Sztorm

Wiatr od morza #1

by Magdalena Witkiewicz

Wiele lat po maturze Anna otrzymuje zaproszenie na spotkanie absolwentów liceum. To budzi w niej lawinę wspomnień – zarówno tych pięknych, jak i bolesnych.

Z jednej strony chciałaby raz na zawsze zamknąć drzwi do przeszłości, by dawne sekrety nie ujrzały światła dziennego. Z drugiej tęskni za młodzieńczymi latami, gdy świat – mimo szarości PRL-u – wydawał się piękny.

Gdańsk, lata 80. – miasto pełne kontrastów, w którym polityczne napięcia mieszają się z codziennymi radościami młodych ludzi. W tym świecie grupa licealistów walczy o swoje marzenia i miejsce w rzeczywistości pełnej lęków, nadziei i tajemnic. Miłość, zdrada, przyjaźń i dramatyczne wybory splatają ich losy, zmuszając ich do podejmowania decyzji, które będą skutkowały przez całe życie.
Śmierć jednego z przyjaciół staje się punktem, który naznaczy ich wszystkich. Sekrety i niewyjaśnione sprawy kładą się cieniem na ich dorosłym życiu, przypominając, że czasem nie da się uciec od tego, co już minęło.

Wiatr od morza to opowieść o młodości w cieniu wielkich przemian, o miłości, lojalności i tęsknocie za czasami, gdy życie wydawało się prostsze, choć wcale takie nie było.

Anna od lat żyje z ciężarem sekretów, których nie zdradziła nawet najbliższym. A może to ona nie dostrzega tajemnic skrywanych przez innych?

Co, jeśli najbliżsi, także mają swoje powody, by niechętnie wracać do przeszłości

Genres: Audiobook, Polish Literature, Fiction

368 pages, Paperback

First published May 21, 2025

About the author

Magdalena Witkiewicz – a writer. Graduated from Gdańsk University, Gdansk Foundation for Management Development and Executive Master of Business Administration (MBA) in Gdańsk.. She has worked as a marketing analyst and marketing specialist. Until recently, she has owned a marketing company.

www.magdalenawitkiewicz.pl

In 2013 she published four bestsellers: (Zamek z piasku, Szkoła żon, Ballada o ciotce Matyldzie, Lilka i spółka), three of which granice.pl vortal warded in a contest for the best books of spring and summer
A Vietnamese publishing house has bought the rights to ”Szkoła Żon” book and this novel will be translated and published in Asia in 2014
Magdalena Witkiewicz has also represented Poland at the International Festival of Literature for Children in Lithuania.
She conducts writing workshops for teenagers.
In her novels she mentions the most important problems of nowadays women. Thanks to her books, women find the faith for dreams to come true. All you should do is to take your fate into your hands and help it a bit.

Reviews

[zocharett Kolińska · Rating 4 out of 5]

Jeżeli chcecie przeczytać tę książkę - na Boga - NIE CZYTAJCIE JEJ OPISU!!!

Ja tak właśnie zapoznałam się z audiobookiem, i dobrze, bo teraz patrzę w opis i widzę, że spoileruje on to, co wywarło na mnie największe wrażenie.

No, a nie licząc tego, że spojleruje najlepszy wątek, to mija się z faktyczną fabułą. Tak czy siak będziecie zawiedzeni. A szkoda, bo tak ogólnie to była bardzo wciągająca historia, pełna ciekawych (choć często powtarzalnych) refleksji.

[Logana · Rating 2 out of 5]

