Uit gemakzucht laat ik mijn kinderen zo veel mogelijk hun eigen gang gaan, zegt Sylvia Witteman in een van haar columns. Een bevrijdende uitspraak bij het getob over goed moederschap versus de noodzaak gewoon de dag door te komen.
In deze bundel staan de hoogtepunten uit meer dan tien jaar verslaggeving over het hedendaags gezinsleven. Over het leed dat kinderfeestje heet; de vaststelling dat kinderen graag dood lijken te willen en projectielbraken. Het eindigt meestal aldus: `Als de kinderen s avonds eindelijk allemaal in bed liggen, zak ik met een borrel op de bank, of ruggelings op de keukenvloer, afhankelijk van de graad van uitputting. Geen ouder, maar zeker geen moeder kan zonder dit boek. Laat die rozen maar zitten
Columns lezen lekker weg, zo ook deze van Sylvia Witteman. Ze schrijft grappig, je krijgt vaak gelijk een beeld voor je ogen van de beschreven situatie en sommige zaken zijn pijnlijk herkenbaar. Een columnbundel lees ik vaak ergens naast. Naast een thriller, of roman. Ik doe er rustig een paar weekjes over.
Grappig, veel herkenbare situaties, afgewisseld met absurde situaties. Ze heeft een lekker nuchtere blik op alles wat ouders netjes volgens het boekje proberen te doen, maar uiteindelijk blijkt iedereen toch maar wat aan te klooien :)
Als je Witteman een keer gelezen hebt, weet je ongeveer wat je bij het volgende boek te wachten staat. De columns zijn niet briljant, maar altijd ruim voldoende. Alleen als Witteman in het hoofd van een persoon kruipt en een monoloog schrijft, haak ik af. Dat gebeurt een paar keer per bundel. Ik vind Witteman namelijk een uitstekende observator, maar geen psycholoog.
Ik kan wel zeggen dat ik een fan ben van Sylvia Witteman. Dit boek bevat een verzameling van haar columns die met haar gezinsleven (in de ruimste zin des woordspeling) te maken hebben. Omdat ik bijna al haar andere boeken én de artikelen in de Volkskrant gelezen heb, kwam veel me bekend voor. Maar het is geen straf om ze opnieuw te zien. Haar scherpe opmerkingsvermogen én haar humoristische insteek maken het tot een waar feest. Sylvia Witteman is altijd +1 voor mij.
Mijn kinderen vonden het heel gek dat ik zo vaak zat te gniffelen. Dit is mjn 2e boek van haar en ik hou wel van haar sarcastische over the top schrijfstijl... Ik hield vooral van vergelijkingen van gewoontes (vooral die van de US)