What do you think?
Rate this book
Kookpunt
Ydir beschouwt vanaf een terras het straatbeeld van Brussel. Onschuldige mijmeringen over een oude geliefde en zijn rivaal werpen hem terug naar de nucleaire experimenten in zijn thuisland Algerije.
In het hart van de revolutie ontmoette Suad Antoon voor het eerst. Jaren later moet ze afscheid van haar geliefde nemen wanneer hij het klooster ingaat.
Kookpunt is een roman opgebouwd uit zeven verhalen die zich in verschillende steden en landen afspeelt. En toch raken de zeven personages elkaars levens en vertellen zo het verhaal van een versplinterde wereld, waarin mensen ondanks alles innig liefhebben.
In het hart van de revolutie ontmoette Suad Antoon voor het eerst. Jaren later moet ze afscheid van haar geliefde nemen wanneer hij het klooster ingaat.
Kookpunt is een roman opgebouwd uit zeven verhalen die zich in verschillende steden en landen afspeelt. En toch raken de zeven personages elkaars levens en vertellen zo het verhaal van een versplinterde wereld, waarin mensen ondanks alles innig liefhebben.
180 pages, Paperback
First published October 15, 2025
16 people are currently reading
511 people want to read
About the author
Nisrine Mbarki
6 books9 followersNisrine Mbarki Ben Ayad (Tilburg, 1977) is een veelzijdige schrijver, dichter, columnist, vertaler en programmamaker. Ze is programmamaker voor Winternachten, redactielid van Poëziekrant, jurylid van de Grote Poëzieprijs en de Jan Campert-prijs. Ze schrijft poëzie, theaterteksten en korte verhalen. Als literair vertaler vertaalt ze poëzie uit het Arabisch naar het Nederlands. Ze heeft vijf vertalingen op haar naam staan. Haar gedichten en columns verschijnen regelmatig in literaire tijdschriften als De Gids, Poëziekrant, De Revisor, Tirade en Het Liegend Konijn. Ze stond eerder op festivals als Poetry International, Globale in Bremen, Winternachten, Read My World, Felix Poetry Festival in Antwerpen en de Nacht van de Poëzie.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 18 of 18 reviews
November 10, 2025
Wow ❤️🩵❤️🩵❤️
Later meer woorden, want momenteel ben ik sprakeloos. Dit is wat goede literatuur met een mens doet: het neemt je mee op reis, het zet je aan het denken en het raakt je. Nogmaals wow.
Later meer woorden, want momenteel ben ik sprakeloos. Dit is wat goede literatuur met een mens doet: het neemt je mee op reis, het zet je aan het denken en het raakt je. Nogmaals wow.
December 27, 2025
Kookpunt leest als een schilderij van ontheemding en daarin een eigen thuis maken, met liefdes, verdriet, verlangen, missen, het creëren van dystopische toekomsten. Het is een mozaïek van stemmen die omgaan met het zijn van een ander en daar weerbaar in zijn. De personages zijn op hun eigen manier belichamingen van revolutie, en o dat is zo beeldschoon.
November 21, 2025
lastig lastig. ik had heel veel hoop maar ik mis gewoon wat achtergrond en kennis hiervoor. sommige verhalen waren echt fantastisch (de eerste twee en die in Utrecht), maar de rest begreep ik gewoon niet zo goed. jammerrrr
September 29, 2025
Vervreemdend, verfrissend. Aanrader!
December 27, 2025
Er zit zoveel in dit boek. Ik weet nog niet hoe alles met elkaar verbonden is, maar daarvoor lees ik het graag nog een keer. Het laatste hoofdstuk over de toekomst vond ik angstaanjagend en interessant tegelijk, ik zou daar graag meer over willen lezen.
