlijk staat nergens wat ze dan wel leuk vindt aan hem behalve zijn stem? En we leren Kirsten zelf ook niet goed kennen, wie is ze, wat heeft ze meegemaakt, hoe is ze.
Waarom gaat ze door als ze zelf zo goed uitspreekt in haar hoofd hoe belachelijk het allemaal is? En die Berend? Wat is dat voor figuur die zichzelf geweldig vindt maar ondertussen net zo bezopen doet als die Rudi? Hoezo biedt ze constant haar excuses aan aan Berend en hij nooit aan haar?
Als het echt gebaseerd is op waarheid ben ik vooral heel blij dat ze aan het einde van het boek fijne liefde leert kennen.
Echt ik snap het gewoon niet. Dit boek, de ontwikkeling van de obsessie met Rudi die niet eens ontwikkeld wordt maar er eigenlijk gewoon direct is.
Ik vind het lastiger om dit op te schrijven nu ik ergens gelezen lijk te hebben dat dit op eigen ervaring van de schrijfster gebaseerd is en ik wil absoluut niet ondermijnen wat ze zelf mogelijk heeft meegemaakt, daar kan ik niets van vinden en geen oordeel over hebben.
Maar als ik puur naar dit boek kijk dan moet ik bekennen dat ik vanaf pagina 200 scannend gelezen heb omdat het de hele tijd hetzelfde is. Een aaneenschakeling van vreselijkheid en zelfde type communicatie en worsteling en seks en pffff. Kirsten valt op Rudi vanwege zaken die niet echt aantrekkelijk zijn, eigenlijk staat nergens wat ze dan wel leuk vindt aan hem behalve zijn stem? En we leren Kirsten zelf ook niet goed kennen, wie is ze, wat heeft ze meegemaakt, hoe is ze.
Waarom gaat ze door als ze zelf zo goed uitspreekt in haar hoofd hoe belachelijk het allemaal is? En die Berend? Wat is dat voor figuur die zichzelf geweldig vindt maar ondertussen net zo bezopen doet als die Rudi? Hoezo biedt ze constant haar excuses aan aan Berend en hij nooit aan haar?
Als het echt gebaseerd is op waarheid ben ik vooral heel blij dat ze aan het einde van het boek fijne liefde leert kennen.
This entire review has been hidden because of spoilers.
April 6, 2025
Irene schreef bij de boekpresentatie “Uit de schaduw” in mijn exemplaar van Prooidier. Niets dan lof voor Irene om met dit boek haar verhaal ook daadwerkelijk uit de schaduw te halen en aan de wereld te laten lezen. Het is een urgent, belangrijk en confronterend boek geworden. Een verhaal waar je niet bij weg kunt kijken en dat je niet weg kunt leggen. Ademloos uit de schaduw.
July 22, 2025
De 22-jarige Kirstin is een getroebleerde jonge vrouw en net afgestudeerd popartieste van de Popacademie. Ze draagt een verleden van misbruik, eetstoornissen, depressie en automutilatie met zich mee. Die diepe mentale wonden maken haar kwetsbaar voor de mensen om haar heen. Tijdens het maken van haar debuutalbum komt ze in contact met de bekende popster Rudi, een man die in alles grensoverschrijdend is. Langzaam maar zeker weet hij haar in zijn web te vangen.
De machtsverhoudingen zijn vanaf het begin glashelder. Kirstins bestaan draait steeds minder om haarzelf. Ze raakt psychisch en seksueel afhankelijk van hem. En hoe goed ze ook weet dat het mis is, loskomen lukt niet.
Haar vriend Berend probeert haar los te weken van Rudi, maar raakt zelf verblind door jaloezie. Is hij eigenlijk wel zoveel beter? Of net zo bezitterig en manipulatief?
Als lezer blijf je je afvragen waarom Kirstin niet wegkomt uit deze vernederende relaties. Wat drijft haar telkens terug naar Rudi en waarom blijft ze ook bij Berend? Of waarom Berend met alle geweld bij haar blijven?
Wiersma toont op indringende wijze hoe een dominante destructieve man iemand volledig in zijn greep kan krijgen. Hoe Kirstin haarscherp aanvoelt wat er gebeurt maar het niet kan stoppen. Hoe haar zelfhaat groeit en hoe pijnlijk bewust ze zich is van haar (seks)verslaving. In heldere, directe taal word je als lezer meegezogen in de verstikkende dynamiek van haar relaties.
Wiersma raakt met Prooidier actuele thema’s als toxische relaties, grensoverschrijdend gedrag, narcisme, stalking en verslaving aan. Thema’s die steeds vaker bespreekbaar worden gemaakt en hier rauw en confronterend worden blootgelegd. Wat mij betreft had Kirstins voorgeschiedenis, die zo bepalend is voor haar keuzes, meer ruimte mogen krijgen. De kern ervan wordt slechts aangestipt, terwijl juist daarin zoveel pijn en verklaring schuilt.
Een sterk en overtuigend debuut van Irene Wiersma.
De machtsverhoudingen zijn vanaf het begin glashelder. Kirstins bestaan draait steeds minder om haarzelf. Ze raakt psychisch en seksueel afhankelijk van hem. En hoe goed ze ook weet dat het mis is, loskomen lukt niet.
Haar vriend Berend probeert haar los te weken van Rudi, maar raakt zelf verblind door jaloezie. Is hij eigenlijk wel zoveel beter? Of net zo bezitterig en manipulatief?
