Zatracenie

by Osamu Dazi, Henryk Lipszyc (Translator)

Powieść Zatracenie (1948, ang. tytuł No Longer Human) to ostatni ukończony utwór Osamu Dazaia, wydany pośmiertnie. Bohaterem jest Yozo, od dziecka wrażliwy i utalentowany plastycznie syn bogatego właściciela ziemskiego. W osamotnieniu przeżywa chorobliwy lęk przed ludźmi. Czuje się zagubiony w świecie, w którym trudno odróżnić prawdę od kłamstwa, gdzie upadają stare ideały i tracą znaczenie dotychczasowe wartości. Dręczy go poczucie wstydu, niska samoocena i przekonanie o niemożności sprostania wymaganiom stawianym przez otoczenie. W dzieciństwie ratunkiem przed wyniszczającymi uczuciami jest błazenada, w wieku młodzieńczym i późniejszym ucieczka na margines społeczny i w nałogi. Nieszczęśliwe życie Yozo kończy samobójczą śmiercią. Zatracenie to bardzo osobista powieść Osamu Dazaia jako emocjonalnego człowieka i ambitnego twórcy, przedstawiciela zanikającej grupy społecznej, a także narodu, którego ojczyzna poniosła klęskę w wojnie. Utwór Dazaia był wielokrotnie przedmiotem adaptacji zarówno filmowych - fabularnych i animowanych, jak i komiksowych. "Utraciłem prawo do nazywania się człowiekiem. Definitywnie przestałem nim być".

132 pages, Hardcover

Published February 2, 2025

Reviews

[olga · Rating 2 out of 5]

2.5 ,,tchórz boi się nawet własnego szczęścia. może skaleczyć się nawet kłębuszkiem waty. szczęście może go zranić. zależało mi, żeby zanim się poranię, odejść."

spodziewałam się ze mnie zgniecie, a jedyne co, to emocjonalnie mnie odepchnęła. uczucie jakie wywołał u mnie yozo, to poczucie wstrętu. ani trochę z nim nie empatyzowałam, nie współczułam, byłam tylko zażenowana. postrzegałam go tylko jako postać żałosną, chociaż wiedziałam, że sam siebie zamyka w takiej narracji i skazuje na taki los, a ja z tą myślą mam go interpretować. a ta postawa błazeństwa to w ogóle była tak drażniąca, że szok.

bardziej przemawia tu do mnie ten kontekst historyczny dotyczący wojny i postrzegania społeczności i tego "nie mogę połączyć się ze społecznością, bo jest ona rozbita", ale to wciąż za mało co do oczekiwanego przeze mnie chyba portretu psychologicznego człowieka, który w swoich oczach traci prawo do bycia człowiekiem.

styl pisania też dziwny. chciał być minimalistyczny i mglisty, był płytki i obdarzony dziwnym humorem. ale kompozycja fajna, prolog i epilog, forma dzienników spoko.

wielu moich znajomych ją bardzo lubi i docenia, ja raczej nie będę do niej wracać. czytało się szybko więc cieszę się, że mam go w swoich zasobach, poznałam tę historię i mogę powiedzieć co o niej myślę

[Agnieszka Drąg · Rating 3 out of 5]

Książka Zatracenie miała być kolejną moją motywacją do powrotu do czytania. Była krótka, rekomendowana przez Tole z „Zaksiążkowanych”, co mogło świadczyć o tym, jaka będzie, oraz była autorstwa japońskiego autora, co idealnie wpisuje się w trend na Japonię. „Coś nowego” pomyślałam.
Zatracenie/Utrata człowieczeństwa to książka długa. Niech Was nie zmyli jedynie trochę ponad 100 stron.
Tematem, który mnie zastanawia, jest fakt: ile z tego to prawda? Są to dzienniki człowieka, który siebie nienawidzi, widzi się jedynie jako nie-człowieka, nie jest wart istnienia.
Co ten człowiek miał w sobie, że te kobiety mu ulegały? Jednocześnie to widział i pisał o tym, często żył jedynie na ich utrzymaniu, dzięki okazywanej mu dobroci. Ile z tego to prawda? Ile osób myślało, że jest cudownym człowiekiem?
Ostatnie słowa są doprawdy mylące, szczególnie gdy zestawimy je z obrazem człowieka, który od początku był okryty wielkim wstydem.
Nie wiem, czy ta książka zostanie ze mną na dłużej. Jest na pewno ciekawa i otwiera pole manewru do wielu dyskusji. Jeśli ktoś ją czytał, to serdecznie zapraszam do opinii.
XOXO
Czy słowo „cytat” jest komiczne czy tragiczne?
Moje ulubione cytaty:
„Mógł traktować mnie co najwyżej jak żywego trupa niedoszłego samobójcy.” Żywy trup niedoszłego samobójcy budzi we mnie podobne odczucia jak obrazy Goyi albo tytuł: "Sen Nocy Letniej".
/„Nie byłem już przestępcą, byłem chorym psychicznie.”
Ps. Kolejne tłumaczenie tytułu to dyskwalifikacja człowieka.
Ps. (1) Wiedzieliście, że autor odebrał sobie życie z kochanką? Nie wiem czemu, ale zawsze czuję jakiś dziwny dysonas jak ktoś, kto pisze o odebraniu sobie życia jednocześnie później to robi? Wtedy przeraża mnie moc tego, co właśnie przeczytałam. To nie tylko książka, a kogoś życie, myśli, poglądy, które do tego doprowadziły.

[Zuzia Piszczek · Rating 3 out of 5]

3,75⭐️

[Aleksandra Wirt · Rating 5 out of 5]

ukochana ksiazka

[Adam Bojke · Rating 3 out of 5]

leciutko krejzi, daje jej takie 2.7

[nadia . · Rating 2 out of 5]

2,4

[misia ♡ · Rating 4 out of 5]

🦭

[Wojciech Darmosz · Rating 5 out of 5]

Okropna,obrzydliwa i najstraszliwsza książka jaką kiedykolwiek czytałem.