Als de zon valt

by Stijn de Vries

Het is 2016. Op een schoolplein in Utrecht vangt Alex de blik van een jongen die hij daar nog niet eerder heeft gezien. Omar kijkt kort terug, maar precies lang genoeg om onvergetelijk te zijn.

De omgeving van Alex en Omar zoekt weinig achter de vriendschap die ontstaat. Maar er is veel meer dan dat. Ze vinden zichzelf in de ander en in hun gedeelde onzekerheid over hun identiteit.

In het dromerige en soms tragische Als de zon valt volg je Alex en Omar in hun toevlucht naar elkaar, op de middelbare school en in de maanden daarna. Een intiem portret over verbergen wie je bent, ergens bij willen horen en geluk.

'Intiem, gevoelig, gedurfd. Een heel knap debuut!' FRANCINE OOMEN

'Als de zon valt is een heuse high school romance. Een mooi soepel geschreven coming-of-ageverhaal over queer liefde en vriendschap, gezien door de ogen van twee onzekere hoofdpersonen.' SASKIA NOORT

Genres: LGBT, Queer, Audiobook, Young Adult, Romance, Roman, Literature

238 pages, Paperback

First published September 24, 2024

About the author

Stijn de Vries studeerde journalistiek aan de Hogeschool Utrecht. Hij werkte als redacteur bij het blad L’HOMO, maakte voor het programma Spuiten en Slikken de documentaireseries Jong Geleerd, Nooit Gedaan over de taboes rondom maagdelijkheid bij mannen en Mooi, Man over mannelijke schoonheidsidealen. Daarnaast is De Vries presentator van het radioprogramma Jongstof op NPO Radio 1.

Reviews

[Marit]

Zinnen mogen ook. Meer dan drie. Woorden bevatten.

[Simone Bais · Rating 1 out of 5]

Ik ben zo teleurgesteld, vooral in de redacteur en de uitgeverij Lebowski, die zichzelf een ‘innovatieve uitgeverij die zich toelegt op kwalitatief hoogstaande Nederlandse literatuur’ noemt. Tuurlijk, maar er moeten ook gewoon knaken verdiend worden en dat doe je schijnbaar als je Stijn de Vries een boek laat publiceren, want al mijn leerlingen gingen dit Als de zon valt ineens lezen. Goed, dus ik ging ook overstag…

En ach, wat werd ik somber van het idee dat juist dit boek door misschien zoveel jongeren gelezen gaat worden (als ze er al doorkomen). Kunnen door dit soort verhalen liefde voor literatuur groeien? Dit was namelijk de oppervlakkigste roman die ik in tijden heb gelezen, zo saai! Daarbij bevatte het verwarrende perspectiefwisselingen, iets wat het nog boeiend zou kunnen maken, alleen werden die doorspekt met reusachtig veel herhalingen en clichés. Sorry, Stijn, jij had gewoon bij je leest moeten blijven, maar bij de zoveelste ‘Zijn ogen zijn ijzig lichtblauw, zo mooi. Alles aan hem is mooi’ had er wat mij betreft een redacteur in moeten grijpen. Daarbij zou ik graag willen voelen waarom Omar en Alex zoveel om elkaar geven en zou ik willen begrijpen waarom ze dan niet bij elkaar konden zijn: ‘Maar zo werkt het helaas niet. Het zou fijn zijn om mijn liefde te uiten, publiekelijk. Zoenen op de dansvloer, elkaars hard vasthouden, samen de wc in. Het kan niet, hoe graag ik het ook zo willen.’ Waarom niet? Met welk doel is dit boek geschreven? Wat kunnen jongeren uit dit boek halen? Ja, oke, een aantal seksscènes tussen twee jongens, dus het woord pik heb ik twintig keer gelezen. Ik ben daar alleen bijna mee gestopt toen er één keer over het vrouwelijk geslachtsdeel werd geschreven, één keer: ‘Ik zie haar kruis door de stof van haar string, en kijk zo onopvallend mogelijk naar haar snee.’ Snee!? Stijn!? Redacteur!?

