What do you think?
Rate this book
Karol Szalony
Life, loves and times of Isabel de Bsvieres, femme du roi Charles VI le Bien Aime
268 pages, Hardcover
First published January 1, 1835
About the author
Alexandre Dumas
6,438 books13k followersThis note regards Alexandre Dumas, père, the father of Alexandre Dumas, fils (son). For the son, see Alexandre Dumas fils.
Alexandre Dumas père, born Alexandre Dumas Davy de la Pailleterie, was a towering figure of 19th-century French literature whose historical novels and adventure tales earned global renown. Best known for The Three Musketeers, The Count of Monte Cristo, and other swashbuckling epics, Dumas crafted stories filled with daring heroes, dramatic twists, and vivid historical backdrops. His works, often serialized and immensely popular with the public, helped shape the modern adventure genre and remain enduring staples of world literature.
Dumas was the son of Thomas-Alexandre Dumas, a celebrated general in Revolutionary France and the highest-ranking man of African descent in a European army at the time. His father’s early death left the family in poverty, but Dumas’s upbringing was nonetheless marked by strong personal ambition and a deep admiration for his father’s achievements. He moved to Paris as a young man and began his literary career writing for the theatre, quickly rising to prominence in the Romantic movement with successful plays like Henri III et sa cour and Antony.
In the 1840s, Dumas turned increasingly toward prose fiction, particularly serialized novels, which reached vast audiences through French newspapers. His collaboration with Auguste Maquet, a skilled plotter and historian, proved fruitful. While Maquet drafted outlines and conducted research, Dumas infused the narratives with flair, dialogue, and color. The result was a string of literary triumphs, including The Three Musketeers and The Count of Monte Cristo, both published in 1844. These novels exemplified Dumas’s flair for suspenseful pacing, memorable characters, and grand themes of justice, loyalty, and revenge.
The D’Artagnan Romances—The Three Musketeers, Twenty Years After, and The Vicomte of Bragelonne—cemented his fame. They follow the adventures of the titular Gascon hero and his comrades Athos, Porthos, and Aramis, blending historical fact and fiction into richly imagined narratives. The Count of Monte Cristo offered a darker, more introspective tale of betrayal and retribution, with intricate plotting and a deeply philosophical core.
Dumas was also active in journalism and theater. He founded the Théâtre Historique in Paris, which staged dramatizations of his own novels. A prolific and energetic writer, he is estimated to have written or co-written over 100,000 pages of fiction, plays, memoirs, travel books, and essays. He also had a strong interest in food and published a massive culinary encyclopedia, Le Grand Dictionnaire de cuisine, filled with recipes, anecdotes, and reflections on gastronomy.
Despite his enormous success, Dumas was frequently plagued by financial troubles. He led a lavish lifestyle, building the ornate Château de Monte-Cristo near Paris, employing large staffs, and supporting many friends and relatives. His generosity and appetite for life often outpaced his income, leading to mounting debts. Still, his creative drive rarely waned.
Dumas’s mixed-race background was a source of both pride and tension in his life. He was outspoken about his heritage and used his platform to address race and injustice. In his novel Georges, he explored issues of colonialism and identity through a Creole protagonist. Though he encountered racism, he refused to be silenced, famously replying to a racial insult by pointing to his ancestry and achievements with dignity and wit.
Later in life, Dumas continued writing and traveling, spending time in Belgium, Italy, and Russia. He supported nationalist causes, particularly Italian unification, and even founded a newspaper to advocate for Giuseppe Garibaldi. Though his popularity waned somewhat in his final years, his literary legacy grew steadily. He wrote in a style that was accessible, entertaining, and emotionally reso
Alexandre Dumas père, born Alexandre Dumas Davy de la Pailleterie, was a towering figure of 19th-century French literature whose historical novels and adventure tales earned global renown. Best known for The Three Musketeers, The Count of Monte Cristo, and other swashbuckling epics, Dumas crafted stories filled with daring heroes, dramatic twists, and vivid historical backdrops. His works, often serialized and immensely popular with the public, helped shape the modern adventure genre and remain enduring staples of world literature.
Dumas was the son of Thomas-Alexandre Dumas, a celebrated general in Revolutionary France and the highest-ranking man of African descent in a European army at the time. His father’s early death left the family in poverty, but Dumas’s upbringing was nonetheless marked by strong personal ambition and a deep admiration for his father’s achievements. He moved to Paris as a young man and began his literary career writing for the theatre, quickly rising to prominence in the Romantic movement with successful plays like Henri III et sa cour and Antony.
