What do you think?
Rate this book
Czarne lato. Opowieść o walce z epidemią ospy we Wrocławiu
Upalny czerwiec 1963 roku. Słońce rozlewa się po wrocławskich ulicach. Mieszkańcy zaczynają snuć wakacyjne plany, a kąpieliska już za chwilę będą pełne plażowiczów.
I tylko sygnały karetek słychać jakby częściej niż zazwyczaj…
Gdy Wrocław znienacka staje się ogniskiem czarnej ospy, życie doktor Alicji Surowiec w jednej chwili wkracza na nowy tor. Jako świeżo mianowana szefowa szpitala epidemicznego musi zrobić wszystko, co w jej mocy, by opanować rozprzestrzenianie się choroby.
Walka z zarazą w odizolowanym mieście okazuje się jednak bardziej nieobliczalna, niż ktokolwiek mógł przypuszczać. Gdy śmiercionośny wirus zbiera żniwo, życie uparcie przynosi coraz więcej niespodzianek.
Czy w tak trudnym czasie można jeszcze myśleć o miłości?
Opowieść inspirowana prawdziwą historią bohaterskich kobiet walczących z epidemią czarnej ospy we Wrocławiu w 1963 roku.
I tylko sygnały karetek słychać jakby częściej niż zazwyczaj…
Gdy Wrocław znienacka staje się ogniskiem czarnej ospy, życie doktor Alicji Surowiec w jednej chwili wkracza na nowy tor. Jako świeżo mianowana szefowa szpitala epidemicznego musi zrobić wszystko, co w jej mocy, by opanować rozprzestrzenianie się choroby.
Walka z zarazą w odizolowanym mieście okazuje się jednak bardziej nieobliczalna, niż ktokolwiek mógł przypuszczać. Gdy śmiercionośny wirus zbiera żniwo, życie uparcie przynosi coraz więcej niespodzianek.
Czy w tak trudnym czasie można jeszcze myśleć o miłości?
Opowieść inspirowana prawdziwą historią bohaterskich kobiet walczących z epidemią czarnej ospy we Wrocławiu w 1963 roku.
352 pages, Paperback
First published May 7, 2025
2 people are currently reading
47 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 13 of 13 reviews
May 18, 2025
„Czarne lato” autorstwa Katarzyny Drogi to powieść inspirowana prawdziwą historią bohaterskich kobiet walczących z epidemią czarnej ospy we Wrocławiu w 1963 roku. Jako miłośniczka powieści opartych na faktach, z radością sięgnęłam po tę książkę, zwłaszcza że porusza ona trudny temat, który zawsze mnie fascynował.
Upalny czerwiec 1963 roku na zawsze zapisze się w historii Wrocławia.
Życie w mieście, choć z pozoru toczy się normalnym torem, skrywa mroczne tajemnice. Jak co roku, słońce zalewa wrocławskie ulice, a ludzie snują plany na wakacje, nie zdając sobie sprawy, że pod przykrywką codziennych spraw rozprzestrzenia się śmiertelna choroba – czarna ospa.
Życie świeżo mianowanej szefowej szpitala epidemiologicznego, doktor Anny Surowiec, nagle zmienia się w nieprzewidywalną walkę o zdrowie i życie pacjentów. Kobieta musi zrobić wszystko, by opanować rozprzestrzenianie się choroby.
„Czarne lato” to opowieść, która miała miejsce latem 1963 roku we Wrocławiu, w czasach chaosu i niepewności. Społeczeństwo staje do walki z groźnym zagrożeniem – czarną ospą. Autorka z mistrzowską precyzją splata fikcję literacką z rzeczywistością, tworząc wielowymiarową narrację o odwadze, determinacji, nadziei i miłości.
Katarzyna Droga w swojej najnowszej powieści z niezwykłą wrażliwością, ale również w sposób dosadny, odmalowała klimat lat 60. ubiegłego wieku i oddała emocje i sytuacje, w jakich znaleźli się bohaterowie powieści. „Czarne lato” to powieść napisana z rozmachem, w której nie brakuje emocji. To historia nie tylko o epidemii, ale przede wszystkim o kobietach, które walczą o zdrowie i życie innych. Ta opowieść wciąga od pierwszych stron, a kolejne wydarzenia tylko potęgują ciekawość, sprawiając, że trudno oderwać się od lektury. Autorka posługuje się lekkim i przyjemnym stylem, co sprawia, że mimo trudnego tematu, książkę dosłownie pochłonęłam. Wielobarwne postaci, intrygujący wątek przedstawiony w realistyczny sposób oraz odrobina humoru, która wprowadza szczyptę uśmiechu w obliczu strachu i niepokoju, składają się na genialną opowieść, obok której nie można przejść obojętnie.
„Czarne lato” to niezwykła historia o poświęceniu, odwadze, strachu, nadziei i miłości. To opowieść o ludziach, którzy stają do walki nie tylko z epidemią, ale także z własnymi słabościami i lękiem o siebie oraz swoich bliskich. Jestem pod wrażeniem nie tylko fabuły, ale przede wszystkim niesamowitego talentu pisarskiego autorki. Plastyczne obrazy ukazujące życie we Wrocławiu w obliczu śmiertelnego zagrożenia sprawiają, że nie trudno jest sobie wyobrazić opisywane przez nią sytuacje.
„Czarne lato” to książka wyjątkowa pod każdym względem. To nie tylko opowieść historyczna, w której Katarzyna Droga przywołuje wydarzenia z 1963 roku, ale przede wszystkim hołd złożony ludziom, którzy w obliczu epidemii potrafili zachować człowieczeństwo. Z całego serca polecam ten tytuł Waszej uwadze.
