What do you think?
Rate this book
زیبایی شناسی مدرن ژاپنی
اين كتاب شامل چهار فصل اصلی با نامهای «موضوع زيباييشناسي»، «مقولههاي زيباييشناختي»، «بيان شعري» و «پستمدرنيسم و زيباييشناسي» است. این عناوین در ۱۱ بخش بررسی شدهاند.
نخستین بخش این کتاب با عنوان «موضوع زیباییشناسی» در قالب پنج عنوان «بهره یکم: نیشی آمانه و معرفی زیباییشناسی در ژاپن»، «بهره دوم: تسوبواوچی شوءیوء و صدای مقاومت»، «بهره سوم: اوکاکورا کاکوزوء و ابطال مکتب هگلی»، «بهره چهارم: اوءنیشی هاجیمه و ایدهآلیسم، مسیحیت و شعر» و «بهره پنجم: تاکایاما چوگیوء و زیباییشناسی ملت»، بر واکنش زیباییشناسان ژاپنی در برابر واژگان غربی که به زبان ژاپني وارد شده پرداخته است.
به باور نویسنده این کتاب، زیباییشناسان ژاپنی ناگزیر بودهاند کلمههای تازه برای مفاهیمی مانند «زیبایی شناسی»، «ذهنیت»، «عینیت»، «حساسیت» و «تصور» وضع کنند تا مفاهیم بیگانه را برای دستاوردهای هنری محلی بهکار نبندند.
فصل دوم کتاب با عنوان «مقولههای زیباییشناختی» در قالب دو بخش با نامهای «بهره ششم: اوءنیشی یوشینوری و مقوله زیباییشناختی» و «بهره هفتم: ایجاد مقولههای زیباییشناختی» به مساله دشوار کاستن از جزئیت در پی جویی ساختار واحد «کلیتها»، «آواره» و «یوجوء» میپردازد.
«آواره» و «یوجوء» که کانون همه مباحث در هنرهای ادبی ژاپن است، در اصل از واژگان شعری ژاپن پیشامدرن است و در دوره مدرن که این واژگان را به ترتیب برای رساندن «روح» در دورههای تاریخی هیان و کاماکورا به کار بردند، بار زیباییشناسی یافت.
بخش سوم کتاب با عنوان «بیان شعری» و در قالب دو بهره، «بهره هشتم: فضای شعر: مکتب کیوتو و نیشیتانیکیجی» و «بهره نهم: ایما میچی تومونوبو و «کالونولوژی» او» حاوی نمونههایی از سخن دو فیلسوف برجسته ژاپنی در موضوع بیان محلی شعر و دشواری اظهار از راه واژگان فلسفی زبان اندیشه متافیزیکی غربی است.
بخش چهارم کتاب با عنوان «پستمدرنیسم و زیباییشناسی» است که در قالب دو بهره «بهره دهم: بازی آینهها و ساکابه مهگومی» و « بهره یازدهم: پیچیدگی زیباییشناسی و کاراتانی کوءجین» نیز به ذکر دیدگاههای این دو فلسفهدان و منتقد ادبی در مورد زیباییشناسی و پستمدرنیسم میپردازد.
مايكل مارا در بخشی از مقدمه مینويسد: «زیباییشناسان مقولات زیباییشناسی را برای کاستن از آشفتگیهایی در کار آوردند که به جزئیت بر حسب امر کلیت راه میدهد. مساله جدلالطرفینی و احکام ذوقی در کانون مباحث زیباییشناسی باقی ماند، و فنونی بنیادی در روشهای زیباییشناختی بار آورد و از آن میان تحلیل و تبدیل «تفاوت» تاریخی به نوعی ویژگی مطلق، تاریخ را در برهههای خاص مطلوب و نمادین مطرح ساختند تا مگر تنوع جزئیت را با زبان عامفهم عینیت بیان کنند».
