What do you think?
Rate this book
De dyslectische-hartenclub
Drie vrouwen met brandwonden delen een ziekenhuiskamer die onder voortdurende politiebewaking staat. Ze voelen zich bedreigd en schakelen hun bewaker uit. Er rest hen niets anders dan te vluchten.
188 pages, Hardcover
First published August 29, 2014
53 people want to read
About the author
Hanneke Hendrix
9 books6 followersHanneke (born: Anna Maria Hendrina) Hendrix is a Dutch writer. Among others, she has written for Literair Productiehuis de Wintertuin, Passionate Magazine, Het Zuidelijk Toneel and festivals such as Into the Great Wide Open and Lowlands.
She also adores radio plays, but not specifically for the tray of gravel. Her debut novel, De Verjaardagen was released in September 2012.
She also adores radio plays, but not specifically for the tray of gravel. Her debut novel, De Verjaardagen was released in September 2012.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 14 of 14 reviews
September 25, 2016
Een geval van 'interessante blurb, zeer teleurstellend verhaal'.
Man, ben ik blij dat ik dit boek weg kan leggen. Op de kaft staat dat dit een 'Road Roman' is, maar hoewel het boek wel vaart heeft, kwam dat eerder omdat ik het snel uit wilde hebben, dan door het tempo van verhaal. Hendrix propt namelijk de raarste, onverwachtste situaties en personages in slechts 188 pagina's, maar voordat je beseft wat er aan de hand is, racet de schrijfster al door naar een nieuwe gebeurtenis. Hierdoor raakte ik totaal gevoelloos voor de problemen waarin de hoofdpersonen zich bevonden, en werd het lezen van dit boek alleen maar een last.
Het stomme is: het verhaal begint nog best interessant. Drie vrouwen met heftige brandwonden liggen samen op één ziekenhuiskamer, en worden allen gezocht/bewaakt door de politie. De jongste vrouw, Anna, is voor de politie echter doodsbang, want haar oudere broer - een corrupte, christelijke, politiechef - heeft haar die brandwonden gegeven en nu wilt hij Anna vermoorden voordat ze uit de school klapt.
Uhhhh...WAT? En dat moet ik geloven!?
Blijkbaar, want uit angst voor Anna's broer (die, spoiler!, nooit ten tonele verschijnt), vluchten de drie vrouwen uit het ziekenhuis en trekken ze door heel Nederland. Tijdens die tocht worden ze vreemd genoeg steeds geholpen door truckers, rollen de vrouwen een wietplantage op en steken ze een tankstation in de fik. Het absurdste van alles is misschien nog wel dat geen van hen tijdens de tocht last hebben van hun 2e en 3e-graadsbrandwonden.
Daarnaast leefde ik met geen van de drie vrouwen mee. Anna, de jongste verbrande vrouw, is alleen maar een figuur die het verhaal in gang zet dankzij haar enge broer, maar verder geen eigen karakter heeft. Van Veen, door wiens ogen wij het verhaal lezen, heeft net zoveel persoonlijkheid als de dode vogels die zij opzet. En Vandersteen, de oudere 50+, is wel het leukste van de drie vrouwen, maar doordat zij de énige is die praat en de plannen maakt, blijkt zij steken in haar taak als 'actieve leider' en leer je haar, en haar misdaad, niet beter begrijpen.
Het opvallendste is misschien nog wel dat ik deze zomer al 3 sci-fi boeken heb gelezen, en dat al die verhalen geloofwaardiger (want beter geschreven) zijn dan dit boek. Ik ben gezien de andere reviews in de minderheid met mijn teleurstelling, maar ik zal toch dit boek niet aanraden. Weg ermee.
