De pech, de zwaarheid en het zweven

Faxen aan Ger #6

by Nicolien Mizee

Nicolien Mizee kan in De pech, de zwaarheid en het zweven door rsi niet meer schrijven en juist dan wordt haar debuut op de longlist van de Librisprijs gezet. Die nominatie roept natuurlijk allerlei angsten op, ze meent dat ze het alleen doen om haar uit te kunnen lachen, of dat ze het anders zielig voor haar vinden.

Mizee is schrijver, ze kan zich uiten, maar daarmee zijn haar problemen niet voorbij. Er dient zich een fraai pakket nieuwe problemen aan. En de oude zijn niet verdwenen, sterker nog: die dringen zich op. Een klassieke schrijver zou zeggen dat ‘donkere wolken zich samenpakken’. Maar een zilveren randje gloort evenzogoed.

416 pages, Hardcover

First published September 19, 2025

About the author

Nicolien Mizee (1965) is schrijver en schrijfdocent. In NRC Handelsblad schreef ze een veelgelezen column over haar ervaringen als docent. Haar roman Toen kwam moeder met een mes (2003) werd genomineerd voor de Libris Literatuurprijs en ook haar laatste roman De halfbroer (2015) werd zeer goed ontvangen door de pers. De kennismaking. Faxen aan Ger (2017), de eerste bundeling van de faxen aan Ger en De porseleinkast (2018), de tweede bundeling van de faxen aan Ger, werden zeer goed ontvangen door de pers. In 2019 verscheen bij Nijgh & Van Ditmar de roman Moord op de moestuin, dat inmiddels al vele malen herdrukt is.

Reviews

[Hester]

Helaas, ik heb ook dit faxenboek weer zo snel uitgelezen dat ik acuut heimwee krijg en weer opnieuw wil beginnen. De strijd met het dagelijks leven en in dit deel de grote vraag of het ethisch verantwoord is een boek over haar moeder te schrijven, hebben me weer mateloos gefascineerd.

[Lotte · Rating 3 out of 5]

vrouw neemt kat en schrijft daar dan de hele tijd over. herkenbaar

[Jip van Leemput · Rating 5 out of 5]

Vreselijk dat dit de laatste is en ik nu helemaal bij ben. Nicolien Mizee is mijn hoogtepunt van 2025.

[Jesse · Rating 5 out of 5]

Verscheen er maar elke maand een faxbundel van Nicolien Mizee.

[Hermieke Kuiper · Rating 4 out of 5]

Wel fijn om te lezen maar toch niet zo pakkend voor mij als de eerdere delen. Probeer de reden te bedenken: beslaat maar een half jaar, minder over de kinderen, het gaat beter met Nicolien, veel is al bekend en daardoor minder verrassend.
De stijl en humor van Nicolien blijven heel fijn. De thema’s ook ( over buitenbeentje zijn, loyaliteit aan ouders, normen, heiligheid) o.a.
Iets te snel geredigeerd, kwam andere naam van zus en therapeut tegen en heb de titel gemist ( kan aan mij liggen). De titel is juist zo mooi!

[Tim Weemhoff · Rating 4 out of 5]

Deel zeven van de faxen, februari tot augustus 2001. Paniek in de tent, Nicolien heeft RSI. En dat terwijl haar eerste boek net is genomineerd voor de Libris-prijs, wat voor een boel onzekerheid zorgt.

Het tweede boek over haar moeder vordert ook, met horten en stoten. Uitbrengen of niet, of komt er dan echt stront aan de knikker? Over stront gesproken, de scène aan het eind met een sluitspierspecialist is geestig ongemak op z’n allerbest.

Helemaal bij, dat wordt een lange zit tot deel acht!

[Bram · Rating 4 out of 5]

Nicolien Mizee schrijft met een vanzelfsprekende beheersing. Het is altijd een plezier om haar te lezen. Ik ben verslaafd – ik geef het niet graag toe – aan deze faxboeken. Help.