Mojej przygody z książkami nominowanymi w plebiscycie "Książka Roku 2025" portalu lubimyczytac.pl ciąg dalszy. I rozczarowań ciąg dalszy. "Sztorm" wybrałam z powodu "falowca" na okładce. Opis też był kuszący — życie młodzieży w Gdańsku w latach 80. W rzeczywistości historia mogła być osadzona gdziekolwiek i kiedykolwiek i to był główny powód mojego rozczarowania. W posłowiu autorka wyjawiła, że dostała ofertę na napisanie scenariusza, a warunkiem było osadzenie wydarzeń w Gdańsku w latach 80. Na podstawie własnego scenariusza autorka napisała książkę. Próżno jednak szukać w powieści klimatu czasów PRL. Osobiście nie pamiętam lat 80, wprowadzenia stanu wojennego, wydarzeń w stoczni gdańskiej, bo i pamiętać nie mogę. Jednak znam z opowiadań, bo Gdańsk lat 80 to czasy młodości moich rodziców. Może i było podobnie, ale według autorki było znacznie mniej intensywnie. Jakby zapomniała, że to tu narodziła się "Solidarność", to tu znajdował się rdzeń zorganizowanego oporu i podziemnej działalności, to Gdańsk był centralnym punktem walki z komunistycznym reżimem. To tu odbywały się demonstracje, starcia z ZOMO. To Gdańsk stał się ikoną wspólnoty i solidarności społeczeństwa. Mogłabym tak długo, ale zakładam, że dla większości historia lat 80 jest znana. To wszystko zostało w książce zmarginalizowane. Wprowadzenie stanu wojennego oznaczało dla bohaterów tyle, że domówki musiały trwać do rana, gdy już nie było godziny milicyjnej. O wydarzeniach w kopalni "Wujek" gdzieś tam zasłyszeli, ale niespecjalnie ich to obeszło. O licznych manifestacjach i strajkach na ulicach Gdańska nie ma prawie nic. Ktoś nie dotarł na imprezę, bo został zatrzymany przez ZOMO. Równie dobrze mógłby zostać potrącony przez samochód. Odniosłam wrażenie, że autorka miała inny zamysł dla swojej historii, w której główne skrzypce miały odgrywać prywatne dramaty bohaterów, ale na siłę dostosowała fabułę do wymagań wydawcy.
Powieść opowiada historię grupy licealistów. Jest tu syn członka partii PZPR i brat zomowca, syn opozycjonisty, który zajmował się drukowaniem i kolportażem nielegalnych ulotek po wybuchu stanu wojennego, złośliwe i perfidne dziewczę "lekkich obyczajów" i naiwna, dziecinna, mało ambitna, krótkowzroczna córka lekarzy, którą niewiele więcej obchodzi, niż obiekt jej westchnień. Każdy z bohaterów został obarczony własnym dramatem i każdy był jednocześnie mentalnie płaski jak naleśnik. Z historii wyłania się też stereotyp opozycjonisty alkoholika, historie osób wyjeżdżających w latach 80 do Niemiec, z których niewiele wracało. Co więcej, zakładali tam nowe rodziny, a te dysfunkcyjne w kraju zostawiali za sobą. Było też samobójstwo i wyrzuty sumienia bliskiego otoczenia ofiary. To również zostało sprowadzone do poziomu parteru. Reakcje bohaterów nie wzbudziły we mnie żadnych emocji.

Autorka miała świetną okazję napisać o swoim mieście, które zna od urodzenia. Nie wykorzystała jej, pokpiła temat. Jak już się czepiam, to przyczepię się do jeszcze jednego. Autorka opisała, jak bohaterowie oglądali szalejącą burzę i wzburzone morze będąc w namiocie na Helu. Tak się składa, że dzieciństwo spędziłam na Helu i nie mam pojęcia, gdzie bohaterowie rozbili swój namiot... Na plaży? Na wydmach? W latach 80 wjazd na Hel był reglamentowany. Większość obszaru była zajmowana przez wojsko i niedostępna dla cywilów. Plaże były dwie — duża od strony morza (obecne wejście 66) i mała od Zatoki, wzdłuż bulwaru. Wejście na cypel, do portu były niemożliwe. Prawie w ogóle nie było infrastruktury turystycznej, na półwyspie były ze trzy pola namiotowe. Turyści na Helu wynajmowali kwatery prywatne lub w ośrodkach zakładowych przedsiębiorstwa "KOGA". Może i ktoś tego dokonał, ale wydaje mi się to mało prawdopodobne, by z namiotu obserwować morze.

Najlepiej dobranym elementem oddającym klimat lat 80 jest okładka z kolorystyką i grafiką typową dla książek wydawanych w PRL-u.

Kontynuację przeczytam, bo mam nadzieję, że w końcu znajdę w niej Gdańsk lat 80.

