เลออน เพื่อนรักแห่งรุ่งอรุณ

by Momoko Yoshida, 吉田 桃子, โมโมโกะ โยชิดะ

"เราทุกคนต่างมี “กล่องสมบัติความรู้สึก” ในใจ อยู่ที่ว่าเราจะเลือกเก็บความเสียใจเอาไว้ แล้วนานๆ ครั้งค่อยเปิดดู หรือฝืนดึงรั้งมันไว้กับตัวไม่ปล่อยวาง แล้วจมอยู่กับความเศร้าไม่รู้จบ

มิซากิจัง คือเด็กผู้หญิงที่มีคำพูดมากมายติดค้างอยู่ในใจ สื่อสารออกไปไม่ได้
ตั้งแต่ เลออน หมาสุดรักที่เข้าใจเธอจากไปเมื่อสิบเดือนก่อน
โลกของเธอก็พลันมืดมิดไร้แสงสว่าง
จนกระทั่งวันหนึ่งเธอได้พบกับ บิลลี หมาที่หน้าตาเหมือนเลออนไม่มีผิดเพี้ยน
พร้อมกับพี่สาวใจดีแห่ง “ร้านดอกไม้ฮาชิโมโตะ”
เสียงที่ติดค้างภายในใจเธอมาเนิ่นนานก็เริ่มได้รับการรับฟัง.....

172 pages, Paperback

Published March 27, 2025

Reviews

[panuchread]

อ่านแล้วหงุดหงิดแทบทั้งเรื่อง ชั้นจิตใจอ่อนโยนละเอียดอ่อนไม่พออะ ขอโทด

เป็นเรื่องของเด็กป.5 ที่สูญเสียหมาสุดที่รักไปแล้วทำใจไม่ได้ ตัวเด็กมีปัญหาเรื่องการแสดงความรู้สึกเป็นทุนเดิม ไม่พูด ไม่ถาม ไม่ตอบโต้ ไม่ขานรับ อ่านแล้วอึดอัดสุดๆๆๆๆ เพราะไม่รู้ทำไมเด็กถึงเป็นแบบนี้ มีปัญหาอะไร มีทรอม่าหรือเป็นโรคอะไรรึเปล่า หนังสือมันไม่เล่าอะไรเลย มาถึงก็สร้างตัวละครเด็กไม่พูดมา 1 คน สร้างหมามา 1 ตัว สร้างครอบครัวมา 1 บ้าน ให้หมาตาย เพื่อที่จะถ่ายทอดความผูกพันระหว่างคนกับหมา แต่มันแบนมาก ไร้มิติจนเราไม่คล้อยตามความเศร้านั้นเลย รู้แต่ว่าเออเด็กแม่งเสียใจมากกับการจากไปของสัตว์เลี้ยง ส่วนไอ้คาแรกเตอร์เด็กพูดน้อยนี่เหมือนแค่สร้างมาซัพพอร์ตเมสเสจที่ว่าระหว่างคนกับสัตว์สื่อสารกันได้โดยไม่จำเป็นต้องพูด ฟีลเป็นเซฟโซนของเด็กอะไรแบบนั้น แต่สภาพจิตใจของตัวละครมันไม่มีที่มาที่ไปสุดๆ เหมือนสร้างมาปึ้งนึงละจบ ไม่ปั้นแต่งอะไรเลย และไม่ใช่แค่ตัวละครเด็กที่แบน แต่แบนทุกตัว แบนจนงง

สปอยล์ ⚠️
ครึ่งหลังก็จบอย่างสวยงามตามท้องเรื่องแหละ แต่รู้สึกมันคลี่คลายง่ายไปหน่อย พูดไม่เป็นมาตลอด เรียกหมาได้ครั้งเดียวก็พูดทุกเรื่องได้อย่างใจเลยหรอ มันน่าจะต้องค่อยๆ เป็นๆ ค่อยๆ ไปป่าว ไม่ใช่เหมือนเปิดก๊อกแบบนี้อะ

[S U E A W O R L D D อ่านกับเสือ]