Als lezer blijf je je afvragen waarom Kirstin niet wegkomt uit deze vernederende relaties. Wat drijft haar telkens terug naar Rudi en waarom blijft ze ook bij Berend? Of waarom Berend met alle geweld bij haar blijven?
Wiersma toont op indringende wijze hoe een dominante destructieve man iemand volledig in zijn greep kan krijgen. Hoe Kirstin haarscherp aanvoelt wat er gebeurt maar het niet kan stoppen. Hoe haar zelfhaat groeit en hoe pijnlijk bewust ze zich is van haar (seks)verslaving. In heldere, directe taal word je als lezer meegezogen in de verstikkende dynamiek van haar relaties.
Wiersma raakt met Prooidier actuele thema’s als toxische relaties, grensoverschrijdend gedrag, narcisme, stalking en verslaving aan. Thema’s die steeds vaker bespreekbaar worden gemaakt en hier rauw en confronterend worden blootgelegd. Wat mij betreft had Kirstins voorgeschiedenis, die zo bepalend is voor haar keuzes, meer ruimte mogen krijgen. De kern ervan wordt slechts aangestipt, terwijl juist daarin zoveel pijn en verklaring schuilt.
Een sterk en overtuigend debuut van Irene Wiersma.
May 29, 2025
TW: narcisme, gewelddadige seks, ongezond eetgedrag, automutilatie
Pfoe, wat een heftig boek is dit! Ik kreeg het bijna niet uitgelezen. Dat is niet omdat Irene Wiersma slecht zou schrijven. Ze heeft een goede vertelstem gevonden voor hoofdpersonage Kirsten. Het is oprecht en invoelbaar (ondanks dat ik me gelukkig niets bij haar gemoedstoestand en leven voor kan stellen).
Bovendien bleef het vlot lezen, ondanks dat ik de inhoud zo pijnlijk vond. Ik denk dan ook zeker dat er een publiek voor dit boek is. Alleen was ik het niet direct. De relatie waar Kirsten in beland is zo destructief en bevat veel gewelddadige seks. Ik vond het te heftig om te lezen en het stond mijn leesplezier in de weg. Als je hier wel goed tegen kunt of meer zou willen weten over hoe dergelijke relaties tot stand komen en in stand blijven, dan is het zeker een boek om te lezen. Ik vind namelijk dat Irene Wiersma dat heel inzichtelijk maakt. Het is een roman, maar absoluut ook een boek om kennis en inzicht mee te vergaren.
Wat ik daarin wel jammer werd, was dat er nog andere destructieve patronen aan toegevoegd werden waar Kirsten kennelijk eerder in haar leven al mee worstelde: ongezond eetgedrag en automutilatie. Ook twee heftige onderwerpen die nu bijna zijdelings besproken werden en soms ineens opdoken. In het boek wordt gesuggereerd dat dit uit Kirstens verleden komt, maar er wordt net te weinig over verteld. Daardoor ging ik me er een beetje aan ergeren. Dat nare dingen uit het verleden je kwetsbaar maken, is een passend gegeven, maar ik had het sterker gevonden als het net verder was uitgediept.
Kortom: het is een goed geschreven boek waar denk ik zeker een publiek voor is, maar ik was het niet per se. Voor de lezers van bijvoorbeeld Het smelt van Lize Spit.
Pfoe, wat een heftig boek is dit! Ik kreeg het bijna niet uitgelezen. Dat is niet omdat Irene Wiersma slecht zou schrijven. Ze heeft een goede vertelstem gevonden voor hoofdpersonage Kirsten. Het is oprecht en invoelbaar (ondanks dat ik me gelukkig niets bij haar gemoedstoestand en leven voor kan stellen).
Bovendien bleef het vlot lezen, ondanks dat ik de inhoud zo pijnlijk vond. Ik denk dan ook zeker dat er een publiek voor dit boek is. Alleen was ik het niet direct. De relatie waar Kirsten in beland is zo destructief en bevat veel gewelddadige seks. Ik vond het te heftig om te lezen en het stond mijn leesplezier in de weg. Als je hier wel goed tegen kunt of meer zou willen weten over hoe dergelijke relaties tot stand komen en in stand blijven, dan is het zeker een boek om te lezen. Ik vind namelijk dat Irene Wiersma dat heel inzichtelijk maakt. Het is een roman, maar absoluut ook een boek om kennis en inzicht mee te vergaren.
Wat ik daarin wel jammer werd, was dat er nog andere destructieve patronen aan toegevoegd werden waar Kirsten kennelijk eerder in haar leven al mee worstelde: ongezond eetgedrag en automutilatie. Ook twee heftige onderwerpen die nu bijna zijdelings besproken werden en soms ineens opdoken. In het boek wordt gesuggereerd dat dit uit Kirstens verleden komt, maar er wordt net te weinig over verteld. Daardoor ging ik me er een beetje aan ergeren. Dat nare dingen uit het verleden je kwetsbaar maken, is een passend gegeven, maar ik had het sterker gevonden als het net verder was uitgediept.
Kortom: het is een goed geschreven boek waar denk ik zeker een publiek voor is, maar ik was het niet per se. Voor de lezers van bijvoorbeeld Het smelt van Lize Spit.
October 24, 2025
Zo beklemmend en toxic dat ik het boek soms even weg moest leggen. Leest als een trein.
January 1, 2026
Heftig verhaal over een giftige relatie.
July 11, 2025
Dit boek grijpt je bij de strot en laat je bijna ademloos verder lezen.
October 16, 2025
‘Blijf je bij me?’
Ik zwijg, hij trekt harder, alsof hij mijn oor eraf wil scheuren.
