What do you think?
Rate this book
Pechstrook
An alternative cover edition for these ISBNs can be found here.
Danny en Nicole leren elkaar kennen aan het einde van de jaren tachtig. Hij is truckchauffeur en lid van de harde supporterskern van een voetbalclub, waarbij hij geregeld deelneemt aan georganiseerde hooligangevechten. Zij is verzorgster in een woonzorgcentrum. Samen krijgen ze twee zonen.
Op een dramatische familie-uitstap verongelukt Hans-Peter als baby in zijn kinderwagen voor de ogen van zijn oudere broer Raphaël. Twee jaar later wordt dochter Helena geboren: een lachebek, altijd zingend en dansend. Raphaël, achtervolgd door diepe schuldgevoelens, ontwikkelt een obsessief verantwoordelijkheidsgevoel voor zijn zus. Wanneer Helena, intussen adolescent, besluit haar dansdromen na te jagen, dreigt de situatie te escaleren.
Pechstrook is een ingenieus gecomponeerde roman over familiebanden die onder extreme emotionele druk komen te staan. De drie protagonisten begeven zich voortdurend op de dunne scheidslijn tussen zorgzaamheid en obsessie. Het is een verhaal over schuld en de verwoestende stilte die daaromheen hangt.
Danny en Nicole leren elkaar kennen aan het einde van de jaren tachtig. Hij is truckchauffeur en lid van de harde supporterskern van een voetbalclub, waarbij hij geregeld deelneemt aan georganiseerde hooligangevechten. Zij is verzorgster in een woonzorgcentrum. Samen krijgen ze twee zonen.
Op een dramatische familie-uitstap verongelukt Hans-Peter als baby in zijn kinderwagen voor de ogen van zijn oudere broer Raphaël. Twee jaar later wordt dochter Helena geboren: een lachebek, altijd zingend en dansend. Raphaël, achtervolgd door diepe schuldgevoelens, ontwikkelt een obsessief verantwoordelijkheidsgevoel voor zijn zus. Wanneer Helena, intussen adolescent, besluit haar dansdromen na te jagen, dreigt de situatie te escaleren.
Pechstrook is een ingenieus gecomponeerde roman over familiebanden die onder extreme emotionele druk komen te staan. De drie protagonisten begeven zich voortdurend op de dunne scheidslijn tussen zorgzaamheid en obsessie. Het is een verhaal over schuld en de verwoestende stilte die daaromheen hangt.
304 pages, Paperback
First published March 3, 2025
15 people are currently reading
655 people want to read
About the author
Kris Van Steenberge
9 books98 followersKris Van Steenberge is een Vlaamse (toneel)schrijver, regisseur en docent uit Lier. Van zijn debuutroman Woesten (2013), waarmee hij de Debuutprijs en De Bronzen Uil won, werden meer dan 40.000 exemplaren verkocht. Dat werk werd onder meer gevolgd door de romans Blindelings (2016) en De advocaat en de zeiler (2020).
Kris Van Steenberge is a Flemish novelist, playwright, stage director and teacher from Lier, Belgium.
Kris Van Steenberge is a Flemish novelist, playwright, stage director and teacher from Lier, Belgium.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 73 reviews
May 13, 2025
****(*)
Kris Van Steenbergen is terug en hoe!
Dit boek is het lezen meer dan waard en wel om de volgende redenen:
- prachtig proza
- rake observaties over allerlei dingen zoals de omgeving, maar evengoed over de persoonlijkheden van de verschillende personages
- Inzicht en respect voor die verschillende persoonlijkheden, ja zelfs ander (passend) taalgebruik bij elk van die karakters
- een niet loslatende drive
- wendingen die het verhaal opnieuw voortstuwen en die je als lezer min of meer perplex laten staan.
Wat een ritme, wat een boek!
Kris Van Steenbergen is terug en hoe!
Dit boek is het lezen meer dan waard en wel om de volgende redenen:
- prachtig proza
- rake observaties over allerlei dingen zoals de omgeving, maar evengoed over de persoonlijkheden van de verschillende personages
- Inzicht en respect voor die verschillende persoonlijkheden, ja zelfs ander (passend) taalgebruik bij elk van die karakters
- een niet loslatende drive
- wendingen die het verhaal opnieuw voortstuwen en die je als lezer min of meer perplex laten staan.
Wat een ritme, wat een boek!
March 25, 2025
'Pechstrook' is een échte Kris Van Steenberge. Daarmee bedoel ik dat het een roman is waarin vertelkracht en vertelstem de heldere stempel dragen van de auteur. Doodgewone, eerder volkse personages die onder de kerktoren leven, boude uitspraken over 't leven zoals het is, heftige situaties en de verwoestende gevolgen daarvan voor de protagonisten. Dat alles neergepend in een consequente stijl met vlot lezende zinnen zonder franjes, met oog voor detail, de nodige couleur local, veel straffe vergelijkingen en een aangezwengelde plot die pas in de laatste bladzijden zijn beslag krijgt.