‘En daar, in de auto, wist ik ineens heel zeker dat ik verliefd was. Dat ik misschien wel meer van hem hield dan mijzelf.’ Poeh, dit is geen roman, dit is meer iets voor een bouquetreeks. Tip voor Lebowski; breng het ironisch met zo'n schitterend getekende kaft met twee gespierde jongens en een zon! Weet iedereen ook meteen met wat voor niveau we van doen hebben.

[Christoph Segers · Rating 5 out of 5]

Niks nieuws onder de (vallende?) zon, maar wel een zeer degelijk geschreven debuut. Dit boek lag nog in een bak, klaar om in het rek gezet te worden, anders had ik het wellicht niet gezien. Maar toeval bestaat niet...
Ik sjeesde door dit boek op twee dagen, want het leest bijzonder vlot en de hoofdpersonages zijn interessant om volgen. Een Nederlandse jongen die een slechte relatie heeft met zijn gescheiden moeder, een Turkse jongen die uit een tolerant progressief en gestudeerd gezin. Beetje cliché, maar als het zo goed geschreven is, stoort het niet.
Het vertelstandpunt varieert van hoofdstuk tot hoofdstuk en het is niet altijd meteen duidelijk wie aan het woord is. Dat op zich balanceert soms wat op het randje van vervelend. Ook de vrienden van de twee jongens zijn nogal bordkarton en uitwisselbaar. Dat kan de pret niet drukken gelukkig want als de twee protagonisten bij elkaar zijn en de dingen doen die verliefde tieners doen, kan je niet anders dan glimlachen en blij zijn voor de twee.
Het taalgebruik is rijk en helder wat niet altijd het geval is in YA.
Kortom: sterk debuut! Een auteur om in de gaten te houden.

[Astrid Inge · Rating 4 out of 5]

Hoe pijnlijk kan een eerste verliefdheid zijn, hoe allesomvattend en onzeker makend. Vooral als die verliefdheid gericht is op iemand van hetzelfde geslacht en je bang bent om anders te zijn. Alex en Omar vinden elkaar in een breekbare relatie die met empathie en tederheid wordt beschreven. Het wisselende perspectief werkt niet perfect maar het is de schrijver vergeven, ik voelde de liefde en twijfel op iedere pagina. Knap.

"Wanneer wordt het normaal dat iemand je op wil eten, dat je open ligt als je meest kwetsbare zelf, als een kadaver voor een raaf? Het is onvermijdelijk. Dat we hier zijn, dat we elkaar willen proeven, op welke mogelijke manier dan ook. Het voelt als iets wat we moeten doen."

"Of heel misschien, en ik weet dat het niet kan, maar het troost me: word jij de zon en ik de maan. Dan zouden we licht geven. Ergens zouden we hetzelfde zijn, net als nu. En als je zou vallen, als de wereld voor even zo donker lijkt dat het ondraaglijk wordt, neem ik je plek in. Ook als dat betekent dat ik je nooit meer zie."

...zucht...

[Luuk Huijsmans · Rating 4 out of 5]

Het boek voelt een beetje als een stapeltje met polaroid foto’s die je stuk voor stuk bekijkt. Het zijn kleine fragmentjes uit twee levens. De manier waarop het geschreven is hield me constant geboeid en de karakters lijken met liefde vormgegeven. Echt een knap staaltje werk voor een eerste boek 🩷

[Lomme]

2 dt-fouten

[Jelle Schutte · Rating 5 out of 5]

Bijzonder herkenbaar, voelde als een safe space voor gedachten die er zijn geweest of er nog wel eens zijn. Zo zo zo mooi geschreven, de Nederlandse taal is toch wel zó prachtig en komt enorm terug in dit fantastische roman.

