In 'Proeven en watertanden' schetst theoloog Ronald Westerbeek een theologie van charismatische vernieuwing die met beide benen op de grond staat en eerlijk is over de gebrokenheid van het leven. Het Koninkrijk van God breekt door in de wereld als mensen het erop wagen. We mogen meebewegen met wat God doet en God beweegt mee met wat wij dan doen. Hoewel het Koninkrijk al is aangebroken en geproefd kan worden, blijven we verlangend uitzien en watertanden naar meer. Het resultaat is een aardse spiritualiteit, doordrongen van het besef dat Gods toekomst de hele schepping omvat en nu al aanraakt.
ik vond de taxonomie in de eerste hoofdstukken intressant, want te makkelijk plaats je charismatische kerken in een hoek. Ik vond wel jammer dat er geen theologische of bijbelse onderbouwing plaatsvond voor het reeds/nog niet van het koninkrijk dat had ik wel waardevol gevonden (alleen een uitgebreide beschrijving over de plaatsing van deze theologie in het theologische speelveld). Ik vond de pastorale gedeelte waardevol, vooral de beschrijving over hoe om te gaan in pastorale omstandigheden waar een wonder uitblijft. Ik vond daarin de verbinding met ignatiaanse spiritualiteit intressant maar het miste verdere uitwerking (van hoe pas ik dit nou concreet toe, dus een of twee praktijkervaringen was wel waardevol geweest). Een boek met een aantal intressante inzichten maar soms mistte het onderbouwing en praktijkverhalen.
Vooral de eerste hoofdstukken zijn een zeer verhelderende wandeling door het landschap van de charismatische vernieuwing, waarbij Westerbeek langzamerhand zijn eigen plek in dat landschap duidelijk maakt en onderbouwt. In veel opzichten een feest van herkenning voor mij. Het tweede deel van het boek zoomt dan in op pastoraat vanuit die visie. Ook erg waardevol.