What do you think?
Rate this book
Ντροπή σου, Ολίβια
Η Ολίβια βρίσκεται εγκλωβισμένη σε μια ζωή που δεν επέλεξε. Η ψυχολογική βία που υφίσταται αδιάλειπτα τη βυθίζει σε μια δραματική καθημερινότητα που αισθάνεται ότι καταστρέφει και την κόρη της. Ο αληθινός της εαυτός αποσυνδέθηκε πριν από πολύ καιρό, όταν αγνόησε όλα τα κόκκινα σημάδια και επέλεξε τον πιο λάθος σύντροφο. Μετά από τόσα χρόνια, δεν μπορεί να διανοηθεί πως υπάρχει κάτι άλλο εκτός από αυτή τη ζωή. Αυτή τη ζωή που της έμαθαν ότι της αξίζει. Είναι δεδομένη, είναι λίγη, είναι ανάξια να ζητάει κάτι περισσότερο από αυτό.
Λίγο πριν από την καταστροφή της, αποφασίζει να επισκεφθεί έναν ψυχοθεραπευτή, ο οποίος σπάει τα πρωτόκολλα της ψυχολογίας για να μπορέσει να τη σώσει από το «κλειδωμένο» μυαλό της. Η μάχη που η Ολίβια δίνει για να πιστέψει πάλι στον εαυτό της είναι σχεδόν άνιση. Ίσως έχει μείνει ένα πολύ μικρό κομμάτι στην αυτοεκτίμησή της.
Ο Έκτορας, μέσα από την ψυχοθεραπεία, της δείχνει τον δρόμο για μια ζωή που δεν είχε καν ονειρευτεί. Θα της ξυπνήσει δυνάμεις που δεν ήξερε ότι έχει μέσα της.
Από εκείνη εξαρτάται αν θα αλλάξει αυτό που ζει τόσα χρόνια. Δεν είναι τόσο εύκολο, όμως. Ή μήπως είναι;
ΟΛΙΒΙΑ: «Τα έχω κάνει όλα λάθος… Εγώ ευθύνομαι. Παίρνω όλη την ευθύνη, όμως δεν θέλω να ζήσω άλλο. Θέλω να πεθάνω! Θα αυτοκτονήσω».
ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΗΣ: «Και πώς έχεις σκεφτεί να το κάνεις;»
ΟΛΙΒΙΑ: «Μα καλά, με ρωτάς πώς θέλω να το κάνω; Αλήθεια σου λέω, θέλω να πεθάνω. Το εννοώ!»
ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΗΣ: «Κι εγώ αλήθεια σε ρωτάω. Πώς σκοπεύεις να το κάνεις; Πες μου με λεπτομέρειες… Ελπίζω να μην το κάνεις τώρα μπροστά μου!»
ΟΛΙΒΙΑ (τον κοιτάζει έκπληκτη στα μάτια): «Είσαι σοβαρός; Είσαι σίγουρα ψυχοθεραπευτής;»
ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΗΣ: «Εσύ θέλεις σίγουρα να πεθάνεις;»
Λίγο πριν από την καταστροφή της, αποφασίζει να επισκεφθεί έναν ψυχοθεραπευτή, ο οποίος σπάει τα πρωτόκολλα της ψυχολογίας για να μπορέσει να τη σώσει από το «κλειδωμένο» μυαλό της. Η μάχη που η Ολίβια δίνει για να πιστέψει πάλι στον εαυτό της είναι σχεδόν άνιση. Ίσως έχει μείνει ένα πολύ μικρό κομμάτι στην αυτοεκτίμησή της.
Ο Έκτορας, μέσα από την ψυχοθεραπεία, της δείχνει τον δρόμο για μια ζωή που δεν είχε καν ονειρευτεί. Θα της ξυπνήσει δυνάμεις που δεν ήξερε ότι έχει μέσα της.
Από εκείνη εξαρτάται αν θα αλλάξει αυτό που ζει τόσα χρόνια. Δεν είναι τόσο εύκολο, όμως. Ή μήπως είναι;
ΟΛΙΒΙΑ: «Τα έχω κάνει όλα λάθος… Εγώ ευθύνομαι. Παίρνω όλη την ευθύνη, όμως δεν θέλω να ζήσω άλλο. Θέλω να πεθάνω! Θα αυτοκτονήσω».
ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΗΣ: «Και πώς έχεις σκεφτεί να το κάνεις;»
ΟΛΙΒΙΑ: «Μα καλά, με ρωτάς πώς θέλω να το κάνω; Αλήθεια σου λέω, θέλω να πεθάνω. Το εννοώ!»
ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΗΣ: «Κι εγώ αλήθεια σε ρωτάω. Πώς σκοπεύεις να το κάνεις; Πες μου με λεπτομέρειες… Ελπίζω να μην το κάνεις τώρα μπροστά μου!»
ΟΛΙΒΙΑ (τον κοιτάζει έκπληκτη στα μάτια): «Είσαι σοβαρός; Είσαι σίγουρα ψυχοθεραπευτής;»
ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΗΣ: «Εσύ θέλεις σίγουρα να πεθάνεις;»
392 pages, Paperback
First published January 1, 2025
3 people are currently reading
35 people want to read
About the author
Γιώργος Λάγιος
3 books9 followers...was born in 1978 in Athens, Greece.
He has studied Business
Administration, Finance and Clinical Psychology, focusing on Cognitive Behavioral Therapy. While being actively engaged in the business
world, in 2013 he co-founded
"Moirazomai" ("I am sharing"), the
awarded online solidarity platform. He is
always active in all different facets of
life, and he discovers new roles.
Through his most recent role, that of
writing, he shares with us his
thoughts on the value and
responsibility of being a parent. This book offers a unique perspective on the true consiousness of our decisions.
www.glagios.com
He has studied Business
Administration, Finance and Clinical Psychology, focusing on Cognitive Behavioral Therapy. While being actively engaged in the business
world, in 2013 he co-founded
"Moirazomai" ("I am sharing"), the
awarded online solidarity platform. He is
always active in all different facets of
life, and he discovers new roles.
Through his most recent role, that of
writing, he shares with us his
thoughts on the value and
responsibility of being a parent. This book offers a unique perspective on the true consiousness of our decisions.
www.glagios.com
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 6 of 6 reviews
April 11, 2025
Έχω πολλά να πω, πάρτε ποπ κορν.
Όταν βρήκα αυτό το βιβλίο, είχα μπει στο βιβλιοπωλείο για να πάρει κάτι μια φίλη μου. Διάβασα το οπισθόφυλλο και παρότι είχα πει να μην αγοράσω άλλα βιβλία (κλασικά), το αγόρασα επειδή μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρουσα η περιγραφή. Είδα ότι στο Goodreads δεν υπήρχε ακόμα οπότε το ρίσκαρα χωρίς να έχω feedback από κριτικές. Έκανα αίτημα να προστεθεί το βιβλίο και μέχρι να τελειώσω το προηγούμενο και να πιάσω αυτό, είχε ήδη 3 κριτικές με μέσο όρο 2 αστέρια. Εκεί ξενέρωσα και μου πέρασε από το μυαλό να μην το διαβάσω, αλλά είπα τελικά να του δώσω μια ευκαιρία. Δεν θα μπορούσα να είχα πάρει καλύτερη απόφαση.
Αρχικά, ας πούμε λίγα λόγια για το στόρυ στο βιβλίο.
Πρωταγωνίστρια είναι η Ολίβια που εγκλωβίστηκε σε έναν γάμο που ποτέ δεν επέλεξε συνειδητά η ίδια. Στα 42 της χρόνια, περνάει όλη της τη μέρα στο σπίτι, καθαρίζοντας, μαγειρεύοντας και προσπαθώντας να είναι καλή σύζυγος. Ο άντρας της τής είχε επιβάλλει να σταματήσει να δουλεύει στο αρχιτεκτονικό γραφείο που δούλευε, μια δουλειά που η ίδια λάτρευε, την ανάγκαζε να μην βγαίνει πολύ από το σπίτι και δεν της επέτρεπε να έχει πολλές συναναστροφές με άλλους ανθρώπους. Εκείνος έλειπε πολλές ώρες καθημερινά, κι εκείνη κάθε απόγευμα έκλαιγε για ώρες χωρίς να ξέρει γιατί. Το μόνο πράγμα που της έδινε χαρά ήταν η έφηβη πλέον κόρη της, που αγαπούσε όσο τίποτα στον κόσμο. Μια μέρα σκέφτεται πως το να κλαίει καθημερινά, μάλλον δεν είναι φυσιολογικό και αποφασίζει να δει κάποιον ψυχολόγο. Εκεί αρχίζει όλη η ιστορία να εκτυλίσσεται με βάση το ταξίδι της από τη ζωή που ζει προς μια ζωή που δεν είχε φανταστεί ποτέ.