Kortom: een roman volgens het boekje en wat mij betreft zijn beste na dat onovertroffen droomdebuut Woesten. Toch werd ik niet over de ganse lijn overtuigd. Van de drie per hoofdstuk alternerende personages - moeder Nicole, vader Danny en zoon Raphaël - komt de laatste het minst geloofwaardig uit de verf, terwijl zijn inbreng net de hele roman aanstuurt. Raphaël schrijft in de eerste persoon enkelvoud zijn eigen verhaal op, en ook al studeert hij literatuur, de taal en stem die Kris Van Steenberge hem toebedeelt, bleven mij te dicht aanleunen bij die van de auteur zelf, zoals hij in de derde persoon enkelvoud over de ouders schrijft.
Sommige scènes voelden ook te dik aangezet (bv. Danny's ervaring op de snelwegparking) of te gezocht (telkens die cruciale voetbalwedstrijden op cruciale momenten) en ja, na verloop van tijd ging ik me afvragen wat de meerwaarde nog was van al die beschreven details (merknamen, voorwerpen, ...) of boude uitspraken. Hoe vlot het ook bleef lezen, het had wat mij betreft nog iets meer gebald gekund. Zeker omdat Kris Van Steenberge tijdens de boekvoorstelling uitgebreid inging op het redactieproces dat langer duurde dan voorzien en bij momenten confronterend moet zijn geweest, bovenop het opgaan van zijn uitgeverij Vrijdag in Pelckmans.
De sterkste momenten van 'Pechstrook' zijn voor mij de scènes waar de theatermaker die Van Steenberge ook is aan 'show don't tell' doet, waar hij zijn personages filmisch in beeld brengt (zoals Nicole in de tuin in haar eerste hoofdstuk of Danny met zijn eclairs op dat kerkhof ergens aan het eind) en niet alles voor ons invult; de scène gewoon de scène laat zijn. Daar mag hij in de toekomst nog meer op inzetten. 3,5*
Kortom: een roman volgens het boekje en wat mij betreft zijn beste na dat onovertroffen droomdebuut Woesten. Toch werd ik niet over de ganse lijn overtuigd. Van de drie per hoofdstuk alternerende personages - moeder Nicole, vader Danny en zoon Raphaël - komt de laatste het minst geloofwaardig uit de verf, terwijl zijn inbreng net de hele roman aanstuurt. Raphaël schrijft in de eerste persoon enkelvoud zijn eigen verhaal op, en ook al studeert hij literatuur, de taal en stem die Kris Van Steenberge hem toebedeelt, bleven mij te dicht aanleunen bij die van de auteur zelf, zoals hij in de derde persoon enkelvoud over de ouders schrijft.
Sommige scènes voelden ook te dik aangezet (bv. Danny's ervaring op de snelwegparking) of te gezocht (telkens die cruciale voetbalwedstrijden op cruciale momenten) en ja, na verloop van tijd ging ik me afvragen wat de meerwaarde nog was van al die beschreven details (merknamen, voorwerpen, ...) of boude uitspraken. Hoe vlot het ook bleef lezen, het had wat mij betreft nog iets meer gebald gekund. Zeker omdat Kris Van Steenberge tijdens de boekvoorstelling uitgebreid inging op het redactieproces dat langer duurde dan voorzien en bij momenten confronterend moet zijn geweest, bovenop het opgaan van zijn uitgeverij Vrijdag in Pelckmans.
De sterkste momenten van 'Pechstrook' zijn voor mij de scènes waar de theatermaker die Van Steenberge ook is aan 'show don't tell' doet, waar hij zijn personages filmisch in beeld brengt (zoals Nicole in de tuin in haar eerste hoofdstuk of Danny met zijn eclairs op dat kerkhof ergens aan het eind) en niet alles voor ons invult; de scène gewoon de scène laat zijn. Daar mag hij in de toekomst nog meer op inzetten. 3,5*
May 20, 2025
Nicole en Danny. Antwerp. Stamnummer 1.
Van het Mirakel van Vitosha naar de Citadel van Dinant is in hun door Kris Van Steenberge minutieus geschapen universum maar een kleine stap.
Een die vele levens zal tekenen.
Niet in het minst dat van Raphaël, die ons in enigszins pompeus, zelfingenomen proza toeschrijft vanuit zijn cel.
Hoe hij daar komt, ontdek je pas in de beklemmende slotscène.
Waarom hij daar zit, is al eerder duidelijk: “Toppezot is hij”, volgens zijn vader.
En dus op zoek naar verlossing.
Bevrijding.
From her to eternity.
Soms zijn twee éclairs voldoende, soms is er een bloedbad voor nodig.
La mort s'est trompée une fois de plus.
Van het Mirakel van Vitosha naar de Citadel van Dinant is in hun door Kris Van Steenberge minutieus geschapen universum maar een kleine stap.
Een die vele levens zal tekenen.
Niet in het minst dat van Raphaël, die ons in enigszins pompeus, zelfingenomen proza toeschrijft vanuit zijn cel.
