De jurk van Texel van Olga Hoekstra vertelt het liefdesverhaal achter een unieke archeologische vondst.
MEDEMBLIK, 1652. Het leven van Elisabeth van Baerle staat op het punt voor altijd te veranderen. Haar vader vindt dat ze moet trouwen met een man die ze nog nooit heeft gezien en gesproken. En hij is zéker niet degene aan wie ze haar hart heeft verloren. Vlak voordat ze aan boord gaat van het schip dat haar naar haar onbekende echtgenoot zal brengen, neemt ze een drastisch besluit...
TEXEL, HEDEN. In een eeuwenoud scheepswrak wordt een vrijwel gave jurk gevonden. Als archeologe Emilie van de Brandeele de mogelijkheid krijgt om te onderzoeken wie de draagster is geweest, grijpt ze die kans met beide handen aan. Misschien kan ze hiermee haar carrière eindelijk dat extra zetje geven. Eenmaal op het eiland merkt ze dat niets is zoals ze dacht. Zeker duiker Joost de Ridder niet...
Zeven zussen vibes door een verhaal uit het verleden dat zich verbindt met het heden. En leuk dat het zich op Texel afspeelt. Heel herkenbaar als je er ooit bent geweest. Nu wil ik terug om de echte jurk in het museum te gaan bekijken
Heerlijk boek zeker om te lezen op een eiland! Op Texel gekocht en gelezen, leuk om alle plekken te herkennen. Lekker geschreven heb het snel gelezen. Leuke afwisseling tussen de drama van de stukken van vroeger en de romantiek van het heden. Topper zeker aanrader!
Wat een mooie roman heeft Olga Hoekstra geschreven. Het speelt zich af in het heden en in het verleden (1652 om precies te zijn). Het heden wordt verteld in de ik-vorm, door archeologe Emilie van de Brandeele. In het verleden gaat het verhaal over Elisabeth van Baerle. Emilie krijgt de mogelijkheid om op Texel onderzoek te doen naar de opgedoken, bijna volledig in tact gebleven jurk van 400 jaar oud. Zij duikt de geschiedenis in om er achter te komen van wie de jurk geweest kan zijn en waarom de jurk op zee was. Echter lijken de Texelaren niet echt zitten te wachten op buitenstaanders die "hun" schatten willen onderzoeken en meenemen.
Emilie krijgt te maken met Joost, degene die de jurk heeft opgedoken en haar eigenlijk niet wil helpen.
We komen steeds meer te weten over Elisabeth, een dochter van welgestelde ouders en haar dienstmeisje Maria. Elisabeths ouders willen dat zij gaat trouwen met een man uit Amerika die ze nog nooit gezien of gesproken heeft. Elisabeth ziet dit niet zitten, maar kan er door haar komaf niet onderuit komen.
Ik heb genoten van dit boek. Het wordt ontzettend realistisch verteld. Ik heb het idee dat ik de personages echt heb leren kennen, de problemen die zij hebben, hoe zij zich voelen, hoe zij omgaan met tegenslagen. Je leeft ontzettend mee met beide vrouwen, zowel in het heden als in het verleden. De afwisseling tussen heden en verleden was erg fijn. Je komt steeds wat meer te weten over waar Emilie naar op zoek is en hoe het Elisabeth is vergaan en op het eind komt het hele verhaal op een prachtige manier samen.
Medemblik, 1652. Elisabeths leven staat op het punt voorgoed te veranderen. Haar vader heeft besloten dat ze moet trouwen met een man die ze nog nooit heeft gezien. Vlak voordat ze aan boord gaat van het schip dat de koers van haar leven zal bepalen, neemt ze een drastisch besluit…
Texel, heden. In een eeuwenoud scheepswrak wordt een vrijwel gave bruidsjurk gevonden. Aan archeologe Emilie de taak om te onderzoeken wie de draagster is geweest. De hulp van duiker Joost de Ridder zou daarbij zeer welkom zijn, maar hij werkt eerder tegen dan mee. Eenmaal op het eiland ontdekt ze dat niets blijkt te zijn zoals ze dacht. Zeker Joost niet…
Dat Olga Hoekstra kon schrijven wist ik al, maar met dit boek heeft ze laten zien dat ze ook in een heel ander genre kan uitblinken.
De jurk van Texel is een historische roman die vanuit twee verhaallijnen wordt verteld. Een hedendaagse lijn en een verhaallijn die speelt in 1652. De auteur heeft hier goed aan gedaan. De verhaallijn uit het verleden vertelt precies wat er destijds is gebeurd en zorgt er voor dat je helemaal gaat begrijpen waar de zoektocht in het heden naartoe gaat leiden. De beide verhaallijnen worden op een geweldige manier samengesmolten en laten je genieten van een geweldig slot.