Upalny czerwiec 1963 roku na zawsze zapisze się w historii Wrocławia.
Życie w mieście, choć z pozoru toczy się normalnym torem, skrywa mroczne tajemnice. Jak co roku, słońce zalewa wrocławskie ulice, a ludzie snują plany na wakacje, nie zdając sobie sprawy, że pod przykrywką codziennych spraw rozprzestrzenia się śmiertelna choroba – czarna ospa.
Życie świeżo mianowanej szefowej szpitala epidemiologicznego, doktor Anny Surowiec, nagle zmienia się w nieprzewidywalną walkę o zdrowie i życie pacjentów. Kobieta musi zrobić wszystko, by opanować rozprzestrzenianie się choroby.
„Czarne lato” to opowieść, która miała miejsce latem 1963 roku we Wrocławiu, w czasach chaosu i niepewności. Społeczeństwo staje do walki z groźnym zagrożeniem – czarną ospą. Autorka z mistrzowską precyzją splata fikcję literacką z rzeczywistością, tworząc wielowymiarową narrację o odwadze, determinacji, nadziei i miłości.
Katarzyna Droga w swojej najnowszej powieści z niezwykłą wrażliwością, ale również w sposób dosadny, odmalowała klimat lat 60. ubiegłego wieku i oddała emocje i sytuacje, w jakich znaleźli się bohaterowie powieści. „Czarne lato” to powieść napisana z rozmachem, w której nie brakuje emocji. To historia nie tylko o epidemii, ale przede wszystkim o kobietach, które walczą o zdrowie i życie innych. Ta opowieść wciąga od pierwszych stron, a kolejne wydarzenia tylko potęgują ciekawość, sprawiając, że trudno oderwać się od lektury. Autorka posługuje się lekkim i przyjemnym stylem, co sprawia, że mimo trudnego tematu, książkę dosłownie pochłonęłam. Wielobarwne postaci, intrygujący wątek przedstawiony w realistyczny sposób oraz odrobina humoru, która wprowadza szczyptę uśmiechu w obliczu strachu i niepokoju, składają się na genialną opowieść, obok której nie można przejść obojętnie.
„Czarne lato” to niezwykła historia o poświęceniu, odwadze, strachu, nadziei i miłości. To opowieść o ludziach, którzy stają do walki nie tylko z epidemią, ale także z własnymi słabościami i lękiem o siebie oraz swoich bliskich. Jestem pod wrażeniem nie tylko fabuły, ale przede wszystkim niesamowitego talentu pisarskiego autorki. Plastyczne obrazy ukazujące życie we Wrocławiu w obliczu śmiertelnego zagrożenia sprawiają, że nie trudno jest sobie wyobrazić opisywane przez nią sytuacje.
„Czarne lato” to książka wyjątkowa pod każdym względem. To nie tylko opowieść historyczna, w której Katarzyna Droga przywołuje wydarzenia z 1963 roku, ale przede wszystkim hołd złożony ludziom, którzy w obliczu epidemii potrafili zachować człowieczeństwo. Z całego serca polecam ten tytuł Waszej uwadze.
September 7, 2025
Zbyt duże oczekiwania vs całkiem średnia książka.
Szkoda.
Szkoda.
June 22, 2025
Lato 1963 roku, Wrocław ogarnia epidemia czarnej ospy. Ostatnia w Polsce i jedna z ostatnich Euripie epidemi tej choroby.
Chorobę do Wrocławia przywlókł z Indii oficer Służby Bezpieczeństwa. Stan epidemii ogłoszono 17 lipca, a odwołano 19 września. WHO przewidywała, że epidemia potrwa dwa lata i pochłonie 200 ofiar. Na szczęście znacząco pomyliła się w swoich przewidywaniach.
O tych wydarzeniach opowiada Katarzyna Droga wciela swojej najnowszej powieści "Czarne lato".
Główna bohaterka, doktor Alicja Surowiec, jako nowa szefowa szpitala epidemiologicznego, staje w obliczu dramatycznej sytuacji i musi opanować rozprzestrzenianie się wirusa.
Autorka buduje opowieść na tle rzeczywistych wydarzeń – wśród postaci są realne osoby jak Alicja Surowiec, Tadeusz Hawling, Danuta Oleksin, Andrzej Ochlewski oraz Stefan Zawada.
Katarzyna Droga opiera narrację na dokumentach, relacjach świadków tamtych wydarzeń i dostępnych źródłach, co nadaje książce autentycyzm i wiarygodność, a przy tym nie ma sie poczucia, że czyta się dokument o tamtych wydarzebiach, a najlepszą powieść sensacyjną.
"Czarne lato" to nie tylko opowieść o epidemii, ale przede wszystkim o ludziach – lekarzach, pielęgniarkach i mieszkańcach Wrocławia. Autorka umiejętnie splata motyw miłości i śmierci, tworząc historię o poświęceniu, heroizmie i moralnych dylematach.
Siłą powieści są jej bohaterki – silne kobiety stające w obliczu zagrożenia. Ich decyzje, relacje międzyludzkie i towarzyszące im emocje (współczucie, strach, nadzieja) stanowią trzon narracyjny.
Autorka z wyczuciem i dbałością o szczegół prowadzi narrację. Ten styl oraz umiar w opisie dramatycznych scen sprawiają, że książkę czyta się niemal na wdechu, chociaż początek nie należy do najlżejszych przez ilość pojawiających sie bohaterów. Ale zadna z wymienionych postaci nie mogłaby być pominięta dla ważności tej historii.
