เดนดาว NeverDie

by จิตจงกล

ชีวิตมันโคตรจะแอบสแตร็กต์ และเกือบจะเอกซ์เพรสชันนิสม์ แต่แผลเป็นแม่งเหมือนจริงสัตว์ ๆ อย่างสัจนิยม ความรักก็คงเป็นแผลชนิดหนึ่ง รสหวานเลี่ยน เสี่ยงเป็นโรค ก็นิยายเพ้อฝันสอนไว้อย่างงั้น สอนให้รู้ว่ารัก ‘แม่งบ้า’ เป็นความคลั่งไคล้อันไร้เหตุผลที่โคตรจะสมจริงราวบาดแผล (กูพูดวนและ) แต่นั่นแหละ พอหายใจทิ้งไปวัน ๆ ทรงจำในอดีตแม่งก็ปะติดปะต่อตัวเองเป็นงานคอลลาจ ฉีก สร้าง ซ้อน แทรก แปะประสานด้วยกาวลวง สลับสล้างเป็นภูมิประเทศอันซับซ้อนด้วยคลื่นเนินและหุบเหว เชื่อถือไม่ได้สักอย่าง ออกมาเป็นเรื่องเป็นราวที่พอจะเล่ารู้เรื่องอยู่ แต่ไปวัดไปวาไม่ได้เลย แล้วดันเสือกมีชีวิตอีก (ชีวิตแอบสแตร็กต์) เขินหน่อย ๆ คันแก้มนิด ๆ แบบ...เล่นมุกเพื่อสำแดงอารมณ์อันเหวี่ยงไหว ไม่มีฉากระห่ำชักปืน (แต่มีชักเทียนพรรษาออกมาจุด แล้วค่อยดับไฟด้วยปากเป่า + สัทพจน์ ฟิ้ว...) มันก็แค่ ‘มนต์รักเลียบคลอง’ เสี่ยว ๆ เรื่องหนึ่ง —เสี่ยวที่เป็นคำแสลง— มีความเรื่อยเปื่อยเป็นเอกลักษณ์ (ไปเรื่อยไปเทื่อย เอื่อยเฉื่อย เลื่อนเปื้อน ยาดยืด หยดย้อย) มีความฝันซาซึมบนกระดาษรองปาท่องโก๋ (แม่ง) มีดาวแดดวับวามบนคลื่นคลอง แล้วก็มีน้ำหน้ามันว่ายวนอยู่ในหัว (เฉียบ) ชะล้างคราบรอยยิ้มมันเท่าไรก็ไม่สะอาด หลงรักเฉียบพลันอย่างนิยายรักทั่วไป แล้วไอ้หัวใจสองดวงนี้ก็ตึกตักราว ๆ กึ่งพุทธกาล พ.ศ. 2552 เต้นแรงแทบระเบิดอยู่แถวบ้าน แถวอำเภอบ้านโป่ง ราชรี รหัสไปรษณีย์ 70110

Genres: Fiction

384 pages, Paperback

Published March 6, 2025

Reviews

[muscle museum · Rating 2 out of 5]

การ์ตูนตาหวานพื้นหลังต่างจังหวัด
วิธีการสร้างสำนวนของคนเขียนมันเป็นจังหวะกระท่อนกระแท่น ชวนคนสมาธิสั้นอย่างเราหลุดหลายครั้ง ใส่คำสวยๆ แต่มี seam ไม่ใช่ไม่ดีนะ เพียงแค่จะบอกว่าเหมือนการนั่งรถชมวิวสวยตอนล้อกำลังแล่นไปตามถนนลูกรังขรุขระ ระคายตา คงเป็นเอกลักษณ์ของคนเขียน เราแค่รู้สึกจั๊กจี้รำคาญง่ายเอง ถ้าหากชอบภาษาแบบนี้แนะนำงานคุณรงษ์ วงสวรรค์ นักเขียนในด้านถ้อยคำชั้นครูอีกคนหนึ่ง สิ่งที่ชอบคือ setting ต่างจังหวัดหนีไปจากความเป็นเมืองให้พอหายใจหายคอ ท่ามกลางเรื่องเล่านิยายวายเมืองๆ ที่มีอยู่ตอนนี้ เราชอบเพลงสตริงที่เด็กบ้านนอกยุคนั้นใครๆ ก็รู้จัก ดีไซน์ปกที่คิดมาแล้วอย่างดี ดูใส่ใจ เหมือนแมกนั่มโอปุสของคนเขียนเลยก็ว่าได้

เหตุผลที่ดาวน้อย หลักๆ เลยคือ เราไม่ค่อยรู้สึกไปกับตัวละครหลักเลย บางดีเทลที่ควรปูให้เชียร์ในการกระทำหรือเหตุผล นักเขียนกลับไม่ปู วาง sit เท่ๆ บางเหตุการณ์เป็นไปเพื่อความไอคอนิก เป็นไปเพื่อการไม่เล่าซ้ำคนอื่น สิ่งเหล่านี้ สำหรับเราไม่ค่อยเล่าเนื้อหาให้เราเชื่อ จะว่าไงดี โอเวอร์แอคติ้ง? ตัวละครมันการ์ตูนจัดสำหรับเราเลย ทำให้เราไม่เชื่อการตัดสินใจสำคัญๆ ของตัวละคร น่าเสียดาย

[lostlessboy* · Rating 4 out of 5]

นิยายเกย์ร่วมสมัย ที่ถักทอเรื่องราวอย่างละเอียดละออ เต็มไปด้วยลูกเล่นทางภาษา ถ่ายทอดความเหงาและความรักได้อย่างเยี่ยมยอด

เดนดาว NeverDie เล่าเรื่องของน้ำ เกย์หนุ่มที่เรียนด้านศิลปะแต่ไม่จบมหาลัย ประกอบอาชีพขายน้ำเต้าหู้ ที่ได้พบกับวิบวับ เกย์หนุ่มไทป์หมาเด็ก ก่อเกิดเป็นความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้ง ภายใต้บรรยากาศ บทเพลงยุค 2552 เซ็ตติ้งบ้านโป่ง ราชบุรี

ชื่นชมนักเขียนมากๆ ที่เล่าเรื่องราวได้อย่างมีชีวิตชีวา ตัวละครเอกทั้งสองมีคาแรกเตอร์ชัดเจน เหมือนคู่สีเขียวแทนพี่น้ำ สีชมพูแทนวิบวับ ตอนครึ่งแรกอ่านไปก็เขินไปกับความขี้อ้อนหมาเด็กของไอ้วิบวับ สักพักก็เริ่มเฉยๆ อยากจะวาง แต่เหมือนพอจะวางหนังสือ คุณนักเขียนก็ร่ายมนต์ทั้งวางปริศนา เซ็กซ์ซีนเร่าร้อน เหตุการณ์ที่ชวนติดตาม หยอดลงมาเรื่อยๆ จนสุดท้ายก็ติดมืออ่านยาวๆ จนจบเลย

ชอบภาษา การบรรยาย พรรณนาที่มีความเป็นคำไทยเก่าๆ ผสมอยู่ มีศัพท์แสงที่ไม่คุ้นชิน การอุปมาอุปมัยที่เอาสิ่งที่ไม่เกี่ยวกันมาผสมกันพอเจอแล้วก็ได้แต่นึกว่าคิดได้ไงวะ โดยเฉพาะอุปมาแบบสัปดน แต่พออ่านแล้วมันก็ลื่นไหล เห็นภาพ ที่สำคัญมันบอกความรู้สึก สื่อความซับซ้อนในใจของตัวละครได้ดีมากๆ เลย

จุดที่ชอบที่สุดคือการที่นิยายเล่มนี้เรียงร้อยหลากหลายประเด็น ไม่ว่าจะคนตัวเล็กๆ ไม่มีเงินแต่ใจรักจะทำงานศิลปะ ปิตาธิปไตย การเป็นเกย์ในยุคที่ไม่อาจเปิดเผยไปจนถึงความรุนแรงในครอบครัว สอดแทรกเป็นเนื้อเดียวกับเนื้อเรื่องแบบไม่ตะโกน แต่เป็นแสงวิบวับเรืองๆ ให้ผู้อ่านอย่างเราได้สังเกตและครุ่นคิด

ตอนอ่านเรารู้สึกว่านักเขียนเก่งจังเลยที่ร้อยเรียงประเด็นที่มากมายขนาดนี้ ให้โอบล้อม ทาบทับ ไปจนถึงเล่นล้อไปกับความสัมพันธ์ของน้ำและวิบวับ ถ้าให้เปรียบเป็นงานศิลปะก็คิดถึงงานที่มองไกลๆ เป็นงานแอบสแตรค แต่พอมาดูใกล้ๆ เห็นประเด็นในเรื่องก็เห็นเป็นงานคอลลาจ แต่พอมองเข้าไปอีกเห็นความสัมพันธ์ของพี่น้ำกับไอ้วิบวับความเป็นอิมเพรสชันนิสต์ก็ระเบิดใส่แทบตาแตก

เดนดาว NeverDie จะมองมุมไหน จะมองด้านไหน หน้าปก เนื้อหา คือแม่งเป็นงานอาร์ต เป็นศิลปะไปหมดเลยจริงๆ

[Fantine · Rating 1 out of 5]

อ่านแล้วรู้สึกอึดอัด overated เกินมาก

[pannit · Rating 4 out of 5]

นิยายเกย์ที่พาเราย้อนกลับไปยังปี 2552 ปีที่ประเทศไทยเต็มไปด้วยเรื่องราวและความเปลี่ยนแปลงมากมาย นักเขียนใช้ภาษาได้อย่างรุ่มรวยและมีเสน่ห์ มันมีความเป็นไทย ภาษาไทยเก่า ๆ ที่ใช้ในสมัยนั้น บวกการเปรียบเปรยต่าง ๆ ทำให้ขณะอ่านเราถึงกับอุทานออกมาเลยว่า ‘เชรดโด้ คิดได้ไงวะ’ อ่านแล้วชวนให้คิดถึงวันวาน บรรยากาศตามชนบทกับเพลงสตริงสุดฮิต ณ ขณะนั้นอย่าง Dr.fuu, Retrospect ไหนจะมุกคอรัสผีสาวในเพลงใจเหลือ ๆ หรือเรื่องพี่แน็ปเป็นผู้หญิงอะไรงี้อีก อ่านแล้วก็สงสัยว่าเด็กสมัยนี้อ่านจะเข้าใจมุกพวกนี้ไหมนะ

