いけない

by 道尾 秀介

本タイトルには付属資料・PDFが用意されています。ご購入後、PCサイトのライブラリー、またはアプリ上の「目次」からご確認ください。


★ラスト1ページですべてがひっくり返る。

話題の超絶ミステリがついに文庫化！

各章の最後のページに挟まれた「写真」には、

物語がががらりと変貌するトリックが仕掛けられていて……。

２度読み確実！　あまりの面白さが大反響をもたらした、

道尾秀介渾身の超絶ミステリ。

第一章　「弓投げの崖を見てはいけない」

→自殺の名所が招く痛ましい復讐の連鎖。

第二章　「その話を聞かせてはいけない」

→少年が見たのは殺人現場？　それとも……。

第三章　「絵の謎に気づいてはいけない」

→新興宗教の若き女性幹部。本当に自殺か？

終　章　「街の平和を信じてはいけない」

→そして、すべての真実が明らかに……。

騙されては、いけない。けれど絶対、あなたも騙される。

Genres: Mystery, Japanese Literature, Fiction

Audible Audio

First published July 10, 2019

About the author

1975年東京生まれ。04年『背の眼』で第5回ホラーサスペンス大賞特別賞を受賞し、デビュー。07年『シャドウ』で本格ミステリ大賞、09年『カラスの親指』で日本推理作家協会賞、10年には『龍神の雨』で大藪春彦賞、『光媒の花』で山本周五郎賞を受賞。『向日葵の咲かない夏』は、オリコン調べによる“09年度で最も売れた本”となる。

Reviews

[Punnchyyy · Rating 4 out of 5]

เป็นการกลับมาสู่สายตาตลาดสืบสวนไทยที่ยอดเยี่ยมอีกครั้งหนึ่งของเฮียมิจิโอะ หลังจากไปงมเห็ดแบบง่วงๆ กับเทพสายฟ้ามา 😂

เรื่องย่อ:
•คดีแรกเกิดขึ้นบนถนนเส้นชิโรกามะซีไลน์เลียบริมฝั่งทะเล ไม่ห่างกันมีผาโยนคันธนูที่ว่ากันว่าชอบมีคนมากระโดดผา ฆตต และวิญญาณของคนตายมักป้วนเปี้ยนอยู่แถวๆ นั้น เกิดเหตุอุบัติเหตุรถยนต์ชนแล้วหนีซึ่งทำให้ผู้โดยสารในรถยนต์เสียชีวิต คนร้ายหลบหนีไปได้ ไม่นานหลังจากนั้น ผู้ต้องสงสัยในรถคู่กรณีทะยอยถูกฆ่าโดยฝีมือของฆาตกรปริศนา พร้อมเงาน่าสงสัยจากกลุ่มลัทธิประหลาดในเมือง

•คดีที่สองเกิดขึ้นในเมืองฮากุตากุที่อยู่ติดกัน เคอ เด็กชายชาวจีนอพยพบังเอิญพบเห็นเหตุการณ์แปลกๆ ที่ร้านขายเครื่องเขียนซึ่งเจ้าตัวคาดว่านะจะเป็นการฆาตกรรม ทว่า เรื่องเล่าของเคอ กลับดูไม่น่าเชื่อถือเพราะเส้นกั้นระหว่างความจริงกับจินตนาการช่างเบาบางเหลือเกิน

•คดีสุดท้าย ผู้บริหารหญิงของกลุ่มลัทธิประหลาดถูกพบเป็นศพโดยผูกคอตัวเองกับลูกบิดประตู การสืบสวนไม่ค่อยคืบหน้าเท่าที่ควรและค่อยๆ มีศพเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทว่าศพสุดท้ายกลับน่าเศร้ากว่าศพไหนๆ

Storytelling: 4/5
สนุกมาก พระเจ้า เล่มนี้ไม่ง่วงแล้ว 55555555
ชอบวิธีการเล่าเรื่องแบบภาพใหญ่แล้วซอยย่อยเป็นบทเล็กๆ ที่มีปริศนาเฉพาะเรื่องจบในตอนแบบนี้มาก แต่ละตอนค่อนข้างกระชับ ทิ้ง hint ไว้ตรงนู้นตรงนี้ มีหักไปมานิดหน่อย พอเป็นพิธีก่อนที่จะเฉลยแบบตูมเดียวตอนจบ

Plot: 3.5/5
วางเรื่องมาดี รู้เลยว่าตั้งใจหลอกเต็มที่ 5555555 แม้จะไม่รู้สึกว้าวกับการนำเสนอแบบนี้เท่าไหร่เพราะไม่ได้แปลกใหม่ขนาดนั้น (คหสต) แต่ก็รู้สึกดูมีสีสันดี บางจุดรู้สึกว่าทำได้จริงคงยากโดยเฉพาะคดีแรก แต่ถ้ามองในภาพรวมถือว่ายอมรับได้ ไม่ชอบอีกจุดคือตรงที่คนร้ายที่เป็นตัวหลักลอยนวลทุกคน อุ๊ปส์!

Character: 4/5
เวลาเล่าน้อย แต่บทก็ส่งให้ตัวละครแต่ละตัวดูมีมิติดี ถึงจะไม่มาก บางตัวที่น่าเห็นใจก็น่าเห็นใจจนถึงที่สุด บางตัวน่าหงุดหงิดก็น่าหงุดหงิดจนจบ

สรุป: เป็นอีกเล่มของจารย์มิจิโอะที่อ่านง่ายกว่าปกติ เข้าใจว่าคงปรับให้เข้ากับยุคสมัย ทริคและอุบายน่าสนใจ ฮุคสุดท้ายก็ว้าวดี ไม่คาใจอะไร แฟนอาจารย์อาจจะผิดหวังเล็กน้อยที่เรื่องไม่ได้ซับซ้อนและมีดราม่ามากเหมือนเล่มอื่นๆ แต่โดยรวมเป็นหนังสือที่ดี รออ่านเล่ม 2 ต่อเลยยย

[Siwabhorn Anothaisintawee · Rating 4 out of 5]