"Czarne lato" to powieść, która balansuje między literaturą obyczajową i historyczną subtelnie podkreślając analogie z pandemią COVID‑19 – od odosobnienia, strachu, po heroizm i systemowe zmagania.
„Czarne lato” Katarzyny Drogi to poruszająca powieść osadzona w realiach historycznych epidemii czarnej ospy we Wrocławiu lat 60 XX wieku. To opowieść o miłości, śmierci, odwadze i lojalności – a także o tym, jak zwykłe życie potrafi przejść w stan nadzwyczajny. Mocno oddziałuje emocjonalnie i zachęca do refleksji nad siłą wspólnoty medycznej, dylematami moralnymi i społecznymi skutkami kryzysu zdrowotnego.
Jeśli cenicie literaturę historyczno‑obyczajową z silnymi kobiecymi portretami i wciągającą narracją – warto dać się porwać „Czarnemu latu”.
Chorobę do Wrocławia przywlókł z Indii oficer Służby Bezpieczeństwa. Stan epidemii ogłoszono 17 lipca, a odwołano 19 września. WHO przewidywała, że epidemia potrwa dwa lata i pochłonie 200 ofiar. Na szczęście znacząco pomyliła się w swoich przewidywaniach.
O tych wydarzeniach opowiada Katarzyna Droga wciela swojej najnowszej powieści "Czarne lato".
Główna bohaterka, doktor Alicja Surowiec, jako nowa szefowa szpitala epidemiologicznego, staje w obliczu dramatycznej sytuacji i musi opanować rozprzestrzenianie się wirusa.
Autorka buduje opowieść na tle rzeczywistych wydarzeń – wśród postaci są realne osoby jak Alicja Surowiec, Tadeusz Hawling, Danuta Oleksin, Andrzej Ochlewski oraz Stefan Zawada.
Katarzyna Droga opiera narrację na dokumentach, relacjach świadków tamtych wydarzeń i dostępnych źródłach, co nadaje książce autentycyzm i wiarygodność, a przy tym nie ma sie poczucia, że czyta się dokument o tamtych wydarzebiach, a najlepszą powieść sensacyjną.
"Czarne lato" to nie tylko opowieść o epidemii, ale przede wszystkim o ludziach – lekarzach, pielęgniarkach i mieszkańcach Wrocławia. Autorka umiejętnie splata motyw miłości i śmierci, tworząc historię o poświęceniu, heroizmie i moralnych dylematach.
Siłą powieści są jej bohaterki – silne kobiety stające w obliczu zagrożenia. Ich decyzje, relacje międzyludzkie i towarzyszące im emocje (współczucie, strach, nadzieja) stanowią trzon narracyjny.
Autorka z wyczuciem i dbałością o szczegół prowadzi narrację. Ten styl oraz umiar w opisie dramatycznych scen sprawiają, że książkę czyta się niemal na wdechu, chociaż początek nie należy do najlżejszych przez ilość pojawiających sie bohaterów. Ale zadna z wymienionych postaci nie mogłaby być pominięta dla ważności tej historii.
"Czarne lato" to powieść, która balansuje między literaturą obyczajową i historyczną subtelnie podkreślając analogie z pandemią COVID‑19 – od odosobnienia, strachu, po heroizm i systemowe zmagania.
„Czarne lato” Katarzyny Drogi to poruszająca powieść osadzona w realiach historycznych epidemii czarnej ospy we Wrocławiu lat 60 XX wieku. To opowieść o miłości, śmierci, odwadze i lojalności – a także o tym, jak zwykłe życie potrafi przejść w stan nadzwyczajny. Mocno oddziałuje emocjonalnie i zachęca do refleksji nad siłą wspólnoty medycznej, dylematami moralnymi i społecznymi skutkami kryzysu zdrowotnego.
Jeśli cenicie literaturę historyczno‑obyczajową z silnymi kobiecymi portretami i wciągającą narracją – warto dać się porwać „Czarnemu latu”.
July 19, 2025
„Czarne lato” Katarzyny Drogi to historia o epidemii ospy prawdziwej która nawiedziła Wrocław w 1963 roku. Temat zarazy nie jest nam obcy, a dzięki tej książce możemy w pewien sposób porównać nasze reakcje i działania służb z tymi z lat 60-tych XX wieku. Ówczesny ustrój polityczny dbał o dobry wizerunek państwa i władzy, niemożliwe więc było, aby z powodu jakiejś choroby nie odbyły się obchody z okazji 22 lipca czy mistrzostwa w koszykówce.
Dziś dzięki technice i szeroko rozwiniętej komunikacji wiadomości rozchodzą się w tempie błyskawicy. Kiedyś nie każdy miał telefon, informacje pozyskiwane były z gazet lub obwieszczeń, a najszybszym przekaźnikiem była poczta pantoflowa. Pojęcie higieny miało też zupełnie inne znaczenie jak dzisiaj, był też ograniczony dostęp do środków dezynfekujących, a nawet gumowych rękawiczek. To tylko kilka różnic między kiedyś a dziś, które zaobserwujecie podczas lektury „Czarnego lata”.
Katarzyna Droga w swej książce przeniosła nas na ulice Wrocławia z lat 60-tych oddając, według mnie, dość realnie ówczesne życie. Mieszkańcy miasta cieszą się latem, planują wyjazdy, przyjmują gości, przeżywają zwykłą codzienność. Aż tu nagle coś zaczyna się dziać, szpitale zostają zamknięte lub przekształcone na zakaźnie, powstaje izolatorium, lekarze są ściągani z urlopów, pojawia się nakaz szczepień.