[Willemijn jufwillemijnopallstars · Rating 3 out of 5]

Snippets uit het leven van Adam en Omar. Ik denk dat dit door de doelgroep (15-20 jaar) misschien beter gewaardeerd wordt dan door mij😅

[Hanneke Voskuilen · Rating 2 out of 5]

Geluisterd als audioboek en dat was fijn want dan kon ik zo nu en dan de snelheid op x2 zetten, anders had ik dit nooit uitgelezen. Denk dat dat opzich genoeg zegt.

Het is een debuut, dat is te merken. Vraag me af of dit boek ook was uitgegeven als de schrijver niet “bekend” is van TikTok.

Het wordt via 2 perspectieven verteld, Omar en Alex. 2 jongens van rond de 18 die verliefd op elkaar worden. Door dit liefdes verhaal van allebei de kanten te horen miste ik echt een hoop spanning. Kijk 2 perspectieven kan leuk en boeiend zijn, maar dat kan alleen als het ook echt 2 verschillende perspectieven zijn. Allebei de personages klonken echt precies hetzelfde en dat verveelde erg snel.

Daarnaast wordt er een hoop aangeraakt maar daarna wordt er niks mee gedaan. Over de moeder van Alex wordt bijvoorbeeld alleen gezegd dat ze veel drinkt maar daar wordt verder niks mee gedaan. Ook alle vrienden van Omar en Alex hebben de persoonlijkheid van een stuk karton. Er gebeurde echt net niks spannends.

Ohja en t laatste hoofdstuk had weggelaten mogen worden. (Alle hoofdstukken over t corpsleven in Amsterdam eigenlijk) In t hoofdstuk ervoor worden er nog mooie dingen gezegd en dan opeens krijg je gratis en voor niks nog een hoofdstuk over dat die Alex loopt te barfen in Amsterdam. Ja nee hoeft niet.

[Arnaud Verwacht · Rating 3 out of 5]

Hedendaagse versie van Kartonnen Dozen. Mooi, maar niet beter.

[Isabella · Rating 4 out of 5]

Vind het zo fijn om dit soort boeken te lezen. Even een heel ander beeld over identiteit en seksualiteit dan ik “gewend” ben. En, halleluja, niet zo ontzettend treurig als waar ik bang voor was! Kan zo slecht tegen boeken waarin het helemaal misgaat. Laat zien dat boeken over identiteit niet altijd enorm tragisch hoeven te zijn, soms is een beetje tragisch ook oké ;)

De schrijfstijl is top, vloog er zo doorheen. Zou deze al op de leeslijst staan? Zo niet vind ik dat ie erop moet. Dit is echt een top boek voor jongeren om een inkijkje te krijgen in de “struggle” van jezelf zijn en vinden. Zeker in de laatste jaren van de middelbare/beginnend studenten. Niet met clichés en stereotypes, maar met korte fragmenten die zo uit het echte leven lijken te zijn gegrepen. Vraag me af of een deel op basis van ervaringen van Stijn zelf is. Het boek zou iig zo iemands echte leven kunnen zijn, super vet gedaan.

Favo quote momentje:
“Wie zouden we zijn geworden als we geen angsten kennen?”

Kortom! Ga kopen! Ga lezen! En fuck de mening van anderen 🧡

[Denise · Rating 3 out of 5]

Een mooi debuut met een lief, maar ook verdrietig verhaal. Door de korte hoofdstukken en zinnen, vloog ik zo door dit boek heen.

De korte zinnen begonnen me echter wel een beetje te irriteren. De schrijfstijl voelde wat inconsequent aan, met af en toe een heel poëtisch in elkaar gezette zin, gevolgd door een zin van twee woorden.

De hoofdpersonages en hun verhaal voelden af en toe ook wat oppervlakkig. Ze waren heel lief en op sommige momenten leefde ik enorm met ze mee. Op sommige andere momenten voelde het alsof de stukken waarin de hoofdpersonages met elkaar waren of over elkaar praatten niet volledig genoeg waren uitgewerkt.

Ik heb desondanks bovenstaande punten alsnog wel genoten van het lezen van Als de zon valt!