September 29, 2025
Een vrouw van negenenveertig staat op het punt om aan de rand van de Pyreneeën een bouwval te kopen. De makelaar probeert het haar uit het hoofd te praten omdat het niet veel meer is dan vier muren en een krakkemikkig dak. Maar dat kan geen kwaad, zegt ze, want het is precies waarnaar ze op zoek is: vier muren, een tuin en een moerbeiboom, halverwege de plek waar ze geboren werd en waar ze opgroeide nadat haar ouders naar het noorden vertrokken waren en zij achterbleef bij haar oma Inna in Algerije. Zij maakte haar duidelijk waarom het voor een vrouw belangrijk is om een eigen huis te hebben. Zo begint Nisrine Mbarki Ben Ayads verhaal ‘Mahia’
Net zoals veel verhalen uit de bundel Kookpunt gaat ook dit verhaal over wat het betekent om als vrouw tussen twee werelden te leven, en een poging te doen om beide te omarmen, de nette en geordende Europese en de chaotische, maar zoveel interessantere daarbuiten. De vertelster denkt erin terug aan haar kindertijd, en specifiek aan een dag in 1981, toen de directeur van het lyceum, Si Boujamaa Skerbik - genoemd naar de plek waar hij studeerde, Schaarbeek dus - in Casablanca opgepakt werd tijdens de Broodoproer. Het was een mooie dag geweest, De kinderen hadden met shaytaan gespeeld, een kever die wanneer je hem uit de grond haalt, meteen weer de onderwereld in wil en die keer op keer in de richting van het huis van mevrouw Yamina kroop, niet toevallig degene waarvan alom geweten was dat je er altijd met liefdesproblemen te rade kon. Het was een zalige wereld, niet altijd onschuldig aangezien Skerbiks vrouw het aanlegde met de lokale ijzerhandelaar, maar toch. Tot de bittere, politieke realiteit inbrak dus.
En dat doet die wel vaker, zo ook in ‘Zalamit’, waarin Basile Bidard centraal staat, een pied noir die na de onafhankelijkheid in Algiers was achtergebleven, zijn naam verbasterde tot Hadj Bachir, op bedevaart ging naar Mekka en met een lokale vrouw trouwde. Iedereen weet dat hij nooit zal moeten werken omdat zijn vader hem een fortuin heeft nagelaten, een fortuin verdiend door tussen 1960 en 1966 voor Les pères de la bombe te werken, de organisatie die Frankrijk zijn atoombom bezorgde. Er werden toen kernproeven uitgevoerd in de Algerijnse woestijn, waardoor sommige plekken nog duizenden jaren radioactief zullen zijn. Het is godgeklaagd dat de Bachirs van deze wereld nooit tot de orde geroepen worden, laat Mbarki een personage denken, net zomin als de moordenaars van Lumumba trouwens.
Kookpunt bestaat uit zeven verhalen die op verschillende plekken spelen tussen 1961 en 2061, een aantal gemeenschappelijke personages hebben en vooral tonen dat een mens niet meteen vrolijk wordt van al het politieke zwaar weer, maar dat er ook reden is voor hoop, en dat die wel eens vanuit vrouwelijke hoek zou kunnen komen. Neem bijvoorbeeld het dystopische aan Aldous Huxley’s Brave New World verwante slotverhaal uit de bundel, waarin het krijgen van baby’s al een kwarteeuw verboden is. Nergens goed voor, hadden de mannen beslist, en dus worden meisjes ontdaan van hun baarmoeder, wat trouwens ook omwille van medische redenen een goede zaak is, want men wist voordien al dat zo’n baarmoeder het risico op ziektes alleen maar groter maakte. En dus worden kinderen gegenereerd in matrices. Je kunt ze op maat bestellen - liefst geen witte kinderen a.u.b. want aan dat soort mensen hebben we niet zo’n beste herinneringen - en achter glas zien groeien in een zak vol voedingsstoffen. Tot het een vrouw allemaal wat te machtig wordt en ze op nogal wrede wijze een terugkeer naar de natuur op poten zet.
