Sagal is achtentwintig en leidt als marketeer een leven in luxe. Ze leeft volgens een laconieke filosofie: 'De slang was de eerste marketeer hij was degene die Eva een appel verkocht. Haar vriendin Diana worstelt met haar genderdysforie en wil weten waarom ze altijd dezelfde foute keuzes lijkt te maken. Ze voelt zich verraden omdat Sagal zonder haar medeweten een abortus heeft ondergaan. De nacht dat Diana haar verlaat, zoekt Sagal voor het eerst in tien jaar haar Somalische drugsverslaafde moeder op.
Kijk es naar al dat licht gaat over het in stand houden van een relatie met personen die voortdurend uit elkaar lijken te vallen, en bevraagt in hoeverre het mogelijk is om bij elkaar te blijven als degene van wie je houdt je ook het meeste pijn doet.
Alara Adilow (1988) is een dichter van Somalische afkomst, woonachtig in Amsterdam. In 2019 haalde ze de finale van het NK Poetry Slam. Ze publiceerde onder andere in De Gids, Het liegend konijn, De Revisor en Tirade. Alara is geselecteerd voor de residentie voor transgender & queer personen van Museum Arnhem.
Weet niet zo goed wat ik hiervan moet vinden. Een heftig boek, heftig van onderwerp en overladen van grote woorden, zwaar van symboliek, gelardeerd met allerlei citaten en koranverzen. Wat Sagal en Icy/Diana nou precies met elkaar moeten, werd mij niet duidelijk. Mooi verhelderend citaat over Icy/Diana: ‘Ze wordt achtervolgd door het geweld dat hem gevormd heeft. Zoveel zwarte jongens hebben het geweld dat hen vormde geïnternaliseerd en proberen ermee te onderhandelen’. En: ‘Kijk naar al dit licht dat uit mijn dysforie komt’.
Dit boek is een soort trip en dat vond ik een tijdje interessant en vernieuwend. Het is explosief en triggert je zintuigen en ik wilde het heel graag heel goed vinden. Maar op een gegeven moment had ik geen zin meer verder te lezen. Komt dat omdat ik de trauma’s van de hoofdpersonen niet deel? Ik denk het niet, want dat heb ik bij andere boeken wel, maar er was iets aan het boek waarom dat inleven me minder goed lukte. Het werd me bijv niet duidelijk waarom de hoofdpersonen elkaar eigenlijk leuk vonden. Ik ben wel benieuwd naar wat Adilow nog meer gaat schrijven.
Vond het even inkomen maar als je er eenmaal bent is het prachtig. “Je eigen lichaam is de enige echte natie waar je toebehoort; als je je daar niet thuisvoelt, ben je voor altijd ontheemd.”
Ik heb echt geen idee wat ik net gelezen heb. Geen rating tot ik hier wat meer duidelijkheid over gevonden heb. Dit boek gaat over elk trauma dat je kan bedenken (en ook diegene die je niet kan bedenken). De genderdysforie van het hoofdpersonnage wordt echt meesterlijk neergezet. Er zijn hele paragrafen waarin de voornaamwoorden elkaar tak tak tak afwisselen. Er is zoveel licht in de levens van de karakters in dit boek. Toch slagen ze er niet in dat vast te houden. Daar is niet slechts één schuldige voor aan te duiden. Iedereen waar ze mee in contact komen is schuldig. Het is een generatieschuld. Een familie- en vrienden schuld. Een maatschappij schuld. Een eigen schuld. Het is niemands schuld.
Wow, wat een rit. Net dit boek uit en best wat sprakeloos. Maar ik doe een poging.
Niet qua inhoud maar wel qua: zonder angst, urgent, origineel, maatschappijkritisch, vernieuwend, rauwheid doet Kijk es naar al dat licht denken aan Trainspotting. De hedendaagse vibe herinnert me aan Love the world or get killed trying, Detransition baby en I may destroy you. Twee boeken en een serie die me ook raakten, deden duizelen, wat verweesd achterlieten. Maar die nu, jaren later, nog onder mijn huid zitten.
Adilow schrijft poëtisch, activistisch en sprookjesachtig en dat allemaal door elkaar. Thema’s als: queerness, trans-identiteit, van kleur zijn, vrouw zijn, sekswerk, HIV, seksueel misbruik, gangbangs, druggebruik, racisme, moederschap, trauma,… komen allemaal voorbij. Op een organische manier, altijd in dienst van het verhaal, nergens oordelend.
Maar bovenal is dit een verhaal over liefde. Liefde verliezen, terugwinnen, op zoek zijn naar bevestiging, erbij willen horen, eenzaam zijn, verbinding zoeken, zelfliefde, hechtingsstijlen, verdoven van pijn,…
Laat jezelf meevoeren, onderdompelen, geraakt worden door Alara Adilow. Wow.
Ik weet niet goed in wat voor trip ik beland ben. Het boek, de taalgebruik, het onderwerp, de opzet van alinea's en hoofstukken: allemaal enorm verrassend en nieuw voor me. Door de lange hoofdstukken lukt het niet om het boek vlug uit te lezen: als in: middenin een hoofdstuk stoppen verpest echt het hoofdstuk, dus dat zou ik niet aanraden. Het boek gaat heel erg van de hak op de tak, maar ik vind het heel knap hoe dat niet vervelend ervaren wordt. Je zit vanaf de ene hak heel snel op de tak. Dus dat is knap gedaan. Heel mooi om te lezen hoe Diana struggelt met haar genderdysforie. Ik weet natuurlijk niet hoeveel hiervan herkenbaar is omdat ik daar niet aan lijdt, maar hopelijk begrijp ik het nu iets beter, mooi dat dit naar voren kwam in het boek. Al vraag ik me wel af wat de rest van het boek soms wilde zeggen. Ik moet het zeker nog eens lezen om het volledig te begrijpen. Dat vind ik opzich wel een spannend idee en vernieuwend.