De schrijfstijl van Hoekstra is prachtig. Innemend, verrassend en heeft veel historische details die waargebeurd zijn. Je kunt merken dat de auteur goed research heeft gedaan. Het verhaal leest heerlijk vlot, zit vol met mooie historische feiten en gebeurtenissen en weet je aandacht tot het slot goed vast te houden.
Het verhaal heeft een prachtige diepgang door de historische gebeurtenissen maar zeker ook door de gevoelens en emoties die Emilie heeft in haar dagelijkse leven. De auteur wist me hiermee te raken en daardoor krijgt het verhaal ook een diepere lading. Nergens wordt het verhaal voorspelbaar en richting het einde wist de auteur me zelfs nog een keer enorm te verrassen.
Hoofdpersonage Emilie is prachtig uitgewerkt. Een besluitvaardige vrouw die haar mannetje staat maar tegelijkertijd ook zorgen over haar vader aan haar hoofd heeft. Hoewel ze niet veel contact hadden voorheen, is het mooi om te lezen hoe haar vader verandert van een sterke man naar een kwetsbare vader en hoe de rol van Emilie hierin verandert en wat het proces van dementie voor impact op hun beide levens heeft. Hoe ze haar zoektocht en de dagelijkse gang van zaken combineert vond ik geweldig, wat een doorzettingsvermogen en wat een geweldige vrouw.
De jurk van Texel is een enorme aanrader. Voor liefhebbers van historische romans, maar ook voor roman - en feelgoodlezers. Voor ieder wat wils in dit prachtige verhaal. Een verhaal dat je niet gauw loslaat en waar je nog lang aan terug zal denken.
Olga Hoekstra ken ik al heel lang door haar boeken die ze eerder onder haar pseudoniem Lis Lucassen schreef, ze schreef onder andere de Sasksenburg trilogie en onder haar eigen naam schreef ze de Hitte serie. Ze is als auteur even uit beeld geweest en ze gaf les op de hogeschool. Nu is ze weer volop terug in een, voor haar, nieuw genre, historische romans.
De jurk van Texel gaat over twee vrouwen die op een belangrijk kruispunt in hun leven staan. Eerst Elisabeth, die in 1652 de reis van haar leven moet gaan maken om het vermogen van haar vader veilig te stellen. Ze reist naar Texel en neemt een kist mee. Dan Emilie die als archeologe een bijzondere vondst moet gaan onderzoeken. Op het mooie eiland Texel leert ze de bewoners kennen en komt ze ook veel weerstand tegen als ze haar onderzoek wil starten….
Wanneer weet een lezer of een boek goed is? Als ze na het lezen van de laatste pagina niet weet hoe snel ze weer terug moet naar de proloog om deze opnieuw te lezen omdat er totaal iets anders blijkt te staan dan gedacht werd.
Hoekstra laat in het begin van het boek een aantal details vallen waarna de lezer in eerste instantie kan raden wat er allemaal aan deze verhalen vooraf is gegaan. Er wordt meegeleefd met Elisabeth in het verleden die moet kiezen tussen liefde en verstand. En bij Emilie in het heden gooit een archeologische vondst al haar plannen om haar familie te helpen overhoop. Eigenlijk zitten er bij beide vrouwen en situaties best wat overeenkomsten die goed gevonden en mooi verwoord zijn. De rauwe thema’s die aan het verhaal worden toegevoegd maken het nog leuker om te lezen, hoe raar dat ook klinkt, maar dan blijkt dat Hoekstra de lezer meer wil vertellen dan een mooi historisch verhaal. Dat er aan dit boek een gedegen research vooraf is gegaan wordt al snel duidelijk. De titels boven de hoofdstukken maken duidelijk waar de lezer is gebleven, in het heden of het verleden. Dat zorgt voor overzicht. Beide verhalen bevatten een vleugje spanning en stoppen steeds op het juiste moment om zo de lezer te motiveren om het boek niet aan de kant te leggen. Samen met de lezer gaat Hoekstra op zoek naar het geheim achter De jurk van Texel en een verrassende wending uit zeer onverwachte hoek zorgt ervoor dat iemand met een bijrol ineens de hoofdrol krijgt.