„Czarne lato” to historia w której poznamy życie zwykłych ludzi w obliczu epidemii, ale też lekarzy, którzy mając niewiele możliwości musieli zawalczyć o zahamowanie rozwijania się choroby. Część bohaterów których poznajemy jest autentyczna lub inspirowana prawdziwymi postaciami. Nawet wśród bohaterów znalazł się pies.
Książka napisana jest lekkim językiem, co pozwala nam dość szybko przyswoić sobie całą historię. Jest to też książka wywołująca w czytelniku różne emocje, mając w pamięci to co sami nie dawno przeżywaliśmy czujemy zarówno strach i nadzieję. Wiemy jednak, że w trakcie trwania zarazy nikt nie wie czy i kiedy uda się ją pokonać, tak samo lekarze z Wrocławia musieli codziennie wykrzesać z siebie choć odrobinę siły, aby walczyć o życie i zdrowie mieszkańców.
Jeżeli lubicie książki które są powrotem do przeszłości, opowiadają historie którym daleko do lekkich i przyjemnych to „Czarne lato” jest dla Was. Katarzyna Droga bardzo dobrze przedstawiła tą rzeczywistość dzięki czemu bardzo łatwo przenieśliśmy się do tamtych czasów i wydarzeń.
Dziś dzięki technice i szeroko rozwiniętej komunikacji wiadomości rozchodzą się w tempie błyskawicy. Kiedyś nie każdy miał telefon, informacje pozyskiwane były z gazet lub obwieszczeń, a najszybszym przekaźnikiem była poczta pantoflowa. Pojęcie higieny miało też zupełnie inne znaczenie jak dzisiaj, był też ograniczony dostęp do środków dezynfekujących, a nawet gumowych rękawiczek. To tylko kilka różnic między kiedyś a dziś, które zaobserwujecie podczas lektury „Czarnego lata”.
Katarzyna Droga w swej książce przeniosła nas na ulice Wrocławia z lat 60-tych oddając, według mnie, dość realnie ówczesne życie. Mieszkańcy miasta cieszą się latem, planują wyjazdy, przyjmują gości, przeżywają zwykłą codzienność. Aż tu nagle coś zaczyna się dziać, szpitale zostają zamknięte lub przekształcone na zakaźnie, powstaje izolatorium, lekarze są ściągani z urlopów, pojawia się nakaz szczepień.
„Czarne lato” to historia w której poznamy życie zwykłych ludzi w obliczu epidemii, ale też lekarzy, którzy mając niewiele możliwości musieli zawalczyć o zahamowanie rozwijania się choroby. Część bohaterów których poznajemy jest autentyczna lub inspirowana prawdziwymi postaciami. Nawet wśród bohaterów znalazł się pies.
Książka napisana jest lekkim językiem, co pozwala nam dość szybko przyswoić sobie całą historię. Jest to też książka wywołująca w czytelniku różne emocje, mając w pamięci to co sami nie dawno przeżywaliśmy czujemy zarówno strach i nadzieję. Wiemy jednak, że w trakcie trwania zarazy nikt nie wie czy i kiedy uda się ją pokonać, tak samo lekarze z Wrocławia musieli codziennie wykrzesać z siebie choć odrobinę siły, aby walczyć o życie i zdrowie mieszkańców.
Jeżeli lubicie książki które są powrotem do przeszłości, opowiadają historie którym daleko do lekkich i przyjemnych to „Czarne lato” jest dla Was. Katarzyna Droga bardzo dobrze przedstawiła tą rzeczywistość dzięki czemu bardzo łatwo przenieśliśmy się do tamtych czasów i wydarzeń.
May 21, 2025
🖤 ”𝓒𝔃𝓪𝓻𝓷𝓮 𝓵𝓪𝓽𝓸” 𝓚𝓪𝓽𝓪𝓻𝔃𝔂𝓷𝓪 𝓓𝓻𝓸𝓰𝓪
•• Opowieść inspirowana prawdziwą historią bohaterskich kobiet walczących z epidemią czarnej ospy we Wrocławiu w 1963 roku. ••
▪️𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪️
Wiedziałam, że powieść Katarzyny Drogi będzie bardzo ciężką i absorbującą lekturą, bowiem historia oparta jest na prawdziwych faktach i muszę przyznać, że byłam całkowicie przygotowana na ładunek emocjonalny, jaki ta książka miała mi zapewnić. Jak pewnie możecie się domyślać ciężka tematyka tej książki w całości przekłada się na panującą w niej atmosferę, a ta totalnie mnie wciągnęła w swe sidła.
🖤 „Czarne lato” opowiada nam historię, która rozpoczęła się w 1963 roku w czerwcu. We Wrocławiu wybuchła epidemia ospy. Mieszkańcy nie zdawali sobie sprawy z zagrożenia, jakie do nich napłynęło. Każdy z nich cieszył się wizją wakacji i beztroskiego lenistwa na świeżym powietrzu. Dopiero widok napływających karetek sprawił, że w mieście zapanował chaos i każdy mieszaniec zaczął bać o własne życie. Alicja Surowiec - lekarz, który wkracza w wir akcji i jako szefowa szpitala staje na czele i próbuje zmierzyć się z epidemią, a przede wszystkim chce nieść pomoc innym ludziom. To ona napędza całą historię, kieruje fabularną akcja, zmuszona do podejmowania naprawdę ciężkich decyzji nie waha się ani chwili, jeśli wie, że ta decyzja może uratować komuś życie. Jej determinacja i heroizm były godne podziwu!
