Zatracenie

by Osamu Dazi, Henryk Lipszyc (Translator)

Powieść Zatracenie (1948, ang. tytuł No Longer Human) to ostatni ukończony utwór Osamu Dazaia, wydany pośmiertnie. Bohaterem jest Yozo, od dziecka wrażliwy i utalentowany plastycznie syn bogatego właściciela ziemskiego. W osamotnieniu przeżywa chorobliwy lęk przed ludźmi. Czuje się zagubiony w świecie, w którym trudno odróżnić prawdę od kłamstwa, gdzie upadają stare ideały i tracą znaczenie dotychczasowe wartości. Dręczy go poczucie wstydu, niska samoocena i przekonanie o niemożności sprostania wymaganiom stawianym przez otoczenie. W dzieciństwie ratunkiem przed wyniszczającymi uczuciami jest błazenada, w wieku młodzieńczym i późniejszym ucieczka na margines społeczny i w nałogi. Nieszczęśliwe życie Yozo kończy samobójczą śmiercią. Zatracenie to bardzo osobista powieść Osamu Dazaia jako emocjonalnego człowieka i ambitnego twórcy, przedstawiciela zanikającej grupy społecznej, a także narodu, którego ojczyzna poniosła klęskę w wojnie. Utwór Dazaia był wielokrotnie przedmiotem adaptacji zarówno filmowych - fabularnych i animowanych, jak i komiksowych. "Utraciłem prawo do nazywania się człowiekiem. Definitywnie przestałem nim być".

132 pages, Hardcover

Published February 2, 2025

Reviews

[Klaudia · Rating 3 out of 5]

Kurwa może byś poszedł zamiast do klubu głoszącego komunizm na nwm terapie idk

[olga · Rating 2 out of 5]

2.5 ,,tchórz boi się nawet własnego szczęścia. może skaleczyć się nawet kłębuszkiem waty. szczęście może go zranić. zależało mi, żeby zanim się poranię, odejść."

spodziewałam się ze mnie zgniecie, a jedyne co, to emocjonalnie mnie odepchnęła. uczucie jakie wywołał u mnie yozo, to poczucie wstrętu. ani trochę z nim nie empatyzowałam, nie współczułam, byłam tylko zażenowana. postrzegałam go tylko jako postać żałosną, chociaż wiedziałam, że sam siebie zamyka w takiej narracji i skazuje na taki los, a ja z tą myślą mam go interpretować. a ta postawa błazeństwa to w ogóle była tak drażniąca, że szok.

bardziej przemawia tu do mnie ten kontekst historyczny dotyczący wojny i postrzegania społeczności i tego "nie mogę połączyć się ze społecznością, bo jest ona rozbita", ale to wciąż za mało co do oczekiwanego przeze mnie chyba portretu psychologicznego człowieka, który w swoich oczach traci prawo do bycia człowiekiem.

styl pisania też dziwny. chciał być minimalistyczny i mglisty, był płytki i obdarzony dziwnym humorem. ale kompozycja fajna, prolog i epilog, forma dzienników spoko.

wielu moich znajomych ją bardzo lubi i docenia, ja raczej nie będę do niej wracać. czytało się szybko więc cieszę się, że mam go w swoich zasobach, poznałam tę historię i mogę powiedzieć co o niej myślę

[mutowniczanka · Rating 2 out of 5]

Nie wiem czy skupiać się na pięknych, często pełnych bólu zdaniach, czy (szczerze?) mega mocnym pytaniem "czy można wybaczyć gwałt jego ofierze?". Poniekąd odnajdowałam siebie w postaci Yozo, ale kiedy padło to pytanie czułam jedynie obrzydzenie, praktycznie do końca książki.
P.S. dlaczego azjatyccy autorzy (przynajmniej ci z XXw.) piszą, jakby nigdy w życiu nie widzieli na oczy kobiety??