In the 1840s, Dumas turned increasingly toward prose fiction, particularly serialized novels, which reached vast audiences through French newspapers. His collaboration with Auguste Maquet, a skilled plotter and historian, proved fruitful. While Maquet drafted outlines and conducted research, Dumas infused the narratives with flair, dialogue, and color. The result was a string of literary triumphs, including The Three Musketeers and The Count of Monte Cristo, both published in 1844. These novels exemplified Dumas’s flair for suspenseful pacing, memorable characters, and grand themes of justice, loyalty, and revenge.
The D’Artagnan Romances—The Three Musketeers, Twenty Years After, and The Vicomte of Bragelonne—cemented his fame. They follow the adventures of the titular Gascon hero and his comrades Athos, Porthos, and Aramis, blending historical fact and fiction into richly imagined narratives. The Count of Monte Cristo offered a darker, more introspective tale of betrayal and retribution, with intricate plotting and a deeply philosophical core.
Dumas was also active in journalism and theater. He founded the Théâtre Historique in Paris, which staged dramatizations of his own novels. A prolific and energetic writer, he is estimated to have written or co-written over 100,000 pages of fiction, plays, memoirs, travel books, and essays. He also had a strong interest in food and published a massive culinary encyclopedia, Le Grand Dictionnaire de cuisine, filled with recipes, anecdotes, and reflections on gastronomy.
Despite his enormous success, Dumas was frequently plagued by financial troubles. He led a lavish lifestyle, building the ornate Château de Monte-Cristo near Paris, employing large staffs, and supporting many friends and relatives. His generosity and appetite for life often outpaced his income, leading to mounting debts. Still, his creative drive rarely waned.
Dumas’s mixed-race background was a source of both pride and tension in his life. He was outspoken about his heritage and used his platform to address race and injustice. In his novel Georges, he explored issues of colonialism and identity through a Creole protagonist. Though he encountered racism, he refused to be silenced, famously replying to a racial insult by pointing to his ancestry and achievements with dignity and wit.
Later in life, Dumas continued writing and traveling, spending time in Belgium, Italy, and Russia. He supported nationalist causes, particularly Italian unification, and even founded a newspaper to advocate for Giuseppe Garibaldi. Though his popularity waned somewhat in his final years, his literary legacy grew steadily. He wrote in a style that was accessible, entertaining, and emotionally reso
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
November 8, 2020
TO TAKIE EKSCYTUJĄCE, KIEDY PISZE SIĘ JAKIEJŚ KSIĄŻCE PIERWSZĄ JEJ RECENZJĘ NA GOODREADS, zwłaszcza, kiedy sprawiła mi tyle przyjemności.
Tak właściwie, to nie jestem za bardzo into powieści historyczne, ten motyw rycerzy i królewskich potyczek też jakoś mnie za sobą nigdy nie pociągnął. Karola Szalonego dostałam jednak w prezencie, chyba ze względu na nazwisko Dumasa, którego bardzo polubiłam przy czytaniu Hrabiego Monte Christo, trochę poczekał sobie na mojej półce i w końcu teraz zmotywowałam się w pełni do sięgnięcia po tę powieść i... Jestem zachwycona??
Nawet dla kogoś takiego jak ja, osoby, która nigdy tak naprawdę nie zainteresowała się dziejami Francji (Victor Hugo próbował, ale jeszcze mu się to nie udało), książka ta była taka ciekawa, wciągająca i co najważniejsze perfekcyjnie zrozumiała, bardzo ucieszyło mnie to właśnie, że za wszystkim przy narracji Dumasa nadążyłam. Nie spodziewałam się u siebie takiej uciechy i podekscytowania; intrygi rodziny królewskiej oraz charyzmatyczne postacie okazały się idealnym tematem, nad którym mogłam usiąść przez te jesienne wieczory, magiczną ucieczką na francuskie ulice i do mrocznych zakątków starożytnych zamków. Tak jak naprawdę nie przemawiają do mnie historie o potyczkach władców, to tutaj z każdym kolejnym morderstwem w ślepej uliczce czułam się coraz bardziej zaangażowana. Myślę, że po tej lekturze sięgnę jeszcze po historię Karola VI, jego syna oraz dość intrygującej żony. Powieść okazała się również całkiem romantyczna, a ja bardzo lubię tę klimay, tę taką mgiełkę pięknych i intensywnych uczuć wiszącą w powietrzu.
Do moich postaci należą na pewno Karol VII, Tanneguy, de Giac, Odette i muszę przyznać, sama się temu dziwię, de Bourbon. A nad Karolem połamało mi się serce. Ciekawa jestem, co powiedzą mi o nim inni, bo z pewnością Dumas z większą sympatią mówił o tym władcy.
A, i bardzo podobała mi się obecność takiej krytyki Dumasa w stronę decyzji władz, przez to jeszcze lepiej mogłam zrozumieć i zaangażować się w bieg historii.