Książki oparte na prawdziwych wydarzeniach zawsze uderzają mocniej w serce czytelnika, bowiem przez całą lekturę towarzyszy nam myśl, że to co czytamy wydarzyło się naprawdę. Że ci ludzie doświadczyli tego na własnej skórze. Książka „Czarne lato” to nie tylko opowieść o epidemii, która wniosła chaos w życiu mieszkańców Wrocławia, ale o ludziach, a przede wszystkim o kobietach, które bez względu na zagrożenie, niosły innym pomoc. Pełna nadziei, strachu, ale i miłości opowieść, którą po prostu trzeba poznać.
Cała gamma uczuć jaka zostaje tutaj zaprezentowana skłania czytelnika do refleksji i co więcej, zmusza go do odnalezienia tego, co w życiu jest najważniejsze… Piękna, wzruszająca, dająca do myślenia powieść. Bardzo polecam! ❤️ To tego typu książka, która zostaje z czytelnikiem na dłużej. ❤️
•• Opowieść inspirowana prawdziwą historią bohaterskich kobiet walczących z epidemią czarnej ospy we Wrocławiu w 1963 roku. ••
▪️𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪️
Wiedziałam, że powieść Katarzyny Drogi będzie bardzo ciężką i absorbującą lekturą, bowiem historia oparta jest na prawdziwych faktach i muszę przyznać, że byłam całkowicie przygotowana na ładunek emocjonalny, jaki ta książka miała mi zapewnić. Jak pewnie możecie się domyślać ciężka tematyka tej książki w całości przekłada się na panującą w niej atmosferę, a ta totalnie mnie wciągnęła w swe sidła.
🖤 „Czarne lato” opowiada nam historię, która rozpoczęła się w 1963 roku w czerwcu. We Wrocławiu wybuchła epidemia ospy. Mieszkańcy nie zdawali sobie sprawy z zagrożenia, jakie do nich napłynęło. Każdy z nich cieszył się wizją wakacji i beztroskiego lenistwa na świeżym powietrzu. Dopiero widok napływających karetek sprawił, że w mieście zapanował chaos i każdy mieszaniec zaczął bać o własne życie. Alicja Surowiec - lekarz, który wkracza w wir akcji i jako szefowa szpitala staje na czele i próbuje zmierzyć się z epidemią, a przede wszystkim chce nieść pomoc innym ludziom. To ona napędza całą historię, kieruje fabularną akcja, zmuszona do podejmowania naprawdę ciężkich decyzji nie waha się ani chwili, jeśli wie, że ta decyzja może uratować komuś życie. Jej determinacja i heroizm były godne podziwu!
Książki oparte na prawdziwych wydarzeniach zawsze uderzają mocniej w serce czytelnika, bowiem przez całą lekturę towarzyszy nam myśl, że to co czytamy wydarzyło się naprawdę. Że ci ludzie doświadczyli tego na własnej skórze. Książka „Czarne lato” to nie tylko opowieść o epidemii, która wniosła chaos w życiu mieszkańców Wrocławia, ale o ludziach, a przede wszystkim o kobietach, które bez względu na zagrożenie, niosły innym pomoc. Pełna nadziei, strachu, ale i miłości opowieść, którą po prostu trzeba poznać.
Cała gamma uczuć jaka zostaje tutaj zaprezentowana skłania czytelnika do refleksji i co więcej, zmusza go do odnalezienia tego, co w życiu jest najważniejsze… Piękna, wzruszająca, dająca do myślenia powieść. Bardzo polecam! ❤️ To tego typu książka, która zostaje z czytelnikiem na dłużej. ❤️
June 20, 2025
„Skoro umrzeć można jutro, to kochać trzeba dziś”
Wrocław, 1963 rok. Życie toczy się z pozoru spokojnie, jednak pod przykrywką upalnego lata rozprzestrzenia się groźna choroba - ospa. Rządzący krajem pomimo zwiększającego się zagrożenia starają się ukryć przed ludźmi to, co się dzieje i zamydlić im oczy szerząc propagandę. Najważniejsze jest bowiem dla nich obchodzenie z należytą godnością zaplanowanych wydarzeń sportowych i narodowych…
Świat w obliczu zagrożenia, na które nie ma wpływu zmienia się nie do poznania.
Ludzie zaczynają patrzeć na niektóre sprawy odmiennie i robić rzeczy, które podświadomie są tym czego naprawdę pragną.
Jakże wiele podobieństw możemy zauważyć czytając historię sprzed przeszło 60 lat, z wydarzeniami, które miały miejsce zaledwie kilka lat temu. Epidemie groźnych chorób nie są obce naszym czasom i dużo lepiej niż inni jesteśmy w stanie zrozumieć, co czuli i przeżywali mieszkańcy Wrocławia w 1963 roku. Strach, ból, osamotnienie i strata. Walka wojowników, którzy byli na pierwszym froncie, a mianowicie lekarzy, jest godna podziwu i napawa dumą. Największe rozdrażnienie powoduje podejście władz w obliczu tego, co groziło ludziom, których powinni chronić i za wszelką cenę przestrzec przed zagrożeniem. Daje to do myślenia w obliczu wszystkiego, z czym mieliśmy okazję się spotkać stosunkowo niedawno.
Katarzyna Droga w sposób delikatny a zarazem dosadny przedstawiła rzeczywistość lat 60 w obliczu rozprzestrzeniającej się choroby, dając wskazówki, że nie zawsze wszystko co widzimy i słyszymy może być prawdą. Polecam z czystym sumieniem.