Το βιβλίο είναι βασισμένο σε αληθινή ιστορία και συγγραφέας είναι ο ψυχολόγος αυτής της γυναίκας. Είναι ένα βιβλίο που προσωπικά με συνεπήρε και δεν με έκανε ούτε μια στιγμή να βαρεθώ. Έχει μια πλοκή, όχι μόνο εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, αλλά και πολύ καλά δομημένη. Κυλάει ακριβώς όσο γρήγορα θα έπρεπε ώστε να κρατιέσαι μονίμως σε εγρήγορση, χωρίς ίχνος από περιττά στοιχεία και περιγραφές.
Η ιστορία αγγίζει θέματα όπως η ενδοοικογενειακή βία και η κακοποίηση κάθε είδους, καθώς επίσης ακατάλληλους γονείς και παιδικά τραύματα. Ταυτόχρονα, έχει πολλά στοιχεία ψυχολογίας, καθώς ο συγγραφέας έχει εντάξει όλες τις συζητήσεις από τις ψυχοθεραπείες που έκαναν ανά διαστήματα με την πρωταγωνίστρια, όσο συνέχιζε την πορεία της για εξέλιξη.
Στα αρνητικά θα έβαζα τις εκτεταμένες αναφορές στους όρους και τις πρακτικές της ψυχολογίας, που από την μια ήταν πολύ ενδιαφέρουσες, αλλά από την άλλη σε πολλά σημεία σου έδιναν την αίσθηση ότι πλατειάζει. Επιπλέον, ένιωσα ότι η πνευματική εξέλιξη της πρωταγωνίστριας ήταν πολύ γρήγορη, με έναν μη ρεαλιστικό τρόπο. Είχε μέσα της βαθιά ριζωμένες πεποιθήσεις που βλέπαμε πολύ εύκολα και γρήγορα να αλλάζουν. Μπορεί έτσι να συνέβη και στην πραγματικότητα και αυτή η γυναίκα όντως να άλλαξε τόσο γρήγορα όλες της τις αντιλήψεις και συμπεριφορές της και πραγματικά μπράβο της αν όντως αυτό ισχύει, γιατί είναι εξαίρεση.
Κλείνοντας λοιπόν, είναι ένα βιβλίο που προσωπικά μου άρεσε πάρα πολύ, δεν βαρέθηκα στιγμή και με έβαλε σε κάποιες σκέψεις. Πιστεύω ότι είναι μια ιστορία που δεν θα ξεχάσω εύκολα και ενδεχομένως να την ανακαλώ στην μνήμη μου μια στο τόσο. Το προτείνω!
Όταν βρήκα αυτό το βιβλίο, είχα μπει στο βιβλιοπωλείο για να πάρει κάτι μια φίλη μου. Διάβασα το οπισθόφυλλο και παρότι είχα πει να μην αγοράσω άλλα βιβλία (κλασικά), το αγόρασα επειδή μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρουσα η περιγραφή. Είδα ότι στο Goodreads δεν υπήρχε ακόμα οπότε το ρίσκαρα χωρίς να έχω feedback από κριτικές. Έκανα αίτημα να προστεθεί το βιβλίο και μέχρι να τελειώσω το προηγούμενο και να πιάσω αυτό, είχε ήδη 3 κριτικές με μέσο όρο 2 αστέρια. Εκεί ξενέρωσα και μου πέρασε από το μυαλό να μην το διαβάσω, αλλά είπα τελικά να του δώσω μια ευκαιρία. Δεν θα μπορούσα να είχα πάρει καλύτερη απόφαση.
Αρχικά, ας πούμε λίγα λόγια για το στόρυ στο βιβλίο.
