Wat betekent het om ergens te zijn? In huizen, tuinen, landen – maar ook in relaties, lichamen en taal. In verblijf stelt Yasmin Namavar deze vraag steeds opnieuw in een taal die zowel rusteloosheid als bezinning oproept.
ben je in de regen brokkelt uit je benen gesteente ook je lichaam heeft spelonken, wist je dat?
sta je in je plassen van water en keien bouwen druipsteenkegels zich op tot je oren en daarboven
hoor je de kerkuil niet krassen terwijl je telt hoeveel druppels vallen tussen je grote teen en de tweede rollen de kiezels in lawines naar beneden
maakt het uit of de wespen nog cirkelen je stenen verliest en voetstappen of je lichaam hetzelfde is als je gedachten en wat zie je met je ogen?
Yasmin Namavar werkt als psychiater en schrijft poëzie. Gedichten en essays van haar hand verschenen o.a. in De Gids, Tirade, Hollands Maandblad, Poëziekrant en Trouw. Ze was finalist van de El Hizjra Literatuurprijs 2022 en won de Hollands Maandblad Schrijversbeurs 2023/2024, categorie poëzie. In 2025 volgt haar debuut: de dichtbundel verblijf bij Uitgeverij Jurgen Maas.
Zeer indrukwekkende poëzie! Het zit ontzettend goed in elkaar. Al denk ik wel dat ik een te onervaren poëzielezer ben, om dit goed te begrijpen en te snappen.
"in haar borstkas steken herten over (door rood licht), zoeken muggen en vlinders / paniekerig koplampen van auto's, springen kikkers en poezen over slootjes / dendert een kudde schapen door haar vaten / woekeren haagwindes over het pad"
"januari vrees ik, zoals ik mijn vader vrees en ik weet / dat de vrouw zachtjes zingt als ze haar pasgeboren kind schrobt tot ze gloeit / in haar schoot"