[Paula · Rating 3 out of 5]

3.5⭐️ Całkiem mi się podobała, choć biorąc pod uwagę długość i zakończenie, mam wrażenie, że historia została sztucznie urwana aby skłonić czytelnika do sięgnięcia po kontynuację, a mogłaby to być spokojnie jedna książka. Niemniej, jestem na tyle zaintrygowana, że sięgnę po drugą część.

[Annika · Rating 2 out of 5]

Tyle pozytywnych opinii, a mnie się nie podobało ☹️ Książka jest bardzo przewidywalna i niestety nudna. Rozciągnięta do granic możliwości, żeby tylko wyszło więcej tekstu. Plusa daję tylko za umiejętne użycie cytatów z piosenek z lat 80.

[Magdalena Golden · Rating 3 out of 5]

Przyznam od razu, że sięgnęłam po tę książkę głównie dlatego, że jest ładnie wydana 🙃 Generalnie czytam ebooki, ale akurat byłam w księgarni po inną, potrzebną mi na papierze książkę, i ta od razu wpadła mi w oko 😅 Ostatnio czytałam sporo suchych i/lub wymagających rzeczy, więc pomyślałam, że lekkie czytadło w gdańskim klimacie nie byłoby złym pomysłem. Podsumowując: nie miałam wobec tej książki szczególnie wysokich oczekiwań.

No i w sumie - ani się nie zawiodłam, ani nie zachwyciłam. Choć już miałam ochotę rzucić ją w kąt, bo pierwsze 50+ stron jest na siłę enigmatyczne. Nie lubię tej strategii, w której narrator przez kilkadziesiąt stron powtarza, że zastanawia się, co by było, gdyby nie wydarzyło się to, co się wydarzyło, i napomyka o jakimś bliżej nieokreślonym sekrecie. Mam wtedy wrażenie, że osoba autorska ma kompleksy na punkcie swojej historii i boi się, że jeśli nie zbuduje napięcia w taki sposób, to osoba czytelnicza nie będzie chciała czytać dalej. Co z kolei sprawia, że ja zaczynam podejrzewać, że specjalnie pomijany jest jakiś malutki szczegół, który - gdyby został ujawniony - sprawiłby, że 90% napięcia wyparowałoby od razu. I, cóż, nie pomyliłam się - szczegóły wrzucam niżej w spoilerze.

Co więcej, zakończenie sugeruje dość wyraźnie, co może się wydarzyć w drugiej części - swoje przewidywania też wrzucam do spoilerów. Jeśli ktoś przeczyta kontynuację, będę ogromnie wdzięczna za komentarz pod tą recenzją z potwierdzeniem, czy miałam rację. Bo jeśli tak, to średnio mam ochotę czytać kolejne 300+ stron tylko po to, by potwierdzić swoją teorię. A jeśli nie mam racji, to... bez spoilerów, proszę - może faktycznie nie doceniam autorki 😉

Co do stylu: poza tą ciągłą próbą budowania tajemnicy tam, gdzie jedno słowo rozwiałoby 90% suspensu, książka ma naprawdę ładne, ciepłe fragmenty. Przydałaby się jednak jeszcze jedna runda porządnej korekty - pojawiają się niezręczne sformułowania i błędy typu kobieta mówiąca nagle "byłem". Nie ma tego jakoś strasznie dużo, ale wystarczyłoby, żeby tekst przeczytała jeszcze jedna osoba ze świeżym spojrzeniem.

Ogólnie: 2.5*, zaokrąglone w górę do 3*.

Tu spoilerowe uzasadnienie, czemu nie więcej:

Naprawdę brzmi to mega sztucznie, że Anna w aktualnym planie czasowym uparcie mówi o Andrzeju tylko "mój mąż", nie używając jego imienia. Albo że w wiadomości na WhatsAppie Andrzej najpierw pisze "Pogadam z żoną". Dwie strony dalej Anna mówi: "Przez chwilę widziałam, że mój mąż coś pisze. W końcu przeczytałam (...)" - i tu pojawia się wiadomość od Andrzeja, ale o ile wszystkie inne wiadomości w tym wątku mają przypisane imiona, to ta jedna nie. Dla mnie to brzmi, jakby autorka nie była do końca przekonana, że jej historia jest wystarczająco interesująca, więc próbowała tanim kosztem zrobić z niej coś bardziej intrygującego 🤷‍♀️