‘Blijf je bij me?’
Ik knik, heel voorzichtig. Roerloos blijf ik liggen; bang voor dit moment, maar nog veel banger dat het zal eindigen.’
Ik zwijg, hij trekt harder, alsof hij mijn oor eraf wil scheuren.
‘Blijf je bij me?’
Ik knik, heel voorzichtig. Roerloos blijf ik liggen; bang voor dit moment, maar nog veel banger dat het zal eindigen.’
Read
August 7, 2025Dit boek was op bepaalde momenten zo lastig om te lezen, het frustreerde me en maakte me zelfs een klein beetje misselijk. Maar het is zo goed geschreven, je wilt tegen Kirsten schreeuwen dat ze moet stoppen, dat ze ver uit de buurt moet blijven van Rudi. Er zitten een paar erg zware onderwerpen in dit boek, maar de uitvoering is goed gedaan. Het toont hoe makkelijk iemand kan verdwijnen in de meningen en overtuigingen van een ander als jonge, onzekere vrouw, en hoe lang het herstel hiervan is. Om uiteindelijk toch weer een beetje jezelf terug te vinden.
April 27, 2025
Sterk boek over (zelf)liefde, obessie en toxische liefde. Mooi geschreven, mooie woordkeuzes en heftig om te lezen. Een boek dat raakt.
May 29, 2025
Deze recensie verscheen eerder op Bevlogen letteren
Als macht, liefde en zelfverlies samenvallen.
Regelmatig verschijnen er romans over machtsverhoudingen in de kunstwereld tussen (oudere) mannen en (jongere) vrouwen. In literair opzicht blijven ze vaak hangen in de schematische dynamiek tussen ‘meester en muze’. Contouren van ongelijkheid worden keurig uitgetekend. Zelden dringt een schrijver werkelijk door tot het innerlijk van degene die verstrikt raakt in een web van subtiele manipulatie. Het moment dat prille verliefdheid overgaat in obsessie – en bewondering in onderwerping – blijft doorgaans onderbelicht. Eveneens wordt de psychische erosie die ontstaat wanneer een man, gewapend met charisma, ervaring en autoriteit, stelselmatig grenzen overschrijdt, zelden met literaire en emotionele precisie verbeeld. Wat hier op het spel staat, is niet louter een ongelijke verhouding, maar een existentiële verschuiving: het verlies van een zelfbeeld.
Het aangrijpende Prooidier, het prozadebuut van Irene Wiersma, toont die binnenkant wél in haar naaktheid, haar verwarring, haar lichamelijke waarheid. In een stijl die tegelijk rauw en zintuiglijk is, ontvouwt Wiersma de relatie tussen de jonge muzikant Kirsten en de oudere popartiest Rudi. Hij is een dader, en een man die zijn macht doseert in kleine gebaren, halve stiltes, toegeeflijkheid vermengd met dominantie. De verhouding begint als artistieke fascinatie, maar ontwikkelt zich tot een verstikkende strijd waarin Kirstens autonomie langzaam wordt uitgehold. De grensoverschrijdingen van Rudi – psychisch en seksueel – worden benoemd en tastbaar gemaakt in de structuur, de toon, de lichamelijke registers van de tekst. Prooidier is geen aanklacht, maar een literaire dissectie van geweld, een boek dat toont hoe macht voelt – van binnenuit.
‘Ik kruip dicht tegen hem aan en besnuffel zijn huid: vers zweet, hars, alcohol. Zijn ademhaling vertraagt, en opnieuw is die ander daar, die ander die zijn bril heeft afgezet en zijn gezichtsspieren ontspant, die zijn schild heeft laten zakken. Zijn dure kleren, verfrommeld en afgedankt, zijn witte molligheid en verwarde haren, dat alles mag ik aanschouwen – maar tegelijk met dat gevoel van exclusiviteit dringt de waardeloosheid zich op. Hoe verder het genot wegzakt, hoe sterker het wordt: een soort intense misselijkheid, zonder de mogelijkheid om een vinger in je strot te steken.’
Rudi is niet de enige mannelijke figuur die Wiersma onder het mes legt. Ook Berend, Kirstens zogenaamd veilige haven, blijkt bij nadere beschouwing niet onschuldig. Aanvankelijk is hij een tegenwicht, de stabiele vriend, het rustpunt in de storm – maar al snel is duidelijk dat ook hij haar niet vrij laat. Zijn destructieve kant is subtieler, maar daarom niet minder giftig: verpakt in zorgzaamheid, in suggesties van nabijheid die tegelijk afhankelijkheid creëren. Wiersma laat zien dat toxisch gedrag zich in meerdere gedaanten aandient – dat niet alleen de openlijke macht relationeel ondermijnend werkt, maar ook de ‘goede’, zogenaamd empathische houding, wanneer die in werkelijkheid voortkomt uit eigen behoeftigheid. Kirstens positie fungeert als een metafoor voor de complexiteit van relaties waarin macht, liefde en zelfverlies op onvoorspelbare manieren samenvallen.
‘Ik hou me op de vlakte of buig met zijn opinies; ondertussen probeer ik mijn drijfveren uit het afwaswater te vissen, mijn meningen en eigenschappen tussen de etensresten in de gootsteen en in weggeraakte hoekjes van de vloertegels – ik zoek de persoon die ik was voor Rudi, de persoon die ik zou zijn als we elkaar niet hadden ontmoet.’