สิ่งที่น่าชื่นชมคือนักเขียนเล่าเรื่องหลายประเด็นได้อย่างแนบเนียน ทั้งคนจนตัวเล็กตัวน้อยที่มีฝันกับงานศิลป์ สังคมที่ไม่ยอมรับชายรักชาย หรือเรื่องความรุนแรงในครอบครัว ซึ่งเอาเข้าจริงผ่านมาแล้ว 16 ปี มันก็ดูไม่ได้ดีขึ้นเลย เราชอบที่นักเขียนเล่าประเด็นเหล่านี้แบบไม่ได้พูดถึงมันโต้ง ๆ แต่ให้เรารับรู้ผ่านการดำเนินชีวิตของตัวละครหลักทั้งน้ำและวิบวับ

การบรรยายในเรื่องนี้ raw มาก ทั้งดิบ ทั้งจริงใจ เรารู้สึกเหมือนอยู่ในใจของพี่น้ำจริง ๆ ส่วนวิบวับก็เหมือนลูกหมาซน ๆ ที่ซ่อนบาดแผลไว้ใต้รอยยิ้ม ฉากรักของทั้งคู่ทั้งดิบ ทั้งฟุ้ง ทั้งละมุนอย่างประหลาด สิ่งที่ทำให้ไม่ให้เรื่องนี้เต็มห้าดาวคงเพราะเรายังอินกับอารมณ์ของเรื่องไม่สุดเท่าที่หวังไว้ แบบไม่ได้ทิ้งอะไรไว้ในใจหลังอ่านจบน่ะค่ะ (หรือเพราะหวังเกินไปก็ไม่รู้ ?-?) แต่ภาพรวมยังคงประทับใจและดีใจที่ได้อ่านงานเขียนคนไทยดี ๆ แบบนี้นะ

วิบวับ 💘 น้ำ

[Poomreads · Rating 1 out of 5]

เส้นบางๆกั้นอยู่ระหว่างนิยายที่ถูกกล่าวกันว่า ‘ภาษาสวย’ และ ‘ภาษารกรุงรัง’ เป็นหนังสือที่ยิ่งนึกถึงยิ่งไม่ชอบมากขึ้นเท่านั้น

[Lily 百合花 · Rating 1 out of 5]

สุดยอดของความทรมานในการอ่านแห่งปี

---

ชื่อเรื่อง – เดนดาว Never Die
ผู้แต่ง – จิตจงกล


ตัวละคร
น้ำสั่งฟ้า (น้ำ)
วิบวับ (วับ)


รีวิวหลังอ่าน

เรื่องนี้เราเห็นช่วงงานหนังสือที่ผ่านมาว่าดังมาก แบบเป็นกระแสนิยมแบบสุดๆ พอมีให้กดจองอ่านแบบอีบุ๊กใน TK Read เราก็เลยกดจองแบบที่ลืมไปแล้วว่ากดจอง จนกระทั่งมาถึงคิวยืมในเวลาไล่ๆ กับเรื่อง It Starts with Us ทำเอาต้องเร่งเวลาอ่านให้ทันก่อนจะต้องคืน 555+

อ่านรีวิวก็จะเจอว่ามีทั้งคนที่ชอบมาก และคนที่เข้าไม่ถึง แรกเริ่มเดิมทีเราก็ไม่เข้าใจว่าทำไม จนกระทั่งเปิดอ่านได้ 5 หน้า เราก็มีแต่เครื่องหมายคำถามเต็มหัวไปหมดเลย ว่าเรื่องราวต้องการสื่อถึ��อะไรเนี่ย ทำไมอ่านไม่เข้าใจไปหมดเลย ยิ่งอ่านยิ่งง่วง วันแรกเลยอ่านได้ 5 หน้าแบบง่วงๆ แล้วก็นอนก่อนดีกว่า

แต่แล้วพอวันต่อมาได้ลุยต่อ กลับพบว่ายิ่งอ่านก็ยิ่งทรมานใจ เพราะอ่านไม่ค่อยเข้าใจสักเท่าไหร่เลย ตั้งใจอ่านทุกคำก็ไม่ค่อยเข้าใจ เลยอ่านแบบกวาดสายตาอ่านผ่านๆ แทน มันก็จะมีช่วงที่จับใจความได้บ้าง ช่วงที่นั่งงงในดงต่อไปก็เยอะ อ่านไปก็ถามตัวเองว่านี่ฉันกำลังทำอะไรอยู่ ฉันทรมานมาก ฉันไม่เข้าใจอะไรเลย

แต่จะให้เทหลังจากอ่านไปได้ครึ่งทาง ก็กลับทำใจที่จะเทไม่ได้ ด้วยความที่อยากรู้ว่าเรื่องจะจบลงยังไง ถ้าเทก่อนเราก็จะไม่รู้ไง สุดท้ายก็ได้รู้และหายคาใจ เรื่องก็ค่อนข้างจะหักมุมอยู่นะ แม้เราจะพอเดาได้บ้างก็ตาม แต่ในความรู้สึกเราก็คือว่า ถ้าหากเราได้อ่านเรื่องนี้ในสำนวนแบบที่เราคุ้นเคย เราอาจจะสนุกกับเรื่องนี้ก็ได้ เพราะเราคิดว่าพล็อตค่อนข้างดีมากเลย

แต่เพราะการเล่าเรื่องด้วยคำที่ยาวๆ เยอะๆ และหลายๆ คำเราไม่เข้าใจว่าคืออะไร เราที่ผ่านการอ่านมานับพันเล่ม ผ่านการเจอศัพท์ที่ไม่รู้จักก็มากมาย และมักจะเปิดหาความหมายเมื่อสงสัยอะไรด้วย แต่คำในเรื่องที่เราเจอ มีหลายๆ คำที่เราคิดว่ายังไงเราก็คงจะไม่เข้าใจและเข้าไม่ถึงจริงๆ แหละ พอไม่เข้าใจและรู้สึกใช้คำบรรยายในแบบคำยาวๆ ที่ยังไงก็ไม่เข้าใจ ก็เลยเป็นการอ่านด้วยความทรมานใจแห่งปีเลย

แต่ไม่ว่าเราจะบรรยายความรู้สึกหลังอ่านออกมายังไง ก็ไม่มีใครเข้าใจในส่วนนี้ได้เท่าตัวเราเองที่ได้อ่านจริง หนังสือเล่มหนึ่งอ่านแล้วอาจจะถูกจริตกับคนหนึ่ง แต่อาจจะไม่ถูกจริตกับอีกคน เพราะฉะนั้นเราเลยไม่แปลกใจที่รีวิวจะมีทั้งในส่วนที่คนชอบมากๆ และคนไม่ชอบเลย ก็เลยเป็นอะไรที่พูดยาก ว่าแบบเรื่องนี้จะถูกจริตสำหรับใครบ้าง

Start 0.28 น. Fri 19 Dec 2025
End 1.44 น. Mon 22 Dec 2025
Review Date 20.20 น. Wed 31 Dec 2025

[Jade · Rating 1 out of 5]

รู้สึกประดิษฐ์ไปหมดทุกอย่าง ภาษาการใช้คำเยิ่นเย้อมาก อ่านแล้วเหนื่อยค่ะไม่ตรงจริตเท่าไหร่ จริง ๆ ถ้าคนไม่บิ้วว่าดีกันขนาดนี้ก็อาจจะไม่ผิดหวังเท่านี้

[panuchread · Rating 3 out of 5]

ดิบ ๆ กร้าน ๆ เผ็ด ๆ มัน ๆ เป็นหนังสือที่ใช้วรรณศิลป์ได้สุดเหวี่ยง โนสนโนแคร์ อยากเขียนอะไรก็เขียน อยากทำอะไรก็ใส่แบบไม่ยั้ง มีอิสระเสรี ก้าวข้ามหลักการทั้งหลายทั้งปวงที่ตำราสอน ถ้อยคำรุ่มรวยและรสชาติห่ามห้าวคือจุดแข็งของเดนดาวที่ยากจะเลียนแบบ ตัวละครน้ำและวิบวับก็สมกับความเป็น main character มีเลเยอร์ซับซ้อน มีจิตวิญญาณและแพชชั่นแรงกล้า มีความขบถและไฟต่อต้านลุกโชน นักเขียนวางองค์ประกอบมาอย่างประณีต แล้วประกอบสร้างทุกอย่างรวมกันได้อย่างถี่ถ้วน ไม่มีอะไรที่รู้สึกว่าทำอย่างลวก ๆ เลย (รูปเล่มที่ทำมือเองก็เช่นกัน สุดจะงานศิลปะชั้นยอด) เรา appreciate ในความตั้งใจของเขามาก และดีใจที่วงการวรรณกรรมไทยมีรสชาติใหม่ ๆ ที่ไม่ค่อยได้เห็น

ข้อความที่เราโน้ตไว้ตอนอ่าน 100 หน้าแรกคือยังเฉย ๆ อยู่ (หมายถึงเฉย ๆ กับพล็อต) รู้สึกว่าเรื่องแอบย้วย ไม่ค่อยเดินไปไหน แต่ก็เข้าใจได้ในงานที่เป็น character driven ซึ่งช่วงแรกมันแทบจะเป็นเสียงในหัวน้ำทั้งหมดเลย เหมือนเราไปสิงอยู่ในความนึกคิดของตัวละคร รับรู้แม้กระทั่งอะไรที่ไม่สำคัญ พอเขยิบมากลางเรื่องที่เริ่มมีซีนโป๊ก็ค่อนข้าง awkward นิดหน่อย ไม่รู้ทำไม 5555555 หลัง ๆ มาชั้นไม่ค่อยชอบอ่านโป๊น่ะนะ มันก็โจ๋งครึ่มดีแต่ไม่ใช่ทาง ช่วงนั้นน่าจะประมาณ 200 กว่าหน้า โรคเดิมเวลาอ่านนิยายรักก็กำเริบ คือพอมันรักกันหวานฉ่ำละจะขก.อ่านทุกทีให้ตายเถอะ 5555 มันขก.มาฟังคนรักกันอะ แบบโว้ยยยย รุ้แล้วจ้าว่ารักร้ากกก แล้วมันก็มากินกันให้ดูอยุ่อย่างงงง 5555555555 ฟีลคนโสดเหม็นเพื่อนข้าวใหม่ปลามัน แต่ก็อ่านต่อนะ เพราะหลังจากนั้นมันเข้มข้นละ

