What do you think?
Rate this book
Melodia niepokornego serca
Genialna wirtuozka? Obdarzona urokiem artystka–amatorka starannie budująca swój wizerunek?
Czy może po prostu kobieta, która chciała od życia więcej, niż mogła odnaleźć w roli narzuconej przez XIX-wieczne reguły?
Marynia, córka warszawskiego piwowara, zdaje się nie wyróżniać niczym szczególnym – aż do dnia, gdy jej nauczycielka odkrywa jej muzyczny talent i robi wszystko, żeby go rozwinąć. Choć nikt jeszcze o tym nie wie, ten moment wyznacza kierunek całemu życiu dziewczynki.
Historyczne zawieruchy pierwszych lat XIX wieku miotają Europą, losy Polski są wciąż niepewne, ale dziewczynie nie przeszkadza to cieszyć się młodością i marzyć o czymś więcej.
Szybko jednak się przekonuje, że niezamężna kobieta ma ograniczone możliwości realizowania swoich zamierzeń. Marzenia schodzą na dalszy plan, zagubione w codziennych zmaganiach, jednak muzyka wciąż zajmuje wyjątkowe miejsce w jej życiu. To właśnie ona stanie się ostatecznie dla Marii kluczem do niezależności i centrum, wokół którego zbuduje swój własny świat.
Czy może po prostu kobieta, która chciała od życia więcej, niż mogła odnaleźć w roli narzuconej przez XIX-wieczne reguły?
Marynia, córka warszawskiego piwowara, zdaje się nie wyróżniać niczym szczególnym – aż do dnia, gdy jej nauczycielka odkrywa jej muzyczny talent i robi wszystko, żeby go rozwinąć. Choć nikt jeszcze o tym nie wie, ten moment wyznacza kierunek całemu życiu dziewczynki.
Historyczne zawieruchy pierwszych lat XIX wieku miotają Europą, losy Polski są wciąż niepewne, ale dziewczynie nie przeszkadza to cieszyć się młodością i marzyć o czymś więcej.
Szybko jednak się przekonuje, że niezamężna kobieta ma ograniczone możliwości realizowania swoich zamierzeń. Marzenia schodzą na dalszy plan, zagubione w codziennych zmaganiach, jednak muzyka wciąż zajmuje wyjątkowe miejsce w jej życiu. To właśnie ona stanie się ostatecznie dla Marii kluczem do niezależności i centrum, wokół którego zbuduje swój własny świat.
448 pages, Paperback
First published April 16, 2025
6 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
June 5, 2025
Miasta, sale i publiczność się zmieniają, ale rząd czarnych i białych klawiszy za każdym razem wygląda tak samo. Jest jak dom, do którego wraca i w którym potrafi poruszać się po omacku."
„Muzyka nie pyta, muzyka czuje. Ona wie, co w duszy gra.”
„W dźwiękach muzyki odnajduję to, czego nie potrafię wyrazić słowami.”
„Muzyka to nie tylko pasja. To sposób, w jaki oddycham.”
„Sercem muzyka, duszą artysta, a pasją – dźwięk.”
„Muzyka nigdy nie powinna być pracą. Powinna być twoimi nadziejami, marzeniami i wszystkim, w co wierzysz.”**
— Jared Leto
Zanurzam się w dźwiękach, nuty są opowieścią a ja zapominam o wszystkim co mnie uwiera i nie pozwala oddychać.
Siedmioletnia Marynia Wołowska córka przedsiębiorczego warszawskiego piwowara podobnie jak siostry wychowywana była w przekonaniu, że nauka jest ważną częścią codzienności. Ma pięcioro rodzeństwa, a najbardziej na świecie kocha mamę , tatę , guwernantkę Madame Renard oraz siostrę Julkę z którą łączy ją wyjątkowa więź.
W przeciwieństwie jednak do niej Marianna , która w przyszłości znana będzie jako Maria Szymanowska przejawiała ogromną muzyczną wrażliwość i naturalny talent.
Wbrew temu co może się nasuwać jako pierwsze rodzice dziewczynki postanawiają wspierać córkę w jej pasji i służą wsparciem w jej rozwijaniu , choć-oczywiście- sami również czerpią korzyści z faktu , że ich latorośl się wyróżnia.
To dzięki zdolnościom Marysi w domu gościły znane persony jak Goethe czy Mickiewicz , a ona sama wzbudzała zachwyt w mężczyznach i zazdrość w kobietach.