Πρωταγωνίστρια είναι η Ολίβια που εγκλωβίστηκε σε έναν γάμο που ποτέ δεν επέλεξε συνειδητά η ίδια. Στα 42 της χρόνια, περνάει όλη της τη μέρα στο σπίτι, καθαρίζοντας, μαγειρεύοντας και προσπαθώντας να είναι καλή σύζυγος. Ο άντρας της τής είχε επιβάλλει να σταματήσει να δουλεύει στο αρχιτεκτονικό γραφείο που δούλευε, μια δουλειά που η ίδια λάτρευε, την ανάγκαζε να μην βγαίνει πολύ από το σπίτι και δεν της επέτρεπε να έχει πολλές συναναστροφές με άλλους ανθρώπους. Εκείνος έλειπε πολλές ώρες καθημερινά, κι εκείνη κάθε απόγευμα έκλαιγε για ώρες χωρίς να ξέρει γιατί. Το μόνο πράγμα που της έδινε χαρά ήταν η έφηβη πλέον κόρη της, που αγαπούσε όσο τίποτα στον κόσμο. Μια μέρα σκέφτεται πως το να κλαίει καθημερινά, μάλλον δεν είναι φυσιολογικό και αποφασίζει να δει κάποιον ψυχολόγο. Εκεί αρχίζει όλη η ιστορία να εκτυλίσσεται με βάση το ταξίδι της από τη ζωή που ζει προς μια ζωή που δεν είχε φανταστεί ποτέ.
Το βιβλίο είναι βασισμένο σε αληθινή ιστορία και συγγραφέας είναι ο ψυχολόγος αυτής της γυναίκας. Είναι ένα βιβλίο που προσωπικά με συνεπήρε και δεν με έκανε ούτε μια στιγμή να βαρεθώ. Έχει μια πλοκή, όχι μόνο εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, αλλά και πολύ καλά δομημένη. Κυλάει ακριβώς όσο γρήγορα θα έπρεπε ώστε να κρατιέσαι μονίμως σε εγρήγορση, χωρίς ίχνος από περιττά στοιχεία και περιγραφές.
Η ιστορία αγγίζει θέματα όπως η ενδοοικογενειακή βία και η κακοποίηση κάθε είδους, καθώς επίσης ακατάλληλους γονείς και παιδικά τραύματα. Ταυτόχρονα, έχει πολλά στοιχεία ψυχολογίας, καθώς ο συγγραφέας έχει εντάξει όλες τις συζητήσεις από τις ψυχοθεραπείες που έκαναν ανά διαστήματα με την πρωταγωνίστρια, όσο συνέχιζε την πορεία της για εξέλιξη.
Στα αρνητικά θα έβαζα τις εκτεταμένες αναφορές στους όρους και τις πρακτικές της ψυχολογίας, που από την μια ήταν πολύ ενδιαφέρουσες, αλλά από την άλλη σε πολλά σημεία σου έδιναν την αίσθηση ότι πλατειάζει. Επιπλέον, ένιωσα ότι η πνευματική εξέλιξη της πρωταγωνίστριας ήταν πολύ γρήγορη, με έναν μη ρεαλιστικό τρόπο. Είχε μέσα της βαθιά ριζωμένες πεποιθήσεις που βλέπαμε πολύ εύκολα και γρήγορα να αλλάζουν. Μπορεί έτσι να συνέβη και στην πραγματικότητα και αυτή η γυναίκα όντως να άλλαξε τόσο γρήγορα όλες της τις αντιλήψεις και συμπεριφορές της και πραγματικά μπράβο της αν όντως αυτό ισχύει, γιατί είναι εξαίρεση.
Κλείνοντας λοιπόν, είναι ένα βιβλίο που προσωπικά μου άρεσε πάρα πολύ, δεν βαρέθηκα στιγμή και με έβαλε σε κάποιες σκέψεις. Πιστεύω ότι είναι μια ιστορία που δεν θα ξεχάσω εύκολα και ενδεχομένως να την ανακαλώ στην μνήμη μου μια στο τόσο. Το προτείνω!
June 11, 2025
3.5/5 ⭐
Ένα βιβλίο που θίγει σημαντικά κοινωνικά ζητήματα με άμεσο και κατανοητό τρόπο. Μου άρεσε η πρόθεση και το μήνυμα, όμως σε κάποια σημεία μου φάνηκε λίγο υπερβολικό ή φορτωμένο για τα δικά μου γούστα. Παρ’ όλα αυτά, αξίζει να διαβαστεί για την ουσία που μεταφέρει.
Ένα βιβλίο που θίγει σημαντικά κοινωνικά ζητήματα με άμεσο και κατανοητό τρόπο. Μου άρεσε η πρόθεση και το μήνυμα, όμως σε κάποια σημεία μου φάνηκε λίγο υπερβολικό ή φορτωμένο για τα δικά μου γούστα. Παρ’ όλα αυτά, αξίζει να διαβαστεί για την ουσία που μεταφέρει.
