Het laatste verhaal van Jamie Gunn

by Thomas Olde Heuvelt

‘Laat me je een verhaal vertellen.’

Jamie Gunn houdt van verhalen. Zijn held is zijn vader, de beste verhalenverteller ter wereld. Maar dan overlijdt deze, en gaat Jamie op een zoektocht naar verhalen van vreemden, om betekenis te geven aan zijn vaders dood. Hij ontmoet Sheila Higginbottom, een merkwaardige eenzaat die hem het begin van een levensgevaarlijk verhaal vertelt. Als je het einde hoort, zul je sterven…

Al op jonge leeftijd breekt Jamie door als bestsellerauteur. Zijn boek is ijzingwekkend, en verspreidt zich op onvoorspelbare en onvoorziene wijze. Als de desastreuze effecten van het boek op zijn lezers aan het licht komen, vreest Jamie dat het verhaal nog niet klaar met hem is. Kan hij hen en zichzelf behoeden voor het einde?

‘Wat je ook doet, lees niet de laatste pagina.’

Genres: Horror, Thriller, Fiction, Fantasy

350 pages, Paperback

First published November 4, 2025

About the author

Thomas Olde Heuvelt (1983) is the international bestselling author of HEX. The much-praised novel was published in over twenty-five countries around the world and is currently in development for TV by Gary Dauberman. Olde Heuvelt, whose last name in Dutch dialect means “Old Hill,” was the first ever translated author to win a Hugo Award for his short story "The Day the World Turned Upside Down".

His new novel ECHO will be out with Nightfire Books in the US and Hodder & Stoughton on February 8, 2022. International publication of his novel ORACLE, which topped all the bestseller charts in The Netherlands in March '21, will follow soon thereafter.

Thomas lives in The Netherlands and the south of France and is an avid mountaineer.

Praise for HEX:

“This is totally, brilliantly original.” —Stephen King

“Creepy and gripping and original.” ―George R.R. Martin

“Spielbergian in the way Olde Heuvelt shows supernatural goings-on in the midst of everyday life... It’s a fabulous, unforgettable conceit and Olde Heuvelt makes the most of it.” ―The Guardian

Reviews

[Raisa (TBRaisaa) · Rating 5 out of 5]

5/✨ voor Het laatste verhaal van Jamie Gunn van Thomas Olde Heuvelt.

Dit boek was echt… gestoord goed. Ik wist niet wat ik moest verwachten, maar vanaf het begin zat ik er compleet in. Het is een soort mix van thriller, horror en een mindfuck. Want dit boek is letterlijk een horrorverhaal over een horrorverhaal. En op een gegeven moment besef je: oh shit, ik zit nu in dat horrorverhaal.

We volgen Jamie Gunn, die als kind zijn vader verliest aan kanker. Om met dat verdriet om te gaan, roept hij iets duisters in de wereld. Een soort entiteit die zich verspreidt via verhalen. En omdat Jamie verhalenverteller (en later schrijver) wordt, groeit dat duistere ding met elk verhaal dat hij vertelt. Hoe verder je leest, hoe meer het uit de hand loopt en op een gegeven moment weet je zelf niet meer wat echt is en wat niet.

Er zit wat gore in, maar dat is niet wat het eng maakt. De echte horror zit ‘m in hoe het verhaal je langzaam gek maakt. Het kruipt echt onder je huid. En ik vond vooral het einde zó slim en verontrustend dat ik echt even moest bijkomen.

Oh, en de kleine sneertjes naar booktok en online lezers? Auw. Gevoeld. Maar ook hilarisch tegelijkertijd.

[Sofie · Rating 2 out of 5]

Het uitgangspunt van Het laatste verhaal van Jamie Gunn is veelbelovend: een verhaal dat letterlijk de macht heeft over leven en dood, een ode aan de kracht van verhalen. Het idee dat wij onze betekenis vinden door de verhalen van anderen is een boeiend concept, maar helaas wist de uitvoering me niet te overtuigen.

De structuur is rommelig, met name het veel te uitgebreide en onnodige gedetailleerde middenstuk voegt weinig toe. Het populaire taalgebruik komt geforceerd over en zorgt eerder voor een bepaald ongemak, dan dat het 'hip' of eigentijds is.

Hoewel ik altijd een zwak heb voor meta-fictie, sloeg het direct aanspreken van de lezer (''lieve lezer, ja jij, degene die deze woorden nu leest...'') de plank volledig mis. Het werd eerder ongemakkelijk dan betekenisvol.