Wrocław, 1963 rok. Życie toczy się z pozoru spokojnie, jednak pod przykrywką upalnego lata rozprzestrzenia się groźna choroba - ospa. Rządzący krajem pomimo zwiększającego się zagrożenia starają się ukryć przed ludźmi to, co się dzieje i zamydlić im oczy szerząc propagandę. Najważniejsze jest bowiem dla nich obchodzenie z należytą godnością zaplanowanych wydarzeń sportowych i narodowych…
Świat w obliczu zagrożenia, na które nie ma wpływu zmienia się nie do poznania.
Ludzie zaczynają patrzeć na niektóre sprawy odmiennie i robić rzeczy, które podświadomie są tym czego naprawdę pragną.
Jakże wiele podobieństw możemy zauważyć czytając historię sprzed przeszło 60 lat, z wydarzeniami, które miały miejsce zaledwie kilka lat temu. Epidemie groźnych chorób nie są obce naszym czasom i dużo lepiej niż inni jesteśmy w stanie zrozumieć, co czuli i przeżywali mieszkańcy Wrocławia w 1963 roku. Strach, ból, osamotnienie i strata. Walka wojowników, którzy byli na pierwszym froncie, a mianowicie lekarzy, jest godna podziwu i napawa dumą. Największe rozdrażnienie powoduje podejście władz w obliczu tego, co groziło ludziom, których powinni chronić i za wszelką cenę przestrzec przed zagrożeniem. Daje to do myślenia w obliczu wszystkiego, z czym mieliśmy okazję się spotkać stosunkowo niedawno.
Katarzyna Droga w sposób delikatny a zarazem dosadny przedstawiła rzeczywistość lat 60 w obliczu rozprzestrzeniającej się choroby, dając wskazówki, że nie zawsze wszystko co widzimy i słyszymy może być prawdą. Polecam z czystym sumieniem.
August 5, 2025
Z jakim jednym słowem kojarzy Wam się lockdown?
Upalne dni, dziecięce okrzyki, leniwa codzienność. Wszystko zatrzymane w kadrze, zanim opadnie kurtyna. Czarna ospa, która przerwała letnią sielankę i zmieniła miasto w duszny labirynt strachu. Autorka oddaje głos tym, których historia zwykle przemilczała. Lekarzom, pacjentom czy zwykłym mieszkańcom. Historia, gdzie kontrola informacji była ważniejsza niż ludzkie życie, a wirus jest lustrem systemu.
Opowieść z potu i łez, ze zmęczonych dłoni sanitariuszek i nieprzespanych nocy lekarzy. Autorka umiejętnie balansuje na granicy między chłodną relacją a emocjonalnym zaangażowaniem. Izolatorium w pałacu w Szczodrem, lekarze na pierwszej linii frontu, a wokół nich chaos, cenzura i milczenie władz.
Nie jest to książka tylko o chorobie. To opowieść o mechanizmach władzy i społeczeństwa. O tym, jak ludzie rozpadają się i jednocześnie sklejają w kryzysie. Autorka w mistrzowski sposób pokazuje tę grę napięć. Jak cienka jest granica między porządkiem a paniką, jak szybko znikają iluzje cywilizacji, gdy na horyzoncie pojawia się śmierć.
Nie sposób czytać tej książki bez emocji. Wszystko, co wydaje się odległe i przestarzałe, boli jak nasze własne wspomnienia. Zamknięte miasto, brak informacji, strach przed drugim człowiekiem. Historia, która zostaje pod skórą. Opowieść o ludzkiej odwadze, ale także słabościach. Przypomina, że czasem największe dramaty nie dzieją się na froncie wojennym, ale w ciszy. Za zamkniętymi drzwiami szpitali.
Upalne dni, dziecięce okrzyki, leniwa codzienność. Wszystko zatrzymane w kadrze, zanim opadnie kurtyna. Czarna ospa, która przerwała letnią sielankę i zmieniła miasto w duszny labirynt strachu. Autorka oddaje głos tym, których historia zwykle przemilczała. Lekarzom, pacjentom czy zwykłym mieszkańcom. Historia, gdzie kontrola informacji była ważniejsza niż ludzkie życie, a wirus jest lustrem systemu.
Opowieść z potu i łez, ze zmęczonych dłoni sanitariuszek i nieprzespanych nocy lekarzy. Autorka umiejętnie balansuje na granicy między chłodną relacją a emocjonalnym zaangażowaniem. Izolatorium w pałacu w Szczodrem, lekarze na pierwszej linii frontu, a wokół nich chaos, cenzura i milczenie władz.
Nie jest to książka tylko o chorobie. To opowieść o mechanizmach władzy i społeczeństwa. O tym, jak ludzie rozpadają się i jednocześnie sklejają w kryzysie. Autorka w mistrzowski sposób pokazuje tę grę napięć. Jak cienka jest granica między porządkiem a paniką, jak szybko znikają iluzje cywilizacji, gdy na horyzoncie pojawia się śmierć.
Nie sposób czytać tej książki bez emocji. Wszystko, co wydaje się odległe i przestarzałe, boli jak nasze własne wspomnienia. Zamknięte miasto, brak informacji, strach przed drugim człowiekiem. Historia, która zostaje pod skórą. Opowieść o ludzkiej odwadze, ale także słabościach. Przypomina, że czasem największe dramaty nie dzieją się na froncie wojennym, ale w ciszy. Za zamkniętymi drzwiami szpitali.
August 5, 2025
lonia_books
05.08.2025
9 / 10
Na półkach: Przeczytane
Wrocław, lato 1963 roku. Słońce, wakacje, śmiech dzieci na podwórkach. A potem – nagle – wirus. Cisza. Strach. Kordon. Ospę czarną, prawdziwy relikt przeszłości, ktoś przywozi z podróży, nieświadomie rozpoczynając dramat, który sparaliżuje całe miasto.