Była bowiem nie tylko uzdolniona lecz również urodziwa.
A że kobieta miała duszę buntowniczki wymykała się wszelkim schematom nie dając się zamknąć w ramach wyznaczanych przez XIX- wieczne konwenanse ograniczające jej możliwości i spełnianie marzeń.
Artystkę poznajemy już w czasach dzieciństwa dzięki czemu możemy śledzić proces jej dojrzewania i obserwować jakimi torami biegły jej kariera I życie prywatne.
Do tej pory zdążyłam już poznać pióro Pani Małgosi i stwierdzić, że bardzo je lubię. Snute przez nią opowieści są subtelne, pełne empatii , choć nie brakuje im również dramaturgii .
Teraz stworzyła fabularną biografię wirtuozki wyprzedzającej czasy w których przyszło jej żyć.
Autorka w sposób niezwykle delikatny wypełniła luki w życiorysie pianistki ukazując wybory jakich dokonała Marysia.
Jest więc miejsce na muzykę , miłość i dzieci.
Mimo ,że cała powieść liczy około pięciuset stron mam wrażenie, że przepłynęłam przez jej treść sycąc się spokojnym, kojącym rytmrm zdań i nietuzinkową fabułą.
Polecam ❤️💙
„Muzyka nie pyta, muzyka czuje. Ona wie, co w duszy gra.”
„W dźwiękach muzyki odnajduję to, czego nie potrafię wyrazić słowami.”
„Muzyka to nie tylko pasja. To sposób, w jaki oddycham.”
„Sercem muzyka, duszą artysta, a pasją – dźwięk.”
„Muzyka nigdy nie powinna być pracą. Powinna być twoimi nadziejami, marzeniami i wszystkim, w co wierzysz.”**
— Jared Leto
Zanurzam się w dźwiękach, nuty są opowieścią a ja zapominam o wszystkim co mnie uwiera i nie pozwala oddychać.
Siedmioletnia Marynia Wołowska córka przedsiębiorczego warszawskiego piwowara podobnie jak siostry wychowywana była w przekonaniu, że nauka jest ważną częścią codzienności. Ma pięcioro rodzeństwa, a najbardziej na świecie kocha mamę , tatę , guwernantkę Madame Renard oraz siostrę Julkę z którą łączy ją wyjątkowa więź.
W przeciwieństwie jednak do niej Marianna , która w przyszłości znana będzie jako Maria Szymanowska przejawiała ogromną muzyczną wrażliwość i naturalny talent.
Wbrew temu co może się nasuwać jako pierwsze rodzice dziewczynki postanawiają wspierać córkę w jej pasji i służą wsparciem w jej rozwijaniu , choć-oczywiście- sami również czerpią korzyści z faktu , że ich latorośl się wyróżnia.
To dzięki zdolnościom Marysi w domu gościły znane persony jak Goethe czy Mickiewicz , a ona sama wzbudzała zachwyt w mężczyznach i zazdrość w kobietach.
Była bowiem nie tylko uzdolniona lecz również urodziwa.
A że kobieta miała duszę buntowniczki wymykała się wszelkim schematom nie dając się zamknąć w ramach wyznaczanych przez XIX- wieczne konwenanse ograniczające jej możliwości i spełnianie marzeń.
Artystkę poznajemy już w czasach dzieciństwa dzięki czemu możemy śledzić proces jej dojrzewania i obserwować jakimi torami biegły jej kariera I życie prywatne.
Do tej pory zdążyłam już poznać pióro Pani Małgosi i stwierdzić, że bardzo je lubię. Snute przez nią opowieści są subtelne, pełne empatii , choć nie brakuje im również dramaturgii .
Teraz stworzyła fabularną biografię wirtuozki wyprzedzającej czasy w których przyszło jej żyć.
Autorka w sposób niezwykle delikatny wypełniła luki w życiorysie pianistki ukazując wybory jakich dokonała Marysia.
Jest więc miejsce na muzykę , miłość i dzieci.
Mimo ,że cała powieść liczy około pięciuset stron mam wrażenie, że przepłynęłam przez jej treść sycąc się spokojnym, kojącym rytmrm zdań i nietuzinkową fabułą.