Man, ben ik blij dat ik dit boek weg kan leggen. Op de kaft staat dat dit een 'Road Roman' is, maar hoewel het boek wel vaart heeft, kwam dat eerder omdat ik het snel uit wilde hebben, dan door het tempo van verhaal. Hendrix propt namelijk de raarste, onverwachtste situaties en personages in slechts 188 pagina's, maar voordat je beseft wat er aan de hand is, racet de schrijfster al door naar een nieuwe gebeurtenis. Hierdoor raakte ik totaal gevoelloos voor de problemen waarin de hoofdpersonen zich bevonden, en werd het lezen van dit boek alleen maar een last.
Het stomme is: het verhaal begint nog best interessant. Drie vrouwen met heftige brandwonden liggen samen op één ziekenhuiskamer, en worden allen gezocht/bewaakt door de politie. De jongste vrouw, Anna, is voor de politie echter doodsbang, want haar oudere broer - een corrupte, christelijke, politiechef - heeft haar die brandwonden gegeven en nu wilt hij Anna vermoorden voordat ze uit de school klapt.
Uhhhh...WAT? En dat moet ik geloven!?
Blijkbaar, want uit angst voor Anna's broer (die, spoiler!, nooit ten tonele verschijnt), vluchten de drie vrouwen uit het ziekenhuis en trekken ze door heel Nederland. Tijdens die tocht worden ze vreemd genoeg steeds geholpen door truckers, rollen de vrouwen een wietplantage op en steken ze een tankstation in de fik. Het absurdste van alles is misschien nog wel dat geen van hen tijdens de tocht last hebben van hun 2e en 3e-graadsbrandwonden.
Daarnaast leefde ik met geen van de drie vrouwen mee. Anna, de jongste verbrande vrouw, is alleen maar een figuur die het verhaal in gang zet dankzij haar enge broer, maar verder geen eigen karakter heeft. Van Veen, door wiens ogen wij het verhaal lezen, heeft net zoveel persoonlijkheid als de dode vogels die zij opzet. En Vandersteen, de oudere 50+, is wel het leukste van de drie vrouwen, maar doordat zij de énige is die praat en de plannen maakt, blijkt zij steken in haar taak als 'actieve leider' en leer je haar, en haar misdaad, niet beter begrijpen.
Het opvallendste is misschien nog wel dat ik deze zomer al 3 sci-fi boeken heb gelezen, en dat al die verhalen geloofwaardiger (want beter geschreven) zijn dan dit boek. Ik ben gezien de andere reviews in de minderheid met mijn teleurstelling, maar ik zal toch dit boek niet aanraden. Weg ermee.
August 18, 2017
Ik vond het boek heel fijn beginnen. Het eerste deel las echt als een trein! Het bevat heel veel dialoog en ik kon het ook goed voor me zien als toneelstuk, zeker ook omdat alles zich in dezelfde ruimte afspeelt. De drie hoofdpersonages vond ik heel tof en heel scherp, om Vandersteen heb ik heel veel moeten lachen. Het tweede deel van het boek vond ik iets minder. Voor mij ging het af en toe iets te snel en raakte ik af en toe in de war, hoewel dit laatste misschien ook wel de bedoeling was. Het eind vond ik sowieso verwarrend, maar niet vervelend. Ik houd het open voor eigen interpretatie, maar wat mijn interpretatie is, weet ik niet helemaal zeker.
April 7, 2017
Drie vrouwen met brandwonden liggen in een ziekenhuiskamer. Voor de deur zit een politieagent.
Het kan het begin van een mop zijn ... of een raadsel !
Het is het beginpunt van de road roman van Hanneke Hendrix.
Is het hoogstaande literatuur ? Nee.
Maar het leest heerlijk weg, is spannend en ook grappig.
Voor je het weet heb je spijt dat het einde van het boek in zicht is. En het einde is toch wel het knelpunt van dit boek ... waar leidt het naartoe ? Nergens ?
Toch leuke zomerliteratuur ... meenemen en uitlezen bij het zwembad ...wel zorgen dat je niet verbrandt !!!
Het kan het begin van een mop zijn ... of een raadsel !