Het einde is verwarrend en komt afgeraffeld over, terwijl het nawoord verrassend genoeg meer kracht en diepgang heeft dan de roman zelf. Er is zeker een mooie boodschap, maar het verhaal was in een kortere vorm beter tot zijn recht gekomen.

[Wouter van Noort · Rating 5 out of 5]

‘Wat je ook doet, lees niet de laatste pagina.’

Nou Thomas, of Jamie, dat doe ik dus wel. Laat je niet misleiden door de cover, dit boek is duister, zit vol met lagen die in elkaar overvloeien, en als je niet oppast laat het je niet meer los. We lezen over, of eigenlijk van, Jamie Gunn. Een jongen die op jonge leeftijd in aanraking komt met de meest fantastische verhalen, en wanneer dit plots stopt omdat de verteller verdwijnt, op zoek gaat naar meer. Een hoofd vol fantasie en donkere hersenspinsels resulteert in een samenkomen van duistere momenten en wonderlijke ontmoetingen. Wanneer Jamie zijn woorden, zijn verhalen, op papier zet, begint het pas echt te vloeien. Zijn eerste boek wordt groots opgepakt en de aandacht slaat in als een bom. Maar hoe geef je hier vervolg aan? Een tijd van lege pagina’s resulteert in een duister gegeven, een verhaal dat lezers niet meer loslaat, een verhaal waar je in verdwijnt, letterlijk. Wat er precies gebeurt? Dat moet je voor jezelf ervaren, maar alleen op eigen risico, want weet wel: de kans op nachtmerries is groot. De vele lagen in het verhaal zijn in staat je flink te verwarren, soms voelt het alsof het niet Jamie Gunn is die schrijft, maar Thomas, wat in theorie ook zo is natuurlijk, maar de woorden zijn Jamie’s woorden die lezen alsof Thomas ze direct aan jou, als lezer, richt. Dus lees dit verhaal en laat je meenemen door de duistere slierten van SHE. En vergeet niet: wat je ook doet, lees niet de laatste pagina.

[Romi || Romi Reads · Rating 5 out of 5]

LEES DIT BOEK. Het is echt ongelooflijk goed. Ik wilde het liefst alleen maar doorlezen, zo goed! Dit is waarom ik horror lees, maar bovenal: dit is waarom ik verhalen lees. Thomas Olde Heuvelt heeft het echt goed gevat in dit boek en tegelijkertijd een geweldig griezelverhaal neergepend. Echt, een aanrader 👌 (maar wat je ook doet: lees niet de laatste pagina!!!)

[Silvie Klokgieter · Rating 4 out of 5]

Jamie Gunn houdt van verhalen. Zijn held is zijn vader, de beste verhalenverteller ter wereld. Maar dan overlijdt deze, en gaat Jamie op een zoektocht naar verhalen van vreemden, om betekenis te geven aan zijn vaders dood. Hij ontmoet Sheila Higginbottom, een merkwaardige eenzaat die hem het begin van een levensgevaarlijk verhaal vertelt. Als je het einde hoort, zul je sterven...

Al op jonge leeftijd breekt Jamie door als bestsellerauteur. Zijn boek is ijzingwekkend, en verspreidt zich op onvoorspelbare en onvoorziene wijze. Als de desastreuze effecten van het boek op zijn lezers aan het licht komen, vreest Jamie dat het verhaal nog niet klaar met hem is. Kan hij hen en zichzelf behoeden voor het einde?

Thomas Olde Heuvelt did it again met zijn nieuwste thriller! In dit verhaal maak je kennis met een jonge Jamie Gunn en zijn vader. Zijn vader is ongeneeslijk ziek, maar dit is het begin van een verhaal... en wat voor een! Maar eerst krijg je een interessante en mysterieuze proloog.

Het verhaal begint daarna met een jonge Jamie Gunn. Zijn vader overlijdt en hij gaat langs deuren om op zoek te gaan naar mensen die een verhaal kunnen vertellen. Uiteindelijk ontmoet hij de ietwat vreemde Sheila en zij vertelt hem het begin van een verhaal. Maar niet helemaal, want als je het einde hoort....

De jonge Jamie wordt ondertussen steeds ouder en hij schrijft dan zijn eigen bestseller. Het succes lijkt hem van alle kanten tegemoet te komen. Maar dan beginnen zijn lezers vreemde dingen te merken en dit heeft grote gevolgen.

Ik spoiler niet teveel, maar geef één hint: misschien is het beter dat je niet de laatste pagina van zijn verhaal leest!