نخستین بخش این کتاب با عنوان «موضوع زیباییشناسی» در قالب پنج عنوان «بهره یکم: نیشی آمانه و معرفی زیباییشناسی در ژاپن»، «بهره دوم: تسوبواوچی شوءیوء و صدای مقاومت»، «بهره سوم: اوکاکورا کاکوزوء و ابطال مکتب هگلی»، «بهره چهارم: اوءنیشی هاجیمه و ایدهآلیسم، مسیحیت و شعر» و «بهره پنجم: تاکایاما چوگیوء و زیباییشناسی ملت»، بر واکنش زیباییشناسان ژاپنی در برابر واژگان غربی که به زبان ژاپني وارد شده پرداخته است.
به باور نویسنده این کتاب، زیباییشناسان ژاپنی ناگزیر بودهاند کلمههای تازه برای مفاهیمی مانند «زیبایی شناسی»، «ذهنیت»، «عینیت»، «حساسیت» و «تصور» وضع کنند تا مفاهیم بیگانه را برای دستاوردهای هنری محلی بهکار نبندند.
فصل دوم کتاب با عنوان «مقولههای زیباییشناختی» در قالب دو بخش با نامهای «بهره ششم: اوءنیشی یوشینوری و مقوله زیباییشناختی» و «بهره هفتم: ایجاد مقولههای زیباییشناختی» به مساله دشوار کاستن از جزئیت در پی جویی ساختار واحد «کلیتها»، «آواره» و «یوجوء» میپردازد.
«آواره» و «یوجوء» که کانون همه مباحث در هنرهای ادبی ژاپن است، در اصل از واژگان شعری ژاپن پیشامدرن است و در دوره مدرن که این واژگان را به ترتیب برای رساندن «روح» در دورههای تاریخی هیان و کاماکورا به کار بردند، بار زیباییشناسی یافت.
بخش سوم کتاب با عنوان «بیان شعری» و در قالب دو بهره، «بهره هشتم: فضای شعر: مکتب کیوتو و نیشیتانیکیجی» و «بهره نهم: ایما میچی تومونوبو و «کالونولوژی» او» حاوی نمونههایی از سخن دو فیلسوف برجسته ژاپنی در موضوع بیان محلی شعر و دشواری اظهار از راه واژگان فلسفی زبان اندیشه متافیزیکی غربی است.
بخش چهارم کتاب با عنوان «پستمدرنیسم و زیباییشناسی» است که در قالب دو بهره «بهره دهم: بازی آینهها و ساکابه مهگومی» و « بهره یازدهم: پیچیدگی زیباییشناسی و کاراتانی کوءجین» نیز به ذکر دیدگاههای این دو فلسفهدان و منتقد ادبی در مورد زیباییشناسی و پستمدرنیسم میپردازد.
مايكل مارا در بخشی از مقدمه مینويسد: «زیباییشناسان مقولات زیباییشناسی را برای کاستن از آشفتگیهایی در کار آوردند که به جزئیت بر حسب امر کلیت راه میدهد. مساله جدلالطرفینی و احکام ذوقی در کانون مباحث زیباییشناسی باقی ماند، و فنونی بنیادی در روشهای زیباییشناختی بار آورد و از آن میان تحلیل و تبدیل «تفاوت» تاریخی به نوعی ویژگی مطلق، تاریخ را در برهههای خاص مطلوب و نمادین مطرح ساختند تا مگر تنوع جزئیت را با زبان عامفهم عینیت بیان کنند».
- GenresJapanPhilosophyArt
410 pages
First published November 1, 1999
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
April 5, 2018
đọc vất vả với em quá nên em cho 4* he he mới đầu tưởng là nguyên một chuyên luận hóa ra là một cuốn tổng hợp các bài nghiên cứu. Từ mĩ học truyền thống tới mĩ học hiện đại, để thấy là văn hóa văn học và tâm hồn Nhật Bản vẫn giữ được cái nguyên bản đáng giá khi văn hóa phương Tây tràn sang Nhật Bản một cách ồ ạt. Nghe đồn bác Onishi Yoshiniri chuyên dạy mĩ học ở ĐH Tokyo có bài viết về aware nhưng kiếm không ra, hóa ra là bác nằm đầy đủ trong cuốn này.
Em muốn đọc lại lần 2 biết đâu em sẽ ngẫm ra nhiều chỗ em khó hiểu trong này.
Em muốn đọc lại lần 2 biết đâu em sẽ ngẫm ra nhiều chỗ em khó hiểu trong này.
Displaying 1 of 1 review