Polecam ❤️💙
April 28, 2025
Maria Szymanowska znana jest dziś bardziej jako teściowa Adama Mickiewicza (którą została pośmiertnie) niż jedna z najważniejszych pianistek pierwszej połowy XIX wieku w Europie. W swoim czasie jednak zachwycała swoim talentem zarówno największych artystów i znawców muzyki, jak i koronowane głowy oraz zwykłych obywateli. Jej barwne życie przerwała epidemia cholery w Petersburgu. Dziś postanowiła o niej przypomnieć Małgorzata Niemtur w powieści biograficznej "Melodia niepokornego serca".
Śledzimy więc pianistkę od dzieciństwa, kiedy to ujawnił się jej niezwykły talent i dzięki wsparciu rodziców mogła zacząć go rozwijać, poprzez małżeństwo i rozwód aż po rozkwit błyskotliwej kariery i osiedlenie w Petersburgu. Jako że w życiorysie Szymanowskiej nie brakuje białych plam, autorka wypełnia je z wdziękiem i elegancją. Udaje się jej też bardzo wiarygodnie ukazać pasję pianistki do muzyki, która dawała jej ukojenie w trudnych momentach i pozostawała przez cały czas ważną częścią jej życia, nawet gdy ze względu na kolejne ciąże i porody musiała ją zaniedbać.
To bardzo spokojna, wręcz relaksująca powieść. Nie znajdziemy tu burzliwych romansów, dramatycznych zwrotów akcji czy scen trzymających w napięciu - bo też nie takie było życie Marii Szymanowskiej. Nawet dramat rodzinny prowadzący ostatecznie do rozwodu rozgrywa się w niedopowiedzeniach, dwuznacznościach i nieporozumieniach. Są też wielkie nazwiska - przede wszystkim Goethe, który, jak się zdaje, zauroczył się Marią, i Adam Mickiewicz. Na całe szczęście autorka nie uległa pokusie i nie przerobiła ich znajomości na romans - to bardziej skomplikowana i ciekawa relacja, a przy tym też po prostu serdeczna przyjaźń podszyta wzajemnym zachwytem dla twórczości. I ten Adam jest dokładnie taki, jaki powinien być.
"Melodia niepokornego serca" to jednak przede wszystkim opowieść o pasji do muzyki, pasji burzącej rutynę i otwierającej przed młodą kobietą szeroki świat, który w innym wypadku pozostałby dla niej - zwłaszcza z uwagi na frankistowskie pochodzenie - zamknięty. Polecam gorąco, zwłaszcza że Maria zasługuje na przypominanie i przywrócenie do narodowej świadomości.
Za egzemplarz recenzencki dziękuję Wydawnictwu FILIA.
Śledzimy więc pianistkę od dzieciństwa, kiedy to ujawnił się jej niezwykły talent i dzięki wsparciu rodziców mogła zacząć go rozwijać, poprzez małżeństwo i rozwód aż po rozkwit błyskotliwej kariery i osiedlenie w Petersburgu. Jako że w życiorysie Szymanowskiej nie brakuje białych plam, autorka wypełnia je z wdziękiem i elegancją. Udaje się jej też bardzo wiarygodnie ukazać pasję pianistki do muzyki, która dawała jej ukojenie w trudnych momentach i pozostawała przez cały czas ważną częścią jej życia, nawet gdy ze względu na kolejne ciąże i porody musiała ją zaniedbać.
To bardzo spokojna, wręcz relaksująca powieść. Nie znajdziemy tu burzliwych romansów, dramatycznych zwrotów akcji czy scen trzymających w napięciu - bo też nie takie było życie Marii Szymanowskiej. Nawet dramat rodzinny prowadzący ostatecznie do rozwodu rozgrywa się w niedopowiedzeniach, dwuznacznościach i nieporozumieniach. Są też wielkie nazwiska - przede wszystkim Goethe, który, jak się zdaje, zauroczył się Marią, i Adam Mickiewicz. Na całe szczęście autorka nie uległa pokusie i nie przerobiła ich znajomości na romans - to bardziej skomplikowana i ciekawa relacja, a przy tym też po prostu serdeczna przyjaźń podszyta wzajemnym zachwytem dla twórczości. I ten Adam jest dokładnie taki, jaki powinien być.
"Melodia niepokornego serca" to jednak przede wszystkim opowieść o pasji do muzyki, pasji burzącej rutynę i otwierającej przed młodą kobietą szeroki świat, który w innym wypadku pozostałby dla niej - zwłaszcza z uwagi na frankistowskie pochodzenie - zamknięty. Polecam gorąco, zwłaszcza że Maria zasługuje na przypominanie i przywrócenie do narodowej świadomości.