เรื่องยาวที่แบ่งเป็นตอนสั้นๆ สี่ตอนที่เหมือนจะไม่เกี่ยวกัน แต่สุดท้ายร้อยเรียงออกมาเป็นเส้นเรื่องเดียวกันได้

จะย่อไงไม่ให้สปอยดีน้ออ

อย่ามองผาโยนคันธนู
พบร่างชายติดอยู่ในซากรถในอุโมงค์แห่งหนึ่ง หลังตรวจสอบที่เกิดเหตุพบผู้ต้องสงสัยเป็นชายวัยรุ่นแก๊งออนิว

ทรงเอทั้งสามตกลงแยกย้ายหลังจากมีผู้เสียชีวิต แต่หัวหน้าแก๊งได้ขับรถย้อนมาดูที่เกิดเหตุและถูกก้อนหินทุ่มใส่กลางศีรษะตายคาที่

ลูกน้องในแก๊งรู้ข่าวรายหนึ่งคว้ามีดหวังบุกเข้าทำร้ายภรรยาผู้เสียหายแต่ถูกจับกุมเสียก่อน ส่วนลูกน้องอีกรายหายตัวติดต่อไม่ได้

ตำรวจสืบและพบว่าเหตุการณ์ทั้งหมดมีส่วนพัวพันกับคดีชนแล้วหนีเมื่อหลายเดือนที่ผ่านมา

อย่าเล่าเรื่องนั้นให้ใครฟัง
เด็กชายชาวจีนอพยพมาอยู่ญี่ปุ่นพร้อมกับครอบครัวตั้งแต่ยังเล็ก ถึงแม้จะอยู่มานานแต่ก็ยังเข้ากับเพื่อนๆ ในชั้นเรียนไม่ได้

เขาได้เป็นพยานในเหตุการณ์ประหลาดขณะที่พยายามเข้าไปขโมยดินสอในร้านเครื่องเขียน

เมื่อกลับไปที่ร้านในวันรุ่งขึ้น คุณยายเจ้าของร้านก็บอกว่าเขาเข้าใจผิด และอย่าไปซี้ซั้วเล่าให้ใครฟัง

แต่พอกลับมาดูทีวีที่บ้านเขาก็พบว่าได้ไปยุ่งกับเรื่องอันตรายเข้าให้แล้ว

อย่ามองเห็นปริศนาในภาพ
เกิดเหตุหญิงผูกคอเสียชีวิตภายในห้องพัก ตำรวจสืบพบว่ามีความเกี่ยวข้องกับความเชื่อบางอย่าง จึงไปเข้าสอบปากคำผู้นำลัทธิ และผู้ดูแลแมนชั่นที่เกิดเหตุ

จากนั้นเพียงไม่กี่วันก็มีคนพบศพเจ้าของแมนชั่น ตรวจสอบบันทึกของผู้ตายพบภาพวาดลักษณะที่เกิดเหตุของเหยื่อที่ผูกคอตาย และข้อความแปลกๆ

หลังจากที่ตำรวจหนุ่มพยายามวิเคราะห์ปะติดปะต่อเรื่องราวกับภาพวาดได้แล้ว กลับมีคนพบร่างเขาจากลงจากระเบียงที่พักเสียชีวิต

อย่าเชื่อว่าเมืองนี้สงบสุข
ชายผู้หนึ่งต้องการสารภาพความผิดที่เขาได้ทำไว้เมื่อหลายปีก่อน เขาจึงนัดตำรวจให้มารับจดหมายสารภาพผิด และคิดจะจบชีวิตที่ผาโยนคันธนู

ระหว่างทางเขาได้พบกับเด็กชายสองคน หนึ่งในเด็กคนนั้นจำได้ว่าเขาคือครูที่เคยช่วยเหลือเด็กชายเอาไว้เมื่อสมัยอนุบาล

เมื่อส่งจดหมายให้ตำรวจเสร็จชายคนนั้นกลับเปลี่ยนใจแล้วหยิบออกมาฉีกทำลายทิ้งโดยไม่รู้ว่าหยิบผิดฉบับ และจดหมายที่ทำลายไปนั้นเป็นจดหมายที่เขียนความลับอันดำมืดของตำรวจ

นักเขียนคนนี้น่าจะกำลังฮอต เพราะมีหนังสือของเขาตั้งสองเล่มวางจำหน่ายในประเทศในเวลาไล่เลี่ยกันเลย

เสียงสืบตาย เป็นเนื้อเรื่องประกอบด้วยเสียง เล่มนี้ประกอบด้วยรูปภาพ

เราไม่ค่อยเก็ตกับรูปเท่าไหร่ แต่เฉพาะเรื่องที่เขียนก็หักมุมไปหลายตลบแล้ว เชื่อว่าถ้าเข้าใจรูปที่เขาแนบมาก็น่าจะยิ่งสนุกกับเนื้อหามากกว่านี้

ปล. ใครเมตตาวานเฉลยความหมายแต่ละภาพให้ด้วบนะคะ

Goodreads ให้ 3.7 เราให้ 4.2

[Tiim · Rating 4 out of 5]

🔸รีวิวไว้เป็นความที่ระทึก …ว่าครั้งหนึ่งจริงจังกับการสืบสวน อ่านทุกคำ ทุกวรรค จดทุกดอกยิ่งกว่าทำสำนวนคดี

▫️เนื้อเรื่องจะเป็น 4 ตอนที่เล่าเรื่องแบบเรียงตามเวลา (ไม่ย้อนสลับเล่าย้อนเท่าไหร่ แต่ทุกตอนมีความเกี่ยวข้องกันหมด)
—ให้ความรู้สึกเหมือนเล่นเกมสอบสวนเรื่องหนึ่ง ในบทแรกที่ไฟแรงเราเริ่มอยากหาว่า whodunit แต่หลังจากนั้นเราจะเริ่มเปลี่ยนแล้ว เป็น whydunit ❓ —ใช่แล้ว อยากรู้เหลือเกินว่า Why❓(ทำหน้ามีม Why?)