[Sanne · Rating 3 out of 5]

Eerste boek van 2025. Las heel makkelijk weg vanwege de korte hoofdstukjes (was stiekem wel even fijn voor mijn tiktokverslaafde brein). In het begin raakte ik nog een beetje in de war van de veelheid aan namen die werden genoemd en merkte dat het verhaal voor mij persoonlijk ietwat diepgang miste qua randpersonages. Maar tegen het einde van het boek werd dit wel wat anders en werd het heel ontroerend. Ik kan me wel echt voorstellen dat dit een heel fijn boek is om te lezen als je op de middelbare zit voor lezen voor de lijst oid.

[Loes Van Der Looij · Rating 2 out of 5]

“Of, heel misschien, en ik weet dat het niet kan, maar troost me: word jij de zon en ik de maan. Dan zouden we licht geven. Ergens zouden we hetzelfde zijn, net als nu. En als je zou vallen, als de wereld voor even zo donker lijkt dat het ondragelijk wordt, neem ik je plek in. Ook als dat betekend dat ik je nooit meer zie.”

Misschien dat ik al te veel boeken met hetzelfde soort verhaal heb gelezen maar voor mij voelde dit boek vrij oppervlakkig, en ik had niet echt het gevoel dat het veel toevoegd aan het genre (al denk ik wel in de nederlandse literatuur). We komen veel te weten over Alex en Omar’s leven maar het voegt niet heel veel toe aan het verhaal, ook vond ik het verhaal heel langzaam op gang komen. De schrijfstijl is wel heel mooi en ik vond vooral de laatste paar hoofdstukken heel sterk.

[Tess Altena · Rating 5 out of 5]

leuk boek!!!! leest super makkelijk weg en bracht me echt terug naar mijn middelbare schooltijd, CUTE 💜

[Leone Mattheus · Rating 4 out of 5]

Ik zou kunnen beweren dat dit boek grossiert in clichés, en dat sommige zinnen aanvoelen alsof ze ontsproten zijn aan het toetsenbord van een tiener met grootse schrijfambities. Maar ach, ik las de roman in één adem uit, in een halve dag, omdat het zo mooi was.

[Sanne Lolkema · Rating 3 out of 5]

beetje cute beetje cliche heel erg hitsig zo zeg

[Anouk · Rating 4 out of 5]

De liefde is iets wat je, telkens als je denkt dat je het kan bevatten, elke keer een andere richting in stuurt. Iets wat blijft verrassen. Wat je hoofd en je hart doet tollen. Het maakt onzeker, het schuurt, het is pijnlijk, het is ongrijpbaar. Maar het is ook ontwapenend, iets bijzonder moois, iets wat je laat voelen dat je leeft. Het is misschien wel het meest geweldige wat er bestaat. En precies dit alles heeft Stijn de Vries ontzettend voelbaar gemaakt.

[Marlon · Rating 4 out of 5]

PRACHTIG

[marieke · Rating 3 out of 5]

3.5 ⭐️
wat een prachtig geschreven verhaal, de lyrische teksten grepen mij soms aan het hart!

[Fleur van Duren · Rating 3 out of 5]

Enerzijds heel helder en vlot leesbaar geschreven, anderzijds soms niet helemaal duidelijk wie er aan het woord is. Al met al toch een mooi, ontroerend en menselijk verhaal!

[Kirsten Gorter · Rating 3 out of 5]

Leest lekker weg!

[Tirsa · Rating 2 out of 5]

ik denk dat er veel meer uit de premisse gehaald zou kunnen worden. enerzijds door meer research naar gemarginaliseerde queer perspectieven, om de personages tot leven te wekken en nederland die queer representatie te bieden waar we om snakken, en anderzijds door een meer gedurfde schrijfstijl die zich niet verstopt achter korte zinnen, korte hoofdstukken en korte verhaallijnen.

de keuze voor een Turks maar rijk en trots queer personage tegenover een wit maar arm en angstig in de kast personage voelt meer als een politiek correcte puzzel dan een echte relatie.