3,5 ⭐️. In museum Kaap Skil op Texel ligt een prachtige jurk uit de 17e eeuw, gevonden op de bodem van de zee in een scheepswrak. Het was waarschijnlijk een trouwjurk. Ik ben afgelopen zomer in dat museum geweest dus ik vond het fantastisch om deze historische roman erover te lezen. Want er zit natuurlijk een heel verhaal achter deze jurk. Maar ook de duikers en de mensen die nu op Texel wonen hebben een verhaal. In de docu die erover is gemaakt (te zien op npo start) zie je hoe het Rijksmuseum de jurk ook wil en zie je ook de strijd tussen de Texelse duikers en de Rijksdienst. Want van wie is nationaal erfgoed en mag je houden wat je opduikt? Ik snap helemaal dat Olga dacht: daar zit een roman in! Met een verhaallijn in het heden en een in het verleden. Echt van genoten.
geweldig boek! Mooi hoe zij om een echte gebeurtenis een mooi fictie verhaal heeft weten te bouwen. Het is lekker cozy. En ook de Lucinda Riley achtige tijdwissels maakt het heel leuk en interessant. Ik heb af en toe helemaal in een deuk gelegen om komische zinnen. Voor mij had het nogal voorspelbare liefdesleven van de hoofdpersoon niet gehoeven maar het gaf wel weer een extra cozy laag aan het boek. zeker een aanrader!
Het eerst boek dat ik gelezen heb van de schrijfster en vond het een interessant boek. Speelt zich af in het heden en verleden en daar houd ik van. Het is een geromantiseerd historisch roman gebaseerd op een jurk dat echt in een museum in Texel te zien is. Leuk uitgewerkt.
Sta je bij een museumbezoek soms stil en vraag je je dan af welk verhaal er achter een archeologische vondst zit? Olga Hoekstra zag de jurk uit het Palmhoutwrak en schreef de historische roman 'De jurk van Texel'.
Het boek bestaat uit 2 verhaallijnen : In 1652 groeit Elisabeth van Baerle in Medemblik op in een welgesteld gezin. Zoals het in die tijd de gewoonte was, werden de dochters uitgehuwelijkt. Ook Elisabeths vader had een ideale man voor haar gevonden. Alleen woonde die man aan de andere kant van de wereld, in Amerika. Ze had hem nog nooit gezien en gesproken. Helaas heeft Elisabeth haar hart al aan een andere man verloren. Wanneer de dag aanbreekt dat ze op het schip gezet wordt op weg naar haar onbekende toekomstige man, neemt ze een drastisch besluit... In het heden wordt er in Texel een jurk uit een eeuwenoud scheepswrak gevonden. Emilie, die heel wat kennis heeft van historisch textiel, wordt gevraagd om te onderzoeken wie de draagster is geweest. Wanneer ze eenmaal op Texel is, ondervindt ze dat ze tegengewerkt wordt. Ze ontmoet de norse duiker Joost. Hij houdt Emilie op afstand. Zal het haar lukken om deze man te doorgronden en het geheim achter de jurk te ontrafelen?
De karakters van de hoofdpersonages worden prachtig uitgewerkt. Zowel Emilie als Elisabeth zijn vrouwen met een sterk karakter. Ze lijken misschien poeslief en houden zich op de achtergrond toch weten ze best wat ze werkelijk willen en gaan er dan ook volledig voor. Door de afwisseling van de 2 verhaallijnen wordt de aandacht van de lezer vastgehouden. Je wilt telkens verder lezen want je wilt weten hoe het met Elisabeth en Emilie verdergaat. Misschien lijkt het wel leuk om het boek eens opnieuw te lezen en om eerst het volledig verhaal van Elizabeth en dan het volledig verhaal van Emilie te lezen. De tijdsgeest wordt zo nauwgezet weergegeven dat ik het gevoel had dat ik zelf in de hogere klasse vertoefde. De mannen die zich vooral bezighielden met belangrijke zaken terwijl de vrouwen gezellig koffie, thee of aperitief in het salon dronken of een of ander feestje aan het organiseren waren. De dochters die door hun vaders werden uitgehuwelijkt om zo de toekomst van hun imperium veilig te stellen. De bedienden die zich de hele tijd uitsloofden voor hun Heer en Mevrouw en altijd voor hen klaar stonden.
Door het vele researchwerk heeft Olga Hoekstra een verhaal gecreëerd waarin heel veel waargebeurde historische details staan. Ze beschrijft de omgeving zo mooi dat je prompt een vakantie naar Texel zou boeken en waar je ook de echte jurk uit het Palmhoutwrak kan bewonderen. Ik ben alvast fan!