▫️จนต้องไปหารีวิวของคนอื่น ๆ มาอ่านประกอบเลยว่าเราพลาดอะไรไปไหมเนี่ย!
—สรุป ผมว่าน่าจะเก็บ(เกือบ)ครบทุกประเด็นเลยเอามาแชร์ครับ

⚠️❌สปอยล์❌⚠️


💛บทที่ 1️⃣ : เปิดมาเป็นคดีอุบัติเหตุรถชนกันหน้าอุโมงค์โค้งหักศอกที่มักเกิดอุบัติเหตุบ่อยครั้ง
—คุนิโอะ ชายที่ขับรถมาโดนวัยรุ่นพ่อน้องออนิวเปลี่ยนเลนกระทันหันทำให้หักหลบชนกับคอนกรีตแถวหน้าอุโมงค์เยื้องกับ“ผาโยนคันธนู” ที่ได้ชื่อว่าเฮี้ยนมากคนมาตายบ่อยและที่ชุมนุมผีตาeโหงเยอะมาแต่โบร่ำโบราณ

▫️คนร้ายในคดีนี้ คือเหล่าบรรดาวันรุ่นทรงเอทั้ง 3 คนคือ :
1. นาโอะโตะ—คนขับตัวต้นเหตุ ,ด้วยความกลัวความผิดเลยจับคุนิโอะโขกกระแทกพวงมาลัยกะปิดปาก → ⭐️ปรากฏว่าคุนิโอะไม่ตาe แต่ตาบอด และบาดเจ็บหนักเฉย ๆ

2. ฮิโรยูกิ/ฮิโระ—ลูกกระจ๊อก เลือดร้อน เคารพนาโอะโตะมาก ,พอรู้ว่านาโอะโตะตาe เลยเลือดขึ้นหน้าจะไปแก้แค้นยูมิโกะ

3. มาซายะ—พี่ของฮิโรยูกิ แค่นั้น...▫️สามคนนี้เหมือนจะไม่มีความสำคัญ—ใช่ ตอนมีชีวิตอยู่ไม่สำคัญ แต่พอตาeเท่านั้นแหล่ะซับซ้อนทันที:
☠—นาโอะโตะตาeเพราะโดนหินทุบหัว🪨
☠—ฮิโระตาeเพราะไปอาละวาดที่อพาร์ทเม้นของเมียคุนิโอะ แล้วโดนธนูยิงแบบติดคริ— 🏹
☠—มาซายะ โดนรถของลัทธิจูโอคัมเมไคชนตาe 🚗💥

▫️ตำรวจที่ทำคดี คือ "คุมาจิมะ"; แฟนเก่าของยูมิโกะ (ปัจจุบันเป็นภรรยาคุนิโอะ) กับ "ทาเคนาชิ"—สำคัญมาก⭐️

▫️สืบไปสืบมา รู้ว่าในวันเกิดเหตุไม่ใช่มีแค่คุนิโอะในรถนะ มีลูกชายวัยอนุบาลด้วยในวันนั้นเพราะซื้อเค้กวันเกิดจะไปฉลองวันเกิดยูมิโกะและไม่รอด (น้องชื่อนาโอะยะ)

▫️คุนิโอะที่รอดมาเลยพกความแค้นมาเต็มกระเป๋า ดักเอาหินทุบหัวนาโอะโตะไป,ใช้ธนูของยูมิโกะยิงฮิโระไป และเกิดเหตุการณ์ที่ มาซายะเอามีดมาบุกที่อะพาร์ตเมนต์ของคุนิโอะ/ยูมิโกะพอดี แต่โดนรถของลัทธิ “จูโอคัมเมไค” (ลัทธิที่เชื่อในโลกหลังความตายและเอาคนตายกลับมาหาคนเป็น) ชนเข้าพอดีเพราะอาเจ๊มิยาชิตะ ชิโฮะสั่งให้คนขับ “โยชิมิสึ”ขับรถเอาดอกไม้ไปวางที่จุดเสียชีวิตของลูกชายคุนิโอะ เพื่อหวังใช้จุดอ่อนแอนี้ดึงคนที่เสียคนสำคัญไปเข้าลัทธิ (เลวมาก)

【ช่วงเวลา】
—ช่วงเวลา 19:06 น. มาซายะวิ่งหนีจากร้านสะดวกซื้อไทเฮ สาขากามะคุระ ไปที่อะพาร์ตเม้นของคุนิโอะ/ยูมิโกะ
—ช่วงเวลา 19:08 น. มาซายะโดนรถชน 🚗💥
—ช่วงเวลา 19:07 น.ชิโฮะ กับโยมิซึเพิ่งกลับมาจากวางช่อดอกไม้ที่อุโมงค์ = จังหวะเดียวกันที่ชนมาซายะ

⚠️ภาพหน้าสุดท้าย— คือ พิกัดอพาร์ทเม้นของคุนิโอะว่าเหตุรถชนมันเกิดที่ตรงนั้นพอดี
—ป.ล. บทสุดท้ายจะเฉลยว่ามี "ทาเคนาชิ"ที่ถูกส่งมาเฝ้าเป็นสายสืบที่หน้าอะพาร์ตเมนต์ของคุนิโอะ/ยูมิโกะแล้วเป็น "พยานคนเดียว"เห็นเหตุการณ์เลยต้องไปเบิกความ 📌ไว้จะขยายความประเด็นนี้ต่อในบทที่ 3️⃣

—จบบทที่ 1—

💛บทที่ 2️⃣ : ผ่านมาจากบทที่ 1 เป็นเวลา 5 ปี น้อง(หม่า)เคอเด็กชั้นประถม 5 เชื้อสายจีนที่ครอบครัวย้ายมาตั้งถิ่นฐานในญี่ปุ่น พร้อมความเชื่อเกี่ยวกับปิศาจซีหนาง (นักเขียนปูมาให้ดูหลอน ๆ ให้เราคิดว่าเด็กเห็นผีจริงหรือผีปลอม) น้องเคอมาขโมยของที่ร้านเครื่องเขียน แล้วไปเจอเหตุฆตก. ไป ๆ มา ๆ ก็ถูกลักพาตัวไปปิดปากซึ่งคนร้ายคือ ยาย—หลาน เจ้าของร้านเครื่องเขียน โดยหลานชายฉึ่บ ๆ ตาตาeแล้วไปอำพรางศพ → น้องเคอมาเห็นพอดี