ผ้าเช็ดหน้าทั้งหมดมี 28 ผืน
จะไม่มีเพิ่มมากกว่านี้แล้ว
เพราะเลออนไม่อยู่แล้ว

🦮 : เรื่องของครอบครัวรักสัตว์ที่เสียสัตว์เลี้ยงของครอบครัวไป เลออนเป็นหมาที่ถูกเลี้ยงมาก่อนจะมีลูกซะอีก เลออนจึงเหมือนพี่ชายด้วย มิซากิที่กำลังเรียนป.5เสียใจมากๆจนมูฟออนไม่ได้

เข้าใจมากๆเลยนะในพาร์ทของความผูกพันธ์อ่ะ เกิดมาก็มีหมาแล้วโตมาด้วยกันอยู่ด้วยกันตลอด แล้วมันก็มีจริงๆนะคนที่แบบเสียสัตว์เลี้ยงไปแล้วไม่เปิดใจรับสัตว์เลี้ยงตัวใหม่ด้วย บวกกับมิซากิเป็นเด็กที่มีปัญหาในการสื่อสารไม่ชอบพูด ไม่สามารถบอกความรู้สึกหรือพูดประโยคยาวๆได้ นางเลยรู้สึกว่านางสามารถอยู่เงียบๆแค่มองตาเลออนก็เข้าใจ ก็คือพึ่งพาหมาในการฮีลใจ

แต่ขอโทษนะเราไม่ชอบเรื่องนี้เลยอ่ะตรงตัวละครนี่แหล่ะ แบบงงมิซากิเป็นอะไรถึงพูดไม่ได้ปัญหาคืออะไร มีปมในใจหรือแค่ขี้อายมากๆหรือยังไงว่ะ แล้วเหมือนโรคหมุนรอบตัวไงไม่รู้อาจจะเพราะยังเป็นเด็กเล็ก(มั้ง) แต่อ่านแล้วก็หงุดหงิดอยู่ดี

จนมาเจอหมาพี่สาวร้านดอกไม้ที่เหมือนเลออนเป๊ะทุกอย่างก็เกิดความอยากเข้าใกล้ไรงี้ ซึ่งพี่สาวก็มีคำพูดดีๆแบบเรื่องเล่าจากพี่สาวร้านดอกไม้ + กับการได้ไปงานหาบ้านของหมาจรที่เป็นจุดเปลี่ยนแปลง

🦮 : ด้วยความเล่มเล็กเลยต้องรีบจบป่าว😅 ก็จบดี ส่วนตัวเราชอบคุณพี่สาวร้านดอกไม้มากๆ ปลอบใจเก่งมากเลยด้วยคำพูดที่เข้าถึงได้ง่าย มีน้ำตาซึมเล็กน้อยสงสารน้องหมา แต่ใดๆใครมองหาสัตว์เลี้ยงลองมองๆน้องจรกันดูนะ พวกนางก็น่ารัก บางตัวก็นิสัยดีมากๆด้วย❤️

[Pandafly]

ถ่ายทอดความรู้สึกของตัวละครหลักอย่างมิซากิออกมาได้ดีมาก มีทั้งความอึดอัดและเศร้าออกมาได้ชัดเจน

แต่ก็มีจุดที่ดูไม่น่าชอบใจอยู่บ้าง เช่น ครอบครัวของมิซากิ ถ้าลูกสาวไม่ค่อยพูดขนาดนี้ ควรมีพาไปพบแพทย์บ้าง หรือแม้แต่อาจารย์ที่เลือกจัดการปัญหาที่ปลายเหตุอีก และช่วงเวลาการที่มิซากิพูดขึ้น เหมือนจะเขียนมาสั้นไปเลยรู้สึกว่ามันห้วนไป

โดยรวมถือว่าเป็นหนังสือที่ดีเล่มหนึ่ง

[Yui Phanchavee]

อ่านแล้วให้ความรู้สึกอบอุ่น ครอบครัวน่ารักมากๆ รวมถึงพี่สาวร้านดอกไม้ด้วย ลุ้นมากๆว่าเมื่อไหร่มิซากิจะพูดออกมาได้สักที
อ่านไปหันไปกอดน้องหมาไป มีความสุขมากค่ะ

[Fhay S]

3.5 ภาพประกอบน่ารักมาก