Het was alweer een tijdje geleden dat ik meedeed aan een leesclub via Hebban. Ik las De jurk van Texel, geschreven door Olga Hoekstra. Olga Hoekstra is ook wel bekend onder haar pseudoniem Lis Lucassen. Dit is het eerste verhaal wat onder haar eigen naam verschijnt.
In het boek volgen we twee tijdlijnen. In het heden wordt nabij Texel een unieke vondst gedaan. Een jurk uit de 17e eeuw die nagenoeg intact is gebleven. Archeologe Emilie wordt gevraagd om dit bijzondere object nader te onderzoeken. In een periode dat ze het privé zwaar heeft, besluit ze naar Texel te gaan om de kans van haar leven te grijpen. In het verleden keren we terug naar de 17e eeuw en volgen we Elisabeth, die door haar vader wordt gedwongen te gaan trouwen met een onbekende man.
Het verhaal van Emilie wordt verteld vanuit haar perspectief. Je loopt mee met Emilie in haar zoektocht naar de herkomst van de jurk en het verhaal erachter. Daardoor weet je precies wat Emilie voelt en denkt en kun je je goed in haar inleven. Het verhaal van Elisabeth is beschreven vanuit een meer afstandelijker ´zij´ perspectief.
Door twee tijdslijnen naast elkaar te gebruiken, merk je hoe anders het in de 17e eeuw was qua tijdsgeest en positie van de vrouw. Het zorgt er echter niet voor dat de spanning toeneemt. Het voelt alsof je als lezer soms een stapje voor loopt op Emilie zelf omdat je soms eerder kennis van het verleden neemt dan zijzelf. Tegelijkertijd is het knap hoe Olga Hoekstra beide tijdlijnen weet te verweven door subtiele details te gebruiken die op verschillende momenten in beide verhalen terugkeren.
De vlotte, beeldende schrijfstijl maken dat je dit verhaal vlot zal lezen. Hoewel het verhaal grotendeels fictief is, heeft Olga Hoekstra gedegen onderzoek gedaan om de gebruikte feiten zo waarheidsgetrouw mogelijk te weergeven. Dat blijkt ook uit de wijze waarop ze uitvoerig de archeologische processen beschrijft. Het maakt het verhaal geloofwaardig. Ook merk je dat ze dieper is gedoken in de geschiedenis van scheepswrakken en het leven en de gebruiken in de 17e eeuw. Het is prettig dat aan het einde van het verhaal een verantwoording is geschreven zodat je ook als lezer leert om feit en fictie te scheiden.
Wie overigens zoekt naar een klassieke historische roman komt wellicht wat bedrogen uit. Hoewel het verhaal gebaseerd is op historische feiten, staat vooral de zoektocht van Emilie naar de herkomst van de jurk centraal. Olga Hoekstra is er in geslaagd om feit en fictie te mengen tot een prettige leesbare roman met een vleugje feelgood. Niet altijd even spannend, wel heerlijk om weg te lezen.
De jurk van Texel is de eerste historische roman van Olga Hoekstra, al schrijft ze ook onder het pseudoniem Lis Lucassen. Het verhaal is gebaseerd op de waargebeurde vondst van een vrijwel gave 17e eeuwse bruidsjurk aan boord van het Palmhoutwrak. De jurk is tentoongesteld in het Texelse museum Kaap Skil en over de botsing tussen de Texelse duikers en de Rijksdienst werd de NPO documentaire De jurk en het scheepswrak gemaakt, wat Olga Hoekstra inspireerde om het liefdesverhaal achter de jurk te vertellen.
Het boek heeft twee verhaallijnen. We volgen Elisabeth uit Medemblik in 1652. Haar vader heeft besloten dat ze naar Amerika moet om te trouwen met iemand die ze zelf niet kent. Ze is heimelijk verliefd op een bediende die nooit geaccepteerd zal worden, dus ze heeft geen keus. Maar wanneer ze met haar dienstmeisje naar Texel vertrekt, neemt ze een drastische beslissing. In het heden volgen we archeologe Emilie, wanneer sportduikers de jurk vinden in het eeuwenoude scheepswrak, mag zij onderzoeken van wie de jurk is geweest. Duiker Joost de Ridder zou kunnen helpen, maar hij werkt niet echt mee. Wanneer Emilie op het eiland komt, ontdekt ze dat alles anders is dan ze had gedacht.
Behalve hun connectie met de jurk hebben beide vrouwen het nodige gemeen: Ze worstelen met zaken in hun leven en de band met de ouders is om verschillende redenen niet optimaal. Maar er zijn ook levensgrote verschillen. Elisabeth hoort haar plaats te kennen en mag niets zelf beslissen terwijl Emilie heeft gestudeerd en een glansrijke carrière najaagt. Vinden ze uiteindelijk balans en geluk in het leven?
