Het vierde, afsluitende deel in de meeslepende serie van Katarina Widholm Stockholm, 1955. De moderne stad is volop in ontwikkeling. Het is alweer vier jaar geleden dat Betty's echtgenoot Olof stierf en het is tijd voor een nieuwe toekomst voor haar en haar kinderen. De zorg voor Martina en Anders eist al haar aandacht op, en Betty beseft dat ze wel wat meer aan zichzelf mag gaan denken. Dan is daar Martin Fischer, met wie er al iets opbloeide toen Olof nog op sterven lag. Voorzichtig droomt ze weer van een nieuwe liefde. Durft ze haar schuldgevoelens over het verleden te parkeren en volledig haar eigen weg te kiezen? Breken er betere tijden aan voor Betty en haar gezin? Over de Zweedse lot-serie 'Mijn collega en ik zijn helemaal enthousiast. Onze Moederdagtip!' Isabelle van Remortel, Boekhandel van Remortel, Sluis 'Wat een prachtig boek om te lezen! Vanaf de eerste bladzijde word je in het verhaal getrokken.' Monique Kroese, Bruna Stadspoort Ede 'Katarina Widholm heeft haar hart en ziel gelegd in dit verhaal over jonge vrouwen in de jaren dertig. Het is zowel een waarheidsgetrouwe weergave van de geschiedenis als een hartverwarmend verhaal.' Ölandsbladet
Het ontroerende slot van de geliefde Betty-serie van Katarina Widholm. Stockholm, 1955. De stad bruist van verandering en vooruitgang, maar voor Betty staat de tijd nog even stil. Vier jaar zijn voorbij sinds het overlijden van haar man Olof, en hoewel ze haar leven opnieuw probeert op te bouwen, draait alles nog steeds om de zorg voor haar kinderen, Martina en Anders. Toch begint er iets te verschuiven. Voor het eerst in jaren voelt Betty weer ruimte om aan zichzelf te denken, aan wie ze is, en wat ze nog verlangt van het leven. Dan kruist Martin Fischer opnieuw haar pad. Hun band, ooit voorzichtig ontloken aan het ziekbed van Olof, laait langzaam weer op. Maar mag ze zich overgeven aan een nieuw begin, of blijft het verleden haar achtervolgen?Tussen schuld en verlangen, tussen herinnering en hoop, moet Betty de moed vinden om haar hart te volgen en te ontdekken dat het leven, zelfs na verlies, nog steeds warmte en liefde kan brengen. Een hartverwarmend en meeslepend slot vol emotie, kracht en nieuwe kansen.
Mijn ervaring: Wat een grandioze, knetterende en ontroerend mooie afsluiting van deze indrukwekkende vierdelige serie! Katarina Widholm weet opnieuw te betoveren met haar levendige, vlotte en sfeervolle schrijfstijl. Zonder enige moeite schetst ze het tijdsbeeld van 1955, en zowel Zweden als Venetië komen schitterend, beeldend en vol sfeer tot leven. Als lezer waan je je echt naast Betty op deze bijzondere plekken.
In dit vierde deel volgen we opnieuw het perspectief van Betty. Haar personage is in de loop van de serie uitgegroeid tot een van de meest gelaagde en levensechte figuren die je in hedendaagse literatuur kunt tegenkomen. Katarina Widholm weet haar ontwikkeling met veel finesse neer te zetten: van een jonge, zoekende vrouw tot een sterke, zelfstandige en daadkrachtige persoonlijkheid. Tegelijkertijd blijven Betty’s twijfels en emoties voelbaar, wat haar menselijkheid des te tastbaarder maakt. Ook de vertrouwde personages uit eerdere delen keren terug, waarbij Martin eindelijk weer een belangrijke rol krijgt. Het is mooi om te zien hoe Widholm ieder van hen tot leven wekt en hun levens subtiel verweeft met dat van Betty.
Het verhaal vangt aan enige tijd na het overlijden van Betty’s man Olof. Haar leven is verre van eenvoudig: zoon Andes worstelt met zijn plek in de wereld, dochter Martina verlangt naar vrijheid, en Betty zelf kampt met de uitdagingen van haar boekwinkel. Wanneer ze een brief ontvangt van Martin, haar vroegere liefde en Martina’s vader, waarin hij aanbiedt om Martina te helpen studeren in Venetië, krijgt haar leven een onverwachte wending.
Wat Betere tijden zo sterk maakt, is de manier waarop Katarina Widholm verschillende lijnen en emoties moeiteloos met elkaar verweeft. De gebeurtenissen vloeien natuurlijk in elkaar over en zorgen voor een verhaal dat je diep raakt. Het is aangrijpend, ontroerend en soms ronduit hartverscheurend, maar altijd meeslepend. Naarmate het boek vordert, hoop je intens dat Betty eindelijk haar geluk zal vinden. En dan weet Katarina Widholm met de ontknoping niet alleen de titel volledig recht te doen, maar ook de hele serie op grandioze wijze af te sluiten.
Betere tijden is een prachtig, meeslepend en emotioneel laatste deel van een onvergetelijke reeks. Katarina Widholm levert opnieuw een levendig, beeldend en aangrijpend verhaal, dat je meeneemt van Zweden naar het betoverende Venetië. Een indrukwekkende finale vol wendingen, emoties en hoop en een waardig afscheid van Betty, die nog lang in je gedachten zal blijven.
Wat een mooi einde van deze reeks met weer een prachtige cover! :) Dat alleen al nodigde mij uit om de reeks te gaan lezen. :) Ik heb ook nu enorm genoten van dit deel. Leuk om weer even ondergedompeld te worden in Betty haar leven. :) Ik heb haar in mijn hart gesloten. :) Katarina Widholm laat ook in dit deel zien dat hoofdpersonage Betty een doodnormale vrouw is die fouten maakt en ook leert uit haar fouten. :) Ik had het wel moeilijk met het feit dat ze zichzelf zo straft na de dood van haar echtgenoot en mijn hart brak in haar plaats. :( Maar wat mooi weer om te lezen dat ze toch haar geluk gevonden heeft!! :) Daar heb ik een heel boek op gewacht. :) Ik vond het echt ontroerend en ik gun haar volledig!! :) Ik leefde zo met haar mee, zowel met alle positieve dingen als de tegenslagen. :) Ook in dit deel heeft Katarina weer prachtige details omschreven in haar verhaal waardoor ik mij als lezer waande in Betty haar wereld. Ik bleef het hele boek door geboeid verder lezen. Je merkt echt dat Katarina heel veel werk in haar boeken gestoken heeft en ze kan zo mooi schrijven. :) Ik vind het dan ook geweldig dat ze Betty op avontuur laat gaan naar Venetië. :) Ik werd aangenaam verrast dat Venetië uitgebreid aan bod kwam. Zowel met de leuke toeristische plaatsen, als de arme buurten waar de bewoners in schrijnende toestanden leven. In dit deel had ik het alleen wel een beetje moeilijk met bepaalde hoofdstukken. Ik merkte dat er regelmatig in een soort van dagboekvorm geschreven werd, wat mij ietsje minder aansprak. Dat viel mij in de vorige 3 delen niet op. Maar toch is dit geen domper op het verhaal en kan ik het aanraden aan iedereen die houdt van historische romans! :)