เข้มข้นมากจนสามารถอ่านพรวดเดียวแบบไม่วางได้เลย เขาเขียนสนุกนะ แต่เราไม่ซื้อพอยต์ที่หยิบมาเฉลยช่วงท้ายเท่าไหร่ มันใหญ่มากจน overwhelmed ประเด็นไรต่าง ๆ ที่วางมาไปได้ค่อนข้างเยอะ ซึ่งประเด็นที่ว่ามันน่าสนใจและเขาปรุงมากลมกล่อมมาก แบบกุพร้อมกินละอะ แต่สุดท้ายไม่ได้เอาเข้าปากเพราะมีเมนูใหม่มาเสิร์ฟซะก่อน คือไม่ได้หวังว่ามันจะต้องเป็นหนังสือขับเคลื่อนสังคม ตัวละครต้องลุกไปเย้ว ๆ ต่อต้านความอยุติธรรมบลาๆๆ มันก็เป็นนิยายรักนั่นแหละ (และพอใจที่มันเป็นนิยายรัก) เพียงแต่มันมีปมในใจบางอย่างที่ชัดเจนมาตั้งแต่ต้นและเรารอให้มันถูกขยี้อยู่ ซึ่งว่ากันตามจริงตอนหลังมันก็มีซีนที่ขยี้แหละนะ (ทำได้ดีด้วย) แต่อย่างที่บอกว่าไอ้เมนูใหม่จานนั้นมันอลังการกว่า มันเลยกลบความอร่อยของจานก่อนไปพอสมควร

เราหาเหตุผลไม่เจอเท่าไหร่ว่าทำไมถึงเลือกที่จะใช้พอยต์นั้นมาเป็นปมใหญ่ (โคตรมาก) ของตัวละคร แบบเออ ๆ เขาต้องการจะถ่ายทอดอะไรจากสิ่งนี้นะ ต้องการให้เห็นความยากลำบากของคนที่เผชิญปัญหานั้น? ต้องการบอกว่าเราอาจเจอเรื่องแบบนี้ได้ตลอดเวลา? ต้องการชี้ให้เห็นผลกระทบของการถูกเลี้ยงดูมาแบบผิด ๆ ? คือมันไม่ชัดอะ แบบรุ้สึกว่ามันไม่ใช่แค่เหตุผลใดเหตุผลหนึ่ง อาจจะทั้งหมดรวม ๆ กันก็ได้ หรืออาจไม่ต้องมีเหตุผลไรเลยก็ได้ แต่เพราะทุกเมสเสจทุกเอเลเมนต์ในเล่มแม่งแข็งแรงมากมาตลอด แบบเป็นหนังสือที่คอนเซปต์ชัดจัด ๆ รู้ว่าเขียนสิ่งนี้ทำไม วิพากษ์เพื่ออะไร ตัวละครคิดแบบนั้นทำแบบนี้เพราะอะไร มันสอดรับกันไปหมดเลย อย่างที่เราคิดว่าเขาคิดทุกอย่างมาอย่างประณีตแล้ว ทุกตัวอักษรมันเลยทรงพลังและแข็งแรงมากในการสื่อสารความนัยของจังหวะนั้น ๆ อะ และเพราะงี้แหละเราเลยมองว่าการที่เขาใส่ให้ตัวละครหนึ่งจบแบบนั้น เขาต้องตั้งใจทำเพื่อสื่อสารอะไรสักอย่างสิวะ แต่เราแงะไม่ออกและก็คาใจว่าทำไมต้องมานั่งแงะแค่สิ่งนี้นะ ทั้งที่ทั้งเรื่องแม่งชัดเจนกระแทกตากระแทกใจโบ้มๆๆ มาตลอด ไม่ต้องตีความไรทั้งนั้น มันคือหนังสือแห่งการเปิดเปลือยจิตวิญญาณไปแล้วอะ ไม่หลบซ่อน ไม่กระมิดกระเมี้ยน มันอล่างฉ่างเหมือนศิลปะของน้ำมาตลอด พอมีแค่พอยต์นี้ที่มันไม่ได้กระแทกโบ้มๆๆ เหมือนพอยต์อื่น มันเลยทำให้เราเขวนิดหน่อย

ใด ๆ ก็ตาม แน่นอนว่าตอนจบก็ใจหายใจหวิวไปตามระบบ ผูกพันกับตัวละครประมาณนึงและก็อยากให้ทุกคนมีชีวิตที่ดีอยู่เสมอ ๆ ขอแวะพูดถึงตาพัดสักเล็กน้อย แม่งโคตรเบียวววววววว 5555555555 แบบเตงเบียวนะแต่เตงก็เก่งและน่ารักดีว่ะ ตอนพูดกับน้ำว่าอ้าเมดูซ่า ผมไม่เคยจ้องตาคุณได้สักครั้งคือกุตบเข่าฉาดเรย หยิบปากกามาโน้ตว่าโคตรเบียวแทบไม่ทัน สุดจะพ่อพระเอกลิเก มีคนมาพูดงี้ในชีวิตจริงมีหวังชั้นได้ทำตาขีดแบบพี่น้ำใส่แหงม ๆ 55555555555 เออแต่ก้เอนดูมานว่ะๆๆ รักเขามากเรยนิ เห็นหน้าตาฮีในสแตนดี้ (รึพวงกุญแจ?) ที่เป็นกู้ดส์ของเล่มนี้ละแบบเห้ย ไอหมอนี่มันก็หล่อมาดแมนสเต๊กผมเหมือนกันนี่หว่า เริ่ดๆๆ ว่าไปตัวละครในเรื่องนี้แม่งเปน main character ได้กันทุกตัวเลย แม้แต่พี่ธีก็ดูเปนลูสเซอร์ที่จะยืนหยัดได้ในสักวัน ดูมีโพเทนเชี่ยว 55555555 จากการที่พี่มันเดินเชิ่ด ๆ ในงานศพด้วยเอเนอร์จี้ “ก็นี่แม่กู” และที่มันอึ้งเมื่อเห็นซีนไอ้น้ำกล้าหาญชาญชัยวีนพ่อถึงปานนั้น ดูสร้างแรงบันดาลใจดีเนาะพี่ แต่ละคน จัดจ้านย่านบ้านโป่งสุด ๆ

[YuzuChu · Rating 3 out of 5]

อ่านจบแล้วเป็นฟีลแบบ ไม่ได้ชอบมาก แต่ดีใจที่ได้อ่านว่ะ เก็ตป้ะ?555

ขออ่านรอบเดียวพอ ให้อ่านภาษาแบบนี้อีกครั้งคงไม่ไหว แต่ฉันดีใจที่ได้อ่านเรื่องนี้ ภาษาดิบ ๆ แบบนี้ และการดำเนินเรื่องแบบนี้นะ สำบัดสำนวนแม่งจ๊าบสัส ๆ แล้วสื่อความเป็นเพศชายแบบครบถ้วนมาก ให้ 3 คำที่ครอบคลุมเลย ควย เย็ด บวช (?)

ยิ่งอีคำว่า สงัดเงี่ยน คือทำฉันบ้ามาก เออ ได้ฟีลแบบ วัยรุ่นที่ไม่รู้จะบรรยายไอ้ความรู้สึกประหลาด ๆ ออกมายังไง เลยได้อะไรดิบ ๆ แต่ก็ผสานไปกับความเป็นเด็กสายศิลป์ของพี่น้ำ ฟีลแบบ มันจ้องตากู มันเงียบ มันมืด พอมืดก็เงี่ยน อยากเอาไอ้คนตรงหน้า เออ ก็สงัดเงี่ยนไปเลย มืด+อยากเย็ด เออดีว่ะ ไอเดียบรรเจิด ความคิดพี่แม่งจ๊าบสัส ๆ 555

จุดที่เสียดายคือเรื่องนี้ดันแมสเกินไปนี่แหละ กลายเป็นว่าฉันที่ไม่คิดจะอ่านเรื่องนี้แต่แรกก็ยังไถผ่านไปเห็นสปอยล์ใน x แบบงง ๆ จนรับรู้จุดพีคสำคัญของเรื่องซะแล้ว แต่มันก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคอะไรเลยนะ ก็ยัง enjoy ไปกับสำบัดสำนวนแสนสวยที่ได้ฟีลเด็กหน้าห้องเจ้าของเกรด 4 ภาษาไทย วาดรูปสวย วิพากย์วิจารณ์เก่ง แต่ถ้าโดนด่าว่าเนิร์ดเมื่อไหร่ ก็ชูนิ้วกลางตะโกนควยออกมาได้ในเวลาเดียวกัน สำนวนเป็นคนเนิร์ดที่หยาบคายน่ะ ซึ่งฉันชอบนะ เพลิน ๆ ดี

เอาจริงฉันแอบเสียดายช่วงกลางกับท้ายเรื่องมาก คือมันมีจุดที่เกริ่นออกมาแล้วรู้สึกว่าเขาสามารถใส่ความ horror เล็ก ๆ ลงไปในเรื่องนี้ได้เลยอะ ไหน ๆ ก็เกริ่นเรื่องผีเรื่องอะไรมาแล้ว แถมเกริ่นเรื่องร้องเพลงไม่เพราะมาอีกต่างหาก มันน่ามีซีนเจอกันจัง ๆ สักครั้งจริง ๆ จะเล่นประเด็นการเหยียดเพศในตัวเองโดยไม่สื่อถึงแค่ตัวละครพ่อที่ชิงชังความเป็นเกย์ แต่สื่อถึง 'ตัวเองที่เกลียดชังตัวเอง' ก็ยังได้เลยอะ เพราะตอนเขาลิสต์มาช่วงท้าย มันมีความขัดแย้งและหลากหลายสูงมาก เลยรู้สึกว่ามันต้องเกิดฉากเกลียดตัวเองหน่อย