A tu moje przewidywania co do drugiej części:

Czyżby miało się okazać, że Andrzej jednak przespał się z Anią, kiedy ta była pijana, więc ich córka jednak jest biologicznie jego, a nie Władka? Pewnie ktoś z rodziny zrobi test DNA i wszystko wyjdzie na jaw, a Andrzej będzie się bronił, że chciał Anię chronić, że przecież mają dobre życie razem, a poza tym to przecież ona sama po pijaku go o ten seks prosiła 💁‍♀️ No i przecież koniec końców to dobrze się stało, bo dzieci i wnuki mają ekstra i mieszkają w małym białym domku tak jak Anna zawsze marzyła

[Asia Krzyzykowska · Rating 1 out of 5]

Miałam nadzieję na lekkie, niegłupie czytadło i niestety zawiodłam się. Pomysł na fabułę niezły, reszta leży. Co i rusz powtórzenia (refleksji, wątków). Na dodatek niespójności w fabule. Po drugą część nie sięgnę.

[Chłopaki Czytają · Rating 1 out of 5]

Co to jest za szajs? No kur*a. Grafomania. DNF.

[Aellirenn Czyta · Rating 4 out of 5]

Świetna. Czekam na ciąg dalszy ☺️

[booksbybookaholic · Rating 3 out of 5]

3.5/5

Uwielbiam książki osadzone w Polsce lat komunistycznych, więc wiedziałam, że "Sztorm" będzie czymś dla mnie. I rzeczywiście, pod względem ukazania tamtych realiów i osadzenia bohaterów w konkretnym tysie historycznym, autorce poszło bardzo dobrze. Całość poznajemy w formie narracji pierwszoosobowej, ale też wpisów z dziennika, co przypadło mi do gustu, bo lubię takie mieszane style opowiadania. Bohaterowie byli intrygujący, a ich historia poruszająca. Na pewno w przyszłości sięgnę po tom drugi.
Mam jednak jedno duże ALE do tej książki- styl pisania. Czytałam już niejedną książkę Witkiewicz, a tę odczuwałam bardziej jako debiut. Porównując z jej poprzednimi powieściami, coś tu zdecydowanie nie zagrało. Może fakt, ze pierwotnie miał to być scenariusz filmu? Po pierwsze autorka strasznie się powtarza. Na niektórych stronach, po trzy razy potrafiliśmy dostać tę samą informację, ubraną w inne słowa, chyba tylko, by sztucznie przedłużyć objętość. A do tego niektóre wewnętrzne monologi bohaterki były nieznośne. Zawarte w nich myśli były takimi oczywistościami w stylu "W życiu trzeba podejmować wybory, które są trudne. Możemy potem się zastanawiać, czy podjęliśmy dobrą decyzję i rozpamiętywać porażki". Akurat po książce dla dorosłego człowieka spodziewałabym się głębszych myśli. Te fragmenty nie wnosiły nic do fabuły, ponownie, sprawiały, że była ona sztucznie wydłużona i irytowały mnie swoją oczywistością. Zostawię na koniec cytat:
"Na swoich ścieżkach spotykamy różnych ludzi. Niektórych na chwilę, innych na całe życie. Są tacy, którzy podają nam dłoń i pomagają przejść przez ciemniejsze korytarze. Są też tacy, którzy prowadzą nas na manowce albo zostawiają, gdy najbardziej ich potrzebujemy." To tylko moje zdanie, ale myśli w stylu "Na świecie istnieją dobrzy i źli ludzie" przypominają bardziej konstatacje przedszkolaka, a nie uwznioślony cytat dla dorosłych odbiorców.

