What do you think?
Rate this book
Ouder worden als ervaring
Een noodzakelijke en verfrissende benadering van ouder worden in een vergrijzende samenleving.
De vraag naar betekenisvol ouder worden is niet nieuw, maar in de eenentwintigste eeuw volstaan traditionele antwoorden niet langer. Gangbare verhalen kloppen niet: ouder worden is niet ‘jong blijven’, en betekent evenmin alleen maar verlies. Maar wat is het dan wel?
In tal van groepsgesprekken sprak filosoof Suzanne Biewinga met oudere mensen over existentiële zorgen, hooggestemde idealen en de weerbarstige praktijk. Aan de hand van klassieke en hedendaagse denkers ontwikkelde ze een nieuwe manier van denken en spreken over het late leven. Door de ervaringen, inzichten en verlangens van ouderen centraal te stellen, komt ze tot heldere inzichten over wat waar, goed en mooi is aan ouder worden – en wat niet.
De vraag naar betekenisvol ouder worden is niet nieuw, maar in de eenentwintigste eeuw volstaan traditionele antwoorden niet langer. Gangbare verhalen kloppen niet: ouder worden is niet ‘jong blijven’, en betekent evenmin alleen maar verlies. Maar wat is het dan wel?
In tal van groepsgesprekken sprak filosoof Suzanne Biewinga met oudere mensen over existentiële zorgen, hooggestemde idealen en de weerbarstige praktijk. Aan de hand van klassieke en hedendaagse denkers ontwikkelde ze een nieuwe manier van denken en spreken over het late leven. Door de ervaringen, inzichten en verlangens van ouderen centraal te stellen, komt ze tot heldere inzichten over wat waar, goed en mooi is aan ouder worden – en wat niet.
224 pages, Paperback
Published February 10, 2025
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
January 25, 2026
Voor mij is een goed boek een boek dat je anders naar de wereld doet kijken. Ik verander voortdurend, pas visies aan of laat me inspireren. Meestal onbewust maar soms enorm bewust. Zoals vandaag toen ik het boek "Ouder worden als ervaring" dicht sloeg.
Zucht.
Veel mensen vonden het eigenlijk maar gek dat ik een boek las over ouder worden. Allereerst ben ik niet oud, vond men, en ouder/oud worden is een zeer impopulair onderwerp. Niemand wil het worden en iedereen wordt het. Laten we het er vooral niet over hebben. Laten we onze ogen sluiten voor de komende gebreken en afhankelijkheid die ons staat te wachten...
Nee! Laten we het er vooral wél over hebben! Dit boek heeft me zoveel inzichten gegeven over wat het betekent om ouder te worden, de angsten en de moeiten, maar tegelijk ook de kansen en inzichten. Wat waardig en betekenisvol ouder worden is. Als je stopt met ontkennen wat onvermijdelijk komt, dan opent dit een onzekere kwetsbare wereld die tegelijkertijd zo diep en waardevol is.
In strijd tegen ageïsme (het stigmatiseren van ouderen) en op weg naar een nieuwe semantische ruimte, zou ik iedereen dit boek willen aanraden!
Zucht.
Veel mensen vonden het eigenlijk maar gek dat ik een boek las over ouder worden. Allereerst ben ik niet oud, vond men, en ouder/oud worden is een zeer impopulair onderwerp. Niemand wil het worden en iedereen wordt het. Laten we het er vooral niet over hebben. Laten we onze ogen sluiten voor de komende gebreken en afhankelijkheid die ons staat te wachten...
Nee! Laten we het er vooral wél over hebben! Dit boek heeft me zoveel inzichten gegeven over wat het betekent om ouder te worden, de angsten en de moeiten, maar tegelijk ook de kansen en inzichten. Wat waardig en betekenisvol ouder worden is. Als je stopt met ontkennen wat onvermijdelijk komt, dan opent dit een onzekere kwetsbare wereld die tegelijkertijd zo diep en waardevol is.
In strijd tegen ageïsme (het stigmatiseren van ouderen) en op weg naar een nieuwe semantische ruimte, zou ik iedereen dit boek willen aanraden!