Hoe hij daar komt, ontdek je pas in de beklemmende slotscène.
Waarom hij daar zit, is al eerder duidelijk: “Toppezot is hij”, volgens zijn vader.
En dus op zoek naar verlossing.
Bevrijding.
From her to eternity.
Soms zijn twee éclairs voldoende, soms is er een bloedbad voor nodig.
La mort s'est trompée une fois de plus.
April 22, 2025
“Miserie parkeert zich altijd op een plek waar ge het niet verwacht. Daar wilt ge nooit meer terug naartoe.”
‘Pechstrook’ start in de gevangenis. Een voor velen misschien gevreesde locatie, voor mij een plek die vooral nieuwsgierigheid opwekt. Je komt er terecht door brute pech, punt. Pech omdat je gepakt werd of pech omdat je in het leven simpelweg de verkeerde keuzes maakte. Een interessante start van deze roman dus.
Enkele pagina’s diep ben ik verkocht aan zowel het verhaal als de schrijfstijl. ‘Pechstrook’ wist mij van begin tot eind te boeien en op de koop toe op het eind toch nog te verrassen. Ik dacht te weten waar het verhaal naartoe zou gaan, maar het draaide toch anders uit. Pluspunten voor een roman die mij sowieso al wist te bekoren.
De familie De Dryvere krijgt een aantal zware klappen in het leven. Tijdens een familievakantie verliezen ze op traumatische wijze hun jongste kind, Hans-Peter. Een gebeurtenis die ook bij hun oudste zoon Raphaël zware sporen nalaat. Enkele jaren later kent de familie enkele gelukkigere jaren, onder andere door de komst van hun dochter Helena. Daar loopt het echter heel erg uit de hand met Raphaël.
Deze roman doet mij ook heel erg denken aan de Netflixserie Adolescence, een serie die mij op het einde aan het huilen bracht. De onmacht die een ouderpaar kan overvallen in heftige situaties is schrijnend. Deze roman doet exact hetzelfde. Weergeven hoe elk individu (en ouderpaar) omgaat met extreme situaties.
Kunnen we het tenslotte nog even over het aanvoelen van het boek hebben? Pak het in de boekhandel op en voel de omslag vooral even zelf. Wandel vervolgens naar de kassa en reken het af. De literaire romanlezer zal hier geen spijt van krijgen.
“Dat heb ik met de jaren wel geleerd, dat alles een schaduw heeft, altijd en overal. Ook vreugde.”
“Waanzin is een uitslaande brand van de ziel.”
‘Pechstrook’ start in de gevangenis. Een voor velen misschien gevreesde locatie, voor mij een plek die vooral nieuwsgierigheid opwekt. Je komt er terecht door brute pech, punt. Pech omdat je gepakt werd of pech omdat je in het leven simpelweg de verkeerde keuzes maakte. Een interessante start van deze roman dus.
Enkele pagina’s diep ben ik verkocht aan zowel het verhaal als de schrijfstijl. ‘Pechstrook’ wist mij van begin tot eind te boeien en op de koop toe op het eind toch nog te verrassen. Ik dacht te weten waar het verhaal naartoe zou gaan, maar het draaide toch anders uit. Pluspunten voor een roman die mij sowieso al wist te bekoren.
De familie De Dryvere krijgt een aantal zware klappen in het leven. Tijdens een familievakantie verliezen ze op traumatische wijze hun jongste kind, Hans-Peter. Een gebeurtenis die ook bij hun oudste zoon Raphaël zware sporen nalaat. Enkele jaren later kent de familie enkele gelukkigere jaren, onder andere door de komst van hun dochter Helena. Daar loopt het echter heel erg uit de hand met Raphaël.
Deze roman doet mij ook heel erg denken aan de Netflixserie Adolescence, een serie die mij op het einde aan het huilen bracht. De onmacht die een ouderpaar kan overvallen in heftige situaties is schrijnend. Deze roman doet exact hetzelfde. Weergeven hoe elk individu (en ouderpaar) omgaat met extreme situaties.
Kunnen we het tenslotte nog even over het aanvoelen van het boek hebben? Pak het in de boekhandel op en voel de omslag vooral even zelf. Wandel vervolgens naar de kassa en reken het af. De literaire romanlezer zal hier geen spijt van krijgen.
“Dat heb ik met de jaren wel geleerd, dat alles een schaduw heeft, altijd en overal. Ook vreugde.”
“Waanzin is een uitslaande brand van de ziel.”
October 6, 2025
4,5*
Bedankt, Kris, voor dit geweldig boek. Mijn bescheiden mening : dit vraagt om een toneelregie, ik zie het zo voor me 😉
Bedankt, Kris, voor dit geweldig boek. Mijn bescheiden mening : dit vraagt om een toneelregie, ik zie het zo voor me 😉
April 23, 2025
“Ieder mens reist uiteindelijk alleen.”
Heftig!
Heftig!