De afwisseling van heden en verleden zorgt voor een dynamisch verhaal wat nergens langdradig wordt. Hoekstra heeft haar huiswerk gedaan. Er is emotionele diepgang door de problemen van de vrouwen. De feiten waarop het heden gebaseerd is, zorgen voor een realistisch gevoel, terwijl de feelgoodelementen van de liefdesverhalen en de beschrijvingen van de prachtige omgeving zorgen voor wat luchtigheid en een verhaal waar je helemaal in op kunt gaan. De dialogen zijn sterk en je leert de personages goed kennen. De balans is goed. De schrijfstijl van Hoekstra is vlot en beeldend. Al met al is het een prettig leesbare historische roman met verrassende elementen. Een mooi eerbetoon aan Texels bruidsjurk uit het Palmhoutwrak.
Dit verhaal is geïnspireerd op een fascinerende historische vondst: een 17e-eeuwse jurk die werd opgedoken uit een scheepswrak bij Texel. Wie de eigenaar was, blijft tot op de dag van vandaag onbekend. Olga heeft rondom dit mysterie een prachtig en gelaagd verhaal opgebouwd. De afwisseling tussen heden en verleden geeft het boek een bijzondere dynamiek, en het is duidelijk dat ze diepgaand onderzoek heeft gedaan naar het leven in de 17e eeuw. De hoofdpersoon, Emilie, is archeologe en kampt met de zorg voor haar dementerende vader, met wie ze altijd een moeizame relatie heeft gehad. Vooral de veranderingen in hem — van dominante, sterke man naar een kwetsbare, hulpbehoevende vader — zijn ontroerend en scherp beschreven. Tegelijkertijd moet Emilie samenwerken met haar ex, Bram. Gaandeweg realiseert ze zich waarom hun relatie destijds niet werkte: ook hij was overheersend en niet in staat haar echt te zien. Op indrukwekkende wijze weet ze aan het eind van het verhaal haar eigen grenzen te bewaken en hem op zijn plek te zetten.
Het verhaal in het kort: Emilie krijgt de unieke kans een eeuwenoude jurk te onderzoeken die uit een wrak bij Texel is opgedoken. De timing is echter ongelukkig: ze staat onder grote druk door de zorg voor haar dementerende vader. Toch besluit ze de opdracht aan te nemen. Tot haar verbazing moet ze op locatie samenwerken met haar ex, Bram…. Naast hem ontmoet ze ook Joost, een norse maar intrigerende man wiens hulp ze nodig heeft bij het onderzoek. Langzaam ontrafelt Emilie niet alleen het verhaal van de jurk, maar beseft ook wat haar eigen normen en waarden zijn en waarom haar relatie destijds stuk liep. Bram denkt op voorhand al dat hij een felbegeerde baan in Leiden krijgt en dat de jurk naar het Rijksmuseum zal gaan, maar Emilie heeft een andere visie — en is vastbesloten daarvoor te vechten.
Mijn oordeel: Een indrukwekkend, zorgvuldig opgebouwd verhaal dat geschiedenis, emotie en persoonlijke groei prachtig met elkaar verweeft. Een absolute aanrader!
Op NPO start is een documentaire over de jurk te vinden en op Spotify een podcast als je hier meer over wilt weten.
Tijdens het eerste weekend van de herfstvakantie (regio noord) was ik samen met mijn man en zoon op Texel. Een perfecte gelegenheid om eindelijk De Jurk van Texel van Olga Hoekstra te lezen, een boek dat al een tijdje op mijn TBR-lijst stond. Het maakte de leeservaring extra bijzonder dat we ook het museum bezochten waar de echte jurk nu te bewonderen is. Daardoor voelde het verhaal nog dichterbij en levendiger dan ooit.
Het boek vertelt zijn verhaal vanuit twee perspectieven: dat van Elisabeth in 1652 en Emilie in het heden. Elisabeth is een jonge vrouw die moet trouwen maar gevoelens heeft voor een andere man. Emilie is een archeologe die, eeuwen later, onderzoek doet naar de jurk van Elisabeth. Terwijl het verhaal zich ontvouwt, leer je stukje bij beetje meer over de draagster van de jurk en de omstandigheden waarin ze leefde. Halverwege had ik een vermoeden over hoe Elisabeths verhaal zou eindigen, en hoewel ik daar grotendeels gelijk in had, bleef het spannend om te lezen hoe het precies zou verlopen.