Za egzemplarz recenzencki dziękuję Wydawnictwu FILIA.
November 23, 2025
Przez pierwsze 150 stron myślałem, że książkę napisała Sztuczna Inteligencja, styl bowiem był tak neutralny iż miałem szczere wątpliwości czy napisała to ręka ludzka. Potem jakby to się poprawiło, ale jednak nie mogłem doczekac się końca owej produkcji. Ciekawe, że na każdej stronie Szymanowska lub inna osoba rodzaju żeńskiego jest potem określana jako "kobieta" np. "kobieta podeszła do okna". To samo z osobami rodzaju męskiego, przykladowo: "mężczyzna spojrzal na Celinę". Na każdej stronie mamy "kobiety" i "mężczyzn" a czasami "dziewczynę". Stąd moje podejrzenie że może jednak to AI pisała duże fragmenty a korektorka to też byla AI i nie wykryła tego śmiesznego przecież mankamentu.
Ci którzy książkę czytać będą to także ci którzy już znają biografię Marii Szymanowskiej, szczególnie tę najnowszą, bardzo króciutką i niefortunną biografię opublikowaną ostatnio przez PWM. I ten wpływ tej pwmowskiej biografii na naszą opowieść jest dość duży. Spekulacje że Szymanowska pojechała do Włoch by raczej zwiedzać niż grać nie mają żadnej podstawy w faktach. To że Szymanowska załatwiła Mickiewiczowi paszport to też raczej domysły. Podobało mi się natomiast, że autorka odparła zarzuty że Szymanowska bylą osobą wyrachowaną, bardzo umiejętnie sterującą karierą i swą pozycją spoleczną w interesie własnym i swoich dzieci. Dla naszej autorki to osoba dużo bardziej niewinna, wrażliwa, inteligentna, osamotniona, zagubiona w swej totalnej niejednoznaczności w kwestiach narodowych (jako córka ochrzczonych Żydów i potem nagle jako Polka w Rosji), społecznych (jako rozwódka, córka piwowara na salonach książęcych) i zawodowych (jako kobieta pianistka i kompozytorka wśród samych mężczyzn). To wlasnie ta wielowarstwowość jej tożsamości czyni z Marii Szymanowskiej postać niesłychanie fascynującą. Autorka niestety powtarza za innymi pewne utarte i uproszczone opinie o kompozycjach Szymanowskiej, ale mamy przynajmniej wrażenie że jednak jest tą muzyką zauroczona.
Największym mankamentem opowieści jest jednak brak literackiej smykałki. I na to niestety nic nie poradzimy.
Ci którzy książkę czytać będą to także ci którzy już znają biografię Marii Szymanowskiej, szczególnie tę najnowszą, bardzo króciutką i niefortunną biografię opublikowaną ostatnio przez PWM. I ten wpływ tej pwmowskiej biografii na naszą opowieść jest dość duży. Spekulacje że Szymanowska pojechała do Włoch by raczej zwiedzać niż grać nie mają żadnej podstawy w faktach. To że Szymanowska załatwiła Mickiewiczowi paszport to też raczej domysły. Podobało mi się natomiast, że autorka odparła zarzuty że Szymanowska bylą osobą wyrachowaną, bardzo umiejętnie sterującą karierą i swą pozycją spoleczną w interesie własnym i swoich dzieci. Dla naszej autorki to osoba dużo bardziej niewinna, wrażliwa, inteligentna, osamotniona, zagubiona w swej totalnej niejednoznaczności w kwestiach narodowych (jako córka ochrzczonych Żydów i potem nagle jako Polka w Rosji), społecznych (jako rozwódka, córka piwowara na salonach książęcych) i zawodowych (jako kobieta pianistka i kompozytorka wśród samych mężczyzn). To wlasnie ta wielowarstwowość jej tożsamości czyni z Marii Szymanowskiej postać niesłychanie fascynującą. Autorka niestety powtarza za innymi pewne utarte i uproszczone opinie o kompozycjach Szymanowskiej, ale mamy przynajmniej wrażenie że jednak jest tą muzyką zauroczona.
Największym mankamentem opowieści jest jednak brak literackiej smykałki. I na to niestety nic nie poradzimy.
June 12, 2025
Jaka kobieta Cię inspiruje?
🎼Moim przykładem jest Maria Szymanowska….