เลยกลายเป็นว่าฉันอ่านไป โน้ตไป แล้วก็เสียดาย เพราะดันเห็น potential ดี ๆ ที่เขาจุดขึ้นมาได้น่าเล่นหลายมุกมาก แต่ดันไม่สานต่อซะนี่ บางซีนรู้สึกว่าขยี้ได้อีก บางซีนรู้สึกว่าเขียนมาสั้น ๆ แบบนี้เหมาะกับบรรยายฉากในบทหนัง แต่ยังไม่สามารถใส่ฟิล์มม้วนนั้นฉายภาพลงในตาคนอ่านนิยายได้

แต่โดยรวมแล้วก็ตามที่เกริ่นไป อาจไม่ได้ชอบมาก แต่ฉันดีใจที่ได้อ่านเรื่องนี้นะ เห็นแบบนี้แต่ฉันเป็นคนเปิดใจกับเรื่องสำนวนกว่าที่คิด การได้อ่านอะไรแบบนี้ก็ทำให้ฉันนึกอยากอ่านนิยายที่มีบทบรรยายบ้าระห่ำแบบนี้อีกเยอะ ๆ เหมือนกัน แต่ไม่ได้หมายความว่าฉันจะสนับสนุนให้นักเขียนอิสระบางท่านพิมพ์ควย เย็ด เงี่ยน ลงในเว็บที่มีกฎข้อห้ามชัดเจนว่าห้ามเขียนคำพวกนี้ เพราะกฎหมายระบุว่าจะกลายเป็นสื่อลามก แต่ก็ยังละเมิดกฎจงใจไม่ติ๊กปุ่ม 18+ เพื่อให้ทางเว็บปล่อยผ่านไปแบบเนียน ๆ แต่อย่างใด

(แอบแซะนักเขียนหลายคนใน meb เล็กน้อย รู้ตัวว่าผิดกฎก็ยังละเมิดง่ะ มันไม่ได้น่าชื่นชมในความขบถนะ เพราะคุณก็ไม่ได้สักอยากจะเปลี่ยนแปลงสังคมอยู่แล้วมั้ง ก็แค่อยากสนองนี้ดตัวเองเฉย ๆ ฟีลแบบ ใครทำตามกฎก็ทำไป ฉันจะแหก มีไรป่ะ555) ฉันสนับสนุนอะไรแบบนี้อยู่ละ แต่ถ้ามันผิด ก็ควรเคารพกติกาหน่อย เอาจริงฉันไม่ได้อ่านเรื่องนี้ใน MEB เลยไม่รู้ว่าเขามี sensor คำมั้ย หรืออะไรยังไง อยากรู้เหมือนกันนะว่าต้อง sensor คำหรือเปล่า เพราะเนื้อหาทั้งเล่มยังไงก็ควรติ๊ก 18+

ส่งท้าย บุญบาป ฉันอยากซื้อคำว่าอึ๊บในเรื่องนี้ไปทิ้งคลองชลประทาน แล้วแทนที่ด้วยคำว่าเย็ดให้มันจบ ๆ ไปมาก อั่น โดยโส่นโต ข่อยซังคำนี้หลาย หยอก ๆ ฉันแค่มีประสบการณ์ไม่ดีกับคำว่าอึ๊บน่ะ พอเจอคำนี้ทีไรเลยหน้าม้านทุกที555555

[Afew* · Rating 5 out of 5]

ทุกอย่างของเล่มนี้คือศิลปะ ตั้งแต่ปก รูปเล่ม การจัดเรียง ยันเรื่องราวและตัวอักษร บรรจงเล่าทุกๆ วันของสองคนอย่างละเมียดละไม มันค่อยๆเป็นค่อยๆไป แต่ก็เป็นสามร้อยกว่าหน้าที่โคตรจะ roller coaster บทจะน่ารักก็โคตรจะน่ารัก แต่ตอนจะหม่นก็หม่นจนเหมือนไม่เห็นแสงสว่าง มันคือเรื่องราวความรักของคนสองคนที่แหลกสลาย (โคตรจะแหลก) และอะไรหลายๆอย่างก็ทำให้ชีวิตไม่เป็นดั่งหวัง 😭 ความรักแบบคนบนดิน รักกันแทบตายยังไงทุกอย่างก็ฉุดรังไว้อยู่ดี เงินการเป็นอยู่ ครอบครัว กรอบสังคม บางที่แค่รักอย่างเดียวก็ไปต่อยากบางทีคนบางคนก็ไม่ได้เกิดมาโชคดีขนาดนั้น นอยว่ะ เปิดเรื่องมาน่ารัก มากไม่คิดว่าโคตรจะดิ่งขนาดนี้ โกดๆๆๆ ของอันตราย อ่านจบแล้วก็ปวดใจ สุขแต่ก็ไม่สุด

อ่านจบตั้งแต่บ่ายแต่รู้สึกว่าหยุดคิดถึงหนังสือเล่มนี้ไม่ได้เลย

[May Sa · Rating 3 out of 5]

ชอบกลวิธีการใช้ภาษาของนักเขียน แล้วก็การใช้พื้นที่ space ของกระดาษ การวาง ขนาด ฟ้อนท์ตัวอักษรให้เกิดความรู้สึกร่วมด้วย ส่วนเนื้อหายังไม่ได้รู้สึกร่วมขนาดนั้น มันดูกระท่อนกระแท่นในช่วงแรก ช่วงหลังๆ ดีขึ้นมาหน่อย

[Luk-Wa · Rating 4 out of 5]

ช่วงแรกๆที่อ่าน ไม่ค่อยชินกับคำการใช้ฟุ่มเฟือยเปรียบเปรยกับสิ่งต่างๆมากมาย อ่านแล้วเหนื่อย เลยอ่านผ่านๆไปเยอะอยู่ แล้วก็สับสนงงงวยว่าตัวละครคิดอย่างไร มันเป็นนามธรรมค่อนข้างเยอะ และก็ตกใจที่ตัวละครใช้คำพูดบางคำที่ตรงมากๆ

คนอ่านประมาณGenYน่าจะอิน เพราะเหตุการณ์ต่างๆในเล่มคือมาจากช่วงปีสมัยนั้นเลย

พออ่านไปเรื่อยๆเกินครึ่งเล่มก็เริ่มชิน แล้วก็ค่อยๆหลงรักตัวละครไปเรื่อยๆ แต่แอบเสียดาย พอถึงจุดที่เฉลยเรื่องราว น่าจะกระชากอารมณ์ได้มากกว่านี้ แต่มันแบบแผ่วไปหน่อย พออ่านจบเลยแบบรู้สึกค้างคายังไงพิกล อารมณ์ครึ่งๆกลางๆบอกไม่ถูก

แต่โดยรวมก็ชอบล่ะ ดีใจที่หนังสือที่เขียนโดยนักเขียนไทย ขายดิบขายดี ดังระเบิดสุดๆ อ่อ แอบคาดไม่ถึงด้วยที่ตัวละครนึง จะกลับกลายออกมาแบบนี้ได้ แปลกใหม่ดี

[Jellyjeli · Rating 5 out of 5]

( วิบวับ💘น้ำ )

ตามซื้อตั้งแต่ยังเป็นปกแรกที่นักเขียนพิมพ์ขายเองอยู่เลย ซื้อตั้งแต่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเนื้อเรื่องเกี่ยวกับอะไรแต่โดนหน้าปกตกเต็มๆ โคตรจะอาร์ต แถมคู่สีชมพู-เขียวก็ถูกอกถูกใจอย่างแรง และเราก็เอามาดอง… จน P.S. เอามาพิมพ์ใหม่และสั่งไปอีกรอบ ตอนนั้นได้แต่บอกตัวเองว่าควรอ่านได้ละมั้งไฮบ์ขนาดนี้ :p

เซตติ้งของเรื่องนี้เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2552 ที่จังหวัดราชบุรี ที่อำเภอบ้านโป่ง ที่คุ้งพยอม ที่ท้ายไร่ยายบัว ที่บ้านหลังสีเขียวของ “น้ำ หรือ น้ำสั่งฟ้า” คนขายน้ำเต้าหู้ที่ไม่เคยบอกใครออกไปว่าตัวเองเป็นเกย์ และเก็บงำมันเอาไว้คนเดียว จนวันหนึ่ง “วิบวับ” ล่วงล้ำเข้าไปในพื้นที่ของบ้านร้างหลังสีชมพูที่ตั้งอยู่ข้างบ้านน้ำ และได้ล่วงรู้ความลับของเขาเพราะเข้าไปเจอกับรูปวาดอาดัมเต็มบ้านไปหมด… ใช่… น้ำอยากเป็นศิลปิน และบ้านร้างนี้ก็เป็นเพียงพื้นที่เดียวที่เขาได้ปลดปล่อยอารมณ์ศิลปินนั้น

ช่��งต้นเรื่องมีเกริ่นพอสมควร แต่ก็ทำให้เราได้รู้จักกับตัวละครนั้นๆ มากขึ้น มีพอให้แอบยิ้มมุมปาก บวกกับได้เสพภาษาสวยๆ ที่นักเขียนถ่ายทอดออกมา ส่วนช่วงกลางเรื่อง อ่านไปก็พอจะรู้แหล่ะว่ามันต้องมีอะไรสักอย่างเกี่ยวกับวิบวับ แต่สุดท้ายแล้วมันก็มากเกินกว่าที่เราคาดเดาไว้ซะอีก แถมในเรื่องยังมีมุมมองที่พูดถึงประเด็นการเมือง ความหลากหลายทางเพศ และอาการป่วยในปีนั้นไว้ด้วยนะ