April 4, 2025
Ψυχολογία (λέμε τώρα) για το καλάθι του σούπερ μάρκετ : βάλε κι αυτό δίπλα στα αγγουράκια Κρήτης.
Αν δεν ήταν το ενδιαφέρον εξώφυλλο δεν θα το διάβαζα.
Αναρωτιέμαι πόσο περήφανη ή αντίστοιχα απογοητευμένη θα είναι η πραγματική "Ολίβια" στην αληθινή ιστορία της οποίας είναι βασισμένο το παρόν πόνημα. Ψηφίζω το πρώτο.
Κακογραμμένο με ένα διδακτικό ύφος που απευθύνεται σε όλους εμάς καλώντας μας σε ομφαλοσκόπηση.
Μέσα στη μαρμίτα είναι πεταμένα ένα σωρό, διαλέγετε και παίρνετε : λεκτική, ψυχολογική και έμπρακτη κακοποίηση, παιδικά τραύματα, προδοσίες, φιδίσια φιλία, αληθινή φιλία και αλτρουισμός, εφηβικοί έρωτες με ακατάλληλα άτομα, σχέση έφηβου- γονιού, απιστίες, απιστίες ενδεδυμένες το μανδύα της προσωπικής ανακάλυψης των δυνατοτήτων του εαυτού μας.
Ας αφήσουμε την ψυχολογία στους ειδικούς. Δεν εκλαϊκεύεται.
Μου θύμισε τηλέφωνο σε γιατρό που ο (τζαμπατζής) ασθενής τον ρωτάει "έχω ένα πόνο στο στήθος, μπορώ να πάρω ένα ντεπόν αναβράζον;". Λες και η ιατρική ή το ψυχιατρικό πρόβλημα είναι "βάλε μου ένα κιλό φέτα".
Ξέρω, θα λυπήσω πολλούς με την άποψη μου, θα το αναφέρω στον ψυχίατρο μου :)))
Αν δεν ήταν το ενδιαφέρον εξώφυλλο δεν θα το διάβαζα.
Αναρωτιέμαι πόσο περήφανη ή αντίστοιχα απογοητευμένη θα είναι η πραγματική "Ολίβια" στην αληθινή ιστορία της οποίας είναι βασισμένο το παρόν πόνημα. Ψηφίζω το πρώτο.
Κακογραμμένο με ένα διδακτικό ύφος που απευθύνεται σε όλους εμάς καλώντας μας σε ομφαλοσκόπηση.
Μέσα στη μαρμίτα είναι πεταμένα ένα σωρό, διαλέγετε και παίρνετε : λεκτική, ψυχολογική και έμπρακτη κακοποίηση, παιδικά τραύματα, προδοσίες, φιδίσια φιλία, αληθινή φιλία και αλτρουισμός, εφηβικοί έρωτες με ακατάλληλα άτομα, σχέση έφηβου- γονιού, απιστίες, απιστίες ενδεδυμένες το μανδύα της προσωπικής ανακάλυψης των δυνατοτήτων του εαυτού μας.
Ας αφήσουμε την ψυχολογία στους ειδικούς. Δεν εκλαϊκεύεται.
Μου θύμισε τηλέφωνο σε γιατρό που ο (τζαμπατζής) ασθενής τον ρωτάει "έχω ένα πόνο στο στήθος, μπορώ να πάρω ένα ντεπόν αναβράζον;". Λες και η ιατρική ή το ψυχιατρικό πρόβλημα είναι "βάλε μου ένα κιλό φέτα".
Ξέρω, θα λυπήσω πολλούς με την άποψη μου, θα το αναφέρω στον ψυχίατρο μου :)))
October 14, 2025
Ξεκιναω να διαβαζω, το ολοκληρωνω και το ξαναπιανω κατευθειαν με μολυβι και post it.
December 27, 2025
[...]«Σωστά! Αυτό το συναίσθημα θέλω να έχεις στη ζωή σου. Θέλω να ανυπομονείς όχι μόνο για την ψυχοθεραπεία σου, αλλά και για την καινούρια σου ζωή!»