Ikzelf hou enorm van de verhalen van Thomas. Ze zijn uniek, eng, vreemd op een goede manier, én je merkt echt dat hij een soort Nederlandse Stephen King is. Dus zijn boeken zijn zeker een aanrader als je van dit soort verhalen houdt!

Het laatste stuk (ja, ik heb het toch durven lezen 😉), vond ik ook een mooie toevoeging. Dus ja... ik heb zeker van dit verhaal genoten!

Beoordeling: 4,0 ⭐️

[Laura Van Rijnsbergen · Rating 5 out of 5]

Heel goed, heel meta en eng!!

Ik vond de personages heel goed gemaakt, ook geloofwaardig hoe sommige mensen er niet in geloven en Jamie daarvan proberen te overtuigen. Of hem proberen te helpen een tegenverhaal te schrijven. En creepy hoe sommige dingen anders waren dan ze leken. Ook de opbouw was heel goed, langgerekt maar wel met precies genoeg info om een duidelijke opbouw van karakters te hebben. De highlights van alle enge gebeurtenissen in hun leven zonder dat het een opsomming werd. Echt een heel goed in elkaar gezet boek! Dat je rillingen geeft.

[Lins Leest · Rating 5 out of 5]

Wow! Dit is zeker weten de beste van Thomas Olde Heuvelt. Net als bij Hex had ik in het begin moeite met erin komen, maar vanaf ‘2014’ werd ik echt erin gezogen. Het is eigenlijk een verhaal wat bestaat uit meerdere verhalen en die uiteindelijk samenkomen in een groter verhaal waarin jij als lezer een rol speelt. Sommige verhalen zijn echt horror, andere juist niet. Het verhaal van de Woodrums was mijn absolute favoriet. Enorm knap gedaan. Wat een meesterwerk!

[Minca Huiberts (My Winged Books) · Rating 4 out of 5]

Een intrigerend en gelaagd verhaal over de kracht van verhalen

Jamie Gunn leeft voor verhalen. Zijn vader was zijn held, een meesterverteller die de wereld groter maakte met woorden. Maar wanneer hij overlijdt, blijft Jamie achter met stilte. In zijn zoektocht naar betekenis verzamelt hij verhalen van vreemden, tot hij de mysterieuze Sheila Higginbottom ontmoet. Zij vertelt hem het begin van een verhaal dat niemand mag afmaken. Want wie het einde hoort… sterft.
Jaren later verovert Jamie de wereld met zijn eigen bestseller, een boek dat mensen tot waanzin drijft. Terwijl zijn lezers één voor één ten onder gaan aan het verhaal dat hij heeft geschreven, beseft Jamie dat het kwaad nog niet klaar met hem is. Om te stoppen wat hij in werking heeft gezet, moet hij de nachtmerrie stoppen die hij ooit zelf begon.

Het verhaal van Jamie Gunn start met een proloog die niet anders te omschrijven is als ontzettend intens, spannend en het triggert je als lezer zijnde enorm. Het zet je aan het denken over hoe jij op verhalen reageert, de impact van sociale media en hoe jij daarmee omgaat. Zeker als je zelf fervent lezer of zelfs blogger bent, raakt dit nog eens extra. Want wat zouden wij doen als iemand op deze manier andere lezers waarschuwt om de laatste bladzijde van een boek níét te lezen…? Hoe het verhaal daarna vordert, had ik echt niet verwacht.

Het is uiteraard een goed teken wanneer de auteur je meeneemt in een verhaal waarvan je het plot totaal niet aan ziet komen en je op verschillende punten in het verhaal weet te verrassen. Nou, dat is zeker iets wat Thomas Olde Heuvelt met dit boek bij mij heeft gedaan. Wat dat betreft past de titel perfect bij het boek: Het laatste verhaal van Jamie Gunn. Het vertelt inderdaad het verhaal van Jamie Gunn, beginnend bij zijn jeugd en bouwt gedurende de hoofdstukken door op zijn tienertijd en enzovoort. Het boek is opgedeeld in verschillende delen, elk met een specifieke titel. Die titels zeggen je aan het begin ervan nauwelijks iets, maar gaande de hoofdstukken wordt duidelijk wat de titel precies betekent in Jamie Gunns leven.