To nie thriller medyczny. To prawdziwa historia. Z ciała i kości. Z potu, łez i gorączki. Z miłości i śmierci. Katarzyna Droga snuje opowieść opartą na faktach, a jednak momentami trudno uwierzyć, że to wszystko wydarzyło się naprawdę – tu, w Polsce, niespełna 60 lat temu.
Bohaterką książki jest lekarka Alicja Surowiec, która jako jedna z pierwszych rozpoznaje zagrożenie i staje do walki z epidemią. Ale nie jest jedyna – poznajemy też sanitariuszki, żołnierzy, urzędników, zwykłych mieszkańców – i każdy z nich wnosi coś ważnego do tej mozaiki emocji. Miłość, panika, niepewność. Tęsknota za normalnością.
Autorka łączy dokumentalną precyzję z literackim wyczuciem. Opisuje medyczne szczegóły (czasem bardzo obrazowo!), ale robi to z taką empatią, że nie sposób się oderwać. To opowieść o człowieczeństwie w czasie próby – i o tym, jak szybko cienka warstwa „cywilizacji” zaczyna pękać, gdy świat staje w obliczu zagrożenia.
Dla mnie to była historia, która zostaje pod skórą.
Trudna, prawdziwa, emocjonalna. A przy tym ważna.
„Ludzie przestali się dotykać. Bali się siebie nawzajem.” – czy to nie brzmi boleśnie znajomo?
May 17, 2025
Wrocław, lato rok 1963. Dużo ludzi planuje wakacje. Niestety, ale epidemia zmienia wszystko. Z dnia na dzień przybywa chorych. Doktor Alicji Surowiec, która niedawno przejęła funkcje szefowej szpitala epidemicznego musi zrobić wszystko by ratować życie wielu osób. Walka w odizolowanym mieście nie jest łatwa. Jak pani doktor i inne kobiety poradzą sobie w tym trudnym okresie?
Książka potrafi dostarczyć wielu emocji. Tym bardziej, że niedawno sami przeżywaliśmy to co spotkało bohaterów książki w 1963. Jest tu wiele strachu, chaosu, niepewności o jutro. Zmęczenie odizolowaniem.
Główna bohaterka, Alicja Surowiec to kobieta odważna. Na niej spoczęła wielka odpowiedzialność. Pomimo, że żyła w świeci męskich realiów, to właśnie ona musiała podejmować najtrudniejsze decyzje.
Autorka wspaniale oddała klimat dawnych lat. A wydarzenia tutaj zawarte miały miejsce naprawdę. Nie ma tu upiększeń i koloryzowania.
„Czarne lato” to nie tylko książka o przebiegu choroby. To opowieść o poświęceniu, człowieczeństwie i miłości do drugiej osoby w tak trudnym czasie.
Książka jest napisana ciekawym stylem. Zarówno lekkim jak i oddającym klimat i powagę tamtych wydarzeń. Bardzo polecam ten tytuł.
Książka potrafi dostarczyć wielu emocji. Tym bardziej, że niedawno sami przeżywaliśmy to co spotkało bohaterów książki w 1963. Jest tu wiele strachu, chaosu, niepewności o jutro. Zmęczenie odizolowaniem.
Główna bohaterka, Alicja Surowiec to kobieta odważna. Na niej spoczęła wielka odpowiedzialność. Pomimo, że żyła w świeci męskich realiów, to właśnie ona musiała podejmować najtrudniejsze decyzje.
Autorka wspaniale oddała klimat dawnych lat. A wydarzenia tutaj zawarte miały miejsce naprawdę. Nie ma tu upiększeń i koloryzowania.
„Czarne lato” to nie tylko książka o przebiegu choroby. To opowieść o poświęceniu, człowieczeństwie i miłości do drugiej osoby w tak trudnym czasie.
Książka jest napisana ciekawym stylem. Zarówno lekkim jak i oddającym klimat i powagę tamtych wydarzeń. Bardzo polecam ten tytuł.
May 29, 2025
„Czarne lato” to niezwykle poruszająca opowieść oparta na prawdziwych wydarzeniach – epidemii ospy prawdziwej, która w 1963 roku sparaliżowała Wrocław. To historia o lęku, ale też o miłości, nadziei i codziennym życiu w cieniu śmiertelnego zagrożenia. Autorka nie tylko przywołuje fakty, ale przede wszystkim skupia się na ludziach – ich emocjach, decyzjach, relacjach. Dzięki temu ta książka to coś więcej niż tylko lekcja historii.
Droga łączy dokument z elementami literackimi. Wrocław tamtego lata żyje na kartach książki – duszny, napięty, pełen niepewności, ale też niesamowitej solidarności. W tle pojawia się subtelny wątek miłosny, który dodaje historii ciepła i człowieczeństwa.
Choć akcja toczy się ponad 60 lat temu, książka zaskakująco mocno rezonuje z tym, co sami niedawno przeżywaliśmy.
Droga łączy dokument z elementami literackimi. Wrocław tamtego lata żyje na kartach książki – duszny, napięty, pełen niepewności, ale też niesamowitej solidarności. W tle pojawia się subtelny wątek miłosny, który dodaje historii ciepła i człowieczeństwa.
Choć akcja toczy się ponad 60 lat temu, książka zaskakująco mocno rezonuje z tym, co sami niedawno przeżywaliśmy.