▫️น้องเกือบไม่รอดแต่ได้เพื่อนนิสัยแปลก ๆ ชื่อ "ยามาอุจิ"มาช่วยไว้ ด้วยการลากเอายาย—หลานพลัดตกผาโยนคันธนู

⚠️ภาพหน้าสุดท้าย— ก็คือ ยามาอุจิ เพราะน้องใส่เสื้อตัว H ที่มาจากคำว่า Happy และเป็นคนที่ปรากฏตัวที่ผามาช่วยน้องเคอตามสัญญา

—จบบทที่ 2—

💛บทที่ 3️⃣ : เหตุการณ์หลังจากคดีบทที่ 1️⃣มาแล้ว 7 ปี ,ซึ่งคุมาจิมะออกจากเมืองนี้ไปเลย ทิ้งคู่หู ”ทาเคนาชิ“ ไว้พร้อมปากกา 1 ด้าม และรับน้องใหม่ไฟแรงชื่อ "มิสุโมโตะ" มาสืบหาข้อเท็จจริงที่เจ๊มิยาชิตะ ชิโฮะ โดนฆตก.ปิดตายในห้องพักตัวเอง
▫️มันจะเชื่อมโยงว่าคนร้ายคือบักทาเคนาชิ ที่มีความผิดปกติทางจิตออกแนวหลอนจิต หลอกตัวเองว่าตัวเองดีมาก มีแต่คนรัก ตั้งแต่เกิดก็โดนชม โตมาก็โดนชมเป็นพวกที่เห็นคนที่ตัวเองเคารพหรือรักมีข้อบกพร่องไม่ได้—เลยน่าจะเป็นจุดอ่อนที่ทำให้โดนโมริยะใช้เป็นเครื่องมือทั้งเรื่อง
— พอเกิดเรื่องผิดพลาดตั้งแต่เมียตาeจากการทานยารักษาเกินขนาดและเขียนจดหมายด่าผัว ทาเคนาชิก็ประสาทกินแล้วก็ถูกเจ๊ชิโฮะ ที่จุ้นจ้านไปวุ่นวายการเสียชีวิตของชาวบ้านเพื่อให้เข้าลัทธิจูโอคัมเมไคกล่อมจนเข้าลัทธิเพื่อจะได้หวังเจอ "เมีย" อีกครั้ง
—ทาเคนาชิสร้างหลักฐานปลอม เขียนถึงภาพวาดมนุษย์ก้างและเขียนคำว่า “ปลดออกช่วงโทรศัพท์” ไว้ในสมุดบันทึกของนาคางาวะ ประธานบริษัทเคลโฮมส์พร้อมกับลากมาปิดปากแล้วโบ้ยความผิดไปที่ โมริยะ ทาคุมิ—เจ้าสำนักลัทธิจูโอคัมเมไค

⭐️น่าสนใจคือบทสวดที่ลัทธิสวดแล้วอ้างอิงถึงอาวุธของพระโพธิสัตว์ ซึ่งได้แก่
1. พระอจลนาภ—ซึ่งนามของพระโพธิสัตว์ คำว่า ”อจละ/อาจละ“ แปลว่า หยุดนิ่ง/ไม่เคลื่อนที่ อาวุธของท่านคือ ”บ่วงบาศ“ ซึ่งมีไว้เพื่อจับ "สิ่งชั่วร้าย"
—ในนิยายใช้คำว่า “ด้วยบ่วงบาศของพระอจลนาภ ขอให้ดวงวิญญาณของผู้นั้น—” สื่อถึง ตัวของ"มิยาชิตะ ชิโฮะ"ที่ถูกสายไฟรัดคอเหมือนบ่วงบาศให้แน่นิ่งไป
.
2. พระสมันตภัทระ—อ้างอิงถึง “วัชรฆัณฏา” หรือกระดิ่งที่ด้านจับเป็นรูปทรงอัสนี
—ในนิยายใช้คำว่า “ด้วยวัชรฆัณฏาของพระสมันตภัทระ ขอให้ดวงวิญญาณของผู้นั้น—” วัชรฆัณฏา สื่อถึงตัวของ "นาคางาวะ" ที่รู้ความผิดปกติของรูปวาดและเรื่องสมาร์ทล็อก ทำให้ถูกทาเคนาชิลวงไปปิดปาก จับโยนลงแม่น้ำสุอิโอไหลออกสู่ทะเล และจงใจทิ้งสมุดบันทึกที่เขียนเรื่อง“ปลดออกช่วงโทรศัพท์”เพื่อสร้างหลักฐานปลอมหลอกมิสุโมโตะให้ไขว้เขว
—และสื่อด้วยตัวของ "วัชรฆัณฏา" เองว่าเป็นการ "หลุดพ้น" จากความเจ็บปวดเรื่องพ่อของนาคางาวะ (เมตตาระยะยาว)
3. พระไภษัชยคุรุไวฑูรยประภาตถาคต—อ้างอิงถึง “ตลับยา” พระโพธิสัตว์องค์นี้เป็นบรมครูทางการแพทย์ รักษาโรคภัยไข้เจ็บแก่สรรสัตว์
—ในนิยายใช้คำว่า “ด้วยตลับยาของพระไภษัชยคุรุไวฑูรยประภาตถาคต ขอให้ดวงวิญญาณของผู้นั้น—” ซึ่งสื่อถึง “เมีย” ของทาเคนาชิที่จากไปจากการทานยาเกินขนาด //จุดนี้คิดว่าไม่ใช่ทาเคนาชิลงมือเอง แต่เมียจบตัวเองพร้อมทิ้งจดหมาย✉️เขียนความในใจที่ก่นด่าทอทาเคนาชิที่บ้างานจนไม่สนใจเธอจนอาการป่วยแย่ลง
—ทาเคนาชิทำแค่ขยำจดหมายลาตาeนั้นทิ้งลงถังขยะ🗑 เพราะไม่อาจยอมรับความจริงว่าเป็นความผิดของตัวเองที่ละเลยไม่ใส่ใจเธอเลยแม้แต่เค้กวันเกิดก็ซื้อเค้กที่มีครีมเยอะ ๆ ทั้งที่เมียไม่ชอบครีม