[Ola · Rating 4 out of 5]

Podobało mi sie, wciągająca, końcówka właściwie taka spodziewana, ale pomimo, że wszystko się wie to tak naprawdę nic do końca sie nie wyjaśniło

[Ania Maciejczyk · Rating 3 out of 5]

Słuchałam audiobooka. Podobała mi się naprzemienna narracja, wiernie oddany klimat PRL-u (nawet okładka tu się wpasowuje), ale historia sama w sobie jakoś bardzo mnie nie porawała, według mnie jest niedokończona. Co zdaje się było zabiegiem celowym, aby zachęcić do sięgnięcia po kolejną część. Pozostaje mi czekać na jej wydanie, żeby reszta puzzli wskoczyła na swoje miejsce😊

[Ala · Rating 5 out of 5]

To była poruszająca pozycja. Na początku myślałam sobie hihi haha, ale fajna książka o młodości i pierwszych miłościach w czasach PRLu! Następnie klimat tamtych czasów osiadł na mnie i coraz bardziej przygniatał, uświadamiając bolesne realia. Myślę, że jest to bardzo cenna pozycja, uświadamiająca trudną prawdę o całkiem niedawno minionym czasie, który zawsze lubiłam romantyzować, niewiele tak naprawdę o nim wiedząc. Pięknie opowiada o relacjach międzyludzkich nastolatków zmuszonych do przyspieszonego dorastania w okrutnym systemie.
Podobała mi się także forma książki, która była dla mnie jak odwrócony kryminał i nie pozwalała się znudzić monotonią tekstu.

Nie rozumiem tylko, czemu zakończenie jest takie nagłe, zdenerwowało mnie ono trochę. Uważam, że można było moment na zakończenie pierwszej części wybrać trochę wcześniej, a nie w połowie sceny.

[Kara · Rating 3 out of 5]

Słodko-gorzka, bardzo smutna opowieść. Szczerze mówiąc nie spodziewałam się aż tak ciężkiego kalibru, kiedy sięgałam po tę książkę. Wyjątkowy klimat PRL-owskiej rzeczywistości bardzo mnie wciągnął, czytało się szybko. Mimo wszystko czegoś mi brakowało.

[Magdalena (madeleinebooks) · Rating 4 out of 5]

4,5/5 ✨️

Bardzo piękna, wzruszająca i emocjonująca książka, która pozostawiła mnie w głębokim zamyśleniu. Czekam zniecierpliwością na kolejne tomy z tego cyklu 🤍🫂

[Dominika · Rating 5 out of 5]

Chyba potrzebowałam kilku dni żeby się zastanowić co o tej książce myślę. Sprytnie poprowadzona narracja, historia mnie wciągnęła. Zakończenie mnie zaskoczyło i się popłakałam. Jakoś ciężko było mi pamiętać, że to tylko fikcja.

[Emilia · Rating 3 out of 5]

3.5/5

[Kinia · Rating 3 out of 5]

wydaje mi się że ta książka miała większy potencjał niż finalnie wyszło… wątki trochę na siłę, końcówka specjalnie urwana, żeby przeczytać kolejną część. średnia bardzo

[Hanna Stasiewicz · Rating 2 out of 5]

niestety nie spodobała mi się książka, ale nie winię jej za to, bo sięgając po nią wiedziałam, że to nie do końca „moje klimaty”.
dodałam jedną gwiazdkę za przyjemny styl pisania, przez co czytało się ją płynnie i szybko.
książka według mnie była za długa, pierwsze 200 stron było budowaniem napięcia i czekaniem na tą straszną chwilę, o której słyszeliśmy już milion razy i miała nas pogrążyć - a ostatecznie łatwo dało się domyślić co się stanie, komu, kiedy i jakie będą następstwa. dodatkowo to co się przydarzyło głównej bohaterce na końcu było według mnie trochę sztuczne, zrobione po to, żebyśmy jeszcze bardziej jej współczuli, nie wiem czy było to potrzebne.
kilka ważnych przemyśleń i cytatów z tej książki ze mną zostanie, to fakt. ale sama historia chyba nie zachęciła mnie do sięgnięcia po drugi tom.