เล่มนี้บอกตรงๆ ว่าทำเราหลากอารมณ์เหมือนกัน ทั้งสุข ทั้งจั๊กจี้ ทั้งเครียด ทั้งเศร้า ทั้งดิ่ง และจุกเหมือนมีรูกลวงโบ๋อยู่กลางอก มันไต่ระดับความรู้สึกของเราเป็นขั้นๆเลย เห็นคนอื่นลงรีวิวว่าร้องไห้กันเยอะ แต่เราร้องไม่ออก น้ำตาไม่หยดซักกะแหม่ะ แต่อ่านจบแล้วมันหน่วงๆ มึนๆ แอบนั่งเหม่อๆฟุ้งๆ บอกไม่ถูก

(อ่านจบแล้วไปฟังเพลงในอัลบัมที่นักเขียนทำไว้ ก็หวนคิดถึงบรรยากาศในช่วงปีนั้นเหมือนกันนะ)

[Koroz · Rating 4 out of 5]

ไม่เคยคิดจะอ่านแนวนี้เลย แต่เจอรีวิวป้ายยามาจนต้องกดมาอ่านเราต้องมาลองอะไรใหม่ ๆ บ้างหลังอ่าน เอาจริง ๆ ไมผิดหวังเลย บรรยายอารมณ์ ความรู้สึกตัวละคร และโทนเรื่องในยุคนั้นได้ดีมาก อยากให้ลองอ่านกันดูครับ

[Taeriza Jadezy PLOYZ · Rating 5 out of 5]

5/ 5

นี่อาจจะเป็นนิยายวายที่เข้าสู่วรรณกรรมได้อย่างแท้จริง ทั้งภาษาที่เขียนออกมาได้สละสลวย ทำให้ผู้อ่านต้องบรรจงอ่านและคิดคำออกมา (ส่วนตัวคือภาษาตอนแรกอ่านไม่เข้าใจและอ่านยากมาก กว่าจะเข้าใจก็ต้องมานั่งอ่านอีกรอบ ไม่ค่อยได้อ่านนิยายวายเท่าไรนัก ตามมาจากทางโซเชียลเลย) บรรยายได้ดีมากทั้งตัวละคร ทั้งฉาก สถานที่ อารมณ์ ความคิดและความรู้สึก ทำให้เราอินกับตัวละครหลักมากๆ แม้ว่าตอนจบจะไม่หวานแบบทุ่งลาเวนเดอร์แต่มันสวยงามตามเส้นทางของตัวเอง ทุกอย่างในเล่มนี้คือสมบูรณ์แบบที่สุดแล้ว รวมถึงตัว Art work ทั้งหน้าปกต่างๆ หรือรูปภาพ อักษรภายในเล่ม

ส่วนตัว ชอบตรงที่มีบรรยายเหตุการณ์ในปี พ.ศ 2552 ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างชอบตรงนี้มากๆ ทำให้นึกถึงว่าตอนเด็กๆว่ามีเหตุการณ์สำคัญนี้เกิดขึ้น และชอบที่โยงกับเพลงยุค 2000 มาก ปกติก็ชอบฟังอยู่แล้วทำให้อินเพิ่มขึ้นไปอีก เป็นนิยายวายที่อ่านแล้วดีที่สุดในชีวิตเรื่องนึงเลยก็ว่าได้ และจะกลับไปอ่านซ้ำอีกหลายรอบแน่นอน

[DucklingReader · Rating 4 out of 5]

เรื่องราวความรักสุดแอบสแตร็กต์ของ
พี่น้ำและน้องวิบวับ ที่บ้านโป่ง

พี่ ๆ หลายคนอาจจะเคยได้ยินชื่อ หรือเคยอ่านเรื่องนี้กันมาบ้างแล้ว แต่เป็ดน้อยเพิ่งมีโอกาสหยิบมาอ่านก็คือแบบว้าวมาก ไม่คิดเลยว่าพล็อตจะพาไปถึงจุดนั้นได้ เล่มนี้เป็นเล่มแรกที่เป็ดได้ลองอ่านจากสำนักพิมพ์นี้เลยค่ะ ตื่นเต้นมาก ตอนหยิบมาซื้อยังแอบลังเลอยู่ เพราะปกติเป็ดไม่ค่อยอ่านแนวขม ๆ แต่ก็โดนปกตก โดนพี่ ๆ ป้ายยานี่แหละค่ะ 55555

เรื่องราวจะเล่าถึง น้ำ นายน้ำสั่งฟ้า (ชื่อเท่มาก) หนุ่มขายน้ำเต้าหู้สุดเหงาในอำเภอบ้านโป่ง ผู้ชายที่ใช้ชีวิตอย่างไร้ความฝัน ทั้งยังซ่อนความจริงว่าตัวเองเป็นชายรักชายเอาไว้อีก แต่ น้ำ วาดรูปเก่งมาก ดีกรีเด็กวิจิตรศิลป์เลยน้าาา

จนกระทั่งวันหนึ่ง วิบวับ เด็กหนุ่มผมสีชมพู ลูกนายก อบต. หนีออกจากบ้านมาขอหลบอยู่ในบ้านของน้ำ และบังเอิญไปพบความลับที่น้ำซ่อนไว้ตลอดมา

ตรงนั้นเอง คือจุดเริ่มต้นของความรักปนเหงา ความสัมพันธ์ที่ไม่คาดคิด และการเรียนรู้ตัวตนของทั้งคู่ ท่ามกลางสังคมเล็ก ๆ ในบ้านของน้ำ

ตอนอ่านคือเหมือนกำลังดูหนังทั้งเรื่องเลยค่ะ
บรรยากาศ ภาพ การเล่า มันลอยขึ้นมาในหัวแบบชัดมาก ถ้าทำเป็นภาพยนตร์นี่คือเป็ดน้อยไปดูแน่นอนนนน เนื้อเรื่องเสิร์ฟทุกอารมณ์เลยค่ะ อยากได้ฟิวเหงาก็ได้ ศิลปะก็ได้ ความรักของคนวัย20ต้นก็ได้เห็น คิดถึง playlist ในสมัยนั้น พี่แน๊ป retrospect เสก โลโซ พี่แบงค์วงแคลช ก็ขนมาให้ฟังค่ะ (เปิดเพลงฟังระหว่างอ่านทำให้อินมากขึ้น 100%นะคะ)

ตอนแรกเป็ดจะให้คะแนนเต็มเลยค่ะ แต่ขอหักนิดเดียวในส่วนของภาษา ช่วงเปิดเรื่องมีความยืดเล็กน้อย และมีหลายคำที่อ่านแล้วรู้สึกไม่ค่อยสบายใจตอนอ่านเท่าไหร่ค่ะ ใช้คำที่ตรงและแรงไปหน่อยจนตกใจ เป็ดไม่ค่อยได้เจอสไตล์นี้มาก่อนด้วยค่ะ แต่ก็ต้องบอกว่า ดีใจจริง ๆ ที่ได้อ่านเล่มนี้นะคะ 💗

ยิ่งตอนกลางเรื่องนะคะ plot twist หักมุมแรงจนตัวละครยังเหม่อ แล้วคนอ่านอย่างเราเหลืออะไรคะ

เป็ดน้อยอึ้ง 🤯 ตะลึงถึงขั้น ต้องวางหนังสือแล้ว ออกไปเดินออกกำลังกาย ผ่อนคลายเลยค่ะ เนื้อหาตึงมาก ตอนแรกอ่านแล้วฟินเว่อร์ ยิ้มไม่หุบเลย กลางเรื่องปุ๊บอ่านแบบขมวดคิ้ว 555555 ชอบนะ เขียนดีอ่ะ พออ่านจบแล้วก็ยังคิดต่อได้ไม่จบ มีประเด็นให้คุยกับเพื่อนนักอ่านเยอะมาก ตีความได้อีกเยอะเลย

มีตัวละครที่ ตุย นะคะ!
แต่ไม่ใช่ น้ำ หรือ วิบวับ ค่ะ
สบายใจได้ พี่นักเขียนเค้าใจดีมาก 💗

ลองอ่านดูค่ะ ทั้งสองคนหนีอะไรจากโลกใบเดิมของตัวเอง? ความฝันของวิบวับกับการเป็นนักร้อง? น้ำคนที่เป็นแรงผลักดันให้วิบวับได้ทำในสิ่งที่ฝันไว้ พี่ ๆ คะ เนื้อห◌าแบบ ....🥹

โอ๊ะ ๆ เป็ดน้อยไม่สปอยล์ล่ะค่ะ
ถ้าอ่านจบแล้ว มาเม้าท์กับเป็ดน้อยได้นะคะ
อยากรู้ว่าพี่ ๆ จะอึ้งเหมือนกันไหม

ปล.ปกนี้สปอยล์เยอะมากกกกกกกกกกกก

[S U E A W O R L D D อ่านกับเสือ · Rating 3 out of 5]

สำหรับเสือเล่มนี้คือความเจ็บปวดสีชมพู

เหตุการณ์เกิดขึ้นที่บ้านโป่ง ราชรี ในยุคที่ทุกคนฟังDr.Fuu Restrospect ใช้BB น้ำตัวเอกของเราเป็นชาวอินโทรเวิร์ตที่เป็นคนเหงา มีความฝัน ความชอบ เป็นตัวของตัวเองและเป็นเกย์ โดยทั้งหมดเป็นในใจ ในชีวิตคือทิ้งทุกอย่างมาเป็นพ่อค้าขายน้ำเต้าหู้ดำรงชีวิตและส่งน้องเรียน

วันนึง ‘วิบวับ‘ เจ้าหมาเด็กก็โผล่เข้ามาในชีวิตของน้ำ ค่อยๆแทรกซึมเข้ามาในอาณาเขตและในใจ น้ำค่อยๆทิ้งตัว ดำดิ่ง ร่วงหล่นลงไปใน ’ความรัก‘ และถูกฉุดกระชากขึ้นมาด้วย ‘ความลับ‘