🍰 (เธอจากไปหลังจากวันเกิด น่าจะเป็นฟางเส้นสุดท้ายด้วย)
▫️ที่น่าเศร้ากว่าเลยคือ "มิสุโมโตะ" มารู้ตอนสายไปแล้ว เลยโดนจัดฉากให้ตกจากหอพักชายโสดของสนง.ตำรวจไป แล้วทาเคนาชิก็รับบทเหยื่อผู้สูญเสียคู่หูไปแบบนั้น
—ข้อสังเกต อะไรที่มิสุโมโตะเดาถูกในช่วงท้าย ให้ดูสิ่งที่สัตว์มีขนจากปากของมิสุโมโตะเคลื่อนไหว ถ้าหยุดนิ่ง = ไม่ถูก

⚠️ภาพหน้าสุดท้าย—คือ รูปถุงมือตำรวจกับปากกาที่เขียนทับลงไปในหน้ากระดาษสมุดบันทึกของนาคางาวะ
⚠️คาดเดาว่าคนที่ช่วยอำพรางอีกคนคือ “ชิโรตะ” เจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐาน เพราะเขาคือคนที่เข้าไปในที่เกิดเหตุกับตำรวจอีกคนหนึ่ง ซึ่งเป็นไปได้ว่าจะร่วมมือกับทาเคนาชิ จากประโยคที่เขาถามทาเคนาชิว่า
“บอกเรื่องเหตุการณ์รถชน (บทที่1) ให้มิสุโมโตะฟังหรือเปล่า?”
—ตัวทาเคนาชิบอกว่า "ยังไม่ได้เล่า" เพราะ⭐️หัวหน้าแผนก⭐️บอกว่า ❌ห้ามพูด
❌ห้ามคิดถึง
��หัวหน้าแผนกก็มีความเป็นไปได้ว่าคือ "โมริยะ"(หัวหน้าลัทธิ) หรืออาจจะเป็นหัวหน้าแผนกจริง ๆ ที่เขาก็เป็นสมาชิกลัทธินี้ไปแล้ว

⚠️ทาเคนาชิ คือ สมาชิกของลัทธิจูโอคัมเมไค เพราะถูกชักจูงจากมิยาชิตะ ชิโฮะคนตาeนี้แหล่ะ และสนิทกับเจ้าลัทธิโมริยะ ทาคุมิด้วย
เพราะในบทนี้มีคำหนาที่ปรากฏขึ้นว่า มิสุโมโตะได้ยินโมริยะพูดในพิธีว่า “ผู้คนนอกสถานที่นี้กำลังเดือดร้อน“—เจาะจงชัดว่าเป็นทาเคนาชิ ที่เป็นคนนอกสถานที่

—เนื่องจากว่า ทาเคนาชิเป็นคนลงมือกดปุ่มชัตดาวน์มิยาชิตะ ชิโฮะ ผมขอคาดเดาสาเหตุ 2 ประการ

🔸คงจะมาจากเหตุการณ์รถชนที่หน้าอะพาร์ตเมนต์ที่บทที่ 1️⃣ คนขับคือ โยชิมิสึ ซึ่งขับเร็วมากจนมาชนมาซายะ(หนึ่งในสามวัยรุ่นทรงเอในคดีแรก)จนเสีeชีวิต ซึ่งขณะนั้นทางคุมาจิมะกำลังไล่กวดมาซายะพอดีแต่คลาดสายตานิดเดียวตรงซอยหน้าอะพาร์ตเมนต์

—ทาเคนาชิเห็นเต็มตาว่าเกิดอะไรขึ้น เขาคือพยานคนเดียวที่เป็นประจักษ์พยาน และเขาเลือกจะให้การ “โกหก”ไปเรื่องความเร็วรถยนต์ เพื่อช่วยคนของลัทธิให้ไม่โดนฟ้องเป็นคดี

🔸แต่ไม่แน่ใจว่าเหตุลงมือของทาเคนาชิจะมาจากปมที่มิยาชิตะจะไปสารภาพความจริงกับทางตำรวจไหมว่าโยชิมิสึขับรถเร็ว (ด้วยความสำนึกผิด) หรือ ...

🔸ต้องการข่มขู่โมริยะเจ้าลัทธิเพื่อขอเลื่อนขั้น สันนิษฐานส่วนตัวว่ามาจาก “กลีบซากุระพันธุ์โซเมโยชิโนะ”🌸 ติดที่เสื้อของเธอหลังจากกลับจากสำนักงานจูโอคัมเคไม หรืออาจจะติดมาจากชุดของทาเคนาชิตอนลงมือชัตดาวน์ แต่ที่ชัดเจน คือ ทั้ง"ทาเคนาชิ","ชิโรตะ" กับ"โมริยะ" ร่วมมือกันสร้างละครตบตาเรื่องนี้ และเจ้าหมาหุ่นยนต์คือคีย์ที่มิสุโมโตะสันนิษฐานถูกต้องว่าใช้เพื่อยกร่างขึ้นและลงจนแบตเตอรี่หมด

▫️เมื่อเจ๊ชิโฮะไม่อยู่อีกต่อไป "โยชิมิสึ"ที่รอดจากการถูกฟ้องคดีชนมาซายะ เลยได้มารับตำแหน่งของชิโฮะเสียเลย

▫️ประเด็นเพิ่มเติมในส่วน "นาคางาวะ" จากบันทึกการโทร ที่โทรเข้าเบอร์สำนักงานจูโอคัมเมไค กับโทรหาโมริยะ ในเวลา 11.05 น., 11.12 น. แล้วโทรยาวต่อเนื่องอีก 1 ชั่วโมงเต็ม

—คงจะเป็นการโทรเพื่อกรรโชกทรัพย์โมริยะ เพราะนาคางาวะเจอ“จุด”ผิดสังเกตแล้ว ทำให้ตอนนั้นเองระหว่างที่มิสุโมโตะที่อยู่เวรแต่ผล็อยหลับไปก่อน ทำให้ตัวของทาเคนาชิก็ไปลงมือปิดปากนาคางาวะให้แล้วจัดฉากการตาe แบบชัดเจน ทั้งการยัดนามบัตรตั้ง 3 ใบไว้ในสมุดบันทึก,การเขียนรูปตัวมนุษย์ก้างทับ“จุด”สำคัญเอาไว้ และการทำให้นาคางาวะเปลือeเปล่าเพื่อไม่ให้มีหลักฐานหลงเหลือแบบกรณีของชิโฮะที่มีกลีบดอกซากุระติด

