منظومه ای عاشقانه که شعرش جاذبه آنچنانی و خاصی نداره و علیرغم کوتاهی، گاهی کلمه ها و عبارت ها به فاصله کمی از هم تکرار شده ن ولی خلاقیت شاعر، مثلا در نامیدن شخصیتها (گل، نوروز، بلبل، سوسن، بهمن، یلدا) رو نمیشه نادیده گرفت. .. معمولا در مقدمه کتاب های ایرانی، چیزی که کم نمیاد چرنده، حتی توسط اندک نامهایی که ازشون انتظار نمیره، دیگه چه برسه به مصحح این کتاب که اون همه راه تا خارجه رفته تا اونجا هم جوری بنویسه که پیشنماز محل بپسنده. همین که "گل و نوروز" رو تبدیل به زولبیا و رمضون نکرده ازش ممنونیم.