het witte personage uit Almelo had meer culturele diepgang dan zijn Turkse geliefde. hierin voel ik dat het de schrijver niet gelukt is over bepaalde ervaringen te schrijven met een specificiteit die echt voelt. wellicht uit angst te vervallen in orientalistische of islamofobe clichés bleef er echter een oningekleurd karakter (“van kleur”) achter. er viel nog zo veel te beantwoorden: hoe is hij zo comfortabel geworden in zijn seksualiteit? hoe is het om jaarlijks naar istanbul af te reizen? (hoe) praat hij hierover met zijn ouders?

deze window dressed diversiteit zit namelijk niet alleen in het gebrek aan backstory, maar ook in het feit dat we zijn identiteit ook niet in de ogen van de ander zien. zo verheerlijkte de schrijver de blauwe ogen, de blonde haren, zijn lange gestalte. zo mooi dat iemand direct en zonder dialoog al verliefd is… maar waarom een bruine jongen begeerlijk kan zijn? dat kon dit boek mij niet vertellen. zonder dat in te willigen had er wat mij betreft geen bruine man op de cover gehoeven.

maar ook het witte hoofdpersonage had ondoordachte kwetsbaarheden. de ervaring van zijn eigen flat voelde afstandelijk, zijn verwondering van welvaart overdreven, zijn moeder’s alcoholisme inconsistent en zijn angst uit de kast te komen vermoeiend en ongegrond. ook hier bleef ik met meer vragen achter, en kreeg ik niet de kans me te verliezen in een waarachtig perspectief.

het verhaal blijft niet alleen aan de oppervlakte in haar personages, maar ook in haar scenes. als lezer voelde ik me constant ge-edged. de schrijver ontsprong de dans van de climax van een ruzie, een scene, een moment door abrupt het hoofdstuk te beeindigen en de draad compleet ergens anders op te pakken. hierdoor blijf ik achter met insinuaties, maar blijft the real meat van het verhaal verscholen achter een fade to black. do the thing, toon ons die ruzie, die emotie. maar nee, een fade to black en hup naar het andere perspectief.

de twee perspectieven waren overigens onmogelijk van elkaar te onderscheiden. hun naam als hoofdstuktitel had geholpen, maar het probleem niet opgelost dat de twee personages hetzelfde aanvoelden.

2 insprekers had dat in het luisterboek enigzins kunnen verhelpen. de huidige inspreker was veel ouder en ver verwijderd van de stemmen van de jongens, en maakte soms rare keuzes voor accenten.

[Gerbrand · Rating 3 out of 5]

Aardig debuut uit 2024 van Stijn de Vries (1998). Middelbare school romance. Ik vond de sfeer goed getroffen. Lekker puberaal. Over kalverliefde. Maar dan wel van twee jongens, Omar en Alex. Origineel: Omar komt uit een gegoede familie van Turkse afkomst en woont in een groot vrijstaand huis terwijl Alex met zijn gescheiden moeder in een flatje woont. In korte alternerende hoofdstukken vertellen ze allebei in de eerste persoon het verhaal. Qua stijl niet heel bijzonder. Leest wel lekker weg. Het emotioneerde mij zelfs een paar keer. Zwak punt: de verhaallijn met Alex’ moeder vond ik inconsistent. 3,5 *

Aardige details:

- de oma van Alex woont in Delden en zegt ergens 'de deur is los'. Zo zeg je dat in het oosten van Nederland! De schrijver kan het weten want hij komt zelf uit Almelo.

- de omslagfoto is door de auteur zelf gemaakt.