June 2, 2025
do tej książki podchodzę dość neutralnie z racji tego, że nie wywołała we mnie żadnych emocji – ani tych pozytywnych, ale negatywnych też nie. historia ta nie zawierała niczego szczególnego, co by mnie w niej zachwyciło i mocno porwało, jednak temat sam w sobie jest interesujący i było to po prostu coś innego, fajnego
nie lubię w powieściach choćby i nawet samych wątków covidowych, tutaj natomiast epidemia była centralnym punktem wokół którego wszystko się kręciło. i jak do ostatniej przeze mnie przeżytej i doświadczonej na własnej skórze pandemii, jestem z tego właśnie powodu niechętna, tak lubię się dowiedzieć czegoś nowego o podobnych przypadkach w historii
w “czarnym lecie” mamy pokazane kawałki życia wielu mieszkańców wrocławia, których na różne sposoby połączyła, ale też rozdzieliła choroba. autorka inspirowana prawdziwymi wydarzeniami epidemii czarnej ospy w jednym z polskich miast pokazała nam tu przebieg wszystkiego od tak zwanej kuchni. pokazała nam osobiste historie rodzin, prostych ludzi i samej służby zdrowia, która też z tych prostych ludzi się składa. głównym pytaniem w tej powieści jest to, czy w takich momentach jest miejsce na miłość, która na co dzień między bohaterami była i byłaby normalnie obecna. w takich momentach, gdzie ludzie zaabsorbowani są chorobą, która w wielu przypadkach jest śmiertelna, a jednoczesnym wypieraniem obecności zarazy, strachem z tym związanym i licznymi fake newsami. przy tym świetnie pokazane jest to, jak mimo upływu lat, społeczeństwo podczas epidemii podąża tymi samymi schematami. czy jest to wyżej wspomniane wyparcie, czy własne teorie na temat leczenia lub zapobiegania i przy tym także podzielone zdania na temat szczepień
cały ten koncept więc był interesujący. było to napisane też tak swojsko, dzięki czemu pewnie była możliwość zżycia się z bohaterami, jednak ja nie poczułam tego. dlatego też nie oceniam tej książki rewelacyjnie, ale nie potrafię też powiedzieć o niej źle. jest to dla mnie dokładnie coś pomiędzy
nie lubię w powieściach choćby i nawet samych wątków covidowych, tutaj natomiast epidemia była centralnym punktem wokół którego wszystko się kręciło. i jak do ostatniej przeze mnie przeżytej i doświadczonej na własnej skórze pandemii, jestem z tego właśnie powodu niechętna, tak lubię się dowiedzieć czegoś nowego o podobnych przypadkach w historii
w “czarnym lecie” mamy pokazane kawałki życia wielu mieszkańców wrocławia, których na różne sposoby połączyła, ale też rozdzieliła choroba. autorka inspirowana prawdziwymi wydarzeniami epidemii czarnej ospy w jednym z polskich miast pokazała nam tu przebieg wszystkiego od tak zwanej kuchni. pokazała nam osobiste historie rodzin, prostych ludzi i samej służby zdrowia, która też z tych prostych ludzi się składa. głównym pytaniem w tej powieści jest to, czy w takich momentach jest miejsce na miłość, która na co dzień między bohaterami była i byłaby normalnie obecna. w takich momentach, gdzie ludzie zaabsorbowani są chorobą, która w wielu przypadkach jest śmiertelna, a jednoczesnym wypieraniem obecności zarazy, strachem z tym związanym i licznymi fake newsami. przy tym świetnie pokazane jest to, jak mimo upływu lat, społeczeństwo podczas epidemii podąża tymi samymi schematami. czy jest to wyżej wspomniane wyparcie, czy własne teorie na temat leczenia lub zapobiegania i przy tym także podzielone zdania na temat szczepień
cały ten koncept więc był interesujący. było to napisane też tak swojsko, dzięki czemu pewnie była możliwość zżycia się z bohaterami, jednak ja nie poczułam tego. dlatego też nie oceniam tej książki rewelacyjnie, ale nie potrafię też powiedzieć o niej źle. jest to dla mnie dokładnie coś pomiędzy
July 19, 2025
Momentami ciekawe.
Momentami "tyy, jak w covidzie!" .
Ciekawy koncept, by pokazać, jak to wpłynęło na konkretne osoby. Ciąg przyczynowo-skutkowy + what if.
Ale to Ambroziewicz z "Zarazą" pany!
Momentami "tyy, jak w covidzie!" .
Ciekawy koncept, by pokazać, jak to wpłynęło na konkretne osoby. Ciąg przyczynowo-skutkowy + what if.
Ale to Ambroziewicz z "Zarazą" pany!
September 29, 2025
Nie miałam pojęcia, że była
taka epidemia. Nieźle napisana zbeletryzowana historia, pokazująca wysiłek lekarzy i dramat zwykłych ludzi. Nie da się nie porównywać przebiegu zdarzeń do niedawnej pandemii w 2020 roku.. zważywszy na wysoką śmiertelność Czarnej ospy( 30%) to niesamowite jest to, że tylko kilka osób umarło, a wirusa udało się względnie szybko opanować.
taka epidemia. Nieźle napisana zbeletryzowana historia, pokazująca wysiłek lekarzy i dramat zwykłych ludzi. Nie da się nie porównywać przebiegu zdarzeń do niedawnej pandemii w 2020 roku.. zważywszy na wysoką śmiertelność Czarnej ospy( 30%) to niesamowite jest to, że tylko kilka osób umarło, a wirusa udało się względnie szybko opanować.
Displaying 1 - 13 of 13 reviews