—นี่เองที่เมื่อมิสุโมโตะที่เพิ่งรู้ความจริง..แล้วดันเฉลยต่อหน้าคนร้าe ...ก็เลยต้องเป็นอีกหนึ่งเคสที่ต้องจบด้วยการระบุว่า "ฆตต" ไม่ใช่ "ฆตก"

—จบบทที่ 3—

💛บทที่ 4️⃣ : ทุกอย่างร้อยเรียงมาจนอีก 1 ฤดูกาล คุนิโอะตั้งใจจะสารภาพความผิดและคิดจะจากไปที่ผาคันธนู เลยขอให้ยูมิโกะภรรยาเขียนข้อความสารภาพทั้งหมด 5 แผ่นลงไปและนัดหมายเจอทาเคนาชิที่สวนชมทิวทัศน์ ซึ่งติดกับผาโยนคันธนู

▫️เป็นจังหวะที่น้อง(หม่า)เคอกับยามาอุจิปั่นจักรยานมาเจอคุนิโอะพอดี แล้วน้องเคอก็ดันจำคุนิโอะได้เพราะเคยเป็นครูสอนอนุบาลให้น้องเคอและปกป้องน้องจากการโดนบูลลี่

▫️ทาเคนาชิเองก็มีจดหมายสารภาพผิดติดตัวมาเหมือนกัน สารภาพทุกเรื่องและตั้งใจจะไปหย่อนตู้ไปรษณีย์ไปถึงผู้กำกับ ปรากฏว่าสลับซองกันเพราะคุนิโอะที่ตาบอดก็ล้วงผิดล้วงถูกหยิบของทาเคนาชิไปเฉย

▫️สิ่งที่ทาเคนาชิสารภาพก็คือ...

📝เรื่องปล่อยให้น้องนาโอะยะตาe ในอุบัติเหตุ (ไม่มั่นใจว่าแรงจูงใจคืออะไร อาจจะเพราะไม่ชอบเด็ก หรือปมเรื่องเค้กวันเกิดเลยไม่อยากให้ใครหน้าไหนมีความสุขเหมือนตัวเอง—ช่วงเวลาที่เมียของทาเคนาชิป่วยด้วย)
📝เรื่องการให้การเท็จเกี่ยวกับความเร็วในคดีขับรถชนของโยชิมิสึ
📝การจัดฉากอำพรางคดีของมิยาชิตะ ชิโฮะ
📝การปิดปากรุ่นน้องมิสุโมโตะที่ไขคดีได้ที่หอพักตำรวจ

กลายเป็นว่าคุนิโอะฉีกจดหมายสารภาพของทาเคนาชิ ปลิวไปกับสายลมและจมไปกับคลื่นทะเล,ส่วนจดหมายของคุนิโอะที่อยู่กับทาเคนาชินั้นกลับ “ว่างเปล่า”… —ยูมิโกะไม่ได้เขียนจดหมายนี้ลงไปเพราะอยากปกป้องสามีตัวเอง

⚠️ภาพหน้าสุดท้าย — จดหมายกับกระดาษที่ว่างเปล่า ยอมรับว่าขนลุกซู่เฉยเลย … ไม่ได้กลัวนะแต่คือ..สุดท้ายอะไรก็เกิดขึ้นได้ ความผิดที่ถูกฝังไปแล้วและยังคงลอยนวลแม้คนทำจะสำนึกผิดอยากระบายออกไปให้คนอื่นรู้ก็ตาม


🔸สรุป🔸
— ที่เมืองนี้ประชาชนส่วนหนึ่ง(มาก) กลายเป็นสมาชิกของลัทธิจูโอคัมเคไมไปแล้ว โดนครอบงำผ่านเข้ามาใช้โอกาสที่คน ๆ นั้นเกิดกการสูญเสียคนที่รักแล้วลัทธินี้ก็ใช้ช่องว่างที่เจ็บปวดและอ่อนแอที่สุดเป็นเครื่องมือชี้นำให้คล้อยตามและนำหลักคำสอนบิดเบี้ยวมาใช้เรื่อง“การเจอคนตายอีกคร้้ง”
—คนที่เป็นเหยื่อในเรื่องนี้คือ "ทาเคนาชิ" ,"คุนิโอะ" และ "ยูมิโกะ"

🔸สุดท้าย🔸
—อยากฝากบอกน้องหม่าเคอว่า..มันไม่ “สงบสุข” หรอกน้องเอ้ย 🥹

[Tanh Chomphooteep · Rating 4 out of 5]

อ่านจบแล้วรู้สึกเคว้งคว้าง สิ่งที่เราคิด มันใช่รึเปล่านะ 555 เป็นหนังสือที่ไม่เฉลยปมอะไรเยอะ ปล่อยให้คิดเองและหาคำตอบเองซะส่วนใหญ่ โดยมีรูปท้ายตอนช่วยใบ้นิดๆ แบบนิดจริงๆ ไม่มีอะไรมาช่วยคอนเฟิร์มด้วยว่าสิ่งที่เราคิดนั้นถูกมั้ย เหม่อ

ถามว่าสนุกมั้ย ก็สนุกแหละ แบบอ่านได้เรื่อยๆ แต่ก็ไม่ถึงกับติดหนึบหนับนะ ด้วยความที่เนื้อเรื่องมันไม่ได้ตื่นเต้นหวือหวามาก บางตอนติดจะน่าเบื่อด้วย สิ่งที่ทำให้อ่านต่อเรื่อยๆ คือความสงสัย ว่ามันจะจบยังไง แล้วพออ่านถึงตอนจบเราจะรู้เรื่องขึ้นมั้ย