«Για την καινούρια μου ζωή;» είπα με απορία. «Ποια καινούρια μου ζωή;»
«Την έχεις ήδη ξεκινήσει, απλώς δεν το έχεις καταλάβει. Δεν έχεις ανοίξει ακόμη αυτό το δώρο... Θέλω να ανυπομονείς να το ανοίξεις, γιατί αυτό είναι το μεγαλύτερο!»
Ανυπομονώ. Η πρώτη φαντασίωση... Αυτή η λέξη είχε μείνει μέσα στο μυαλό μου... γύριζε ξανά και ξανά. Κάθε μέρα που ξυπνούσα, αναρωτιόμουν για ποιο πράγμα ανυπομονώ σήμερα! Έπρεπε vα δημιουργήσω εγώ κάτι για το οποίο να ανυπομονώ.[...]
[...]«Και πώς θα ξέρω ότι είμαι εναρμονισμένη;»
Θα το ξέρεις γιατί η συνείδησή σου θα είναι καθαρή. Θα νιώθεις ότι σε καμία στιγμή της ζωής σου
δεν προσποιείσαι. Θα επιτρέπεις σε ανθρώπους να έχουν χώρο και χρόνο στη ζωή σου μόνο όταν προσθέτουν αξία. Θα ακούς την εσωτερική σου φωνή με την οποία θα εξοικειωθείς σιγά σιγά. Δεν θα συγκρίνεσαι με κανέναν και θα βελτιώνεις αυτά τα στοιχεία που όντως μπορούν να βελτιωθούν στη δική σου προσωπικότητα.
Πάνω απ' όλα, θα ζεις τη ζωή σου όπως τη θέλεις εσύ, όχι όπως τη θέλουν οι άλλοι. Σου ακούγεται κάτι δύσκολο;»[...]
[... ]Φανταζόμουν ότι όσο τέρατα και να είστε, όταν η κόρη σας κινδυνεύει, θα την προστατεύσετε.
Τουλάχιστον αυτό. Τουλάχιστον. Απορώ γιατί πηγαίνετε στην εκκλησία. Αυτή είναι η αγάπη που σας έμαθε ο Χριστός; Δεν θα σας καταλογίσω ευθύνες, επειδή σίγουρα κι εσείς είστε θύματα των δικών σας γονιών. Θα σας καταλογίσω όμως ότι προτιμήσατε να προστατεύσετε έναν άνθρωπο που παραλίγο να με σκοτώσει από το ίδιο σας το παιδί. Ντροπή σου, λοιπόν, μητέρα, ντροπή σου. Το ίδιο ισχύει και για τον αυτοαποκαλούμενο πατέρα. Ντροπή του. Για μένα έχετε πεθάνει. Μην επικοινωνήσετε ποτέ ξανά μαζί μου. Ντροπή και στους δυο σας».[...]
[...]Δεν υπάρχει μεγαλύτερο δώρο από τη δική μας συνείδηση. Το αστείο είναι ότι όλο αυτό βρίσκεται ήδη μέσα στο μυαλό μας.
Το μυαλό μας. Το μεγαλύτερο δώρο που μπορούμε να ανοίξουμε.
Την επόμενη φορά, λοιπόν, που κάποιος θα τολμήσει να σε κάνει vα αισθανθείς ότι πρέπει vα ντρέπεσαι για κάτι, κάνε ένα δώρο στον εαυτό σου και πες του:
«Ντροπή δική σου που προσπάθησες να με κάνεις να αισθανθώ έτσι. Προσπάθησες, όμως δεν τα κατάφερες. Ντροπή σου...»[...]
«Για την καινούρια μου ζωή;» είπα με απορία. «Ποια καινούρια μου ζωή;»
«Την έχεις ήδη ξεκινήσει, απλώς δεν το έχεις καταλάβει. Δεν έχεις ανοίξει ακόμη αυτό το δώρο... Θέλω να ανυπομονείς να το ανοίξεις, γιατί αυτό είναι το μεγαλύτερο!»
Ανυπομονώ. Η πρώτη φαντασίωση... Αυτή η λέξη είχε μείνει μέσα στο μυαλό μου... γύριζε ξανά και ξανά. Κάθε μέρα που ξυπνούσα, αναρωτιόμουν για ποιο πράγμα ανυπομονώ σήμερα! Έπρεπε vα δημιουργήσω εγώ κάτι για το οποίο να ανυπομονώ.[...]