In de hoofdstukken van het heden volgen we Emilie, die niet alleen de jurk onderzoekt, maar ook zichzelf beter leert kennen. Haar groei is prachtig beschreven: haar veranderende kijk op haar werk, haar band met haar vader en moeder en natuurlijk haar gevoelens voor Joost, die steeds meer kleur geven aan het verhaal. Olga Hoekstra weet de emotionele ontwikkeling van haar personages overtuigend neer te zetten, zonder dat het te zwaar of overdreven wordt.
De schrijfstijl is heerlijk vlot, helder en toegankelijk. Ondanks dat een deel van het verhaal zich in de zeventiende eeuw afspeelt, voelt de taal nergens oubollig of traag. Hoekstra weet de sfeer van het verleden prachtig te vangen, maar schrijft met een moderne pen die je moeiteloos door de bladzijden laat vliegen.
Kortom: De Jurk van Texel is een meeslepende roman vol geschiedenis, emotie en een vleugje romantiek. Het verweeft heden en verleden op een natuurlijke manier, waardoor je als lezer moeiteloos meebeweegt tussen de eeuwen. Een heerlijk boek om in weg te dromen en helemaal als je, net als ik, op het eiland zelf bent.
Het boek is leuker dan wat ik had verwacht toen ik alleen de titel en achterflap had gelezen.
Er zijn twee verhalen die elkaar afwisselen en met elkaar te maken hebben, geen en verleden. Ik besloot al snel om die twee apart van elkaar te lezen, want ze wisselen elkaar snel af en vraagt van de lezer om steeds weer in het verhaal te komen. Ik vond het op mijn manier veel fijner en ik zou het zelfs een goed idee vinden als de hele verhaallijn van het verleden minder was, en de rest ervan geïntegreerd in het heden- verhaal.
Het is een leuk verhaal over een bijzondere jurk die gevonden wordt op de bodem van de zee, in een groot, oud, vergaan schip. Van wie was de jurk, welk verhaal hangt eraan vast? Van wie was de jurk en waar ging ze naartoe?
Emilie is textiel archeoloog en zoekt het uit. Ondertussen niet ze ook nog omgaan met dingen die met haar ouders spelen. Ze ziet steeds meer hoe fijn Texel is en dat de mensen die er wonen misschien wel een goede reden hebben dat ze het niet prettig vinden dat al die 'experts' naar het eiland komen om de vondsten te onderzoeken en mee te nemen naar het Rijksmuseum in Amsterdam.
In het begin begrijpt Emilie niks van de negatieve reacties van de bewoners en de plaatselijke duikers. Ik kan me niet helemaal voorstellen dat ze zo naïef is. Het viel me ook op dat zij soms heel snel van begrip is en op andere momenten juist niet.
Verder vind ik de titel nogal saai. Alleen het woord Texel roept wel fijne associaties op. Het hoofdpersonage zegt zelf in het boek dat ze de titel onpersoonlijk vindt en ik ben het met haar eens. Ik ben benieuwd waarom de schrijfster dan toch voor deze titel koos. Misschien om het archeologische aspect van het boek te benadrukken?
Leuk, entertaining boek, waar ik steeds benieuwd was hoe het verder ging. De liefde voor archeologie zit er zeker in. Emilie leert zichzelf beter kennen in plaats van steeds maar de 'zoals het hoort in deze kringen' te volgen, gaat ze in de loop van het boek steeds meer haar eigen weg.
Met de leesclub van HarperCollins lazen we dit boek. Net begonnen met lezen, las ik een bericht dat de jurk daadwerkelijk in het museum op Texel te bewonderen is. Dus dat wordt binnenkort een dagje Texel. Terug naar het boek.
Het leven van Elizabeth staat finaal op haar kop nu haar vader besloten heeft dat zij dient te trouwen met de door hem uitgekozen man. Het is 1652 en Elizabeth heeft zich maar te schikken. Zij heeft haar aanstaande nog niet ontmoet en heeft bovendien haar hart al verloren aan een ander. Maar het zijn andere tijden, dus er valt niets te willen… Elizabeth neemt daarom een drastisch besluit.
Duikers op Texel treffen een nog vrijwel ongeschonden jurk aan bij een duik in een scheepswrak wat al eeuwen op de bodem ligt. Emilie, archeologe, wordt erbij gehaald om de herkomst van deze jurk te onderzoeken. Dit kan een grote stap voorwaarts betekenen voor haar carrière.
De jurk van Texel bestaat uit twee verhaallijnen, eentje zich afspelend in het verleden door de ogen van Elizabeth bezien en de ander zich afspelend in het nu door de ogen van Emilie bezien. Dit maakt het verhaal extra boeiend; wat gebeurt er na de vondst van de jurk en hoe is de jurk daar destijds beland?