‘Matrice’ hakt erin met de botte bijl en is daardoor een beetje een vreemde eend in de bijt. De wereld die erin getoond wordt is kil en utilitaristisch en staat dus heel ver weg van die uit de andere verhalen waarin warme geuren en kleuren een veel grotere rol spelen, sferen die Mbarki trouwens als geen ander weet te evoceren. Dat ze een dichter is, de schrijfster van de meermaals genomineerde bundel Oeverloos, merk je aan zowat iedere bladzijde van deze bundel. Ze schrijft tactiel en precies, en weet haar personages een eigen en tezelfdertijd herkenbare stem te geven die overeenstemt met de tijd waarin de verhalen spelen. Grandioos op dit vlak is bijvoorbeeld het hilarische verhaal ‘Moedermelk’ waarin een jongen die zo weggelopen zou kunnen zijn uit Fikri El Azzouzi’s Drarrie in de nacht over zijn borstenobsessie vertelt, over zijn nachtmerries waarin hij zijn eigen baby aanlegt en na een ruzie met zijn moeder beslist om haar alle melk die hij ooit van haar kreeg terug te geven.
Maar het sterkst komt Mbarki uit de hoek in haar ingetogen verhalen, waarin mensen elkaars gebedshuizen bezoeken en rouwen om de doden die ze gemeenschappelijk hebben. Het zijn verhalen die de menselijke mogelijkheden tonen ver voorbij het kleinzielige gehakketak van ieder religieus of atheïstisch fundamentalisme, die hoopvol zijn en bijna als een onwerelds sprookje klinken, wat veel zegt over de realiteit om ons heen.
Net zoals veel verhalen uit de bundel Kookpunt gaat ook dit verhaal over wat het betekent om als vrouw tussen twee werelden te leven, en een poging te doen om beide te omarmen, de nette en geordende Europese en de chaotische, maar zoveel interessantere daarbuiten. De vertelster denkt erin terug aan haar kindertijd, en specifiek aan een dag in 1981, toen de directeur van het lyceum, Si Boujamaa Skerbik - genoemd naar de plek waar hij studeerde, Schaarbeek dus - in Casablanca opgepakt werd tijdens de Broodoproer. Het was een mooie dag geweest, De kinderen hadden met shaytaan gespeeld, een kever die wanneer je hem uit de grond haalt, meteen weer de onderwereld in wil en die keer op keer in de richting van het huis van mevrouw Yamina kroop, niet toevallig degene waarvan alom geweten was dat je er altijd met liefdesproblemen te rade kon. Het was een zalige wereld, niet altijd onschuldig aangezien Skerbiks vrouw het aanlegde met de lokale ijzerhandelaar, maar toch. Tot de bittere, politieke realiteit inbrak dus.
En dat doet die wel vaker, zo ook in ‘Zalamit’, waarin Basile Bidard centraal staat, een pied noir die na de onafhankelijkheid in Algiers was achtergebleven, zijn naam verbasterde tot Hadj Bachir, op bedevaart ging naar Mekka en met een lokale vrouw trouwde. Iedereen weet dat hij nooit zal moeten werken omdat zijn vader hem een fortuin heeft nagelaten, een fortuin verdiend door tussen 1960 en 1966 voor Les pères de la bombe te werken, de organisatie die Frankrijk zijn atoombom bezorgde. Er werden toen kernproeven uitgevoerd in de Algerijnse woestijn, waardoor sommige plekken nog duizenden jaren radioactief zullen zijn. Het is godgeklaagd dat de Bachirs van deze wereld nooit tot de orde geroepen worden, laat Mbarki een personage denken, net zomin als de moordenaars van Lumumba trouwens.