De kracht van Prooidier schuilt vooral in hoe Wiersma schrijft: lichamelijk, wars van retoriek of versiering, en daardoor des te trefzekerder. Niet om te imponeren, maar om bloot te leggen: hoe verlangen zich in het lichaam nestelt, hoe angst voelt in de ademhaling, hoe verwarring zich hecht aan huid en tastzin. De korte zinnen zijn geladen, gespannen als spieren op het punt van verkramping. Er wordt niets uitgelegd – alles wordt ervaren. Doordat Wiersma weigert om grote uitspraken te doen, en in plaats daarvan het concrete gevoel minutieus volgt, wordt de psychische ontwrichting van Kirsten voelbaar. De stijl ís de staat van het personage.
Wat Wiersma uiteindelijk onderzoekt, is niet de dader – het waarom van zijn destructieve gedrag – maar de dynamiek die maakt dat iemand zich aan zo iemand overgeeft. Waarom zou je als jonge vrouw jezelf verliezen aan iemand die jou schade berokkent? Waarom keer je terug naar relaties waarin je oplost in de ander? En wat zegt die neiging over het verlangen om gezien te worden, bevestigd, misschien zelfs gedefinieerd door de blik van een ander? Deze vragen worden niet uitgesproken, maar resoneren in elk gebaar en elke zinsnede, elke poging van Kirsten om zichzelf terug te vinden. Prooidier werpt licht op de verwarrende binnenwereld van wie zich afhankelijk weet – een roman die laat zien dat liefde en verlies van eigenwaarde soms nauwelijks van elkaar te scheiden zijn.
Als macht, liefde en zelfverlies samenvallen.
Regelmatig verschijnen er romans over machtsverhoudingen in de kunstwereld tussen (oudere) mannen en (jongere) vrouwen. In literair opzicht blijven ze vaak hangen in de schematische dynamiek tussen ‘meester en muze’. Contouren van ongelijkheid worden keurig uitgetekend. Zelden dringt een schrijver werkelijk door tot het innerlijk van degene die verstrikt raakt in een web van subtiele manipulatie. Het moment dat prille verliefdheid overgaat in obsessie – en bewondering in onderwerping – blijft doorgaans onderbelicht. Eveneens wordt de psychische erosie die ontstaat wanneer een man, gewapend met charisma, ervaring en autoriteit, stelselmatig grenzen overschrijdt, zelden met literaire en emotionele precisie verbeeld. Wat hier op het spel staat, is niet louter een ongelijke verhouding, maar een existentiële verschuiving: het verlies van een zelfbeeld.
Het aangrijpende Prooidier, het prozadebuut van Irene Wiersma, toont die binnenkant wél in haar naaktheid, haar verwarring, haar lichamelijke waarheid. In een stijl die tegelijk rauw en zintuiglijk is, ontvouwt Wiersma de relatie tussen de jonge muzikant Kirsten en de oudere popartiest Rudi. Hij is een dader, en een man die zijn macht doseert in kleine gebaren, halve stiltes, toegeeflijkheid vermengd met dominantie. De verhouding begint als artistieke fascinatie, maar ontwikkelt zich tot een verstikkende strijd waarin Kirstens autonomie langzaam wordt uitgehold. De grensoverschrijdingen van Rudi – psychisch en seksueel – worden benoemd en tastbaar gemaakt in de structuur, de toon, de lichamelijke registers van de tekst. Prooidier is geen aanklacht, maar een literaire dissectie van geweld, een boek dat toont hoe macht voelt – van binnenuit.
‘Ik kruip dicht tegen hem aan en besnuffel zijn huid: vers zweet, hars, alcohol. Zijn ademhaling vertraagt, en opnieuw is die ander daar, die ander die zijn bril heeft afgezet en zijn gezichtsspieren ontspant, die zijn schild heeft laten zakken. Zijn dure kleren, verfrommeld en afgedankt, zijn witte molligheid en verwarde haren, dat alles mag ik aanschouwen – maar tegelijk met dat gevoel van exclusiviteit dringt de waardeloosheid zich op. Hoe verder het genot wegzakt, hoe sterker het wordt: een soort intense misselijkheid, zonder de mogelijkheid om een vinger in je strot te steken.’
Rudi is niet de enige mannelijke figuur die Wiersma onder het mes legt. Ook Berend, Kirstens zogenaamd veilige haven, blijkt bij nadere beschouwing niet onschuldig. Aanvankelijk is hij een tegenwicht, de stabiele vriend, het rustpunt in de storm – maar al snel is duidelijk dat ook hij haar niet vrij laat. Zijn destructieve kant is subtieler, maar daarom niet minder giftig: verpakt in zorgzaamheid, in suggesties van nabijheid die tegelijk afhankelijkheid creëren. Wiersma laat zien dat toxisch gedrag zich in meerdere gedaanten aandient – dat niet alleen de openlijke macht relationeel ondermijnend werkt, maar ook de ‘goede’, zogenaamd empathische houding, wanneer die in werkelijkheid voortkomt uit eigen behoeftigheid. Kirstens positie fungeert als een metafoor voor de complexiteit van relaties waarin macht, liefde en zelfverlies op onvoorspelbare manieren samenvallen.
‘Ik hou me op de vlakte of buig met zijn opinies; ondertussen probeer ik mijn drijfveren uit het afwaswater te vissen, mijn meningen en eigenschappen tussen de etensresten in de gootsteen en in weggeraakte hoekjes van de vloertegels – ik zoek de persoon die ik was voor Rudi, de persoon die ik zou zijn als we elkaar niet hadden ontmoet.’