Beide personages zijn sterke vrouwen, die je aardig leert kennen en met wie je tijdens het lezen ook echt de connectie voelt. Je leeft mee met Elizabeth die wordt gedwongen te trouwen met een man die zij niet kent en met Emilie die naast haar werk ook de zorg heeft voor haar vader, die steeds meer achteruitgaat.
Olga Hoekstra heeft een fijne schrijfstijl en weet je echt mee te nemen in beide verhaallijnen. Ze wist mijn nieuwsgierigheid vast te houden en doordat de hoofdstukken niet al te lang zijn, het perspectief wisselt, bleef ik op mijn leeshonger zitten. Ze weet feit en fictie goed te mengen tot een fijn en boeiend verhaal. Het eind komt niet geheel onverwachts, maar dat was prima. Het verhaal vormt al met al een mooi afgerond geheel.
Dank aan HarperCollins voor het recensie-exemplaar; dit heeft geen invloed op mijn eerlijke mening over het boek.
In 'De jurk van Texel' verweeft een kledingstuk verleden en heden op een bijzondere manier.
In deze historische feelgood van Olga Hoekstra gaat het over Elisabeth, die leefde in Medemblik in 1652. Van haar vader moet ze trouwen, maar haar hart ligt bij een ander. Ze zal vanaf Texel naar Amerika varen om daar haar man te ontmoeten en zich te settelen, maar ze neemt een besluit dat alles verandert.
Heden: archeologe Emilie voegt zich bij het team dat een scheepswrak onderzoekt om een eeuwenoude, bijna puntgave jurk te bestuderen. Zij is gespecialiseerd in textiel en wil graag ontdekken van wie de jurk was. Maar op Texel loopt niet alles zoals verwacht, mede door haar collega Bram en de ontmoeting met duiker Joost. Maar ze groeit, verwerkt en er volgt een nieuw begin.
Altijd leuk om te lezen over Texel, en de passie voor Emilies vak, archeologie, spat van de pagina’s af. Ze is gedreven en hoopt een carrièresprong te maken. De ziekte van haar vader voegt een extra laag toe aan het verhaal: het mantelzorgen, de zwaarte, en de moeizame relatie met haar moeder. Ook de onvrede over het niet bergen van schepen komt aan bod en waar de vondsten ten toongesteld worden.
Het verhaal schept ook een beeld van de tijdsgeest van de 17e eeuw: de verhouding man/vrouw en rijk/arm, scheepvaart, handel en oorlog met Engeland. Elisabeth verlangt sterk naar vrijheid en een ander leven. De auteur raakte geïnspireerd voor dit boek nadat ze een documentaire had gezien over de vondst van een jurk.
Olga Hoekstra schrijft helder en beeldend, waardoor je je makkelijk in het verhaal en de personages kunt inleven. Door de levendige beschrijvingen en emoties blijf je geboeid en nieuwsgierig. Een heel fijne historische feelgood waarbij de balans tussen feelgood en historie precies goed is en het meeslepende verhaal je blijft boeien.
“Verhalen zijn belangrijk. Verhalen zijn het waard verteld te worden. Verhalen zorgen voor verbinding.”
Via de leesclub van de boekenreizigers heb ik het boek De jurk van Texel, geschreven door Olga Hoekstra, gelezen. Het is 1652 als Elisabeths leven op het punt staat om voorgoed te veranderen. Haar vader heeft besloten dat Elisabeth moet trouwen met een man die ze nog nooit heeft ontmoet. Vlak voordat ze aan boord van het schip gaat dat haar bij haar nieuwe echtgenoot zal brengen, neemt Elisabeth een drastische beslissing. In het heden wordt er op Texel in een eeuwenoud scheepswrak een vrijwel gave bruidsjurk gevonden. Emilie, die archeologe is, heeft de taak gekregen om te onderzoeken wie nu toch de draagster is geweest van deze mooie en gave bruidsjurk. De hulp van de Texelse duiker Joost de Ridder zou daarbij erg welkom zijn. Maar Joost heeft daar eigenlijk geen oren naar. Welke drastische beslissing heeft Elisabeth toch genomen? En lukt het Emilie om de draagster van de gevonden bruidsjurk te achterhalen? De cover is mooi. Bovenin zien we een jonge vrouw op de rug. Ze staat voor op de plecht van een schip. Onder de titel zien we de vuurtoren van Texel. Zowel door de titel als door de vuurtoren op de cover is het al wel duidelijk waar een groot deel van het verhaal zich afspeelt. De verhalen van Elisabeth en Emilie worden afwisselend verteld en ze lopen heel vloeiend in elkaar over. Bij elk hoofdstuk is het ook weer duidelijk in welk tijdsdeel je aan het lezen bent. Beide verhalen worden chronologisch verteld en de sfeer en de emoties van met name Elisabeth en Emilie worden gedurende het hele verhaal goed weergegeven. Beide verhalen komen uiteindelijk aan het eind van het boek mooi bij elkaar. Het verhaal heeft mij van begin tot eind kunnen boeien. Ik hoop dat we nog meer zullen horen van deze schrijfster.