May 3, 2026
We worden steeds ouder en binnenkort zullen er één miljoen 80-plussers zijn die voor een groot deel alleen wonen en veel zorg vragen. Een aanzienlijk deel zal ook dement zijn. In 2040 zullen die aantallen verdubbeld zijn. De zorgkosten zullen de pan uitrijzen. Omdat ouderen geacht worden zelfstandig te blijven wonen, verstoppen ze de doorstroming op de woningmarkt en bezetten ze onnodig grote gezinswoningen. Daarnaast spelen ingesleten sociale en culturele vooroordelen een rol in het diskwalificeren van onze bejaarden als “dor hout”.
Na een werkzaam leven in de ouderenzorg en als coördinator van een hospice, is Suzanne Biewinga filosofie gaan studeren en heeft bijeenkomsten georganiseerd met 70-plussers om te discussiëren over ‘ouder worden’ aan de hand van thema’s zoals het verlies van werk, relaties, lichamelijke vitaliteit, maar ook met het in het reine komen met verstoorde relaties met eigen ouders, ex-en, kinderen, vrienden, en met de teleurstellingen van niet gerealiseerde levensverwachtingen. Ze heeft deze ervaringen in een proefschrift verwerkt, waar dit boek een afgeleide van is.
De schrijfster houdt een warm pleidooi voor het herwaarderen van de laatste levensfase – ondanks het verlies van gezondheid en levenslust – als een zinvolle en waardevolle beleving, waarbij de persoonlijke waardigheid behouden kan blijven, ondanks de afhankelijkheid van zorg.
Het boekje beschrijft het ouder worden als “ervaring” en dat komt goed over. Helaas blijft de focus beperkt tot het persoonlijke. Het blijft dicht op de huid, op de persoonlijke problemen, de persoonlijke relaties. De boodschap is dat het leven nog mooi en rijk kan zijn. Na het ‘ware’ en het ‘goede’, komt het ‘schone’ volgens Plato. De schrijfster voegt daaraan toe ‘waardigheid’. De oudere is een mens als ieder ander.
Van de vastgeroeste narratieven over de “grijze golf” moeten de ouderen zich zo min mogelijk wat aantrekken. Ze vindt dat met de maatschappelijke hang naar “vitaal ouder worden” de ouderdom steeds meer wordt gezien als een “te genezen” ziekte. Ouderen moeten dan meer doen aan beweging en gezond eten om zo lang mogelijk “jong te blijven”. Helaas doet ze vervolgens niets met de maatschappelijke problemen. Ze noemt wel kort het ontbreken van geschikte huisvesting voor ouderen, het tekortschieten van het zorgstelsel, maar alles vanuit de individuele oudere gedacht.
Ligt er dan geen verantwoordelijkheid bij de ouderen? De kosten van de gezondheidszorg zijn op termijn onhoudbaar als er al voldoende personeel te krijgen is. Zie hoe weinig men zélf doet om vitaal te blijven. Hoe velen komen aan de norm van 10.000 stappen per dag? Hoeveel bejaarden gaan wekelijks zwemmen, terwijl dit toch een uitstekende beweging is voor ouderen? Juist in de derde fase (direct na pensionering) zou dit de primaire taak moeten zijn: zorgen dat je op termijn minder zorg nodig hebt.
Het volledig afhankelijk worden van de hulp van anderen blijft moeilijk. Biewinga stapt hier wat makkelijk overheen alsof het vooral om het tonen van dankbaarheid gaat. Hulp in dank en waardigheid aanvaarden, ook al gaat het om de meest elementaire lichamelijke verzorging. Ze maakt geen onderscheid tussen ouders met kinderen en ouderen zonder kinderen of met kinderen ver weg. Dat is nogal een verschil.
Ten slotte de euthanasiewetgeving. Om toestemming te krijgen moet men op het laatste moment nog bewust “instemmen”. Dat is contrair aan hoe het zou moeten. Het betekent dat je toestemming vraagt voor euthanasie ook als je nog maanden in goed bewustzijn zou kunnen doorleven. Juist als je ongemerkt de grens van dementie overgaat en niet meer je doodswens kunt bevestigen zou de euthanasie moeten plaatsvinden onder begeleiding van kinderen of een daartoe aangewezen vertrouwenspersoon.
Er is weinig praktische literatuur over ouder worden en dit boekje is zeker een mooie bijdrage, maar het is niet volledig, zeker als we kijken naar de maatschappelijke opgave om voor de grote aantallen ouderen straks een passende omgeving te bieden, die de ouderen niet tekort doet en gelijktijdig meer (woon)ruimte biedt voor de jongeren.