”วิบวับอยากอยู่กับน้ำ อยู่ด้วยกัน ไม่อยากให้น้ำอยู่คนเดียวอีกแล้ว“

สารภาพว่าใช้เวลาอ่านเป็นเดือน อ่านวันละ 5 หน้าและขับเคลื่อนด้วยกำลังใจจากคุณปอจนอ่านจบ🤣 ติดมากแม่ ติดภาษาของเขาอย่างแรง ไม่ได้ติดที่มันดิบ เถื่อน แต่ติดที่มันดูจะเลื่อนลอยบรรยายเปรียบเทียบไปไกลจนปวดหัว

แต่พออ่านจบคือมีน้ำตาซึม ยิ่งไดอารี่ลายมือวิบวับท้ายเล่มยิ่งกระตุกหัวใจ พาร์ทแรกของเล่มอาจจะเหมือนพาเราทำความรู้จักตัวละครทั้งสองนานไปนิด พาร์ทหลังมันเข้มข้นขึ้นมาแบบมาก แต่มันก็เหมือนไม่ได้แตะต้องประเด็นเข้าไปเยอะมากอ่ะ ทำให้เรามีคำถามสงสัยในใจ รวมถึงการคิดต่อไปเอง จะอินก็ยังอินไม่สุด แต่เราก็ยังรู้สึกปวดใจตามอยู่ดี กับความคิดว่าถ้าเราเป็นน้ำเราแม่งจะต้องปวดใจขนาดไหนว่ะกับการต้องมาอยู่จุดนี้มาเจอเรื่องบ้าบอพวกนี้ ทั้งยังสงสารเจ้าหนูวิบวับมากๆด้วย เป็นนิยายที่ป้อนรสหวานให้เราตอนต้นแล้วจบที่ขมปี๋ในปาก😭

[chiji · Rating 4 out of 5]

ลำดับการเล่าเรื่องชวนให้นึกถึง the perks of being a wallflower (ขอให้วัยเยาว์ของเราเป็นนิรันดร์) ในเวอร์ชั่นที่ตัวละครโตกว่ามาก คุณจิตจงกลเฉียบขาดกับการเลือกสรรคำ จังหวะจะโคน เสียงหนักเบา เล่นคำสร้างวลีขึ้นใหม่ ให้อารมณ์คอนดักเตอร์กำกับเพลง contemporary ต้องจัดการกับเสียงเครื่องดนตรีให้ดำเนินไปในทิศทางเดียวกัน โดยที่ลูกเล่นต่าง ๆ ก็ยังถูกนำเสนออย่างโลดโผน

ตัวเนื้อหาไม่ได้ groundbreaking ก็จริง แต่มี elements หลายอย่างในเรื่องที่หยอกล้อคนอ่านได้อย่างน่ารักน่าเอ็นดู ชอบตรงส่วนนี้เป็นพิเศษ โดยส่วนตัวไม่ค่อยเทสกับเนื้อหาประมาณนี้เลยขอกดไปที่ 4 ดาว แต่เป็นผลงานที่นำเสนอออกมาได้อย่างยอดเยี่ยม รับรู้ถึงความตั้งใจตั้งแต่ปกหน้ายันปกหลัง สมคำชื่นชมและความไฮป์ที่ได้รับ

ใครที่ลังเลอยู่ อยากให้ลองสัมผัสดูสักครั้ง ถ้าอ่านแล้วชอบไม่ชอบอย่างไร อย่างน้อยก็ได้เห็นภาพว่านักเขียนอิสระรุ่นใหม่กำลังทำอะไรกันอยู่ คิดว่า คุณจิตจงกลน่าจะมีบทบาทสำคัญต่อทิศทางวงการหนังสือไทยในอนาคต โดยเฉพาะต่อคนรุ่นใหม่ มากเลยทีเดียว

[samyangcheese · Rating 3 out of 5]

ยอมรับจริงๆว่านักเขียนภาษาสวยมาก คลังศัพท์เยอะ เชื่อมเนื้อเรื่องได้ดี สมแล้วที่ฟีเวอร์มาก วางพล็อตมาแน่น รู้ว่าควรเล่าอะไรให้ผู้อ่านอินไปกับเนื้อเรื่อง

ทุกอย่างดีหมด มันแค่ไม่โดนเส้นเรา พล็อตรักแบบนี้ มันบอกไม่ถูก เป็นนิยายเกย์เรื่องแรกของเราที่เสียเงินซื้อจริงๆ เพราะทนกระแสโซเชียลไม่ไหว แต่ความรู้สึกที่ได้อ่านคือ ภาษาที่บรรยาย เป็นเอกลักษณ์ ไม่เหมือนใคร มันคือศิลปะที่แท้จริง แต่แค่รู้สึกว่าบางทีมันแอบเวิ่นเว้อจนเกินไป Dialogue หายไปเยอะ จนรู้สึกว่าไม่ได้อินกับความรักของสองตัวละครขนาดนั้น เพราะความผูกพันธ์ในความรู้สึกเรามันยังไม่เพียงพอที่จะบอกว่าทั้งสองรักกันมาก อาจจะเพราะมัวแต่สนใจแต่บรรยายที่เวิ้นๆ อยู่ พอจะอินแล้วต่อด้วยบรรยายแบบนั้นอีกครั้ง

แต่โดยรวมคืออยากติดตามผลงานของนักเขียนท่านนี้ต่อๆไปอีกหลายเรื่อง อยากอ่าน อยากติดตาม ผู้รังสรรค์ผลงานศิลปะผ่านตัวหนังสือที่ออกมาได้ดี และมีตัวตนขนาดนี้ ถือเป็นการยกระดับวรรณกรรมยุคใหม่อย่างแท้จริง ขอบคุณที่ผลงานดีๆ ออกมาให้ได้อ่านและชื่นชม จะติดตามต่อไป

[Grenntea · Rating 4 out of 5]

สิ่งที่เรารู้คือผู้เขียนวางเส้นทางการเขียนออกมาได้ดีมาก ๆ เชื่อมเหตุการณ์เก่ง โปรยถึงประเด็นจากคำบ่นในหัวและขยายเหตุการณ์ต่อมา ซ้ำในทุก ๆ ครั้งจนเรารู้ว่ามันคือประเด็นที่เขาอยากเล่าผ่านตัวละครนี้ อ่านไปเรื่อย ๆ ก็รู้สึกว่าเก่งว่ะ เก่งจริง ตลอดทุกครั้งที่พลิกกระดาษ ถึงจะเป็นการเล่าที่แพรวพราวและเก่งกาจ แต่เพราะเราไม่ค่อยชอบอ่านนิยายรักเท่าไร เลยอาจจะไม่ได้รู้สึกอะไรไปกับเขามาก ความเป็นน้ำกับวิบวับ ไม่มีอะไรที่เราเชื่อมได้เท่าไร มีแค่บางส่วน เขาเป็นคนคนละแบบกับเรามากทั้งคู่ เลยมีบางช่วงที่รู้สึกอึดอัดในความคิดของตัวละคร ในขณะที่เราเป็นผู้หญิงด้วย ความต่างของเพศทำให้บางจุดที่มันเป็นมุกสัปดนมาก ๆ ที่เขาเล่นกัน ทำให้รู้สึกแปลก ๆ 5555 แต่เข้าใจว่าเป็นในส่วนของนิสัย อัฒลักษณ์ของตัวละคร ส่วนที่เราขัดใจในการกระทำบางทีก็มีเฉลยทีหลังว่าทำไมถึงต้องเล่าแบบนั้น เพราะมันอิมแพคขึ้นในตอนเริ่มเฉลย รวมถึงตลค.เป็นชายด้วยอาจจะเลือกอะไรที่สมเหตุสมผลเพราะเขาเป็นเพศนั้น ทุกอย่างในเรื่องถูกวางมาอย่างละเมียดและเป็นเหตุเป็นผลมาก ๆ การบรรยายที่ดูฟุ้งฝันความจริงซ่อน foreshadow เอาไว้ทั้งหมด ยอมรับว่าคุณปูนปั้นเก่งจริง ๆ แค่โทนเรื่องกับตลค.ยังไม่ไทป์เราเท่าไรแค่นั้นเอง

[beautyopor · Rating 3 out of 5]

ต้องชมวิธีการเขียนของคุณจิตจงกลจริงๆ เราว่ามัน beyond ไปมากกว่าแค่ภาษาสวย มันคือการเล่นกับขนบทางภาษา ไม่เคยเห็นนักเขียนคนไหนเขียนได้แบบนี้มาก่อน 🔥🔥

เราชอบความ queer ที่คุณจิตจงกลนำเสนอผ่านตัวละครอย่าง ‘น้ำ’ เช่น การพูดถึงงานศิลปะกับตัวตนของผู้สร้างในช่วงท้ายเรื่องๆ การที่น้ำใส่ความเป็นตัวเองในงานอดัม (อดัมคือผู้ชาย อีฟคือผู้หญิง มันคือ heterosexual เป็นมาตรฐานของเพศ) น้ำพูดถึงการบวชกับทุนนิยมและเพศ แต่สิ่งที่น่าสนใจคือ น้ำไม่ได้พูดแบบโต้งๆ เหมือนเวลาเราฟังคำปราศรัยทางการเมืองหรืออ่านงานวิชาการ แต่มันคือความคิดของน้ำจริงๆ น้ำเอาสิ่งที่น้ำเจอและรู้สึกมาตอบคำถามพวกนี้ แล้วก็พูดแบบบ้านๆหยาบๆ แต่ขบถ

จริงๆ จะให้ 4 กว่าดาวๆ แล้ว แต่ไม่ชอบพาร์ท climax ของเรื่อง 😭 ไม่ขอวิจารณ์ความถูกผิดของเนื้อหานะแต่เรารู้สึกว่ามันไม่สมเหตุสมผลกับการกระทำของตัวละครงะ มันแบบ .. หรอ เอ๊า แล้วก็ไม่ชอบคำพูดของตัวละครในบางประโยค มันแอบแบบ .. ชีวิตจริงมันมีคนพูดแบบนี้ด้วยหรอวะ😭 คือบางคำมันแอบคำคมทวิตเตอร์ ซึ่งชั้นไม่ชอบเวลานักเขียนให้ตัวละครพูดอะไรแบบนี้555 (อาจจะแล้วแต่คน)


แต่คิดว่าเป็นงานที่ควรค่าแก่การอ่านอยู่ดีนะ นาน ๆ ทีจะเจอวรรณกรรมไทยที่เขียนออกมาแบบนี้ ปกติงานเขียนที่เกี่ยวกับเกย์ชอบเขียนติดหล่มกรอบ binary และเน้น romance เกิน ชั้นเลยไม่อ่านงานเกย์ไทยเลย เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกในชีวิต อ่านแล้วแบบ โห คิดได้ไง คือรู้เลยว่าคุณจิตจงกลต้องความรู้รอบตัวเยอะมากแน่ ๆ อะ มันสัมผัสได้ผ่านภาษาเลย 👍🏻

[Pawaran · Rating 5 out of 5]

มีแต่คนเขียนว่าผิดหวังเพราะหนังสือเล่มนี้
ไม่รู้ละ เราว่าสมมง

เป็นหนังสือที่อัดแน่นด้วยความรู้สึก ทุกคำที่ร้อยเรียงไว้สละสลวยและมีความหมาย

เป็นหนังสือประเภทที่พออ่านจบแล้ว จะรู้สึกทันทีว่าผู้เขียนหยิบเอาบางอย่างออกไปจากใจคนอ่าน และทิ้งบางสิ่งใหม่ ๆ ไว้แทน

ชอบมาก!

