Astute and clarifying, this book helps me name the misuses that have made me reticent to participate in devil-talk, offering a renewed way of speaking of what Barth called the lordless power.
Simply fantastic. Concise, well-researched and argued, with a surprising takeaway and relevance regarding an underutilized doctrine. What more could one want from a work of theology?
Fascinerend thema. De auteur merkt op dat de duivel binnen de gereformeerde dogmatiek vooral aandacht krijgt in de scheppings- en voorzienigheidsleer, maar nauwelijks in de leer der verlossing. Hij stelt daarentegen voor om het een plek te geven in de soteriologie, met name als de grote tegenhanger Christus. De duivel is het negatief van de zaligmaker, hetgene waar we ván verlost zijn.
Doordat we de duivel zo niet verder kunnen definiëren dan aan de hand van zijn negatief gedefinieerde werken, voorkomen we speculaties over zijn 'wezen'.
Hierbij wordt verzoening van schuld een thema binnen het grote drama van de verlossing van de duivelse machten, 'the great exorcism' (p105). We mogen onze verlossing ook gespiegeld zien in bijv de bevrijding van Israel uit Egypte. Ons probleem als mensen is meer omvattend dan onze schuld.
Dat de duivel geen wezen heeft, geen 'proper' plek in schepping of herschepping, klinkt aanlonkelijk. Toch had het meerwaarde gehad als Ziegler de traditionele bewijsplaatsen voor de duivel een gevallen engel ook exegetisch behandeld had. Daarnaast gaat zijn voorstel om zonde en schuld als 'kleiner' thema binnen verlossing of bevrijding vrij ver, zeker binnen gereformeerde theologie. Voor de helderheid: Ziegler wil van mensen niet slechts slachtoffers maken (p106), maar 'relativieert' het probleem van schuld wel iets.
Kortom, een interesant boek over een thema dat weinig aandacht krijgt in de traditionele gereformeerde theologie en vooral soteriologie. Zieglers voorstel om de duivel daarvanuit de definiëren kan me bekoren. Maar om de structuur van de verlossing om te gooien gaat me nog wat ver. Vindt de onderwerping aan satan niet juist plaats binnen een groter drame van zonde en schuld?
I don’t really read dogmatics that much but Philip Ziegler is starting to become one of my favorites. This book is devoted to a very overlooked doctrine especially in reformed circles. (But I have to admit it went over my head at times, but that’s just cause I don’t know how to read 🫣)
A clearly written and succinct Reformed theology of the devil and demons, peppered with reflections for Christian living and discipleship. An exegetically sharp account, too. The main thrust is that diabology is best treated under the dogmatic category of soteriology, as opposed to earlier accounts which treat it as a part of the doctrines of creation or providence.
To quote Zeigler in a podcast interview, “It seems to me like, at least in the parts of the church in which I move, that there's a long-standing silence about the figure of the devil, and into that silence, that vacuum, all kinds of irresponsible things can flow.” This book helps point out what exactly God saves us from in regards to this figure we call the devil. It’s given me a lot to think about.