[Limenka · Rating 3.5 out of 5]

Dziennik samoświadomego żula

[Karolina♌️ · Rating 1 out of 5]

o nie jestem taki smutny jestem ofiarą samego siebie przy okazji jestem też mizoginem ale patrzcie mam problem z alkoholem więc macie mi współczuć

[Jakub Janusz · Rating 3.75 out of 5]

śmieć - rzeczownik adekwatny do opisu glownego bohatera

[Agnieszka Drąg · Rating 3 out of 5]

Książka Zatracenie miała być kolejną moją motywacją do powrotu do czytania. Była krótka, rekomendowana przez Tole z „Zaksiążkowanych”, co mogło świadczyć o tym, jaka będzie, oraz była autorstwa japońskiego autora, co idealnie wpisuje się w trend na Japonię. „Coś nowego” pomyślałam.
Zatracenie/Utrata człowieczeństwa to książka długa. Niech Was nie zmyli jedynie trochę ponad 100 stron.
Tematem, który mnie zastanawia, jest fakt: ile z tego to prawda? Są to dzienniki człowieka, który siebie nienawidzi, widzi się jedynie jako nie-człowieka, nie jest wart istnienia.
Co ten człowiek miał w sobie, że te kobiety mu ulegały? Jednocześnie to widział i pisał o tym, często żył jedynie na ich utrzymaniu, dzięki okazywanej mu dobroci. Ile z tego to prawda? Ile osób myślało, że jest cudownym człowiekiem?
Ostatnie słowa są doprawdy mylące, szczególnie gdy zestawimy je z obrazem człowieka, który od początku był okryty wielkim wstydem.
Nie wiem, czy ta książka zostanie ze mną na dłużej. Jest na pewno ciekawa i otwiera pole manewru do wielu dyskusji. Jeśli ktoś ją czytał, to serdecznie zapraszam do opinii.
XOXO
Czy słowo „cytat” jest komiczne czy tragiczne?
Moje ulubione cytaty:
„Mógł traktować mnie co najwyżej jak żywego trupa niedoszłego samobójcy.” Żywy trup niedoszłego samobójcy budzi we mnie podobne odczucia jak obrazy Goyi albo tytuł: "Sen Nocy Letniej".
/„Nie byłem już przestępcą, byłem chorym psychicznie.”
Ps. Kolejne tłumaczenie tytułu to dyskwalifikacja człowieka.
Ps. (1) Wiedzieliście, że autor odebrał sobie życie z kochanką? Nie wiem czemu, ale zawsze czuję jakiś dziwny dysonas jak ktoś, kto pisze o odebraniu sobie życia jednocześnie później to robi? Wtedy przeraża mnie moc tego, co właśnie przeczytałam. To nie tylko książka, a kogoś życie, myśli, poglądy, które do tego doprowadziły.

[Ania T · Rating 5 out of 5]

Nienawidzę bohatera, utożsamiam się z bohaterem.

[Kinga K · Rating 5 out of 5]

„Nie umiałem myśleć o prostytutkach jak o ludziach, ani nawet jak o kobietach.”
Dazai idź na terapię

[Julia☕️ · Rating 3 out of 5]

Myślałam że bardziej mnie ruszy

[majka :P · Rating 3 out of 5]

2,5
daddy issues

[Ala Sito · Rating 1 out of 5]

szczerze odrazajaca

[zlivcia · Rating 5 out of 5]

asd widzisz mnie?🥹

[Patrycha · Rating 4 out of 5]

same bitch

[antka · Rating 4 out of 5]

od strachu przed ludzmi, do absolutnego poczucia wyobcowania, alienacji, nalogow i calkowitej autodestrukcji. trudna ksiazka, bardzo gleboka i pozostawia z wieloma myslami. jednak podejscie do kobiety jak do przedmiotu jest troche przykre, odrzucajace

[Kuba · Rating 5 out of 5]

Śmieć - rzeczownik komiczny

[angela:3 · Rating 3 out of 5]

pozaznaczalam sobie troche ciekawych momentow, ale uwazam ze ksiazka lekko przereklamowana

obserwujemy dojrzewanie bohatera do jego 27 roku zycia. progresywnie staczal sie coraz bardziej nienawidzil kobiet i zawodzil kazda kobiete w swoim zyciu. strasznie wkurzala mnie jego postawa. byl meeega edgy i zyl w stagnacji, mial bardzo wiele szans na otrzymanie pomocy i zmiane swojego zycia a on mimo to czul sie najbardziej pokrzywdzonym czlowiekiem na swiecie, postanowil nie robic z tym nic. na pewno jego zycie rodzinne jak i molestowanie mialo bardzo krzywdzacy wplyw na jego psychike, nieotrzymanie pomocy w dziecinstwie spowodowalo ze skonczyl jak skonczyl. z drugiej strony byl on strasznym egoista, najwiecej emocji chyba wywolal we mnie fragment gdy yoshiko zostala zgwalcona i nawet w tym momencie myslal tylko o sobie, nie udzielil jej zadnego wsparcia i pozwolil jej na samotne cierpienie. nie bedac osoba zdolna do kochania drugiej osoby wyrzadzal wszystkim kobietom na swojej drodze krzywde, potegujac rowniez u siebie poczucie winy i zatracanie sie w spirali nieszczesc. byl on takze osoba bardzo zamknieta, noszaca maske w spoleczenstwie oceniajac przy tym wszystkich dookola samemu będąc szczerze nijakim. nie wiem nie lubie go i mnie triggerowala ta ksiazka ale i tak kazdemu polecam przeczytac bo jest mega krociutka