September 27, 2025
Er zijn meerdere (geweldige) recensies geschreven waar ik me in kan vinden, dus aan een uitgebreide recensie waag ik me niet. Ik vind dit een enorm aangrijpend boek, waarin je Danny, Nicole en Raphaël volgt na, wat al snel blijkt, eigenlijk twee heftige gebeurtenissen. De gevolgen daarvan worden vanuit ieders perspectief geschreven. Een ogenschijnlijk goed functionerend gezin kan de draad niet meer goed oppakken na de dood van Hans-Peter, waarbij Raphaël uiteindelijk ontspoort. Rouw, schuld, obsessie, verantwoordelijkheid, verbondenheid en eenzaamheid spelen allemaal een rol in dit boek. Het deed me (inderdaad) ook denken aan de serie Adolescence, die ik toevallig recent heb gezien. In het begin kwam ik wat moeizaam in het verhaal, maar toen ik er eenmaal in zat kwam ik er niet meer uit. Poh, intens boek.
- Lees vooral ook Woesten van dezelfde auteur!
- Lees vooral ook Woesten van dezelfde auteur!
July 29, 2025
Kris doet het opnieuw!
June 3, 2025
Heftig.
Hoe kan het dat, in een ogenschijnlijk functioneel gezin, een zoon toch volledig ontspoort? In dit verhaal krijgen we het verhaal van Raphael, de zoon, en van zijn beide ouders. Het helpt tegelijkertijd wel en niet om te begrijpen wat er is gebeurd.
Heftig.
Hoe kan het dat, in een ogenschijnlijk functioneel gezin, een zoon toch volledig ontspoort? In dit verhaal krijgen we het verhaal van Raphael, de zoon, en van zijn beide ouders. Het helpt tegelijkertijd wel en niet om te begrijpen wat er is gebeurd.
Heftig.
May 5, 2025
http://looneybooks79.blog/2025/04/09/...
We need to talk about Raphaël
'Pechstrook' is de nieuwste roman van Kris van Steenberge, die in 2014 debuteerde met 'Woesten'. Voor mij is dit een kennismaking met de auteur (hoewel ik eerder vermeld boek al jaren in mijn boekenkast staan heb) dus was ik heel benieuwd naar dit boek.
Danny en Nicole leren elkaar kennen aan het eind van de jaren tachtig. Hij is truckchauffeur en lid van de harde supporterskern (lees: quasi hooligan) van 'The Great Old', de Antwerpse voetbalclub. Nicole is verzorgster en werkt in een woonzorgcentrum. Het leven is hun goed gezind want het huwelijk wordt gezegend met twee zonen, Raphaël en Hans-Peter. Maar een uitstapje naar Dinant wordt een regelrecht drama als Hans-Peter in zijn kinderwagen, voor de ogen van zijn ouders en broer, verongelukt. Doorheen de jaren overheerst dit verlies.
Hoewel twee jaar na het ongeval het gezin toch nog uitbreiding kent. Helena wordt dan geboren. Raphaël, die gebukt gaat onder een vreselijk schuldgevoel voor wat met zijn broertje gebeurde, ontwikkelt een verantwoordelijkheidsgevoel voor zijn zus en zal haar ten alle koste beschermen. Maar wanneer Helena besluit haar dansdromen na te jagen, dreigt de situatie te escaleren!
Kris pakt het verhaal wel slim aan door in het hoofd van de drie personages te dringen en aan de hand van hun herinneringen een verhaal op te bouwen dat steentje per steentje wordt gevormd… Raphaël geeft hij dan weer de kans zijn verhaal te vertellen door dat in een soort dagboek neer te pennen…
Verlies doet veel met een gezin. Kris van Steenberge onderzoekt in ‘Pechstrook’ hoe verlies ervoor zorgt dat ieder zich in zijn of haar eigen cocon opsluit en heil zoekt in een manier om dat verlies te verwerken.
En toch… toch heeft dit boek niet volledig aan mijn verwachtingen voldaan. Waren die te hoog gespannen na de vele positieve recensies en de lovende woorden over ‘Woesten’? (Die wil ik sowieso nog lezen dit jaar)
Hoe kan een boek met zoveel mooie zinnen, een diepe kijk op rouwen en op omgaan met verlies toch zo weinig connectie maken met een geoefend lezer als mezelf? Ik liet me leiden bij dit boek door enkele mensen die de auteur aanraadden en door enkele recensies die ik al las maar ik moet eerlijk zijn dat ik niet vond wat vele anderen (gelukkig voor de auteur) wel terugvonden in dit verhaal… voor mij werd er wat te veel rond de hete brij geroerd, kwam het shockeffect en het verhaal te traag op gang.
Wat als schuldgevoel en een wederzijds stilzwijgen de bovenhand nemen in je relatie en je familie? Wat als verantwoordelijkheidsgevoel een obsessie worden? Wat als trauma allesoverheersend wordt?