De kracht van Prooidier schuilt vooral in hoe Wiersma schrijft: lichamelijk, wars van retoriek of versiering, en daardoor des te trefzekerder. Niet om te imponeren, maar om bloot te leggen: hoe verlangen zich in het lichaam nestelt, hoe angst voelt in de ademhaling, hoe verwarring zich hecht aan huid en tastzin. De korte zinnen zijn geladen, gespannen als spieren op het punt van verkramping. Er wordt niets uitgelegd – alles wordt ervaren. Doordat Wiersma weigert om grote uitspraken te doen, en in plaats daarvan het concrete gevoel minutieus volgt, wordt de psychische ontwrichting van Kirsten voelbaar. De stijl ís de staat van het personage.
Wat Wiersma uiteindelijk onderzoekt, is niet de dader – het waarom van zijn destructieve gedrag – maar de dynamiek die maakt dat iemand zich aan zo iemand overgeeft. Waarom zou je als jonge vrouw jezelf verliezen aan iemand die jou schade berokkent? Waarom keer je terug naar relaties waarin je oplost in de ander? En wat zegt die neiging over het verlangen om gezien te worden, bevestigd, misschien zelfs gedefinieerd door de blik van een ander? Deze vragen worden niet uitgesproken, maar resoneren in elk gebaar en elke zinsnede, elke poging van Kirsten om zichzelf terug te vinden. Prooidier werpt licht op de verwarrende binnenwereld van wie zich afhankelijk weet – een roman die laat zien dat liefde en verlies van eigenwaarde soms nauwelijks van elkaar te scheiden zijn.
July 2, 2025
Bij dit boek wilde ik na elk hoofdstuk de hoofdpersoon, Kirsten, het liefst stevig door elkaar schudden. Waar was ze in hemelsnaam mee bezig? Zo frustrerend, zo naïef! Maar precies dát geeft aan hoe goed dit boek geschreven is. Als een personage zo onder je huid kruipt, zit het verhaal gewoon goed in elkaar. Het hielp ook dat het zich afspeelt in mijn eigen stad Groningen. Ik ken elke plek, elke straat, en dat maakte het des te intenser. Een waarschuwing is op zijn plaats: dit boek bevat thema’s als stalking, misbruik, een eetstoornis en automutilatie.
Kirsten, een jonge muzikant, benadert de succesvolle popartiest Rudi met de vraag of hij haar wil helpen bij haar debuutalbum. Hij stemt toe, maar al snel blijkt dat hij andere bedoelingen heeft: hij vraagt haar mee uit en accepteert geen nee. Kirsten doorziet zijn misogynie en dominante houding en toch raakt ze in zijn ban. Zijn onophoudelijke aandacht werkt verslavend. Ze raakt steeds verder verstrikt in een destructieve, sadomasochistische relatie. Kirstens vriend Berend probeert haar wakker te schudden. Helaas drijven zijn woede en machteloosheid hem steeds verder van de realiteit (en Kirsten), met alle desastreuze gevolgen van dien.
Toch had ik vooral medelijden met Kirsten. Ze heeft zo’n laag zelfbeeld dat ze zichzelf niets beters gunt. En dan komt daar Rudi Elting: een man die haar eindelijk ziet – of dat denkt ze tenminste. Maar Rudi blijkt een meester in manipulatie. Ook Berend, Kirstens zogenaamd veilige haven, blijkt bij nader inzien allesbehalve onschuldig. In eerste instantie is hij de tegenpool van Rudi: rustig, stabiel, zorgzaam. Maar al snel blijkt dat ook hij haar geen echte ruimte biedt. Zijn manipulaties zijn subtieler, vermomd als bezorgdheid maar net zo verwoestend.
Wiersma toont overtuigend hoe problematisch gedrag verschillende gedaanten kan aannemen. Het zijn vaak de kleine, herhalende grensoverschrijdingen die langzaam het web spannen. De schrijfstijl is rauw, direct en realistisch. Het boek is soms ronduit onaangenaam om te lezen. Er worden overduidelijk grenzen overschreven, psychisch en seksueel. Een must-read voor de mensen die vaak denken: “Waarom ging je niet gewoon bij hem/haar/hen weg?”
Uiteindelijk draait het niet om Rudi of Berend. Het draait om hoe een vrouw volledig kan verdwijnen in iemand die het niet goed met haar voorheeft. Dit boek legt niet alleen de gevolgen van manipulatie en grensoverschrijdend gedrag bloot, maar geeft ook hoop. Kirsten weet zich beetje bij beetje te herpakken, mede dankzij hulp vanuit de GGZ. Het is een zoektocht naar kracht en identiteit wanneer alles verloren lijkt.
Dank aan literair agent Dorine Holman en Uitgeverij Passage voor het recensie-exemplaar!
Kirsten, een jonge muzikant, benadert de succesvolle popartiest Rudi met de vraag of hij haar wil helpen bij haar debuutalbum. Hij stemt toe, maar al snel blijkt dat hij andere bedoelingen heeft: hij vraagt haar mee uit en accepteert geen nee. Kirsten doorziet zijn misogynie en dominante houding en toch raakt ze in zijn ban. Zijn onophoudelijke aandacht werkt verslavend. Ze raakt steeds verder verstrikt in een destructieve, sadomasochistische relatie. Kirstens vriend Berend probeert haar wakker te schudden. Helaas drijven zijn woede en machteloosheid hem steeds verder van de realiteit (en Kirsten), met alle desastreuze gevolgen van dien.