[Anita Szupryczyńska · Rating 4 out of 5]

ale to jest dobre! naprawdę bardzo mi się podobało i trochę pochłonęłam tą książkę. Odjęłam tą jedną gwiazdkę, bo zdecydowanie czuć kształt scenariusza serialu co było oryginalną formą tej książki i brakowało mi trochę fabularnej płynności. Trochę mnie irytowały te postacie momentami, czułam jakby byli tacy „starzy maleńcy”, ale też się tego mocno nie czepiam. Bądź co bądź bycie 18-nastolatkiem w 88 różniło się od czasów jak ja ta nastolatka byłam. Jednak no nie powiem, kilka razy mnie zaskoczyła i tak się skończyła, że aż nóżkami tuptam by szybciej minął czas do premiery drugiej części.

[Daria Ławniczak · Rating 2 out of 5]

1,5
Sraty pierdaty

[Nina · Rating 3 out of 5]

Książka jest napisana z perspektywy Anny, obecnie szczęśliwej żony, matki i babci, która wspomina czasy młodości, konkretnie lata 1980-te.

Była Ania wtedy uczennicą znanego, cieszącego się opinią prestiżowego gdańskiego liceum, zwanego Topolówką. Mieszkała z rodzicami, lekarzami, w bloku naprzeciwko pierwszego falowca na Przymorzu. Jej przyjaciele mieszkali w pobliżu i chodzili do tej samej szkoły. Była wśród nich Bożena i kilku chłopaków, Władek, Andrzej, Krzysztof, Marek i Jarek.

Zanim Ania w 1985 roku skończyła osiemnaście lat, cztery lata wcześniej nad ich beztroską młodością zawisły ciężkie chmury. Czy nadejście sztormu stało się nieuchronne? Może nie dla wszystkich, choćby nie dla Andrzeja, syna pezetpeerowskiego funkcjonariusza i brata zomowca? Także pewnie nie dla Bożeny, która z uciążliwościami stanu wojennego radziła sobie jak wiele dziewczyn z portowych miast? A dla Ani? Dla niej najważniejsza była wtedy pierwsza, gorąca miłość. Do Władka, który też kochał ją nad życie. Ania była dla niego bardzo ważna. Prawie tak samo jak sprawa, której się poświęcał działając w podziemiu?

Znaczna część powieści to naprzemienne monologi Ani i Władka. Zabierałam się do lektury - a właściwie do słuchania audiobooka w interpretacji Anny Ryźlak i Macieja Więckowskiego - z lekkim niepokojem jaki, sądzę, jest udzialem większości tych, którzy mają własne wspomnienia z tamtych lat i obawiają się, że powieściowe wizje mogą, z konieczności, spłaszczać ówczesne realia. Niestety, moje obawy się sprawdziły, choć w trochę inny sposób niż przewidywałam.

Ania i Władek, podobnie zresztą jak pozostałe osoby z ich paczki, to były bystre dzieciaki. Na dodatek Władka cechowała wrażliwość utalentowanego artysty, wzmocniona zapewne rozpadem rodziny, do czego przyczyniło się wprowadzenie stanu wojennego. Chętnie posłuchałabym o ich codziennych przeżyciach i rozmowach o nich. Owszem, najważniejsze wydarzenia są odnotowywane w monologach, ale raczej skrótowo. Natomiast, szczególnie wynurzenia Ani przeładowane są refleksjami o charakterze bardzo ogólnym. Do istoty ich młodzieńczych przeżyć niczego nie wnoszą. A z punktu widzenia dojrzałej kobiety - której autorstwo wspomnień jest zaznaczone na początku - są w większości po prostu infantylne.

Przez całą powieść przewija się też niedopowiedziany motyw obecnej wiedzy dorosłej kobiety na temat personalnej odpowiedzialności za Sztorm, o której - jak napisała w posłowiu Magdalena Witkiewicz - dowiemy się więcej w następnej części Wiatru od morza pt. Sztil.

Jest jednak jedna rzecz, która mnie już w tym tomie zachwyciła, mianowicie jego okładka autorstwa Adama Kosika.

[Martyna Tak to ja · Rating 3 out of 5]

3.75 W sumie pozytywnie się zaskoczyłam. Książkę znalazłam w Empiku, spodobała mi się okładka (trochę Ryszard Kaja style, no i te kolorki), więc pobrałam ebooka z Legimi i jakoś poszło.