คำตอบก็คือ นั่นแหละ นั่งเหม่อ 555

หนังสือแบ่งเป็นเรื่องสั้น 4 ตอนที่ดูเหมือนจะไม่เกี่ยวข้องกัน แต่เมื่ออ่านไปเรื่อยๆ ก็จะเจอว่ามีจุดเชื่อมกัน ท้ายตอนจะมีภาพประกอบที่ควรจะบอกใบ้คำเฉลยอะไรสักอย่าง ปัญหาคือ ถึงจะมีภาพ แต่เราก็ไม่แน่ใจอยู่ดีว่าสิ่งที่เราตีความนั้นถูกต้องมั้ย และถึงจะถูก ปริศนาก็เฉลยไม่หมดอยู่ดี

หรือมันอาจจะมีเฉลยอยู่ในนิยายแล้ว แค่เราหามันไม่เจอ อาจจะต้องกลับไปอ่านเก็บดีเทลอีกรอบนึง อยากรู้มากว่า มันสามารถตีความไปได้แบบไหนบ้าง มีความจริงอะไรที่เรายังไม่รู้อีกมั้ย คือหนังสือเกริ่นมาได้แบบชวนอยากรู้มาก

ในฝั่งความคาดหวัง ก่อนอ่านเราหวังว่ามันจะเข้มข้นกว่านี้ ซึ่งก็ยังไม่ขนาดนั้น เนื้อหาไม่ได้ย่อยง่าย ถ้าให้เทียบกับ "บ้านวิกลคนประหลาด" หรือ "ภาพวาดปริศนากับการตามหาฆาตกร" 2 เล่มหลังสนุกและเข้าใจง่ายกว่า คอนเซ็ปต์คล้ายๆ กันคือมีภาพวาดปริศนา/ผังบ้านแทรกระหว่างเนื้อหา

คิดว่าเล่มนี้ น่าจะเหมาะกับคนที่ชอบคิด ชอบสังเกต ชอบตอนจบแบบคลุมเครือ อาจจะไม่เหมาะกับคนที่ต้องการอ่านอะไรย่อยง่ายๆ เฉลยมาให้เสร็จสรรพเท่าไร แต่โดยรวมก็ถือ��่าอ่านได้เพลินๆ ค่ะ

[chapterly]

น้องเชปเตอร์อ่านหนังสือเล่มนี้แล้วรู้สึกตั้งแต่หน้าแรกเลยว่า บรรยากาศมันแปลก ๆ เหมือนมีหมอกบาง ๆ ลอยอยู่ตลอดเรื่อง ไม่ได้หลอนแบบตกใจ แต่เป็นความรู้สึกไม่สบายใจเงียบ ๆ ที่ทำให้เราอยากอ่านต่อว่าจริง ๆ แล้วมันกำลังจะพาไปไหน

เรื่องถูกเรียกว่าเป็น “มิสเทอรีแบบให้ผู้อ่านร่วมไขปริศนา” ตอนอ่านครั้งแรก น้องเชปเตอร์ก็รู้สึกว่าปริศนามันไม่ได้ยากมากนะ หลายจุดเหมือนมีคำใบ้ให้คิดตามอยู่แล้ว เลยอ่านไปแบบค่อนข้างเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

แต่พออ่านคำโปรยที่บอกว่า “ถ้าอ่านซ้ำจะเจอความประหลาดใจอีกครั้ง” น้องเชปเตอร์ก็เริ่มสงสัยนิดหนึ่งว่า เอ๊ะ… หรือจริง ๆ เราพลาดอะไรบางอย่างไปหรือเปล่านะ

เพราะหนังสือแนวนี้มักจะซ่อนรายละเอียดเล็ก ๆ ไว้ตามบทสนทนา หรือการกระทำของตัวละครที่ดูเหมือนไม่สำคัญตอนแรก แต่พอรู้ความจริงแล้วกลับกลายเป็นคำใบ้สำคัญ

ตอนอ่านจบครั้งแรก น้องเชปเตอร์เลยรู้สึกเหมือนดูภาพที่เหมือนจะสมบูรณ์แล้ว แต่พอถอยออกมามองอีกที ก็เหมือนยังมีเงาบางอย่างซ่อนอยู่

เลยแอบคิดว่า ถ้าอ่านอีกครั้งอาจจะเห็นอะไรที่ไม่ทันสังเกตตอนแรกก็ได้

เหมือนหนังสือกำลังบอกคนอ่านเบา ๆ ว่า

เรื่องราวเดียวกัน
บางทีพออ่านอีกครั้ง

มันอาจไม่ใช่เรื่องเดิมอีกต่อไปก็ได้ 🕯️📖

[JP · Rating 4 out of 5]

อ่านรีวิวในนี้เสร็จก็เลือกเล่มนี้ขึ้นมาอ่านเลย อ่านเสร็จก็อ่านทวนอีกรอบเพราะคิดว่าอาจจะมองข้ามอะไรไป แล้วก็เจอจริงๆ แต่อาจจะไม่ครบหรือตีความแตกต่างจากคนอื่นบ้าง
บทที่ 1 มีเฉลยอยู่แล้วในเล่ม
บทที่ 2 เหมือนจะเป็นจินตนาการของเด็ก แต่ในบทถัดมาก็มีการพูดถึงเหตุการณ์นี้ แสดงว่าไม่น่าจะใช่จินตนาการละ
บทที่ 3 คนที่(เหมือนจะ)ดีก็อาจจะไม่ดีอย่างที่คิด
บทที่ 4 บทสรุปและความเชื่อมโยงของทุกตอน
โดยรวมอ่านสนุกดีมีอืดบ้าง ชอบการไม่เฉลยทุกอย่างทำให้สมองได้ใช้งานบ้างอะไรบ้าง

[W.M. · Rating 4 out of 5]

要說是述敘性詭計也可以，但其實是一個重疊了各種不幸、誤解和錯過，最終成為一個無比悲哀的故事。

一開始的車禍是事故也不是事故，正如同最終真相（？）的揭露或無從揭露也是事故同時不是事故。
每一個案件都有足夠的線索卻同時沒有真正的「真相」。但，對習於觀看推理小說的讀者們而言，究竟什麼才足能稱為「真相」呢？人生又真的有真相嗎？