Toch had ik vooral medelijden met Kirsten. Ze heeft zo’n laag zelfbeeld dat ze zichzelf niets beters gunt. En dan komt daar Rudi Elting: een man die haar eindelijk ziet – of dat denkt ze tenminste. Maar Rudi blijkt een meester in manipulatie. Ook Berend, Kirstens zogenaamd veilige haven, blijkt bij nader inzien allesbehalve onschuldig. In eerste instantie is hij de tegenpool van Rudi: rustig, stabiel, zorgzaam. Maar al snel blijkt dat ook hij haar geen echte ruimte biedt. Zijn manipulaties zijn subtieler, vermomd als bezorgdheid maar net zo verwoestend.
Wiersma toont overtuigend hoe problematisch gedrag verschillende gedaanten kan aannemen. Het zijn vaak de kleine, herhalende grensoverschrijdingen die langzaam het web spannen. De schrijfstijl is rauw, direct en realistisch. Het boek is soms ronduit onaangenaam om te lezen. Er worden overduidelijk grenzen overschreven, psychisch en seksueel. Een must-read voor de mensen die vaak denken: “Waarom ging je niet gewoon bij hem/haar/hen weg?”
Uiteindelijk draait het niet om Rudi of Berend. Het draait om hoe een vrouw volledig kan verdwijnen in iemand die het niet goed met haar voorheeft. Dit boek legt niet alleen de gevolgen van manipulatie en grensoverschrijdend gedrag bloot, maar geeft ook hoop. Kirsten weet zich beetje bij beetje te herpakken, mede dankzij hulp vanuit de GGZ. Het is een zoektocht naar kracht en identiteit wanneer alles verloren lijkt.
Dank aan literair agent Dorine Holman en Uitgeverij Passage voor het recensie-exemplaar!
July 15, 2025
Kirsten is een jonge muzikant die Rudi, een bekende popartiest, vraagt om te helpen met haar eerste album. Rudi zegt ja, maar hij wil meer dan alleen muziek maken: hij vraagt haar mee uit en accepteert geen nee als antwoord.
Kirsten heeft al snel door dat Rudi, die veel ouder is, vrouwen niet respecteert. Toch weet ze zich niet los te maken van hem. Ze raakt in de ban van zijn brutale en bazige gedrag.
Rudi blijft haar aandacht geven, en dat werkt: stap voor stap raakt Kirsten steeds dieper verstrikt in een ongezonde en pijnlijke relatie.
Haar vriend Berend probeert haar wakker te schudden, maar hij wordt alleen maar bozer en wanhopiger.
Irene Wiersma (1985) is al bekend als dichter, songwriter en zangeres. Prooidier is haar prozadebuut.
De cover straalt voor mij gemak uit, maar heeft ook iets mysterieus.
Irene Wiersma weet de lezer direct het verhaal in te trekken met de ontmoeting tussen Kirsten en Rudi. Al vanaf het begin voelde ik dat er iets niet klopte; Rudi riep meteen een ongemakkelijk gevoel op er hingen duidelijke ‘rode vlaggen’ om hem heen.
Wat dit boek zo indrukwekkend maakt, is de psychologische diepgang. Wiersma weeft een beklemmend web waar je als lezer langzaam in verstrikt raakt. Je voelt de drang om Kirsten te helpen, haar uit de situatie te halen en tegelijkertijd blijf je geboeid door de vraag: hoe ver zal Rudi gaan?
De dialogen zijn krachtig en geloofwaardig, wat bijdraagt aan het realistische karakter van het verhaal. De schrijfstijl is meeslepend, helder en doordringend. ‘Prooidier’ is zo’n boek dat je niet zomaar naast je neerlegt het blijft nog lang in je hoofd rondspoken.
‘Prooidier’ is geen makkelijk boek om te lezen. Het verhaal is heftig en maakt je soms ongemakkelijk. Af en toe wil je even pauze nemen, omdat het zo dichtbij komt.
Toch is het juist daardoor zo sterk. Irene Wiersma schrijft op een indrukwekkende en zorgvuldige manier over een moeilijke en pijnlijke relatie. Ze maakt het niet groter of spannender dan het is, maar laat zien hoe zoiets echt voelt van binnenuit.
Dit boek blijft je bij. Niet omdat het fijn of prettig leest, maar omdat het eerlijk is. Het durft te laten zien hoe een relatie langzaam verkeerd kan gaan zonder dat je het meteen doorhebt.
Kirsten heeft al snel door dat Rudi, die veel ouder is, vrouwen niet respecteert. Toch weet ze zich niet los te maken van hem. Ze raakt in de ban van zijn brutale en bazige gedrag.
Rudi blijft haar aandacht geven, en dat werkt: stap voor stap raakt Kirsten steeds dieper verstrikt in een ongezonde en pijnlijke relatie.
Haar vriend Berend probeert haar wakker te schudden, maar hij wordt alleen maar bozer en wanhopiger.
Irene Wiersma (1985) is al bekend als dichter, songwriter en zangeres. Prooidier is haar prozadebuut.
De cover straalt voor mij gemak uit, maar heeft ook iets mysterieus.
Irene Wiersma weet de lezer direct het verhaal in te trekken met de ontmoeting tussen Kirsten en Rudi. Al vanaf het begin voelde ik dat er iets niet klopte; Rudi riep meteen een ongemakkelijk gevoel op er hingen duidelijke ‘rode vlaggen’ om hem heen.