We need to talk about Raphaël
'Pechstrook' is de nieuwste roman van Kris van Steenberge, die in 2014 debuteerde met 'Woesten'. Voor mij is dit een kennismaking met de auteur (hoewel ik eerder vermeld boek al jaren in mijn boekenkast staan heb) dus was ik heel benieuwd naar dit boek.
Danny en Nicole leren elkaar kennen aan het eind van de jaren tachtig. Hij is truckchauffeur en lid van de harde supporterskern (lees: quasi hooligan) van 'The Great Old', de Antwerpse voetbalclub. Nicole is verzorgster en werkt in een woonzorgcentrum. Het leven is hun goed gezind want het huwelijk wordt gezegend met twee zonen, Raphaël en Hans-Peter. Maar een uitstapje naar Dinant wordt een regelrecht drama als Hans-Peter in zijn kinderwagen, voor de ogen van zijn ouders en broer, verongelukt. Doorheen de jaren overheerst dit verlies.
Hoewel twee jaar na het ongeval het gezin toch nog uitbreiding kent. Helena wordt dan geboren. Raphaël, die gebukt gaat onder een vreselijk schuldgevoel voor wat met zijn broertje gebeurde, ontwikkelt een verantwoordelijkheidsgevoel voor zijn zus en zal haar ten alle koste beschermen. Maar wanneer Helena besluit haar dansdromen na te jagen, dreigt de situatie te escaleren!
Kris pakt het verhaal wel slim aan door in het hoofd van de drie personages te dringen en aan de hand van hun herinneringen een verhaal op te bouwen dat steentje per steentje wordt gevormd… Raphaël geeft hij dan weer de kans zijn verhaal te vertellen door dat in een soort dagboek neer te pennen…
Verlies doet veel met een gezin. Kris van Steenberge onderzoekt in ‘Pechstrook’ hoe verlies ervoor zorgt dat ieder zich in zijn of haar eigen cocon opsluit en heil zoekt in een manier om dat verlies te verwerken.
En toch… toch heeft dit boek niet volledig aan mijn verwachtingen voldaan. Waren die te hoog gespannen na de vele positieve recensies en de lovende woorden over ‘Woesten’? (Die wil ik sowieso nog lezen dit jaar)
Hoe kan een boek met zoveel mooie zinnen, een diepe kijk op rouwen en op omgaan met verlies toch zo weinig connectie maken met een geoefend lezer als mezelf? Ik liet me leiden bij dit boek door enkele mensen die de auteur aanraadden en door enkele recensies die ik al las maar ik moet eerlijk zijn dat ik niet vond wat vele anderen (gelukkig voor de auteur) wel terugvonden in dit verhaal… voor mij werd er wat te veel rond de hete brij geroerd, kwam het shockeffect en het verhaal te traag op gang.
Wat als schuldgevoel en een wederzijds stilzwijgen de bovenhand nemen in je relatie en je familie? Wat als verantwoordelijkheidsgevoel een obsessie worden? Wat als trauma allesoverheersend wordt?
May 1, 2025
Pechstrook van Kris Van Steenberge is een meesterwerk dat zich prachtig weet te bewegen tussen het intieme en het universele. Wat dit boek voor mij zo bijzonder maakt, is de manier waarop het omgaan met rouw wordt verkend. Het is geen melodramatisch verhaal, maar een genuanceerde en eerlijke kijk op het verlies en de stilte die ermee gepaard gaat. Van Steenberge slaagt erin om zijn personages levensecht neer te zetten, met een diepgang die hun eigenheid niet verliest, maar die juist versterkt wordt door de subtiele manier waarop ze zich uiten.
Wat ik ook zo bewonder in dit boek, is de prachtige, muzikale vertelstijl van Van Steenberge. Het gebruik van taal is verfijnd en ritmisch, bijna poëtisch, en het leek wel alsof ik het boek niet alleen las, maar ook voelde in de cadans van de woorden. Het metrum in de zinnen maakt dit boek een ervaring die ik niet snel zal vergeten — ik kan me voorstellen dat het bijzonder goed voorgelezen klinkt, zoals Van Steenberge zelf heeft gedaan op een boeken-evenement.
De plotwending met Rafeël was een briljante verrassing die me niet alleen op het verkeerde been zette, maar die ook de thematiek van het boek op een onverwachte manier belichtte. Wat ik verder heel bijzonder vond, was de onverwachte manier waarop Van Steenberge voetbal als thema verweeft. Het lijkt een zijspoor, maar het draagt bij aan het boek op een subtiele manier, waardoor zelfs een ogenschijnlijk luchtig onderwerp iets diepers krijgt.
Wat voor mij Pechstrook tot zo'n indrukwekkend boek maakt, is de manier waarop het de alledaagse werkelijkheid toont zonder iets mooier of groter te maken dan het is. Het laat zien dat, zelfs in verdriet, er ruimte is voor het gewone leven, de kleine gebaren en de stille verbondenheid tussen mensen. Het is geen boek dat je zomaar afsluit — het blijft hangen, het raakt je en laat je nadenken over hoe we omgaan met verlies, hoe we elkaar vinden in de stilte.