[Ningning the suspicious reader · Rating 4 out of 5]

สนุกดี ได้อ่านในวันเกิดน้ำพอดี สุขสันต์วันเกิดนะน้ำ

[Mumumu · Rating 5 out of 5]

ภาษาสวยแต่บางคำก้ใช้เวลาอ่านประมาณนึง
แบบเปนศัพท์ที่ไม่เคยเหนมาก่อน 🥹
อ่านจบมาเดือนนึงแล้วยังกลับไปรีแคปในหัวเรื่อยๆ
อ���ู่อย่างนั้นนน และคงจะตลอดไป.

[Ilberic · Rating 5 out of 5]

บ้านโป่ง ราชรี พ.ศ.2552 ยุคของหนังสือเพลงและแบล็กเบอร์รี่ ความรักของเกย์สองคนมันงอกเงยและงอกงามได้แค่ในบ้านโกโรโกโสสีชมพูเขียวที่ท้ายไร่ยายบัวเท่านั้นแหละ

คนฟินพี่น้ำกับวิบวับเยอะมาก ซึ่ง character building ดีจริง โรแมนซ์ก็ทำได้ถึงเครื่องจริง แต่เรื่องนี้ตกเราจากสไตล์การเขียนที่โคตรจะยูนีค แค่หน้าแรกก็ซึ้งถึงลีลาการใช้ภาษางดงามขั้นเทพเหมือนกวีมาเพนต์ให้ดูมากกว่าบรรยายให้ฟัง รู้เลยว่าอ่านหนังสือเก่าเยอะ มีกลิ่นงานของแดนอรัญ แสงทอง อวลอยู่ในจังหวะการเล่าเรื่อง การสรรสร้างคำ การเลือกคำที่มันฉึบฉับ โบร้ม ๆ โจ๊ะพรึม ๆ ชะชะช่า ให้ gut-wrenching cinematic virtual experience เปิดประสบการณ์แบบถึงเครื่องครบทุกรสประสาทสัมผัสของคุณ เหมือนดูงานศิลป์ดี ๆ สักชิ้นที่เล่นกับคนดูแบบไม่ปล่อยให้หายใจหายคอละเลียดบรรยากาศ แต่โดนตอกตรึงสติอยู่กับปัจจุบันขณะเหมือนโดนสะกดจนบางครั้ง overwhelmed ต้องพักยกก่อน

พออ่านถึงหน้า 3 ก็รู้สึกเหมือนจะทานทนแสงสีเสียงและความสว่างจ้าไม่ไหว ฉากนั้นน่ะทำให้มีพลุในหัวฉัน เป็นไอคอนิคการเจอกันของสองตัวเอกที่หนึ่งในใจเลย ฉากธรรมดา ๆ แต่ถูกเล่าออกมาอย่างเซ็กซี่ แสนจะโรแมนติกและอีโรติกกว่าฉาก explicit ใด ๆ ผมวนอ่านอยู่ 10 รอบก่อนที่ท้องฟ้าในกะโหลกศีรษะของผมจะขาวโพลนไปหมด คุณนักเขียนเค้ามีของจริง ๆ นะ

แล้วเราก็ได้รู้จักน้ำกับวิบวับผ่านสำนวนภาษาแบบนี้ ไม่แปลกที่จะทำออกมาได้ดีและประทับอยู่ในหัวอยู่นานสองนานแม้จะจบเรื่องไปแล้ว ในอกมันมีมวลอารมณ์อัดแน่นเต็มไปหมด ความอ้างว้างของมันแทบจะเป็นความอ้างว้างของเรา ความรู้สึกแปลกแยกและเปลี่ยวเหงาจากสังคมและคนที่ควรจะโอบอุ้มมันเอาไว้ทำให้เวลามันจมอยู่ใต้บึงบัว นี่ก็หายใจไม่ออกเหมือนกัน กลิ่นความเปลี่ยวดาย ความจนมันคลุ้งไปหมด มันเป็นความแร้นแค้นแบบที่เราเองก็ซึ้งในกลิ่นดินโคลน รอยแตกที่ฝาบ้าน ใยแมงมุมบนเพดาน ฝุ่นที่ควงคว้างในลำแสงของดาวแดด อากาศคุ้มร้อนคุ้มเย็นในบ้านที่มีแค่พัดลมเปิดเบอร์สอง ฯ

พอวิบวับเข้ามาเป็นดวงอาทิตย์ในระบบสุริยะของน้ำ เราก็เลยอิน เพลงรักของพวกมันมันโรแมนติกแบบเสี่ยว ๆ ดิบ ๆ เปิดเปลือยอย่างไร้ประดิษฐ์ ไร้อดีตและอนาคต เซ็กซ์ดิบเถื่อนโสมมโสโครกถูกเล่าแบบจัดจ้า ถึงพริกถึงขิง แบบให้ pseudo first hand experience กามสุขของพวกลักเพศที่รุ่งโรจน์ได้แค่ในจักรวาลร้างท้ายไร่เท่านั้น แต่จริง ๆ มันก็ไม่ได้ต่างจากการปลดปล่อยกำหนัดของคนอื่น ๆ บนโลกนี้นิ

อีกตอนที่ชอบคือ The Creation of Adam ฉากยั่วอารมณ์เพศ ความกำหนัด การช่วยตัวเอง (และอนาโตมี่หำที่ถูกต้อง) มันถูกวาดออกมาอยู่ในลำแสงที่สาดส่องลงมาจากสวรรค์ เรื่องคาวโลกีย์ของ the lowlife ถูกทำให้ sacred ขึ้นมาเหมือนงานศิลปะสวย ๆ ในพิพิธภัณฑ์ เป็น defiance ต่อศีลธรรมอันดีงามของสังคมในช่วงเวลานั้น เหมือนชื่อหนังสือน่ะ

เรื่องเกย์กับศาสนามันไม่ใช่เรื่องใหม่ พล็อตทวิสต์มันก็ไม่ได้ใหม่ไม่ได้ว้าว แต่เค้าเล่าสนุก เอาจริง ๆ จังหวะเถิดเทิงช่วงท้ายที่เป็น a turn of event ก่อนที่ปมของวิบวับจะคลายออกมาเป็นอีกช่วงโปรดของเราเลย มันทำให้นึกถึงบรรยากาศหนังสือเก่า ๆ ที่ชอบมีอะไรแปลก ๆ โผล่มาเฉลยตอนท้ายแบบจังหวะชะชะช่านิดนึง เหมือนตอนอ่านเพชรพระอุมาแล้วมีไดโนเสาร์โผล่มา หรือการ์ตูนผีเล่มละบาทที่เฉลยหน้าสุดท้ายแบบโป๊งชึ่งน่ะ

(เฉพาะย่อหน้านี้มีสปอยล์นิดนึง) แล้วช่วงหลัง ๆ น่ะ มันก็มีเสียงหลายเสียงพูดคุยกับเรา รวมถึง metafiction element คือถ้าค่อนเล่มแรกทำให้คุณสนุกแบบมันตาจากบทบรรยาย ช่วงหลังมันจะเป็นความสนุกของเสียงแบบ เห้ย สนุ้ก

ทำไมหลายคนคิดว่าตอนจบมัน bad end นี่ว่ามัน good end มาก ๆ นะ แบบอีกนิดเดียวขึ้นป้ายจบบริบูรณ์ได้เลย มันไม่ใช่ tragedy เลยนะเว้ย อีกอย่างมันบอกเราด้วยว่าถึงเกิดในโคลนตมเติบโตในโคลนเลน วันหนึ่งแกก็โผล่ขึ้นน้ำได้น่า หลายคนที่ identify ตัวเองกับน้ำเพราะคิดว่าตัวเองห่วยมันอาจจะสามารถ come to term with themselves ได้เลยนะ

ช่วงท้ายเล่มมี allusion เพื่อระลึกถึงเรื่องแผลเก่า ของไม้ เมืองเดิม เพื่อแสดงความเคารพต่อแรงบันดาลใจ แต่ผู้เขียนยังพูดถึงทั้งคุณแดนอรัญ แสงทอง, รงค์ วงษ์สวรรค์, และชาติ กอบจิตติ ว่าเป็นเจ้าของงานที่มีอิทธิพลต่อการเขียนของเจ้าตัวด้วยคับ

[sashall · Rating 5 out of 5]

บ้านสีชมพู โลกอีกใบที่มีความรักจนร้อง รักจนร่าน รักจนร้าวราน ร้อยเรียง กลายเป็นเรื่องราวที่ฉันร้องจัด เริ่ดสัตว์ รักมาก