Wat dit boek zo indrukwekkend maakt, is de psychologische diepgang. Wiersma weeft een beklemmend web waar je als lezer langzaam in verstrikt raakt. Je voelt de drang om Kirsten te helpen, haar uit de situatie te halen en tegelijkertijd blijf je geboeid door de vraag: hoe ver zal Rudi gaan?
De dialogen zijn krachtig en geloofwaardig, wat bijdraagt aan het realistische karakter van het verhaal. De schrijfstijl is meeslepend, helder en doordringend. ‘Prooidier’ is zo’n boek dat je niet zomaar naast je neerlegt het blijft nog lang in je hoofd rondspoken.
‘Prooidier’ is geen makkelijk boek om te lezen. Het verhaal is heftig en maakt je soms ongemakkelijk. Af en toe wil je even pauze nemen, omdat het zo dichtbij komt.
Toch is het juist daardoor zo sterk. Irene Wiersma schrijft op een indrukwekkende en zorgvuldige manier over een moeilijke en pijnlijke relatie. Ze maakt het niet groter of spannender dan het is, maar laat zien hoe zoiets echt voelt van binnenuit.
Dit boek blijft je bij. Niet omdat het fijn of prettig leest, maar omdat het eerlijk is. Het durft te laten zien hoe een relatie langzaam verkeerd kan gaan zonder dat je het meteen doorhebt.
July 3, 2025
Prooidier – Irene Wiersma
Kirsten, een jonge muzikant, benadert Rudi, een gelauwerde popartiest, met de vraag of hij mee wil werken aan haar debuutalbum. Hij stemt toe, maar al snel blijkt hij heel andere plannen te hebben: hij vraagt haar mee uit en accepteert geen nee. Kirsten doorziet de veel oudere, misogyne man meteen, maar kan geen weerstand bieden: ze raakt geobsedeerd door zijn schaamteloos arrogante en dominante houding. Zijn niet-aflatende aandacht voor haar werpt zijn vruchten af: steeds verder laat ze zich meeslepen in een destructieve, sadomasochistische relatie. Haar vriend Berend probeert haar wakker te schudden, maar wordt verteerd door woede. Hij verliest de realiteit uit het oog – met verwoestende gevolgen.
Voor mij als lezer gaan al direct bij de eerste ontmoeting tussen Kirsten en Rudi alle alarmbellen af. Vanaf daar blijft de sfeer beklemmend en je zou Kirsten toe willen schreeuwen en haar tegelijkertijd omarmen.
Kirsten is een jonge muzikante, getekend door jaren van misbruik en toxische relaties. Haar gedachten zijn door het boek heen (cursief gedrukt) te lezen, waardoor je haar nog beter leert kennen. Maar ook door het ik-perspectief kruipt Kirsten onder je huid en bleef daar zitten tot ik er letterlijk buikpijn van kreeg en af en toe het boek weg moest leggen.
Prooidier is rauw en meeslepend, wel haalde voor mij de herhaling de vaart uit het verhaal. Een actuele roman over stalking, manipulatie en overheersing en de complexiteit van toxische relaties.
Bedankt uitgeverij Passage voor dit recensieboek.
Kirsten, een jonge muzikant, benadert Rudi, een gelauwerde popartiest, met de vraag of hij mee wil werken aan haar debuutalbum. Hij stemt toe, maar al snel blijkt hij heel andere plannen te hebben: hij vraagt haar mee uit en accepteert geen nee. Kirsten doorziet de veel oudere, misogyne man meteen, maar kan geen weerstand bieden: ze raakt geobsedeerd door zijn schaamteloos arrogante en dominante houding. Zijn niet-aflatende aandacht voor haar werpt zijn vruchten af: steeds verder laat ze zich meeslepen in een destructieve, sadomasochistische relatie. Haar vriend Berend probeert haar wakker te schudden, maar wordt verteerd door woede. Hij verliest de realiteit uit het oog – met verwoestende gevolgen.
Voor mij als lezer gaan al direct bij de eerste ontmoeting tussen Kirsten en Rudi alle alarmbellen af. Vanaf daar blijft de sfeer beklemmend en je zou Kirsten toe willen schreeuwen en haar tegelijkertijd omarmen.
Kirsten is een jonge muzikante, getekend door jaren van misbruik en toxische relaties. Haar gedachten zijn door het boek heen (cursief gedrukt) te lezen, waardoor je haar nog beter leert kennen. Maar ook door het ik-perspectief kruipt Kirsten onder je huid en bleef daar zitten tot ik er letterlijk buikpijn van kreeg en af en toe het boek weg moest leggen.
Prooidier is rauw en meeslepend, wel haalde voor mij de herhaling de vaart uit het verhaal. Een actuele roman over stalking, manipulatie en overheersing en de complexiteit van toxische relaties.
Bedankt uitgeverij Passage voor dit recensieboek.
June 17, 2025
Prooidier. Door: Irene Wiersma.
Irene contacteerde me via Instagram met de vraag of ik haar boek wou lezen. En ik heb ja gezegd. Daar ben ik blij om want wat een debuut.
Prooidier is geen aangenaam boek om te lezen. Maar dat is natuurlijk net de bedoeling. Want de band die er tussen Kirsten en Rudi ontstaat is, op zijn zachtst gezegd, ook niet echt aangenaam te noemen. Hij is een veel oudere narcist die over al haar grenzen gaat en haar niet meer loslaat.
Hoe het zo ver is kunnen komen, waarom Kirsten er zich niet van kan losmaken, wat voor gevolgen het heeft voor haar en haar omgeving; dat alles is zo dicht op de huid neergeschreven dat het soms echt lastig om te lezen wordt. Je bent boos op Rudi, wil Kirsten wakker schudden,…
Ja, Prooidier is een meeslepend boek. Je bent gewaarschuwd: eens je eraan begint kan je niet meer stoppen met lezen.