Het is het beginpunt van de road roman van Hanneke Hendrix.
Is het hoogstaande literatuur ? Nee.
Maar het leest heerlijk weg, is spannend en ook grappig.
Voor je het weet heb je spijt dat het einde van het boek in zicht is. En het einde is toch wel het knelpunt van dit boek ... waar leidt het naartoe ? Nergens ?
Toch leuke zomerliteratuur ... meenemen en uitlezen bij het zwembad ...wel zorgen dat je niet verbrandt !!!
June 28, 2017
De dyslectische-hartenclub is een eindeloze zoektocht zonder doel
In de tweede roman van Hanneke Hendrix vluchten drie vrouwen met brandwonden uit een ziekenhuiskamer. Ze weten niets van elkaar, alleen dat de politie naar hen op zoek is. Hun vlucht slaat al snel om in een absurde reis door Nederland. De zoektocht die volgt is zelfs zo absurd dat het bijna een ongeloofwaardige actiefilm wordt.
Zoektocht mist doel
‘Tijd is als de weg die onder je auto door schiet en Vandersteen zit achter het stuur en ik zit naast haar en voor ons strekt het asfalt zich voor ons uit, schiet het asfalt onder onze wielen vandaan en de zon schijnt en de snelweg dendert met ons mee door de bomen […]’ Wanneer het hoofdpersonage van deze roman, mevrouw Van Veen, op de vlucht slaat met haar twee metgezellen uit het ziekenhuis, volgt een absurde aaneenschakeling van gebeurtenissen. De gevluchte vrouwen zijn op zoek naar vergeving of een doel in het leven, zoals vooral uit de eerste en laatste bladzijden van het verhaal blijkt. Deze passages zijn erg goed geschreven en maken de lezer nieuwsgierig naar de uitkomst van deze zoektocht.
Eenzaamheid is wat overblijft
De passages over het verleden van Van Veen zijn echter te fragmentarisch en niet genoeg uitgewerkt om goed bij te dragen aan het geheel. Door dit onvolledige beeld van de persoon die Van Veen is, is het lastig voor de lezer zich met haar te identificeren. Van Veen is een eenzaam personage, zelfs de lezer begrijpt haar niet. ‘Dat dit is wat ons bindt, als mens. Dat we alleen zijn en dat we alleen maar onszelf hoeven te vergeven voor alles.’ Hendrix probeert dit over te brengen in de absurdheid van de hele trip, maar het komt niet echt over: de samenhang mist, de lezer raakt het doel dat voor ogen is kwijt. Het hele verhaal kabbelt maar een beetje voort, zonder een idee van waar de auteur naartoe wil. Maar wellicht is dat nu juist het punt dat Hendrix wilde maken: ‘Het leven overkomt je. […] Iedereen doet maar wat. Er is geen plan.’ De roman is als zoektocht dus geslaagd, maar helaas leidt deze zoektocht ons niet naar een mooie ontknoping en blijft de mens altijd alleen achter.
[Deze recensie verscheen eerder (2014) op CLEEFT]
In de tweede roman van Hanneke Hendrix vluchten drie vrouwen met brandwonden uit een ziekenhuiskamer. Ze weten niets van elkaar, alleen dat de politie naar hen op zoek is. Hun vlucht slaat al snel om in een absurde reis door Nederland. De zoektocht die volgt is zelfs zo absurd dat het bijna een ongeloofwaardige actiefilm wordt.
Zoektocht mist doel
‘Tijd is als de weg die onder je auto door schiet en Vandersteen zit achter het stuur en ik zit naast haar en voor ons strekt het asfalt zich voor ons uit, schiet het asfalt onder onze wielen vandaan en de zon schijnt en de snelweg dendert met ons mee door de bomen […]’ Wanneer het hoofdpersonage van deze roman, mevrouw Van Veen, op de vlucht slaat met haar twee metgezellen uit het ziekenhuis, volgt een absurde aaneenschakeling van gebeurtenissen. De gevluchte vrouwen zijn op zoek naar vergeving of een doel in het leven, zoals vooral uit de eerste en laatste bladzijden van het verhaal blijkt. Deze passages zijn erg goed geschreven en maken de lezer nieuwsgierig naar de uitkomst van deze zoektocht.