[Willem Pije · Rating 5 out of 5]

Even was ik bang aan mijn Mizee-tax te zitten, maar toch weer compleet meegesleept, met het hoogtepunt op het einde, als een ontroerende, overtuigende samenvatting van haar persoonlijke levensfilosofie wordt gevolgd door een hilarische anekdote over een medisch onderzoek naar haar poeppraktijk, waarbij ze met een betraand gezicht door drie professionals wordt geobserveerd terwijl ze zojuist ingespoten vloeistof uit kut en aars moet persen. Dan moet ze de metro nog in...

[Mirjam · Rating 5 out of 5]

Elke avond een stukje Mizee lezen voor het slapen gaan. Dan doe je heerlijk lang over het boek. Ook dan is het veel te snel uit en weer wachten op het volgende deel.

[Laurian · Rating 4 out of 5]

"Ik probeer altijd overal de essentie van te zien, maar dit zorgt voor grote verwarring bij zaken die helemaal geen essentie hebben. Een slager is gewoon een slager"

[Suzanne Brink · Rating 4 out of 5]

Vakantie dus veel tijd, dus in recordtempo uitgelezen. Wat een lef en geraffineerde mensenpluizerij. Krachtige beschrijvingen van trekken van personages zoals de neiging van Ger om mensen weg te zetten als 'lelijk'. Waarom? En hoe Nicolien al Gers fotoboeken uitpluist op zoek naar een (half)naaktfoto van hem. En hem dat nog opbiecht ook. De dingen waar ze nachtenlang van wakker ligt terwijl ze zelf zo goed weet dat het het niet waard is. Het was allemaal even vermakelijk, soms herkenbaar, soms bevreemdend, maar altijd bevrijdend als je dacht dat jij alleen verknipte gedachten hebt.

[Anne Bergsma · Rating 5 out of 5]

Dit zesde deel bevat een heel intense fase in het schrijverschap van Nicolien Mizee. Ze staat op de kortlijst voor de AKO-prijs met haar debuutroman, raakt in vertwijfeling over de vraag of ze wel of niet moet doorgaan met het tweede boek. In die tweede roman staat de bizarre opvoeding door de ouders van Mizee centraal. Zelfs de relatie met Ger komt in een soort crisis terecht wanneer deze Nicolien voorhoudt: dat weet je niet - als ze stevige conclusies trekt uit gedrag van haar ouders en van anderen.
Kortom: een waardig deel in de faxenreeks van Mizee. Ik zie verlangend uit naar deel 8.

[Els · Rating 5 out of 5]

De pech, de zwaarheid en het zweven. Door: Nicolien Mizee.

Dit is het zevende faxboek in de reeks Faxen aan Ger. Boek na boek wordt Mizee nog beter. Ik geniet hier zo van!

De pech, de zwaarheid en het zweven is wederom een pareltje. 380 pagina’s genieten. Ik moest er even inkomen, wist niet meer goed wie wie was, maar algauw was ik vertrokken en weer verslaafd.

Mijn onderlijnpotlood heeft overuren gemaakt. Nicolien Mizee is zo anders, zo eerlijk, zo wijs; ik hou van alles van haar. Hoe ze denkt, schrijft, handelt, faxt,… Heel afwijkend, beter gezegd: opwijkend.

Haar kronkels, bezwaren, angsten, twijfels, vragen, onzekerheden maar ook haar kleine gelukjes zijn zo herkenbaar. En hoewel ze alles best droog observerend beschrijft fonkelt haar schrijven van leven, liefde en lust. Mizee schrijft en leeft ‘wholehearted’, zonder rem, en daar hou ik van.

De faxen in dit boek dateren van 2001 dus ik hoop dat we nog decennialang mogen blijven meelezen. Ben een grote fan!

[Rosanne · Rating 5 out of 5]

Interview met Nicolien binnenkort te lezen in Schrijven Magazine! ;) 💚

[Jeanine · Rating 4 out of 5]

Nu al zin in deel 8!