Irene contacteerde me via Instagram met de vraag of ik haar boek wou lezen. En ik heb ja gezegd. Daar ben ik blij om want wat een debuut.
Prooidier is geen aangenaam boek om te lezen. Maar dat is natuurlijk net de bedoeling. Want de band die er tussen Kirsten en Rudi ontstaat is, op zijn zachtst gezegd, ook niet echt aangenaam te noemen. Hij is een veel oudere narcist die over al haar grenzen gaat en haar niet meer loslaat.
Hoe het zo ver is kunnen komen, waarom Kirsten er zich niet van kan losmaken, wat voor gevolgen het heeft voor haar en haar omgeving; dat alles is zo dicht op de huid neergeschreven dat het soms echt lastig om te lezen wordt. Je bent boos op Rudi, wil Kirsten wakker schudden,…
Ja, Prooidier is een meeslepend boek. Je bent gewaarschuwd: eens je eraan begint kan je niet meer stoppen met lezen.
September 9, 2025
Een beklemmende roman die je op het puntje van je stoel doet zitten. Vlot en poëtisch beschreven. Ondanks de heftige materie (en scenes!) weet Wiersma toch een lichtheid in het verhaal te houden.
Niks is wat het lijkt en niemand is onschuldig in deze literaire tour-de-force. Aanrader!
Niks is wat het lijkt en niemand is onschuldig in deze literaire tour-de-force. Aanrader!
June 25, 2025
Beklemmend persoonlijk
July 8, 2025
behoorlijk grimmig materiaal maar wat een dapper verhaal.
August 29, 2025
Een enorm indrukwekkend boek. Sommige stukken met ogen dicht gelezen, zo dichtbij kan Irene Wiersma schrijven.
September 3, 2025
Bedankt @uitgeverijpassage voor dit recensie-exemplaar!
Kirsten, een jonge muzikant, benadert Rudi, een ervaren artiest. Al snel blijkt hij andere plannen te hebben. Hij vraagt haar mee uit en accepteert geen nee. Ze kan geen weerstand bieden, ondanks zijn houding en haar vriend. Ze laat zich steeds verder meeslepen in zijn destructieve patronen. Haar vriend Berend probeert haar wakker te schudden, maar verliest hierbij zichzelf.
Het boek speelt zich af in Groningen, dus ik kom, voor mij, veel bekende plekken tegen.
Echte hoofdstukken ontbreken in dit boek. Gelukkig zijn er sterretjes die je als hoofdstukken kunt gebruiken.
Ik heb vanaf het begin direct een hekel aan Rudi. Arrogant, zelfingenomen mannetje die ook nog schijt heeft aan grenzen.
Nu ben ik ook geen fan van ruggengraatloze Berend. Beide mannen zijn niks.
Het boek leest behoorlijk lekker en makkelijk weg. Het duurt alleen wel even voor het goed op gang is.
Het boek voelt overigens meer als een biografie dan een roman. Echt alsof iemand haar eigen leven vertelt.
Een boek bestaande uit mensen met alleen maar giftige relatiepatronen.
Ik moet eerlijk toegeven, dat ik had verwacht dat er meer zou gebeuren. Maar het is eerder een gevoel dan dat er nu echt heel erg veel concreet gebeurt.
Een tikkeltje tam, maar zeker wel vermakelijk en interessant.
Kirsten, een jonge muzikant, benadert Rudi, een ervaren artiest. Al snel blijkt hij andere plannen te hebben. Hij vraagt haar mee uit en accepteert geen nee. Ze kan geen weerstand bieden, ondanks zijn houding en haar vriend. Ze laat zich steeds verder meeslepen in zijn destructieve patronen. Haar vriend Berend probeert haar wakker te schudden, maar verliest hierbij zichzelf.
Het boek speelt zich af in Groningen, dus ik kom, voor mij, veel bekende plekken tegen.
Echte hoofdstukken ontbreken in dit boek. Gelukkig zijn er sterretjes die je als hoofdstukken kunt gebruiken.
Ik heb vanaf het begin direct een hekel aan Rudi. Arrogant, zelfingenomen mannetje die ook nog schijt heeft aan grenzen.
Nu ben ik ook geen fan van ruggengraatloze Berend. Beide mannen zijn niks.
Het boek leest behoorlijk lekker en makkelijk weg. Het duurt alleen wel even voor het goed op gang is.
Het boek voelt overigens meer als een biografie dan een roman. Echt alsof iemand haar eigen leven vertelt.
Een boek bestaande uit mensen met alleen maar giftige relatiepatronen.
Ik moet eerlijk toegeven, dat ik had verwacht dat er meer zou gebeuren. Maar het is eerder een gevoel dan dat er nu echt heel erg veel concreet gebeurt.
Een tikkeltje tam, maar zeker wel vermakelijk en interessant.
September 25, 2025
Beklemmend. Jonge muzikante valt voor oudere totaal verkeerde man, die haar verder wil helpen bij haar nog prille carrière. Er ontstaat een zeer giftige relatie waarin zij steeds dieper wegzakt.
Goed en vlot geschreven.
Goed en vlot geschreven.
September 26, 2025
Gelezen voor boekenclub. Ik had liever wat meer achtergrond gehad van personages en meer willen worden meegenomen door het hoofdpersonage. Las wel fijn weg.
Displaying 1 - 27 of 27 reviews