3.5*
งานดราม่า เล่าเรื่องผ่านสายตานายเอกแบบสรรพนามบุรุษที่ 1 แรกๆ อ่านไม่ค่อยลื่น แต่สักพักเริ่มชินก็ไม่เป็นปัญหาค่ะ มีแทรกประเด็นปรัชญาเป็นพักๆ เราไม่ค่อยอิน อ่านข้ามๆ ไป ก็ไม่กระทบเนื้อเรื่องอะไร
นายเอกอายุมากกว่าพระเอก 12 ปี เป็นอาจารย์สอนปรัชญาที่คิดว่าตัวเองควรยึดเหตุผลในการดำเนินชีวิตมากกว่าอารมณ์ มีปมในใจจากเหตุการณ์ในอดีต รวมถึงสภาพร่างกายในตอนนี้ที่เป็นอัมพาตครึ่งล่าง ห่างเหินกับครอบครัวตัวเอง พระเอกดูภายนอกคือเพียบพร้อม หล่อเท่ห์ บ้านรวย แต่ภายในคือเละเทะ พระเอกโตมาแบบไม่ปกติ ขาดความอบอุ่น แม่ไม่รัก พ่อเย็นชา โลกทั้งใบมีแต่พี่สาว พระเอกนายเอกเหมือนคนเหงาขาดความอบอุ่นมาเจอกัน แต่ด้วยความเป็นหมาเด็กที่ความบ้ากำเริบเป็นพักๆ ของพระเอก กว่าจะเข้าใจกันนายเอกก็สะบะสะบอมไปไม่น้อย
ถึงเนื้อหามันดูหนักหน่วงไปซะทุกเรื่อง ทั้งเรื่องรัก ทั้งเรื่องครอบครัวฝ่ายพระเอกและนายเอก แต่เราว่าเรื่องนี้ไม่ขมปี๋ขนาดนั้น ปมความรัก มีช็อตพระเอกเป็นหมาบ้า มีเจ็บมีเข้าใจผิด แต่อาจเพราะนายเอกบุคลิกเป็นผู้ใหญ่ กับไม่ได้จงใจเขียนให้บีบคั้น โทนเรื่องมันเลยไม่ได้ดราม่าจ๋าเสียน้ำตาเป็นปี๊ป (ไม่ถึงขนาดงานสุ่ยเชียนเฉิง) แต่ออกแนวหน่วงๆ เป็นระยะๆ เราสายดราม่าแอบคิดว่าจริงๆ มันน่าจะขยี้ได้มากกว่านี้อีก แถมคืนดีกันง่ายไปหน่อย
สรุปว่าสายดราม่าอ่านได้ค่ะ ถึงจะไม่ขนาดตราตรึงยกขึ้นหิ้ง แต่ก็ไม่เสียดายเงิน มีความโอเว่อร์เกินจริงไปบ้างในบ้างเรื่อง แต่รวมๆ ก็อ่านสนุก (แอบเสียดายอีกอย่างคือเราชอบเรื่องของพ่อพระเอกมาก น่าจะเขียนเป็นเล่มแยกไปเลย ใส่มาตอนพิเศษแบบนี้มันไปไม่สุด)