Duikers hebben voor de kust van Texel verschillende voorwerpen uit een scheepswrak geborgen, waaronder een jurk. Emilie van der Brandeele, archeologe gespecialiseerd in textiel, wordt gevraagd deze te onderzoeken. Ondanks dat ze erg veel aan haar hoofd heeft, neemt ze deze uitdaging aan in de hoop zo in aanmerking te komen voor een hoogleraarschap post aan de universiteit. Om het achterliggende verhaal van de jurk te ontdekken, loopt ze nogal tegen wat weerstand op. Van collegae, van eilandbewoners, maar vooral van duiker Joost.
”¨Help mij haar verhaal te vertellen. Anders wordt ze vergeten. En hier, onder het water, ligt al zo veel wat dreigt vergeten te worden.¨”
In 1652 wordt Elisabeth van Baerle vrijwel genegeerd door haar ouders. Haar vader is te druk met zakendoen en haar moeder met socializen. Totdat ze ineens te horen krijgt dat haar vader haar uithuwelijkt aan een onbekende man aan de andere kant van de oceaan om zo de goede naam van de familie hoog te houden. Maar wil ze dat zelf wel?
”Ze was niets meer dan vermaak voor een rijke dame, realiseerde Elisabeth zich. Een manier om een anders saaie dag leuker te maken.
De verhalen die Olga Hoekstra onder pseudoniem Lis Lucassen schrijft, zijn geweldig. Een uitstap naar een ander genre wekte dan ook zeker mijn interesse en nieuwsgierigheid. En ook met deze historische feelgood weet ze weer een prachtig verhaal neer te zetten. De twee verhaallijnen in heden en verleden wisselen elkaar met regelmaat af, zodat het een fijne vaart houdt. Zowel Emilie als Elisabeth maken persoonlijke groei en ontwikkeling door waardoor het verhaal je blijft aantrekken en je door wilt lezen. Het plot kwam voor mij niet geheel onverwacht, maar de twee fascinerende verhalen komen heel mooi samen.
Een mooi inkijkje in de Nederlandse geschiedenis waarbij heden en verleden prachtig in elkaar verweven worden.
Dit was het eerste boek wat ik van Olga Hoekstra gelezen heb en ik ben aangenaam verrast na deze mooie ervaring! Ik vind het altijd heel mooi als een auteur fictie met feiten weet te verbinden en Olga heeft echt een prachtig boek neer weten te zetten!
Het verhaal speelt zich op twee tijdsperiodes af, 1652 in Medemblik en de hedendaagse tijd op Texel. De combinatie van de tijden en de verbinding van de twee weet Olga prachtig neer te zetten. Meteen vanaf de eerste bladzijde word je als lezer het verhaal ingetrokken en wil je weten wat er allemaal gaat gebeuren. Olga heeft een hele fijne en beeldende schrijfstijl, hierdoor beleef je het boek op een mooie en unieke manier. De schrijfster weet fictie heel mooi te verweven met de feiten van de gebeurtenissen waardoor het verhaal een extra diepe laag krijgt. Ik ben echt helemaal op gegaan in het verhaal en had hem hierdoor veels te snel al weer uit.
Harpercollins heel erg bedankt voor het lees-exemplaar om te lezen en recenseren.
Geen literair hoogstandje, maar leuk om een verhaal rondom de beroemde jurk te lezen vanuit zowel het mogelijke leven van de oorspronkelijke draagster in 1650, als het heden met daarbij de specifieke vraagstukken die spelen rondom opgedoken spullen; wie is eigenaar? wie bepaalt wat ermee gebeurt? Wie bepaalt of een wrak wordt toegedekt of geborgen, na een vondst?? En dit alles beschreven vanuit bekende plekken op Texel.
Prachtige historische roman over een jurk die in 1652 is vergaan door een schip dat is gezonken voor de kust van Texel. Mooi om te lezen hoe tot in de puntjes wordt uitgezocht wat het verhaal achter deze jurk is!