Euskaraz idatzitako ezagutzen dudan liburu distopiko bakarra da hau. Kontextu honetan asko baloratzen dut, zergatik ez ditugu euskaldunok zientzia fikziozko istorioak imajinatzen? Hala ere, pixka bat laua iruditu zait. Nire ustez zifi liburuak bi taldetan banatu daitezke: 1) eztabaida etiko eta filosofiko bat izateko mundu distopikoa eraikitzen dutenak, edo 2) istorio zirraragarri bat kontatzeko mundu distopikoko elementu bereizgarriak erabiltzen dituenak. Kasu honeta, bi taldeen artean geratu dela uste dut, "azpigenero" batean murgildu gabe. Saiakera eskertzen dudan arren, Etxeberriaren intentzioa transmititzen ez dela uste dut.