Karol Szalony nie jest... dla mnie tak wybitny jak Hrabia Monte Christo, ale z pewnością świetnie bawiłam się przy tej książce i cieszę się, że otworzyła przede mną nowe perspektywy.
Tak właściwie, to nie jestem za bardzo into powieści historyczne, ten motyw rycerzy i królewskich potyczek też jakoś mnie za sobą nigdy nie pociągnął. Karola Szalonego dostałam jednak w prezencie, chyba ze względu na nazwisko Dumasa, którego bardzo polubiłam przy czytaniu Hrabiego Monte Christo, trochę poczekał sobie na mojej półce i w końcu teraz zmotywowałam się w pełni do sięgnięcia po tę powieść i... Jestem zachwycona??
Nawet dla kogoś takiego jak ja, osoby, która nigdy tak naprawdę nie zainteresowała się dziejami Francji (Victor Hugo próbował, ale jeszcze mu się to nie udało), książka ta była taka ciekawa, wciągająca i co najważniejsze perfekcyjnie zrozumiała, bardzo ucieszyło mnie to właśnie, że za wszystkim przy narracji Dumasa nadążyłam. Nie spodziewałam się u siebie takiej uciechy i podekscytowania; intrygi rodziny królewskiej oraz charyzmatyczne postacie okazały się idealnym tematem, nad którym mogłam usiąść przez te jesienne wieczory, magiczną ucieczką na francuskie ulice i do mrocznych zakątków starożytnych zamków. Tak jak naprawdę nie przemawiają do mnie historie o potyczkach władców, to tutaj z każdym kolejnym morderstwem w ślepej uliczce czułam się coraz bardziej zaangażowana. Myślę, że po tej lekturze sięgnę jeszcze po historię Karola VI, jego syna oraz dość intrygującej żony. Powieść okazała się również całkiem romantyczna, a ja bardzo lubię tę klimay, tę taką mgiełkę pięknych i intensywnych uczuć wiszącą w powietrzu.
Do moich postaci należą na pewno Karol VII, Tanneguy, de Giac, Odette i muszę przyznać, sama się temu dziwię, de Bourbon. A nad Karolem połamało mi się serce. Ciekawa jestem, co powiedzą mi o nim inni, bo z pewnością Dumas z większą sympatią mówił o tym władcy.
A, i bardzo podobała mi się obecność takiej krytyki Dumasa w stronę decyzji władz, przez to jeszcze lepiej mogłam zrozumieć i zaangażować się w bieg historii.
Karol Szalony nie jest... dla mnie tak wybitny jak Hrabia Monte Christo, ale z pewnością świetnie bawiłam się przy tej książce i cieszę się, że otworzyła przede mną nowe perspektywy.
July 31, 2026
Не удивительно, что я даже не слышала об этой книге раньше, ведь она написана как историческая хроника, а не как приключенческий роман на историческом фоне, как обычно у Дюма.
99% персонажей реальные личности, почти нет побочной линии, только скрупулезный пересказ исторических событий. Чем-то напоминает беллетризованные биографии С. Цвейга. Да, диалоги и мотивы вымышлены, но с точки зрения исторических фактов — все так и было.
Дюма, однако, явно сгустил краски, преждевременно и весьма эффектно отправив на тот свет двух женщин (любовницу короля и любовницу герцога Бургундского). Настоящая Одетта де Шамдивер появилась в жизни Карла VI на 15 лет позже, чем у Дюма (к моменту описываемых событий она едва только родилась), и вообще-то короля она пережила, а Катрин де Жиак успела выйти замуж за еще более одиозную фигуру, чем ее первый муж.
Я также поняла, что Дюма не выдумывал от незнания, а просто опирался на исторические представления своего времени. Ну т.е. в 19 веке никто не сомневался, что королева Изабелла была продажной шлюхой (это же написано в хрониках), но в 21 веке есть основания относиться к такой оценке немного критичнее.
Что привычно для Дюма, Изабелла Баварская — не главный персонаж книги (хотя свою значительную роль в истории Франции она сыграла). Он же имитирует историческую хронику, а значит на авансцене много мужчин того времени, и ох какое огненное это было время! Любили, ненавидели, враждовали, мстили, убивали, сражались, предавали и спасали, честь роняли и защищали, в общем, жили свою лучшую жизнь… обожаю французское Средневековье.
Ну и для ориентации в пространстве: Изабелла — прапрабабушка Генриха VIII (того, что любил рубить головы женам). Ее дочь выдали замуж в Англию, и там Екатерина так витиевато расплодилась, что от нее пошло аж 2 английских короля разных династий (один сын Генрих VI последний из Ланкастеров, другой внук от другого сына Генрих VII первый из Тюдоров). Нет, все-таки обвинения в сладострастии по этой женской линии не могли быть дымом без огня)
99% персонажей реальные личности, почти нет побочной линии, только скрупулезный пересказ исторических событий. Чем-то напоминает беллетризованные биографии С. Цвейга. Да, диалоги и мотивы вымышлены, но с точки зрения исторических фактов — все так и было.
