Wydanie Opowiadań Tadeusza Borowskiego kompletne bez skrótów i cięć w treści. W tym wydaniu znajdziesz odpowiedzi na pytania z podręcznika - „pewniak na teście”, czyli wskazanie zagadnień, które zwykle pojawiają się w pytaniach z danej lektury we wszelkich testach sprawdzających wiedzę, a także w podręcznikach i na klasówkach. Książka zawiera pełen tekst lektury. Na końcu książki zamieszczono opracowanie, w którym znajduje się bardzo szczegółowe streszczenie oraz drugie skrócone, ułatwiające szybkie przygotowanie się przed lekcją. Opracowanie zawiera ponadto plan wydarzeń, wnikliwie wyjaśnioną problematykę oraz szerokie charakterystyki bohaterów. Opowiadania Tadeusza Borowskiego to jedna z najważniejszych pozycji literatury polskiej XX wieku. Autor literacko przetworzył i w ten sposób utrwalił wspomnienia z nazistowskiego obozu koncentracyjnego, obozu pracy w III Rzeszy i obozu dla dipisów. Prosta narracja ma za zadanie oddać niewysłowione okrucieństwo nazistowskiego systemu totalitarnego. Narrator, przy okazji przedstawiania różnych wydarzeń z życia więźnia obozu, poddaje refleksji kondycję społeczeństwa, która uwidoczniła się w specyficznych warunkach obozowych. Nie wyłącza z tych rozliczeń siebie - każdy, kto przeżył, dokonał tego kosztem tych, którzy zginęli. Niezwykłe świadectwo najczarniejszych kart historii ludzkości. Wydanie zawiera dziesięć opowiadań, w tym Proszę państwa do gazu, Ludzie, którzy szli, U nas w Auschwitzu... oraz Dzień na Harmenzach, wraz ze słownikiem określeń oświęcimskich.
Tadeusz Borowski (1922-1951) - prozaik, poeta, publicysta. Urodził się w Żytomierzu w Ukrainie, zmarł śmiercią samobójczą w Warszawie. Studiował polonistykę na podziemnym Uniwersytecie Warszawskim, brał aktywny udział w podziemnym życiu kulturalnym w czasie wojny. W 1943 roku został aresztowany, trafił do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, następnie przetransportowano go między innymi do Dachau. W 1946 roku powrócił do kraju. Po 1948 roku stał się zwolennikiem partii komunistycznej, a swoją twórczość podporządkował założeniom realizmu socjalistycznego. Zadebiutował w 1942 roku cyklem wierszy Gdziekolwiek ziemia. W 1948 roku opublikował dwa tomy opowiadań - Pożegnanie z Marią i Kamienny świat - które spotkały się z szerokim odzewem.
- Pożegnanie z Marią, Dzień na Harmenzach, Proszę Państwa do gazu, U nas w Auschwitzu
Bez oceny, bo czuję, że byłoby to głęboko niewłaściwe.
Opowiadania Borowskiego wpłynęły na mnie inaczej niż „Medaliony” Nałkowskiej. O ile po drugich czułam dojmującą pustkę, tak po Borowskim czuję przede wszystkim smutek i poczucie głębokiej trwogi, że człowiek mógł człowiekowi zgotować taki los. Że człowiek mógł drugiego człowieka tak upodlić. Borowski ukazuje przede wszystkim proces dehumanizacji osób znajdujących się w obozie i to właśnie te pozbawienie wyższych wartości i uczuć przeraża. Bo oczywiście, że przemoc i śmierć jest straszna, ale jest coś o wiele bardziej skręcającego żołądek w żyjących a okrutnych, w żyjących i dbających tylko o swój los. Te zniszczenie psychiczne jest czymś o wiele gorszym. To to, o czym mówi piramida Maslowa - jeśli człowiek nie jest jest w stanie zaspokoić swoich najniższych potrzeb, potrzeb fizjologicznych, to nie będzie w stanie wspiąć się na wyżyna dbania o moralność i dobro. Przerażający opis zła i odczłowieczenia.