Kobieta wyjątkowa, utkana z dźwięków fortepianu, odwagi i niezłomności. Silna i niezależna. Artystka, której serce biło w rytm muzyki, a dusza wciąż szukała w niej ukojenia. To właśnie fortepian stał się jej towarzyszem, schronieniem i wewnętrzną siłą, która pozwalała jej walczyć z przeciwnościami losu i całego świata, nawet wtedy, gdy życie stawało się ciężarem. W świecie, który nie był łaskawy dla kobiet, szczególnie tych z pasją, talentem i ambicją Maria nie ugięła się. W XIX wieku bycie muzykiem, matką, kompozytorką, kobietą rozwiedzioną, a jednocześnie niezależną, było czymś niemal nie do pomyślenia. Na dodatek jak poradzić sobie ze stratą dziecka… A jednak ona potrafiła przekuć trudności w moc. Nie zrezygnowała z marzeń, a wręcz przeciwnie, zamieniła je w dźwięki, które do dziś poruszają serca i do dziś młodzi adepci sztuki poznają tajniki muzyki i fortepianu dzięki kompozycjom Marii Szymanowskiej.
🎼Ta książka ukazuje nie tylko jej życie, pełne bólu, straty i wyzwań, ale przede wszystkim jej niezwykłą siłę. Maria nie była kobietą, której łatwo można było narzucać swoje słowa. Ona zawsze chciała żyć w zgodzie ze sobą. Ona również miała coś do powiedzenia, chciał, aby każdy usłyszał: ”Jestem. I zasługuję. Jestem. I potrafię. Jestem i też mogę, też chcę grać!”
Nie była jedynie odtwórczynią, była również kompozytorką, kobietą, która nie bała się kroczyć pod prąd. Jej postać, wyrazista i silna, niczym melodia pełna kontrastów, prowadzi czytelnika przez karty tej książki z niezwykłą intensywnością.
Ta książka jest nie tylko zbeletryzowaną biografią, to hołd dla kobiecej siły, pasji i niezłomności. Jeśli szukasz inspiracji, chcesz poznać postać, z której warto czerpać, to historia Marii Szymanowskiej, kobiety, która nigdy nie pozwoliła, by melodia jej serca ucichła, jest właśnie dla Ciebie ❤️
🎼Moim przykładem jest Maria Szymanowska….
Kobieta wyjątkowa, utkana z dźwięków fortepianu, odwagi i niezłomności. Silna i niezależna. Artystka, której serce biło w rytm muzyki, a dusza wciąż szukała w niej ukojenia. To właśnie fortepian stał się jej towarzyszem, schronieniem i wewnętrzną siłą, która pozwalała jej walczyć z przeciwnościami losu i całego świata, nawet wtedy, gdy życie stawało się ciężarem. W świecie, który nie był łaskawy dla kobiet, szczególnie tych z pasją, talentem i ambicją Maria nie ugięła się. W XIX wieku bycie muzykiem, matką, kompozytorką, kobietą rozwiedzioną, a jednocześnie niezależną, było czymś niemal nie do pomyślenia. Na dodatek jak poradzić sobie ze stratą dziecka… A jednak ona potrafiła przekuć trudności w moc. Nie zrezygnowała z marzeń, a wręcz przeciwnie, zamieniła je w dźwięki, które do dziś poruszają serca i do dziś młodzi adepci sztuki poznają tajniki muzyki i fortepianu dzięki kompozycjom Marii Szymanowskiej.
🎼Ta książka ukazuje nie tylko jej życie, pełne bólu, straty i wyzwań, ale przede wszystkim jej niezwykłą siłę. Maria nie była kobietą, której łatwo można było narzucać swoje słowa. Ona zawsze chciała żyć w zgodzie ze sobą. Ona również miała coś do powiedzenia, chciał, aby każdy usłyszał: ”Jestem. I zasługuję. Jestem. I potrafię. Jestem i też mogę, też chcę grać!”
Nie była jedynie odtwórczynią, była również kompozytorką, kobietą, która nie bała się kroczyć pod prąd. Jej postać, wyrazista i silna, niczym melodia pełna kontrastów, prowadzi czytelnika przez karty tej książki z niezwykłą intensywnością.
Ta książka jest nie tylko zbeletryzowaną biografią, to hołd dla kobiecej siły, pasji i niezłomności. Jeśli szukasz inspiracji, chcesz poznać postać, z której warto czerpać, to historia Marii Szymanowskiej, kobiety, która nigdy nie pozwoliła, by melodia jej serca ucichła, jest właśnie dla Ciebie ❤️
Displaying 1 - 4 of 4 reviews