[Mirte Van De Kerckhove · Rating 3 out of 5]

Misschien niet het beste boek dat ik ooit las, maar wel een heel mooi debuut. Leest vlot en een thema dat me altijd nauw aan het hart ligt 🧡

[Finn Rekveldt · Rating 3 out of 5]

Door veel verschillende staten met dit boek gegaan. De oneindige hoeveelheid herkenning en ervaringen die het bij me opbracht zal ik niet snel vergeten. Dat alleen al maakte het voor mij een must read. Dit soort verhalen zijn zo belangrijk, en zeker voor queer mensen. Tegelijkertijd is de schrijfstijl erg hak op de tak en zijn de perspectiefwisselingen soms mooi, en soms ietwat chaotisch. Voor mij persoonlijk hielp het wel om de hoofdpersonen en hun relatie goed te begrijpen. Waar het minder in slaagde was dat ik vaak scenes mooi vond en dan abrupt af werd gekapt. Zo waren de passages over de band tussen Omar en Rosa steeds indrukwekkend geschreven, maar kreeg het te weinig tijd om echt goed te bloeien. Hierdoor had haar aanwezigheid in het verhaal een beetje een gebrekkig aandeel in het plot. Ook literair gezien vond ik de zinnen soms wat kort en niet helemaal matchen met wat ik graag lees. Desalniettemin was het boek ontzettend lekker leesbaar en heb ik mij er heel erg mee vermaakt. Leest als een trein, en vanwege de korte passages ook makkelijk om weg te leggen en weer op te pakken. Die diepgang kreeg het voor mij heel erg in de derde acte, daarvoor was het mij iets te oppervlakkig. Je moet denk ik ook houden van wisselingen in schrijfstijlen en vertelwijze in 1 boek. Ben heel erg benieuwd naar het volgende boek. Het knapste vind ik misschien wel hoe de sfeer van 2016 hier in gevangen is.

[Rachel Singelenberg · Rating 3 out of 5]

Als de zon valt van Stijn de Vries speelt zich af in 2016 en volgt Alex en Omar, twee middelbare scholieren in Utrecht. Alex is Nederlands, Omar heeft Turkse roots. Wanneer hun blikken elkaar kruisen op het schoolplein, ontstaat er een connectie die langzaam uitgroeit tot iets groters. Samen zoeken ze hun weg in hun identiteit en seksualiteit, terwijl ze steun bij elkaar vinden. Ik vond het een mooi en herkenbaar boek dat de worsteling van het volwassen worden goed weergeeft – de onzekerheden, de zoektocht naar jezelf en de kracht van verbinding.

[Irene · Rating 3 out of 5]

Toegankelijk en oprecht geschreven, vlot te lezen door o.a. korte hoofdstukken. Voor mij voegden sommige hoofdstukken weinig toe, maar in het algemeen denk ik dat het een goed boek/verhaal is dat hopelijk voor herkenning kan zorgen voor andere zoekenden.
De twee perspectieven zijn prima en hoewel er voor mij niet altijd aan de start van een hoofdstuk aangegeven hoeft te worden vanuit wie je leest, zou dit keer enige aanduiding wel helpen om niet tijdens veel hoofdstukken eerst goed te bedenken vanuit wie je leest.

[Inge · Rating 3 out of 5]

Rond mijn 13/14e schreef ik in m'n vrije tijd aan een verhaal en het begin van dit boek en mijn verhaal lijken echt MEGA erg op elkaar waardoor het voelde alsof ik het (deels) zelf had geschreven. SO naar mijn hoofdpersonage genaamd 'Yannick'. De naam van de andere jongen ben ik vergeten.
Ergens zegt het wel iets over de schrijfstijl dat ik het vond lijken op mijn puberschrijfsels. Het einde van het verhaal voelde wat gehaast en ik miste soms diepgang. Verder ben ik wel door het verhaal heen gevlogen en heb ik er ook van genoten dus het is de 3 sterren zeker waard!

[Leesdame · Rating 5 out of 5]

De scènes zijn beeldend geschreven, met oog voor detail zonder dat het langdradig wordt. Je ruikt de geur van de middelbare school, van de gymles en je voelt de sfeer in de klassen. Er is muziek van Drake, er wordt gevloekt en gezondigd en de eindexamenklas kost veel energie. Het is voelbaar door de regels, dit rauwe en typische tijdsbeeld. De middelbare schooltijd waarin je jezelf leert kennen, je gevoelens ontdekt en onderzoekt en waar onzekerheid een grote rol kan hebben.

Lees verder op mijn blog