Voor een uitgebreide bespreking zie Het geluk van ouder worden in Civis Mundi #168.
Na een werkzaam leven in de ouderenzorg en als coördinator van een hospice, is Suzanne Biewinga filosofie gaan studeren en heeft bijeenkomsten georganiseerd met 70-plussers om te discussiëren over ‘ouder worden’ aan de hand van thema’s zoals het verlies van werk, relaties, lichamelijke vitaliteit, maar ook met het in het reine komen met verstoorde relaties met eigen ouders, ex-en, kinderen, vrienden, en met de teleurstellingen van niet gerealiseerde levensverwachtingen. Ze heeft deze ervaringen in een proefschrift verwerkt, waar dit boek een afgeleide van is.
De schrijfster houdt een warm pleidooi voor het herwaarderen van de laatste levensfase – ondanks het verlies van gezondheid en levenslust – als een zinvolle en waardevolle beleving, waarbij de persoonlijke waardigheid behouden kan blijven, ondanks de afhankelijkheid van zorg.
Het boekje beschrijft het ouder worden als “ervaring” en dat komt goed over. Helaas blijft de focus beperkt tot het persoonlijke. Het blijft dicht op de huid, op de persoonlijke problemen, de persoonlijke relaties. De boodschap is dat het leven nog mooi en rijk kan zijn. Na het ‘ware’ en het ‘goede’, komt het ‘schone’ volgens Plato. De schrijfster voegt daaraan toe ‘waardigheid’. De oudere is een mens als ieder ander.
Van de vastgeroeste narratieven over de “grijze golf” moeten de ouderen zich zo min mogelijk wat aantrekken. Ze vindt dat met de maatschappelijke hang naar “vitaal ouder worden” de ouderdom steeds meer wordt gezien als een “te genezen” ziekte. Ouderen moeten dan meer doen aan beweging en gezond eten om zo lang mogelijk “jong te blijven”. Helaas doet ze vervolgens niets met de maatschappelijke problemen. Ze noemt wel kort het ontbreken van geschikte huisvesting voor ouderen, het tekortschieten van het zorgstelsel, maar alles vanuit de individuele oudere gedacht.
Ligt er dan geen verantwoordelijkheid bij de ouderen? De kosten van de gezondheidszorg zijn op termijn onhoudbaar als er al voldoende personeel te krijgen is. Zie hoe weinig men zélf doet om vitaal te blijven. Hoe velen komen aan de norm van 10.000 stappen per dag? Hoeveel bejaarden gaan wekelijks zwemmen, terwijl dit toch een uitstekende beweging is voor ouderen? Juist in de derde fase (direct na pensionering) zou dit de primaire taak moeten zijn: zorgen dat je op termijn minder zorg nodig hebt.
Het volledig afhankelijk worden van de hulp van anderen blijft moeilijk. Biewinga stapt hier wat makkelijk overheen alsof het vooral om het tonen van dankbaarheid gaat. Hulp in dank en waardigheid aanvaarden, ook al gaat het om de meest elementaire lichamelijke verzorging. Ze maakt geen onderscheid tussen ouders met kinderen en ouderen zonder kinderen of met kinderen ver weg. Dat is nogal een verschil.
Ten slotte de euthanasiewetgeving. Om toestemming te krijgen moet men op het laatste moment nog bewust “instemmen”. Dat is contrair aan hoe het zou moeten. Het betekent dat je toestemming vraagt voor euthanasie ook als je nog maanden in goed bewustzijn zou kunnen doorleven. Juist als je ongemerkt de grens van dementie overgaat en niet meer je doodswens kunt bevestigen zou de euthanasie moeten plaatsvinden onder begeleiding van kinderen of een daartoe aangewezen vertrouwenspersoon.
Er is weinig praktische literatuur over ouder worden en dit boekje is zeker een mooie bijdrage, maar het is niet volledig, zeker als we kijken naar de maatschappelijke opgave om voor de grote aantallen ouderen straks een passende omgeving te bieden, die de ouderen niet tekort doet en gelijktijdig meer (woon)ruimte biedt voor de jongeren.
Voor een uitgebreide bespreking zie Het geluk van ouder worden in Civis Mundi #168.
Displaying 1 - 2 of 2 reviews