Kookpunt bestaat uit zeven verhalen die op verschillende plekken spelen tussen 1961 en 2061, een aantal gemeenschappelijke personages hebben en vooral tonen dat een mens niet meteen vrolijk wordt van al het politieke zwaar weer, maar dat er ook reden is voor hoop, en dat die wel eens vanuit vrouwelijke hoek zou kunnen komen. Neem bijvoorbeeld het dystopische aan Aldous Huxley’s Brave New World verwante slotverhaal uit de bundel, waarin het krijgen van baby’s al een kwarteeuw verboden is. Nergens goed voor, hadden de mannen beslist, en dus worden meisjes ontdaan van hun baarmoeder, wat trouwens ook omwille van medische redenen een goede zaak is, want men wist voordien al dat zo’n baarmoeder het risico op ziektes alleen maar groter maakte. En dus worden kinderen gegenereerd in matrices. Je kunt ze op maat bestellen - liefst geen witte kinderen a.u.b. want aan dat soort mensen hebben we niet zo’n beste herinneringen - en achter glas zien groeien in een zak vol voedingsstoffen. Tot het een vrouw allemaal wat te machtig wordt en ze op nogal wrede wijze een terugkeer naar de natuur op poten zet.
‘Matrice’ hakt erin met de botte bijl en is daardoor een beetje een vreemde eend in de bijt. De wereld die erin getoond wordt is kil en utilitaristisch en staat dus heel ver weg van die uit de andere verhalen waarin warme geuren en kleuren een veel grotere rol spelen, sferen die Mbarki trouwens als geen ander weet te evoceren. Dat ze een dichter is, de schrijfster van de meermaals genomineerde bundel Oeverloos, merk je aan zowat iedere bladzijde van deze bundel. Ze schrijft tactiel en precies, en weet haar personages een eigen en tezelfdertijd herkenbare stem te geven die overeenstemt met de tijd waarin de verhalen spelen. Grandioos op dit vlak is bijvoorbeeld het hilarische verhaal ‘Moedermelk’ waarin een jongen die zo weggelopen zou kunnen zijn uit Fikri El Azzouzi’s Drarrie in de nacht over zijn borstenobsessie vertelt, over zijn nachtmerries waarin hij zijn eigen baby aanlegt en na een ruzie met zijn moeder beslist om haar alle melk die hij ooit van haar kreeg terug te geven.
Maar het sterkst komt Mbarki uit de hoek in haar ingetogen verhalen, waarin mensen elkaars gebedshuizen bezoeken en rouwen om de doden die ze gemeenschappelijk hebben. Het zijn verhalen die de menselijke mogelijkheden tonen ver voorbij het kleinzielige gehakketak van ieder religieus of atheïstisch fundamentalisme, die hoopvol zijn en bijna als een onwerelds sprookje klinken, wat veel zegt over de realiteit om ons heen.
September 30, 2025
Bijzonder mooi geschreven en tot op een bepaald punt ook graag gelezen, maar ik mis een gigantische hoeveel achtergrondinformatie die ik nodig heb om dit boek ten volle te begrijpen. Het helpt ook niet dat er af en toe korte flarden Arabische tekst in voorkomen, die onvertaald blijven.
Want ik heb geen enkele manier om in dat Arabisch binnen te komen; het alfabet (van rechts naar links te lezen) is mij vreemd, en (dus) ook de mogelijke uitspraak is mij onbekend. Een fonetisch alternatief of een voetnoot en de vertaling was telkens heel erg welkom geweest. Nu was het gewoon vervelend.
De laatste twee hoofdstukken zijn zeker niet mijn favoriete. Eenmaal men zich bedient van het hypocriete concept ’n-woord’ is het voor mij eigenlijk boeken toe. En het laatste hoofdstuk komt wat over als een samenraapsel van allerlei sciencefiction ideetjes, weinig origineel.
Dus nee, ik was geen fan. Kookpunt was heel erg veelbelovend, frustrerend veelbelovend zelfs, net omdat het potentieel niet ingelost werd. Spijtig.