Do Witkiewicz podejście mam raczej luźne - czytałam „Czereśnie zawsze muszą być dwie” parę lat temu i kojarzyłam Witkiewicz głównie z miłością i ckliwymi historyjkami, no a tu mamy coś nowego. Gdańsk (💙) i polskie lata 80., nareszcie niepodkoloryzowane. Ok, może autorce zdarzyło się trochę zapętlić główną bohaterkę na początku przemyśleniami typu „kiedyś to było, człowiek jedną skarpetką z kumplem z ławki się dzielił i było fajnie”, ale dość szybko przeszła do opowiadania historii, więc czytało się naprawdę szybko.

O dziwo, mocno się zaangażowałam i wciągnęłam w tą historię. Dowiedziałam się paru ciekawych rzeczy, no i tak, wzruszyłam się przy historii o 99 balonikach 🥹 Puszczenie sobie tej piosenki jeszcze bardziej spotęgowało te emocje.

Polubiłam się z bohaterami i wsiąknęłam w ich rzeczywistość, więc ten cliffhanger na końcu mnie rozczarował - mam nadzieję, że druga część pojawi się prędzej niż później.

Fakt jest jednak faktem, że Witkiewicz trochę momentami się powtarzała i redakcja tutaj zawaliła - sporo masła maślanego, które można by na spokojnie skrócić. Jest też sporo błędów w tekście, jak ktoś tu już wcześniej wspomniał - nie jest ich wiele, ale jednak rażą w oczy.

Fajny pomysł z dodaniem polskiej muzyki i playlisty lat 80 do książki!

Ogólnie bawiłam się dobrze i naprawdę fajnie (i ekspresowo) się to czytało.

[Daria Polak · Rating 4 out of 5]

4.5

podobalo mi sie przeslanie tej ksiazki!!! opowiada ona o poswieceniu, wyborach zyciowych i chyba tez o takim poczuciu sprawczosci (albo jego braku). poruszone bylo duzo waznych tematow. dziwnym trafem znowu czytam ksiazke ktora toczy sie w PRLu, ale tu wydaje mi sie, ze nie gra to az tak istotnej roli, choc autorka chyba zrobila swoj research, jesli chodzi o ten okres

swietny styl pisania, podobalo mi sie takie siegniecie do przeszlosci; kazda postac ma cos do zaoferowania i naprawde mozna je analizowac z psychologicznego punktu widzenia

boje sie, ze druga czesc moze byc taka troche na sile, ale obym nie miala racji

[gabi!! · Rating 4 out of 5]

o, wow. poczatek bardzo nudny (moim zdaniem), generalnie cała książka bardzo się ciągnęła, ale była przyjemna. byłam do niej dosyc negatywnie nastawiona, ale nawet mimo tego, że to w ogóle nie mój ulubiony gatunek, skończyłam z pozytywnymi emocjami. nawet nawet niezła. na pewno przeczytam drugą część

uważam, że perspektywa Władka często niczego nie wprowadza do fabuły, mogła być trochę... przydatniej (?) napisana.

[Londyneczka czyta · Rating 5 out of 5]

Przyznaję, czytałam w momencie korekty. Dziś przesłuchałam audiobook. Znów płakałam. Znów się śmiałam. Magdalena potrafi w emocje. Takie normalne, ludzkie emocje. Pięknie jest i bardzo polecam. Teraz trzeba czekać na drugi tom!

[Ala a.razy.dwa · Rating 3 out of 5]

Miało to potencjał, opis bardzo zachęcił, okładka i nazwisko autorki tez. Niestety strasznie rozwleczona historia, gdzie 3/4 opisów i dygresji nie jest potrzebne. Ostatnie 100 stron jakoś tam mnie zaciekawiło ale i tak przewidziałam wszystko co nastąpiło.

[natan · Rating 3 out of 5]

3.5

[Paulina · Rating 4 out of 5]

Spoko, ale nie lubie żadnego z bohaterów

[madam z. · Rating 1 out of 5]

gdzie. była. redakcja. 😭😭😭😭

[Pani Bibliotekarka · Rating 3 out of 5]

3,5 ⭐
Dobrze było poznać tę historię - pomyśleć o czasach młodości moich rodziców, i rzeczywistości w jakiej żyli dziadkowie.