[Hania · Rating 2 out of 5]

Bardzo trudno ocenić mi tę powieść, bo jakby nie patrzeć to w dużej mierze osobista historia autora oparta na jego życiu i jego doświadczeniach, a przy okazji jego ostatnie napisane słowa przed samobójczą śmiercią.

Mając powyższe na uwadze - ja nie jestem od tego, by poddawać ocenie czyjeś życie, niemniej jednak książka nie do końca wpasowała się w moje gusta, narracja była mocno chaotyczna i ponadto niestety, ale głównego bohatera - Yozo nie rozumiem i nie darzę sympatią.

Miał być to pogubiony bohater, który „utracił prawo do bycia człowiekiem”, ja nie pojmuję jednak szeregu jego działań, decyzji i zachowań.

SPOILER ❗️❗️❗️
Odrzucało mnie jego przedmiotowe postrzeganie kobiet i ta cała błazenada, a to milczące patrzenie na zgwałcenie własnej żony??????? To jest już dla mnie po prostu nie do przyjęcia

[Yozo Dazi Debil · Rating 5 out of 5]

Jestem ogromną fanką twórczości Dazaia, ale "Zatracenie" trochę mnie zawiodło. Spodziewałam się czegoś mocniejszego, ale może właśnie ta uniwersalność ludzkiego życia jest najbardziej mroczna. Każdy człowiek mógłby znaleźć się w podobnych, jeśli nie identycznych sytuacjach, mógłby mieć podobne myśli...
Jedno jest pewne: warto przeczytać!

[pink's floyd]

Rip Osamu Dazai you would've loved Dzień Świra
Edit: po namyśle jednak 5/5, język mógłby być lepszy, ale jako, że tekst jest w formie dzienników to jest to do wybaczenia. To nie jest książka dla każdego, jestem w stanie zrozumieć dlaczego tak wiele osób denerwuje Yozo but you just cant relate i to jest okej. Niektóre fragmenty były doslownie jak żywcem wyjęte z mojej głowy lol. Tak czy inaczej zostanie to ze mną na długo i mam nadzieję, że nie skończę jak on

[zosia · Rating 1 out of 5]

jak na tak znane nazwisko i fakt, że to jeden z bardziej cenionych japońskich pisarzy - przeciętne i w formie, i w treści, a główny bohater to uosobienie szowinisty, mizogina, egoisty i pasożyta społecznego. w całej historii przewija się walor historyczny, ale nie znalazłam żadnego ciekawego komentarza społecznego

[Magdalena · Rating 2 out of 5]

Strasznie mi to przypominało romantyzm i to ich poczucie bezradności, beznadzieji i smutku ogólnego
Zawiodłam się bardzo, spodziewałam się czegoś co mnie poruszy, a tak naprawdę to historia jak jedna myśl, kompleks rozdmuchany to wielkich rozmiarów wykańcza człowieka, trochę na własne życzenie
Ukazanie kobiet w tej książce to porażka

[przebita dętka sram na elektrotechnike · Rating 3 out of 5]

Obrzydliwie smutna i żałosna książka, polski tytuł w stu procentach oddaje czym jest ta opowieść, a nawet w jaki sposób się kończy.

Nie każdy zobaczy w Yozo swoje odbicie, ale z pewnością poczuje do protagonisty wstręt po zdarzeniu które spotkało jego ostatnią żonę.

[Zuzia Piszczek · Rating 3 out of 5]

3,75⭐️

[Aleksandra Wirt · Rating 5 out of 5]

ukochana ksiazka

[Adam Bojke · Rating 3 out of 5]

leciutko krejzi, daje jej takie 2.7

[Wojciech Darmosz · Rating 5 out of 5]

Okropna,obrzydliwa i najstraszliwsza książka jaką kiedykolwiek czytałem.

[Michał · Rating 4 out of 5]

Bardzo ciekawa powieść w której pomimo jej małego rozmiaru można się zgubić

[MsBlack · Rating 3 out of 5]

3.25/5

[Kisiel · Rating 5 out of 5]

musze to jeszcze raz przeczytać