Isto non é un xuízo. Non hai fiscais nin tribunal nin xurado. En Conxo, non restraint tan só atoparemos as posibles deliberacións do Comité de Ética Asistencial dunha área sanitaria que se enfronta á reclamación interposta por Marcos García, un cidadán, un fillo, talvez un simple actor. No seu requirimento, un de tantos outros, esíxense explicacións polo que considera o trato vexatorio que sufriu a súa nai nunha planta de psiquiatría. Un trato que, a ollos de Marcos, resulta contrario aos estándar de calidade e de atención digna propios dun servizo público.
Sobre o papel, catro actrices e dous actores, unha familia, varios equipos médicos, as dúbidas, a incerteza, as declaracións e os xogos escénicos. Todo isto fai de Conxo, non restraint o que é: un artefacto de sutil intriga, de cómplice reflexión co público e de ácido humor. En definitiva, un artefacto teatral.
Alberto, um dos meus autores favoritos em língua galega, fai uma incursão no teatro para tratar o tema da saúde mental. Coincidiu a sua leitura com o passamento de Anna Turbau, que retratara as misérias do Conxo dos anos 70.
Brutal retrato da dureza á que as pacientes psiquiátricas se enfrontan. Do pasotismo que demasiadas veces amosan os médicos e a imposibilidade do persoal para facer un traballo correcto... Todo resumido no estudo dun caso concreto, na revisión ética do mesmo, que desborda pola indefensión que transmite, malia que sexa un caso relativamente menor, sen consecuencias mortais nin efectos secundarios. Así, Ramos, coa súa capacidade habitual de levarnos cara a dor, aquí lévanos tamén cara a raiba. E a verdade é que o formato drama teatral séntalle ben á súa narración.