Wat ik ook zo bewonder in dit boek, is de prachtige, muzikale vertelstijl van Van Steenberge. Het gebruik van taal is verfijnd en ritmisch, bijna poëtisch, en het leek wel alsof ik het boek niet alleen las, maar ook voelde in de cadans van de woorden. Het metrum in de zinnen maakt dit boek een ervaring die ik niet snel zal vergeten — ik kan me voorstellen dat het bijzonder goed voorgelezen klinkt, zoals Van Steenberge zelf heeft gedaan op een boeken-evenement.
De plotwending met Rafeël was een briljante verrassing die me niet alleen op het verkeerde been zette, maar die ook de thematiek van het boek op een onverwachte manier belichtte. Wat ik verder heel bijzonder vond, was de onverwachte manier waarop Van Steenberge voetbal als thema verweeft. Het lijkt een zijspoor, maar het draagt bij aan het boek op een subtiele manier, waardoor zelfs een ogenschijnlijk luchtig onderwerp iets diepers krijgt.
Wat voor mij Pechstrook tot zo'n indrukwekkend boek maakt, is de manier waarop het de alledaagse werkelijkheid toont zonder iets mooier of groter te maken dan het is. Het laat zien dat, zelfs in verdriet, er ruimte is voor het gewone leven, de kleine gebaren en de stille verbondenheid tussen mensen. Het is geen boek dat je zomaar afsluit — het blijft hangen, het raakt je en laat je nadenken over hoe we omgaan met verlies, hoe we elkaar vinden in de stilte.
August 3, 2025
Beluisterd, voorgelezen door de auteur; ik kon heel erg genieten van de manier waarop de auteur echt personages van vlees en bloed op papier zet; elk met zijn manier van omgaan met rouw, elk met zijn vorm van edelmoedigheid, maar ook met zijn zwakheden en misstappen... De meerstemmigheid is heel mooi georkestreerd (elk hoofdstuk een ander, heel menselijk perspectief), de spanningsboog fijntjes uitgewerkt. Een aanrader!
March 5, 2026
Kris heeft een hele goede pen. Hoe hij je in de hooffen van de mensen laat kruipen. Hoe hij je empathie laat ontwikkelen voor ontwrichte personages. Hij toont dat achter elk donker verhaal ook telkens een mens woont. Hij is meesterlijk ook om met een paar ragfijne lijnen een verhaal uit te tekenen en je puzzelstukje voor puzzelstukje het verhaal te laten begrijpen. Suspensmeester.
Veel weemoed ook.
Veel weemoed ook.
October 26, 2025
(we lezen het nog met de leesclub, dus nog niet te veel opinie, nu)
November 9, 2025
Een fataal ongeluk met zijn kleine broertje waarvan hij getuige is, heeft verstrekkende gevolgen voor Raphaël, die leren kennen wanneer hij in de gevangenis zit. Het waarom wordt langzaam duidelijk in een verhaal waarin drie hoofdpersonages (Raphaël, diens vader Danny en moeder Nicole) afwisselend hun kant van het verhaal vertellen, in het heden en veelvuldig ook in flashbacks of herinneringen. Een vierde personage, zus Helena, komt pas helemaal op het eind aan het woord.
Kris Van Steenbergen slaagt er op die manier in om op een ingenieuze maar niet complexe manier de lezer stap voor stap te laten ontdekken wat in het leven van deze vier mensen gebeurde en tot zo'n verschrikkelijke apotheose kwam.
Ik heb echt wel genoten van dit boek.
Kris Van Steenbergen slaagt er op die manier in om op een ingenieuze maar niet complexe manier de lezer stap voor stap te laten ontdekken wat in het leven van deze vier mensen gebeurde en tot zo'n verschrikkelijke apotheose kwam.
Ik heb echt wel genoten van dit boek.
April 17, 2025
Wow ❤️ wat een verhaal 💔
June 16, 2025
in 1 dag uitgelezen. Wat een aangrijpend verhaal. Steengoed geschreven Kris van Steenberge
September 16, 2025
Boek dat blijft plakken, door het thema, door rake zinnen, door de opbouw
March 4, 2026
Goed maar ook deels verwarrend boek om te lezen! Wel een boek wat je ook gelijk weer laat nadenken over hoe stereotypes je verwachtingen kunnen beïnvloeden. Door de voetbalhooligan samen met de verzorgende bloemschikker en de artistieke kinderen was een leuke en onverwachte combi. Veel emoties, veel gebeurtenissen en toch verliep het verhaal ook wel weer traag. 4 sterren omdat het verhaal denk ik niet zo lang bij mij zal blijven hangen, maar ik heb er wel van genoten om het te lezen.
Een paar zinnen die ik had gemarkeerd omdat ik ze mooi vond, losstaand of in de context:
“Wat niet gezegd wordt, begint niet te leven en kan dus ook niet doorgaan”
“Hij begint te lachen. ‘Jongen toch, pijn. Wat denkt gij nu? Wie staat er voor u, kijk eens goed. Ik heb geen pijn. Pijn is voor ratten en strandjanetten. Soms doet het deugd om ze eens goed op hun smoel te slaan.’