คนธรรมดาตื่นดึกลุกเช้า มีแต่ความฝันและรอยฟัน ผสมพ่อ ผสมแม่ ผสมปูน ก่อร่างสร้างอาดัมทุกnumber เป็นตัวแทนของการมีอยู่ของน้ำ (นอกจากวิบวับรักพี่น้ำ คนอ่านก็รักทั้งน้ำทั้งวิบวับ แล้วเอาจริงๆก็รักคุณพัดด้วยนั่นแหละ ทุกคนเท่จังวะ หาตัวจับยากมาก)

คุณนักเขียนเก่งอะ คลังศัพท์เยอะมาก หลายคำสัปดน ส่วนมากแยบยล ซึ่งทั้งหมดทุกคำเจนจัด อ่านแบบไม่วางสายตา แต่ก็ใช้เวลาตั้ง3-4วันกว่าจะจบ

ถึงฉันจะเกิดมาได้สิบขวบ ตอน๒๕๕๒ อ่านจบฉันรู้สึกว่าได้กลับไปอยู่จุดๆนั้น นั่งฟังเพลงที่พี่ข้างบ้านเปิด dr.fuu, retrospect, ปาท่องโก๋, บีบี, บ่อบัว
ความรู้สึกเหมือน รถติดอยู่ที่คุ้งพยอม ออกมายังไม่ได้ ยังอยากซึมซับ อยากอยู่นิ่งๆ ไม่พร้อมพูดกับใคร รอฝนตกล้างความรู้สึกนี้ไปอีกสักรอบ

หัวเราะฮิฮิ ปนร้องไห้ฮืฮื ง่วงบ้าง งงบ้าง มาหมดจบในเล่ม กลมกล่อม อ่านก่อนสิ้นปีจะดีมาก ลมหนาวเริ่มมา วรรณกรรมแนวนี้จะสนุกเป็นพิเศษ

#ศชาอ่าน

[Khingsn · Rating 3 out of 5]

มันทั้งดิบ ทั้ง real ขอบคุณสำหรับประสบการณ์เติมเกย์ค่ะ

[Mint · Rating 3 out of 5]

เพราะเป็นหนังสือแบบที่เราไม่เคยอ่านมาก่อน ก็เลยยากที่จะเปลี่ยนความรู้สึกกับความคิดที่แปลกใหม่ของตัวเองไปอยู่ในสเกล 1-5 ดาว

ส่วนที่ชอบคือ เรื่องนี้เปิดโลกเราพอสมควร ทำให้เราได้เข้าใจตัวละคร ซึ่งเป็นคนที่เหมือนจะอยู่ในคนละโลก คนละสังคมกับเรา แต่จริงๆ อาจจะเดินสวนกันบนฟุตบาทในชีวิตประจำวัน และชอบสำนวนการพรรณาของเรื่องนี้ บางคำไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยแต่เข้าใจได้ทันทีว่ามันหมายถึงอะไร และเราควรจะเห็นภาพอะไรจากฉากนั้นๆ ก็เหมือนกับเรื่องของตัวละคร เป็นการเปิดโลกทางภาษาสำหรับเราเหมือนกัน

ส่วนที่ไม่ได้ชอบมาก คือเราไม่ได้รู้สึกไปกับเรื่องนี้ขนาดนั้น อาจจะเพราะต้องใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการพยายามเข้าใจตัวละครที่ไกลตัวมากในทุกทาง ก็เลยใช้สมองเป็นหลัก ไม่ไ��้รู้สึกเศร้า สุข หรือตลกอะไรเป็นพิเศษ แต่ถ้าอ่านซ้ำอีกรอบโดยที่เข้าใจตัวละครหมดแล้ว ความรู้สึกนี้ก็อาจจะเปลี่ยนไปในอนาคตก็ได้

รวมๆ แล้วเป็นหนังสือที่ทุกคนน่าจะอ่านสักครั้ง คนที่อ่านเรื่องแนวนี้อยู่แล้วน่าจะรู้สึกไปกับน้ำและวิบวับได้แบบเต็มที่ ส่วนคนแบบเราก็มาเปิดโลกตัวเองให้กว้างขึ้นและมีสีสันเพิ่มขึ้นจากหนังสือเล่มนี้ได้เหมือนกัน

[beprepear]

เหมือนได้ก้าวเข้าไปในสนามประลองพลังของนักเขียนทุกครั้งที่พลิกหน้ากระดาษ เป็นงานเขียนที่บ้าพลังมาก ชวนสำรวจตัวตน สังเกตความงาม ตั้งคำถามสรรพสิ่ง ไปพร้อมกับเปิดผนึกจดหมายเหตุปี 2552 และจดหมายรักระหว่างน้ำกับวิบวับ เดนดาวพาเราดำดิ่งไปกับความเหงา ความสับสน ที่แม้จะไม่ใช่ของเราเองแต่ก็น่าอึดอัดและเหน็บหนาวพอกัน จากนั้นมันก็พาเราไปยังหน้ากระดาษที่เราไม่มีวันเชื่อว่าจะมี ต้องประหลาดใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยืนเหม่อมือไพล่หลังเป็นระยะๆ กับเรื่องราวที่เราไม่คิดว่าจะได้อ่านในวรรณกรรมไทย เราดีใจที่วันนี้ gay love ถูกพูดถึงได้อย่างซื่อตรงที่สุด ดิบเถื่อนจริงแท้ แต่ในขณะเดียวกันก็ซับซ้อนจนกินความยาวเกือบสี่ร้อยหน้าและใช้พลังจิตมากเกินคาด ตอนคลายปมยังไม่วายคลายความสบายใจ มวลความรู้สึกยังคั่งค้างอยู่ปนๆ ไปกับความรู้สึกสำเร็จ(?)ที่ได้พบประสบการณ์หลังการอ่านแบบนี้ เอาเป็นว่านี่คือวรรณกรรมแห่งยุคสมัย(ต่อให้จะมีเซตติ้งเป็นสิบกว่าปีก่อน) ที่จะถูกจดจำ เช่นเดียวกับที่เรามีรถไฟฟ้ามาหานะเธอและเพลงของดร.ฟูเป็นความทรงจำร่วมกันเมื่อครั้งสิบหกปีก่อน

[Boonyaverse · Rating 5 out of 5]

โคดชอบ เป็นเรื่องแรกของปีที่ให้ 5 ดาว ตอนแรกแอบทำใจว่าอาจจะ overhyped แต่สำหรับเราว่าสมควรละ

ไม่รู้จะหักตรงไหน วิธีนำเสนอ ภาษาที่สวยงามผสมความดิบๆเรียลๆ จังหวะการเล่าเรื่องที่ทั้งเรียบง่ายแต่ก็มีลูกเล่น ทั้งสตอรี่ และประเด็นที่แทรกมา เขียนได้ละเมียดละไมสุดๆ เหมือนเป็นงานศิลปะในเชิงวรรณกรรมเลย อะไรใหม่ๆมาก

จริงๆเราไม่ใช่สายอ่านนิยายโรแมนติกเลย insta-love เป็นโทรปที่เราไม่เคยจะเก๊ท แต่เรื่องนี้ถึงเครื่องจนทำให้เราอินไปกับน้ำวิบวับได้เลยล่ะ ชอบการบิ๊วคาร์แรกเตอร์ของน้ำ และจังหวะการบรรยายในฉากแรกๆที่น้ำกับวิบวับเจอกัน จนทำให้เชื่อได้ว่าน้ำโดนวิบวับตกได้ตั้งแต่ตอนไหน ส่วนคาร์แรกเตอร์วิบวับก็พร่างพราวระยิบระยับสมชื่อจริงๆ วิธีการเขียนและคำพูดจีบพี่น้ำก็ทำให้หลงรักไอ้หมาเด็กนี่ได้ไม่ยากเลย

เป็นนักเขียนที่มีคลังคำศัพท์เยอะมาก แล้วมันแมทช์กับคาร์แรกเตอร์คิดมาก+ความเป็นอาร์ตติสของน้ำได้พอดิบพอดีด้วย มุกเสี่ยวข่วงแรกๆก็ทำให้ฮ็อบได้ tension ตัวละครที่บิ๊วมาก็ทำจังหวะได้พอดีมาก

แม้จะมีบทบรรยาย sexual tension ที่โคด explicit แต่ไม่รู้ทำไมไม่รู้สึกกระอักกระอ่วนตอนที่บรรยายหอสระอำเลยนะ เหมือนกำลังดูงานอาร์ตสวยๆ เปิดเปลือยหมดเหมือนงานศิลปะบนกำแพงบ้านสีชมพู แล้วเราก็รู้สึกไปกับมันด้วยงี้ ทั้งสวยทั้งเขินว่ะ คนแต่งเก่งอะ

ประเด็นความเป็นเกย์ในต่างอำเภอยุค 2552 ในสังคมชายเป็นใหญ่ ที่มีครอบครัวไม่อบอุ่น กับความเหงาโดดเดี่ยวที่บิ๊วมานี่ทำได้กลมกล่อมมาก ส่วนประเด็นเฉลยปมของวิบวับแม้จะไม่ใหม่เท่าไหร่ แต่ก็โผล่มาในจังหวะสุดท้ายแบบโป้ง ลุ้นไปอีกว่าจะเกิดอะไรขึ้น แล้วก็บิ๊วไต่ระดับขึ้นไปอีกจนถึงการจัดการกับปมครอบครัว (อันนี้ชอบมากก) แต่บทหลังจากนั้นที่น้ำพร่ำเพ้ออะไรในหัวเยอะๆก่อนที่จะเจอวิบวับอีกครั้งทำเอาขัดมู้ดนิดหน่อย (แต่ไม่ถึงกับว่าเราจะตัดคะแนน) ใดๆคนเขียนก็นำประเด็นต่างๆมันใส่ได้อย่างกลมกล่อมจริง

ส่วนตอนจบของเรื่องเราว่าจบดี happy ending นะ มันจบดีที่สุดเท่าที่เรื่องจะพามาได้แล้ว และเราก็รู้สึกอิ่มเอมไปกับความรักของทั้งคู่ด้วย

คิดว่าน้ำกับวิบวับจะอยู่ในใจเราอีกซักพักเลย