我自己認為作者是給足了線索讓讀者能夠讀出合理的解釋的，開放（也可以說不開放）的結局則像是通往一個非救贖非原諒非美好但可能也不絕望的未來（雖然我是覺得也沒什麼希望……）。真相和現實都很悲哀，但人活於世還是有可能做過一些微不足道的好事留下一點點美好的記憶，大抵也就是如此了吧。

[Luk-Wa · Rating 4 out of 5]

พออ่านจบแต่ละบทดูรูป แล้วค้นพบ"ความจริงที่ซ่อนอยู่" ก็จะรู้สึกภูมิใจประหนึ่งว่าตัวเองเป็นโคนัน😆

ตลอดเวลาที่อ่าน จะมีข้อมูลที่ซ่อนอยู่ ปกติอ่านเรื่องอื่นจะอ่านผ่านๆเร็ว แต่เล่มนี้อ่านแบบตั้งใจและมีสติสุดๆ เพราะกลัวตกหล่นข้อมูลที่สำคัญไป

เรื่องสั้น4ตอน แต่เรื่องเชื่อมโยงเป็นหนึ่งเดียว ตอนจบแอบอึ้งเล็กๆ

[Emi · Rating 4 out of 5]

全体的になんとなく不気味な雰囲気が漂っていてひきこまれた。
体験型ミステリー、結構わかりやすい謎解きだなと思ったけど「再読ではさらなる驚きを味わえます」ってことは、気づいてないことがあるのかな？

[紅茶 · Rating 2 out of 5]

原來不動明王左手拿的叫羂索啊……

[Asuka · Rating 4 out of 5]

面白いんだけど、分からないことがちょっと多すぎる。カーの話が一番好きだった

[Ployrung Narmchote · Rating 4 out of 5]

สนุก อ่านเพลิน ไม่น่าเบื่อ อ่านจบก็ยังไม่รู้ตัวเองว่าเข้าใจปริศนาทั้งหมดถูกต้องหรือเปล่า

[Ahi · Rating 2 out of 5]

意味がよくわからなかった。オーディブルだから？場面が切り替わる時急に変わってるからいつから変わったのか分からない。
殺人事件がいくつもあるけどどういうこと？

[Txga · Rating 2 out of 5]

เป็นความผิดของเราเองที่หวังว่าหนังสือเล่มนี้จะเหมือนกับ"ภาพวาดปริศนากับการตามหาฆาตกร" แต่ความจริงแล้วมันไม่เหมือนเลย หนังสือมีภาพประกอบแต่เรานั่งดูแล้วก็ไม่เข้าใจ เนื้อเรื่องหลักแบ่งออกเป็นสามบท และมีบทส่งท้ายที่เหมือนเหมือนจะช่วยเชื่อมโยงทุกอย่างเข้าด้วยกัน ทุกเรื่องเกิดขึ้นในเมืองเดียวกันและมีความเกี่ยวข้องกันบางอย่าง เราว่าเรื่องที่หนึ่งโอเคสุด เรื่องที่สองจะมีบางช่วงที่รู้สึกงงว่าพูดถึงอะไร หรืออาจเป็นเพราะเด็กเป็นคนเล่าเรื่อง ส่วนเรื่องที่สามมาเรื่อยๆก็สนุกดี แต่ตอนท้ายทำเรางง

⭐ 2.5

[TONG . · Rating 5 out of 5]

#ShelfReview อย่า!

สามเหตุการณ์ฆาตกรรมในเมืองที่ต่างลงเอยด้วยปริศนาอันซ่อนเร้น
สนุกมากกกก สนุกแบบสนุกเลย สนุกแบบไม่กล้าอ่านข้ามแม้แต่บรรทัด
น่าจะเป็นนิยายไม่กี่เล่มที่เราพลิกหน้ากระดาษไปมาอยู่แทบทั้งเล่ม
อ่านไปแล้วจะเอ๊ะกับเหตุการณ์ก่อนหน้า พยายามไล่เลียงสิ่งที่เกิดขึ้น
เป็นหนังสือที่อ่านจบแล้วคันปากอยากคุยอยากแชร์อยากแบ่งปัน
ให้ความรู้สึกเหมือนดูหนัง Inception แล้วอยากเถียงกันถึงตอนจบ
ชอบการเขียนที่ปล่อยบางเรื่องให้เป็นประเด็นในช่องว่างไปเลย
เว้นช่องว่างให้ไปคิดเฉลยเอาเองตามหัวข้อคำถามที่มอบให้
ผ่านงานเขียนที่ใช้ความกำกวมมาเป็นจุดเด่นในการซ่อนคำตอบไว้
คือมันเป็นนิยายที่คดีสามารถจบสมบูรณ์ได้ในตัวเองอยู่แล้ว
แต่มันจะเว้นบางคำถามที่รู้ก็ดีไม่รู้ก็ได้ไว้ให้มาสะกิดต่อมสงสัยเราเล่น
มันเลยเป็นความรู้สึกที่อยากอ่านเพื่อหาคำตอบที่ตกหล่นระหว่างทาง
เนื้อเรื่องจะเหมือนอ่านเรื่องสั้น 3 เรื่องที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกันโดยตรง
ส่วนตัวชอบเรื่องแรกที่ดำเนินเรื่องไวสุดและจบเฉลยได้พีกดี
เรื่องที่สองแอบรู้สึกยืดนิด ๆ แต่ชอบการบิ้วบรรยากาศที่ทำได้เก่ง
ส่วนเรื่องสุดท้ายจะมีความเป็นนิยายสืบสวนสุดในบรรดาทุกเล่ม
ชอบการใช้ภาพหนึ่งภาพมาสรุปจบเรื่องนะ เหมือนช่วยยืนยันทฤษฎี
บางภาพก็ชัดเจน บางภาพก็ต้องตีความ แต่ไม่ได้ยากจนนึกไม่ออก
โดยรวมคือชอบมาก ไม่ควรรู้อะไรในเรื่องนี้ก่อนอ่านเลยแม้แต่น้อย
แนะนำให้ซื้อแล้วแกะอ่านเลยโดยไม่ต้องอ่านปกหลัง
มันสนุกสมกับการเป็นนิยายเรื่องแรกเปิดหัวของปี (ที่อ่านจบ) เลย

9/10 .