Zo’n vader gelooft niet in het voeren van vogels.”
“De okselvijvers lijken hem niet te deren.”
“Hier worden ze gehaald, gebracht, vastgehouden, gevoederd, gelucht. Mensen herleid tot voltooide deelwoorden.”
Een paar zinnen die ik had gemarkeerd omdat ik ze mooi vond, losstaand of in de context:
“Wat niet gezegd wordt, begint niet te leven en kan dus ook niet doorgaan”
“Hij begint te lachen. ‘Jongen toch, pijn. Wat denkt gij nu? Wie staat er voor u, kijk eens goed. Ik heb geen pijn. Pijn is voor ratten en strandjanetten. Soms doet het deugd om ze eens goed op hun smoel te slaan.’
Zo’n vader gelooft niet in het voeren van vogels.”
“De okselvijvers lijken hem niet te deren.”
“Hier worden ze gehaald, gebracht, vastgehouden, gevoederd, gelucht. Mensen herleid tot voltooide deelwoorden.”
July 30, 2025
Wat een boek! IJzersterk geschreven en dus moeilijk aan de kant te leggen! Heel erg van genoten ❤️
December 9, 2025
Aangrijpend verhaal! ❤️🩹
December 29, 2025
Weer een pareltje van Kris Van Steenbergen
May 22, 2025
Toch enige teleurstelling, ja het is vlot geschreven, leest als een trein, bevat een aantal rake zinnen maar het geheel is weinig geïnspireerd. De samenkomende verhaallijn van de drie personages, gevoed door trauma, resulterend in een nogal voorspelbare plot… “been there, read that” dacht ik de hele tijd…
July 11, 2025
Op amper twee dagen tijd volledig uitgelezen. Net zoals “Woesten” ontzettend sterk geschreven. Ik zat er opnieuw volledig in. Absolute aanrader.
June 10, 2025
Knap gecomponeerde roman over familiebanden, de dunne lijn tussen zorgzaamheid, obsessie en schuld.
May 28, 2025
Een cel van tweeënhalf bij vier ...
Met zijn debuutroman uit 2013 won Kris Van Steenberge de Bronzen Uil en nog altijd staat 'Woesten' in mijn persoonlijke top drie van Nederlandstalige fictie aller tijden.
Ook in 'Pechstrook' (2024) beschrijft Van Steenberge een gezin dat geconfronteerd wordt met drama, een gezin waar de communicatie erg stroef verloopt, waar ieder in stilte probeert zijn of haar eigen demonen in toom te houden, en in zijn of haar eigen verdriet of onmacht dreigt ten onder te gaan.
Het verhaal wordt verteld vanuit drie perspectieven: dat van Raphaël en van zijn ouders Nicole en Danny. Het boek beslaat de tijdsduur van een week beginnend op vrijdag en eindigend op donderdag. Dit zijn ook de zeven delen waaruit het boek bestaat en waarin elk van de drie protagonisten om beurten aan het woord komen en ze een inkijk geven in hun heden en verleden.
Het begint bij Raphaël die in de gevangenis verblijft. De reden van zijn opsluiting komt pas op de laatste bladzijden aan het licht. De spanning wordt stelselmatig opgevoerd. Druppelsgewijs krijgt de lezer stukjes van de puzzel toegereikt. Maar het is een moeilijke puzzel die pas zijn geheim prijsgeeft als het allerlaatste stukje op zijn plaats valt.
Eigenlijk is het vooral Raphaël die zijn verhaal chronologisch vertelt in het dagboek dat hij schrijft op verzoek van zijn advocate. Dit dagboek is cursief gedrukt en ik denk dat je door enkel deze stukken te lezen, ook al kan weten hoe de plot precies in elkaar steekt.
Maar er is natuurlijk meer. Door ook de ouders aan het woord te laten en door Raphaël te laten beschrijven hoe hij zijn verblijf in de gevangenis ervaart, worden de drie personages heel secuur uitgediept.
Eens te meer was ik opgelucht dat ik nog geen recensies – zelfs niet de tekst op de achterflap – had gelezen vooraleer ik de roman uit had, want het is (zeker hier) erg belangrijk zonder enige voorkennis of vooringenomenheid het verhaal te kunnen ontvouwen.
Vandaar ook dat ik hier weinig of niets over de inhoud zelf prijsgeef.
Over de stijl kan ik wel uitvoeriger zijn: de manier waarop Kris Van Steenberge schrijft is een lust om te lezen. Met lyrische volzinnen, filmisch en in toegankelijke taal.
Het verhaal is ingenieus opgebouwd, het is een soort whodunit waarbij je van bij het begin weet wie ‘het’ heeft gedaan, maar niet wát hij precies heeft gedaan. Het grote verschil met een whodunit is dat de omstandigheden die tot de tragische gebeurtenis hebben geleid tot in detail worden beschreven alvorens de lezer verneemt wat er is gebeurd.