Дюма, однако, явно сгустил краски, преждевременно и весьма эффектно отправив на тот свет двух женщин (любовницу короля и любовницу герцога Бургундского). Настоящая Одетта де Шамдивер появилась в жизни Карла VI на 15 лет позже, чем у Дюма (к моменту описываемых событий она едва только родилась), и вообще-то короля она пережила, а Катрин де Жиак успела выйти замуж за еще более одиозную фигуру, чем ее первый муж.
Я также поняла, что Дюма не выдумывал от незнания, а просто опирался на исторические представления своего времени. Ну т.е. в 19 веке никто не сомневался, что королева Изабелла была продажной шлюхой (это же написано в хрониках), но в 21 веке есть основания относиться к такой оценке немного критичнее.
Что привычно для Дюма, Изабелла Баварская — не главный персонаж книги (хотя свою значительную роль в истории Франции она сыграла). Он же имитирует историческую хронику, а значит на авансцене много мужчин того времени, и ох какое огненное это было время! Любили, ненавидели, враждовали, мстили, убивали, сражались, предавали и спасали, честь роняли и защищали, в общем, жили свою лучшую жизнь… обожаю французское Средневековье.
Ну и для ориентации в пространстве: Изабелла — прапрабабушка Генриха VIII (того, что любил рубить головы женам). Ее дочь выдали замуж в Англию, и там Екатерина так витиевато расплодилась, что от нее пошло аж 2 английских короля разных династий (один сын Генрих VI последний из Ланкастеров, другой внук от другого сына Генрих VII первый из Тюдоров). Нет, все-таки обвинения в сладострастии по этой женской линии не могли быть дымом без огня)
This entire review has been hidden because of spoilers.
March 23, 2025
Бабка на лавке при французском дворе. Макрон с его женой-дядей-братом-сватом отлично бы вписались 😂
А вообще, это видимо какой-то совсем ранний Дюма. Его талант романиста тут используется вообще не в полную силу
А вообще, это видимо какой-то совсем ранний Дюма. Его талант романиста тут используется вообще не в полную силу
June 10, 2018
To już oficjalne- Henryk Pijanowski dołącza do grona moich ulubionych lektorów audiobooków. Podejrzewam, że tak wysoka nota to częściowo jego zasługa.
Nie wiem dlaczego, ale lubię te mniej znane powieści Dumasa. Może warsztatowo bardziej kuleją, ale mnie jakoś bardziej przypadają do serca. Zwłaszcza sposób w jaki potrafił opisać relacje damsko-męskie. Po prostu uroczo :)
Karola Szalona porównałabym raczej do "Czarnego Tulipana" niż "Muszkieterów". Niektóre momenty bardzo suche, bardzo mocno oparte na dokumentach epoki, ale ostatnio taki sposób prowadzenia fabuły mi odpowiada.
Sama książka opisuje dzieje króla Karola i jego rodziny na tle średniowiecznej Francji.
Nie wiem dlaczego, ale lubię te mniej znane powieści Dumasa. Może warsztatowo bardziej kuleją, ale mnie jakoś bardziej przypadają do serca. Zwłaszcza sposób w jaki potrafił opisać relacje damsko-męskie. Po prostu uroczo :)
Karola Szalona porównałabym raczej do "Czarnego Tulipana" niż "Muszkieterów". Niektóre momenty bardzo suche, bardzo mocno oparte na dokumentach epoki, ale ostatnio taki sposób prowadzenia fabuły mi odpowiada.
Sama książka opisuje dzieje króla Karola i jego rodziny na tle średniowiecznej Francji.
June 29, 2023
Seppur intitolato alla consorte di Carlo il Pazzo, Isabella di Baviera, il romanzo è incentrato sulle vicissitudine del regno di Francia. La storia si articola seguendo le passioni della sovrana (per il consorte e i numerosi amanti), intrecciati all storia del Regno fatta di alleanze, tradimenti, cospirazioni: sangue, gelosie, amori stroncati, orgoglio... si mescolano sul terreno di guerra e di amore.
Finalmente tradotto in italiano, quest'opera di Dumas è fruibile ai lettori italiani grazie all'autore Timoteo di Matteo. Una storia intrigante dove si mescolano potere, amore, ragion di stato. Un'affascinante lettura di un pezzo di storia francese.
Finalmente tradotto in italiano, quest'opera di Dumas è fruibile ai lettori italiani grazie all'autore Timoteo di Matteo. Una storia intrigante dove si mescolano potere, amore, ragion di stato. Un'affascinante lettura di un pezzo di storia francese.
Displaying 1 - 5 of 5 reviews