Want ik heb geen enkele manier om in dat Arabisch binnen te komen; het alfabet (van rechts naar links te lezen) is mij vreemd, en (dus) ook de mogelijke uitspraak is mij onbekend. Een fonetisch alternatief of een voetnoot en de vertaling was telkens heel erg welkom geweest. Nu was het gewoon vervelend.
De laatste twee hoofdstukken zijn zeker niet mijn favoriete. Eenmaal men zich bedient van het hypocriete concept ’n-woord’ is het voor mij eigenlijk boeken toe. En het laatste hoofdstuk komt wat over als een samenraapsel van allerlei sciencefiction ideetjes, weinig origineel.
Dus nee, ik was geen fan. Kookpunt was heel erg veelbelovend, frustrerend veelbelovend zelfs, net omdat het potentieel niet ingelost werd. Spijtig.
November 30, 2025
Ik kwam heel moeilijk door dit boek heen. Er is maar 1 verhaal blijven hangen van alle korte verhalen, Moedermelk wat zo mooi, duidelijk en simpel verteld is. De andere verhalen ging voor mij te veel alle kanten op. Ik miste de rode draad van alle korte verhalen (behalve dat de karakters in de korte verhalen steeds weer terug kwamen).
September 13, 2025
-3,5* einde is nogal vaag
October 27, 2025
Heb een haat-liefde verhouding met verhalenbundels, maar dit gaat de liefde kant op
October 30, 2025
Dit moet ik nog een week verwerken
December 1, 2025
3,5 een vibe
December 11, 2025
*3 sterren
Super goede schrijfstijl en ook hele coole verhalen. Top boek voor de leeslijst!
Super goede schrijfstijl en ook hele coole verhalen. Top boek voor de leeslijst!
December 22, 2025
Veel belovend, maar ik snapte hier maar weinig van.
Currently reading
December 14, 2025Doedatu el qaz = zijderups
1.
2. Aziz rekent na een borstmelkdroom af met zijn verstikkende moeder
3. Ydder op Place Liedts zit naast zijn nog steeds smeerlap van een oude buurman wiens familie betrokken was bij nucleaire geschiedenis v Fr-Alg.
1.
2. Aziz rekent na een borstmelkdroom af met zijn verstikkende moeder
3. Ydder op Place Liedts zit naast zijn nog steeds smeerlap van een oude buurman wiens familie betrokken was bij nucleaire geschiedenis v Fr-Alg.
November 12, 2025
Portret van de mensen en de wereld op het raakvlak Maghreb - Midden-Oosten - Noord-West-Europa, aan de hand van zeven met elkaar verbonden verhalen rond uiteenlopende maar aan elkaar gerelateerde hoofdpersonen, die steevast migratiegeschiedenissen hebben. De hoofdrol is voor de personages, maar politiek en koloniale gebeurtenissen spelen een belangrijke bijrol. Een vleugje absurdisme, de magie van de kindertijd, mystiek, en een focus op de ervaring van vrouwen. De auteur stelt er eer in om Arabische, Franse en Engelse tekstfragmenten, namen of begrippen op te nemen zonder ze te vertalen of expliciet toe te lichten, wat enerzijds het gevoel van mysterie vergroot, maar ook het interessante effect heeft dat de witte ééntalige lezer zich zo eens in de positie van buitenstaander geplaatst ziet. Bij sommige verhalen ligt de nadruk meer op persoonlijke relaties, verwondering, magie en humor, zoals het eerste verhaal of het verhaal over moedermelk, anders zijn droeviger en bitterder van toon, zoals het titelverhaal Kookpunt, waarin alle nuances in huidskleuren op een dag verdwenen zijn, en er alleen nog zwart en wit bestaat, tegen de achtergrond van de genocide in Gaza. Een compact boek met reikwijdte en diepte, poëtisch en zinnelijk, komisch en ernstig, mystiek en politiek.
Displaying 1 - 18 of 18 reviews