Eenzaamheid is wat overblijft
De passages over het verleden van Van Veen zijn echter te fragmentarisch en niet genoeg uitgewerkt om goed bij te dragen aan het geheel. Door dit onvolledige beeld van de persoon die Van Veen is, is het lastig voor de lezer zich met haar te identificeren. Van Veen is een eenzaam personage, zelfs de lezer begrijpt haar niet. ‘Dat dit is wat ons bindt, als mens. Dat we alleen zijn en dat we alleen maar onszelf hoeven te vergeven voor alles.’ Hendrix probeert dit over te brengen in de absurdheid van de hele trip, maar het komt niet echt over: de samenhang mist, de lezer raakt het doel dat voor ogen is kwijt. Het hele verhaal kabbelt maar een beetje voort, zonder een idee van waar de auteur naartoe wil. Maar wellicht is dat nu juist het punt dat Hendrix wilde maken: ‘Het leven overkomt je. […] Iedereen doet maar wat. Er is geen plan.’ De roman is als zoektocht dus geslaagd, maar helaas leidt deze zoektocht ons niet naar een mooie ontknoping en blijft de mens altijd alleen achter.
[Deze recensie verscheen eerder (2014) op CLEEFT]
November 6, 2014
Wat een bijzonder boek! Een uitgebreide recensie volgt nog, maar ik kan al wel zeggen dat ik deze prachtige roman in twee dagen heb uitgelezen dankzij de ongelooflijke plot, magnifieke schrijfstijl en spectaculaire personages. Fenomenaal stukje literatuur.
December 2, 2016
Wow what a read - was it a dream, is she dead - forget about the questions, let the book carry you on this incredible adventure.
April 13, 2021
Genoten, kort en bondig verhaal van 3 vrouwen-op de vlucht. Humor, met een donker randje. Karakters van de vrouwen heel goed neergezet. Knap!
August 9, 2022
Verrassend verhaal, je valt er middenin, ik werd er in meegezogen. Goed geschreven.
November 18, 2020
Humoristisch!
October 7, 2014
Net zoals bij De Verjaardagen gaat het over mensen waar je niet makkelijk sympathie voor op kunt brengen. Mensen die letterlijk en figuurlijk beschadigd zijn. Toch voelt dit boek niet zo zwaar. Zo nat als het landschap is, zo droog zijn de dialogen en gedachten van de hoofdpersonen opgeschreven. Ik mag dat wel, nuchter blijven bij vreselijke gebeurtenissen.
October 7, 2015
'De dyslectische hartenclub' is een fijn boek. Een echte pageturner dat met veel vaart is geschreven. Literair gezien vond ik Hendrix vorige boek - 'De verjaardagen' - beter. 'De dyslectische hartenclub' is echter wel een aanrader voor eenieder, al is het geen zware roman met grote thema's. Het boek deed mij grimlachen en ik weet zeker dat ik alle werk van Hendrix zal blijven kopen.
October 13, 2014
Absurdistisch verhaal met onwaarschijnlijke gebeurtenissen a la de honderdjarige man. Ik heb hier wel van kunnen genieten! Mijn recensie lees je hier: http://www.doorellis.nl/de-dyslectisc...
September 14, 2014
Lees wat ik van dit boek vond op mijn blog:
http://www.ingeleest.nl/recensie/rece...
http://www.ingeleest.nl/recensie/rece...
November 26, 2014
Tsjah, je leest het dan toch uit omdat het zo vlot leest maar om nou te zeggen 'wat een goed boek', nee. Ongeloofwaardig absurdistisch ofzo.
Displaying 1 - 14 of 14 reviews