Στη δόξα των πουλιών

by Γιώργος Σαραντάρης, Ιουλίτα Ηλιοπούλου (Editor)

Το βιβλίο αποτελεί εκλογή από το έργο του Γιώργου Σαραντάρη.
Πρόκειται για εκατόν εβδομήντα πέντε ποιήματα γραμμένα κατά τη διάρκεια των ετών 1932-1940 όταν ο ποιητής επέστρεψε από την Ιταλία οπου σπούδαζε, και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, για να ζήσει αφοσιωμένος στην ποίηση και τη φιλοσοφία, να στρατευτεί και να πεθάνει ένα χρόνο αργότερα, τον Φεβρουάριο του 1941.

"Η ποίηση πάντοτε εκλέγει τα αντικείμενά της με αγνότητα και ακρίβεια. Εμπιστεύεται τα χείλη εκείνα που μπορούν μες στους πολλούς βόμβους να σχηματίσουν τα αληθινά ονόματα των πραγμάτων, τα χέρια που ξέρουν να οδηγήσουν το δικό της πολύπλοκο άροτρο στο χώμα, το χώμα της γλώσσας, το χώμα της ψυχής μας. Γιατί η ποίηση είναι πρωταρχικά αυτή η επίμονη διαδικασία, η μυστική προετοιμασία, η αναπαρθένευση για την εκάστοτε και πάντοτε πρώτη άνοιξη."

Genres: Poetry

224 pages, Paperback

First published November 1, 1997

About the author

Γόνος οικογένειας Ελλήνων εμπόρων με καταγωγή από το Λεωνίδιο Αρκαδίας που διέμεναν στην Ιταλία, είχε την ευκαιρία να ανατραφεί σε ένα αστικό και σχετικά προοδευτικό, σε σχέση με τα ελληνικά δεδομένα, περιβάλλον. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια στην Ιταλία, όπου έζησε από το 1910 έως το 1931. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα ωστόσο, τον κέρδισε η ποίηση.
Κατά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Γιώργος Σαραντάρης εμφορούμενος από συναισθήματα φιλοπατρίας συμμετείχε στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο, κόντρα στη χώρα που μεγάλωσε, στην πρώτη γραμμή του Αλβανικού μετώπου, όπου αρρώστησε από τύφο.
Πέθανε ύστερα από την επιστροφή του στην Αθήνα το 1941.

Reviews

[Νικόλας Αλβιώτης · Rating 5 out of 5]

Γιατί τον είχαμε λησμονήσει..

[Οδυσσέας Σταυράκης · Rating 5 out of 5]

Ο πολυμαθής και πολύγλωσσος Ποιητής ,που ο φίλος του Οδυσσέας Ελύτης έγραψε πως αντί να τον βάλουν σε κάνα γραφείο να μεταφράζει,ο ελληνικός στρατός τον έστειλε στην Πίνδο να πολεμήσει στην πρωτη γραμμή.Μια φιλασθενη και ευαίσθητη ψυχή,που οι "συμπολεμιστές" του του έσπαγαν τα γυαλιά της όρασης του κι αυτος τους παρακαλούσε :"Αδέρφια! Έλεος!".
Κι αυτοί γελούσαν.
Μπουλινγκ έως θανάτου,πριν από 80και χρόνια...
Πέθανε εκεί, στον Πόλεμο του 1940-41.

[Αβραάμ Αθανασιάδης · Rating 5 out of 5]

"Η ελπίδα να βγούμε στα βουνά
Κάποτε
Με καρδιές γεμάτες σαν τουφέκια
Να σηκωθούμε πάνω από τα δάση
Να χαιρετίσουμε την αυγή
Με μαντίλια και κρίνους
Να πέσουμε πάνω στους αγρούς
Σαν να είμαστε κορυδαλλοί

Σαν να είμαστε πάνω απ' τη χλόη
Οι μεγιστάνες του ουρανού

Οι αγγελιαφόροι της χαράς
Του σιταριού οι αφέντες"