'Pechstrook' stelt de vraag waar de grens ligt tussen pech en opzet, tussen zorgzaamheid en obsessie, tussen zwijgen en verzwijgen.
Een paar citaten:
‘Nicole werkt met oude mensen.
Ze brengt het zuchten mee naar huis.’
“Dat heb ik met de jaren wel geleerd, dat alles een schaduw heeft, altijd en overal. Ook vreugde.”
“Waanzin is een uitslaande brand van de ziel.”
“Nooit wil ik nog naar buiten. Het zou gaan sissen en knetteren in mijn gedachten. Laat mij maar hier, in deze tweeënhalf bij vier.”
Met zijn debuutroman uit 2013 won Kris Van Steenberge de Bronzen Uil en nog altijd staat 'Woesten' in mijn persoonlijke top drie van Nederlandstalige fictie aller tijden.
Ook in 'Pechstrook' (2024) beschrijft Van Steenberge een gezin dat geconfronteerd wordt met drama, een gezin waar de communicatie erg stroef verloopt, waar ieder in stilte probeert zijn of haar eigen demonen in toom te houden, en in zijn of haar eigen verdriet of onmacht dreigt ten onder te gaan.
Het verhaal wordt verteld vanuit drie perspectieven: dat van Raphaël en van zijn ouders Nicole en Danny. Het boek beslaat de tijdsduur van een week beginnend op vrijdag en eindigend op donderdag. Dit zijn ook de zeven delen waaruit het boek bestaat en waarin elk van de drie protagonisten om beurten aan het woord komen en ze een inkijk geven in hun heden en verleden.
Het begint bij Raphaël die in de gevangenis verblijft. De reden van zijn opsluiting komt pas op de laatste bladzijden aan het licht. De spanning wordt stelselmatig opgevoerd. Druppelsgewijs krijgt de lezer stukjes van de puzzel toegereikt. Maar het is een moeilijke puzzel die pas zijn geheim prijsgeeft als het allerlaatste stukje op zijn plaats valt.
Eigenlijk is het vooral Raphaël die zijn verhaal chronologisch vertelt in het dagboek dat hij schrijft op verzoek van zijn advocate. Dit dagboek is cursief gedrukt en ik denk dat je door enkel deze stukken te lezen, ook al kan weten hoe de plot precies in elkaar steekt.
Maar er is natuurlijk meer. Door ook de ouders aan het woord te laten en door Raphaël te laten beschrijven hoe hij zijn verblijf in de gevangenis ervaart, worden de drie personages heel secuur uitgediept.
Eens te meer was ik opgelucht dat ik nog geen recensies – zelfs niet de tekst op de achterflap – had gelezen vooraleer ik de roman uit had, want het is (zeker hier) erg belangrijk zonder enige voorkennis of vooringenomenheid het verhaal te kunnen ontvouwen.
Vandaar ook dat ik hier weinig of niets over de inhoud zelf prijsgeef.
Over de stijl kan ik wel uitvoeriger zijn: de manier waarop Kris Van Steenberge schrijft is een lust om te lezen. Met lyrische volzinnen, filmisch en in toegankelijke taal.
Het verhaal is ingenieus opgebouwd, het is een soort whodunit waarbij je van bij het begin weet wie ‘het’ heeft gedaan, maar niet wát hij precies heeft gedaan. Het grote verschil met een whodunit is dat de omstandigheden die tot de tragische gebeurtenis hebben geleid tot in detail worden beschreven alvorens de lezer verneemt wat er is gebeurd.
'Pechstrook' stelt de vraag waar de grens ligt tussen pech en opzet, tussen zorgzaamheid en obsessie, tussen zwijgen en verzwijgen.
Een paar citaten:
‘Nicole werkt met oude mensen.
Ze brengt het zuchten mee naar huis.’
“Dat heb ik met de jaren wel geleerd, dat alles een schaduw heeft, altijd en overal. Ook vreugde.”
“Waanzin is een uitslaande brand van de ziel.”
“Nooit wil ik nog naar buiten. Het zou gaan sissen en knetteren in mijn gedachten. Laat mij maar hier, in deze tweeënhalf bij vier.”
June 6, 2025
Wat een doodgezwegen en onverwerkt trauma kan doen met een mens …
July 8, 2025
⭐️3,75
Over een zoon die moet leven met een enorm schuldgevoel die zich uit in een obsessie. Over een vader en moeder die op hun manier rouwen waarbij ze aanvankelijk uit elkaar groeien maar dan uiteindelijk elkaar lijken terug te vinden.
Over een zoon die moet leven met een enorm schuldgevoel die zich uit in een obsessie. Over een vader en moeder die op hun manier rouwen waarbij ze aanvankelijk uit elkaar groeien maar dan uiteindelijk elkaar lijken terug te vinden.
Displaying 1 - 30 of 73 reviews