[...]«Και πώς θα ξέρω ότι είμαι εναρμονισμένη;»
Θα το ξέρεις γιατί η συνείδησή σου θα είναι καθαρή. Θα νιώθεις ότι σε καμία στιγμή της ζωής σου
δεν προσποιείσαι. Θα επιτρέπεις σε ανθρώπους να έχουν χώρο και χρόνο στη ζωή σου μόνο όταν προσθέτουν αξία. Θα ακούς την εσωτερική σου φωνή με την οποία θα εξοικειωθείς σιγά σιγά. Δεν θα συγκρίνεσαι με κανέναν και θα βελτιώνεις αυτά τα στοιχεία που όντως μπορούν να βελτιωθούν στη δική σου προσωπικότητα.
Πάνω απ' όλα, θα ζεις τη ζωή σου όπως τη θέλεις εσύ, όχι όπως τη θέλουν οι άλλοι. Σου ακούγεται κάτι δύσκολο;»[...]
[... ]Φανταζόμουν ότι όσο τέρατα και να είστε, όταν η κόρη σας κινδυνεύει, θα την προστατεύσετε.
Τουλάχιστον αυτό. Τουλάχιστον. Απορώ γιατί πηγαίνετε στην εκκλησία. Αυτή είναι η αγάπη που σας έμαθε ο Χριστός; Δεν θα σας καταλογίσω ευθύνες, επειδή σίγουρα κι εσείς είστε θύματα των δικών σας γονιών. Θα σας καταλογίσω όμως ότι προτιμήσατε να προστατεύσετε έναν άνθρωπο που παραλίγο να με σκοτώσει από το ίδιο σας το παιδί. Ντροπή σου, λοιπόν, μητέρα, ντροπή σου. Το ίδιο ισχύει και για τον αυτοαποκαλούμενο πατέρα. Ντροπή του. Για μένα έχετε πεθάνει. Μην επικοινωνήσετε ποτέ ξανά μαζί μου. Ντροπή και στους δυο σας».[...]
[...]Δεν υπάρχει μεγαλύτερο δώρο από τη δική μας συνείδηση. Το αστείο είναι ότι όλο αυτό βρίσκεται ήδη μέσα στο μυαλό μας.
Το μυαλό μας. Το μεγαλύτερο δώρο που μπορούμε να ανοίξουμε.
Την επόμενη φορά, λοιπόν, που κάποιος θα τολμήσει να σε κάνει vα αισθανθείς ότι πρέπει vα ντρέπεσαι για κάτι, κάνε ένα δώρο στον εαυτό σου και πες του:
«Ντροπή δική σου που προσπάθησες να με κάνεις να αισθανθώ έτσι. Προσπάθησες, όμως δεν τα κατάφερες. Ντροπή σου...»[...]
July 2, 2025
Ντροπή σου, Ολίβια (Shame on You, Olivia) came highly recommended by a good friend who felt deeply connected to the story—and she was absolutely right that I would be too. I truly hope this book gets (or maybe already has) translated into English so more people can read it.
I didn’t identify with Olivia herself, but I did with her daughter. I wanted to scream at Olivia to leave her husband, just as I once wanted to scream at my own mother. I wished her husband would be locked away in the worst prison imaginable—just like I wished for my father. I even gave this book to my mother, hoping she’d see that leaving was the best decision she ever made for both of us.
This book is powerful and honest. It shows how hard it is to face life without support, how wounds heal slowly, and how fears can be overcome with the right help. Reading it was emotionally challenging—not just as a story, but personally. In just a few pages, I relived my entire childhood. I cried, I shouted, and I felt relief when they finally escaped.
Most importantly, this is a true story. And while it’s just one story, unfortunately, abuse, fear, and pain like this happen far more often than we realize.
I didn’t identify with Olivia herself, but I did with her daughter. I wanted to scream at Olivia to leave her husband, just as I once wanted to scream at my own mother. I wished her husband would be locked away in the worst prison imaginable—just like I wished for my father. I even gave this book to my mother, hoping she’d see that leaving was the best decision she ever made for both of us.
This book is powerful and honest. It shows how hard it is to face life without support, how wounds heal slowly, and how fears can be overcome with the right help. Reading it was emotionally challenging—not just as a story, but personally. In just a few pages, I relived my entire childhood. I cried, I shouted, and I felt relief when they finally escaped.
Most importantly, this is a true story. And while it’s just one story, unfortunately, abuse, fear, and pain like this happen far more often than we realize.
Displaying 1 - 6 of 6 reviews