In sommige stukken daalde het tempo wel enigszins. Daar is over het algemeen niet veel mis mee, maar soms was ik daardoor geneigd het boek even aan de kant te leggen. Maar telkens, met het proloog in je achterhoofd, wil je weer verder lezen. En dan komen er ook steeds frequenter momenten naar voren die je de stuipen op het lijf jagen. Thomas’ verhalen staan er allemaal wel om bekend dat ze horror elementen bevatten en dat dit boek bij een andere uitgeverij is uitgegeven, wil natuurlijk niet zeggen dat dat er niet meer in zit. Het is alleen op andere manier erin verwerkt. Voor mensen die Thomas enigszins kennen, kun je bepaalde elementen uit het verhaal herleiden naar onderwerpen waarover hij ooit in interviews o.i.d. heeft gesproken en wat het dus met zijn persoonlijke leven te maken heeft (meer daarover lees je in zijn nawoord). En als je daarvan op de hoogte bent komen sommige gebeurtenissen toch net even anders binnen.

Terug naar Jamie Gunn. In dit boek staan verhalen centraal. Er worden ook regelmatig referenties naar andere boeken, quotes uit boeken, auteurs, films, personages, etc. gemaakt. Horrorliefhebbers zullen ze allemaal herkennen wat net dat beetje extra geeft (en anders: Google is your friend). Jamie Gunn zelf is een best wel ondoorgrondelijk personage. Begrijp me niet verkeerd, je leert hem uiterst goed kennen, je leert zijn grootste krachten en angsten en diepste geheimen kennen, maar dat wil niet zeggen dat je hem altijd even goed zult begrijpen. Er zijn bepaalde uitspraken, zoals ‘iemand in je verhaal knippen’ die de nodige vraagtekens oproepen. Terwijl Jamie ervan overtuigd is dat ieder aan wie hij het probeert uit te leggen, het ook zal begrijpen. Maar ik vraag me af of iemand hem ooit 100% zal kunnen begrijpen want volgens mij begrijpt hij zichzelf soms niet eens.

Daarnaast weet je ook niet helemaal zeker of bepaalde gebeurtenissen nou echt gebeurd zijn, of een nachtmerrie, een hersenspinsel of een hallucinatie waren. Maar er speelt iets dat wel echt is, alleen kun je er de vinger nog niet helemaal op leggen. En naarmate het verhaal vordert, en dat wat hij heeft teweeggebracht met het schrijven van zijn laatste verhaal, vallen er steeds meer stukjes op hun plek. Maar net op het punt waarop je denkt dat je het verhaal door begint te krijgen, wordt alles herschreven. De context verandert, de verteller verandert, jij als lezer verandert en Thomas doorbreekt de fourth wall op meerdere manieren. En dan lest alleen nog de vraag: durf jij de laatste pagina te lezen…?

Thomas Olde Heuvelt weet met Het laatste verhaal van Jamie Gunn opnieuw te verrassen met een intens, gelaagd en verhalend sterk boek dat speelt met de grenzen tussen fictie en werkelijkheid. Ondanks enkele tragere passages blijft het een meeslepend en intrigerend verhaal dat lezers uitdaagt na te denken over de impact van verhalen en social media.

[Barry · Rating 5 out of 5]

Waarschijnlijk het meest persoonlijke én het meest gelaagde boek van Thomas Olde Heuvelt tot op heden.

Gelijk vanaf de proloog pakt dit verhaal je en laat het je niet meer los. We volgen het leven van Jamie Gunn, een jongen die al op vroege leeftijd iets traumatisch meemaakt.

De manier waarop Jamie hier het beste mee probeert om te gaan is het luisteren naar, en later zelf vertellen én schrijven van, verhalen. Maar als zijn eerste verhaal hem de rest van zijn leven achtervolgt, raakt de poep de spreekwoordelijke ventilator. En dat geeft logischerwijs nogal een zooitje.

Het boek is heerlijk creepy, freaky en vaker dan eerdere boeken van Olde Heuvelt’s hand compleet fucked up. Geen wonder dat Stephen King zo lovend over hem is.

[Suz · Rating 5 out of 5]

#DontReadTheLastPage.

Maak je geen zorgen Jamie, die heb ik braaf overgeslagen. Ik wil niet in de ShadowRealm geknipt worden, dankjewel.

Het Laatste Verhaal van Jamie Gunn is Smile 2: het boek. En wat een boek. Thomas’ beste werk, by far! Het voelde heel intiem, heel meta, en op sommige momenten heel ongemakkelijk. Ik merkte dat ik zelfs met het boek bezig was als ik niet aan het lezen was. Chapeau.

[Eline · Rating 1 out of 5]

Ik wilde dit leuk vinden. Laat ik daar maar mee beginnen. Ik heb dit boek elke keer dat ik het oppakte weer opnieuw een kans gegeven. Bij elke keuze die ik raar vond heb ik gezocht naar een reden om het te verklaren, bij elke warrige zin hield ik me vast aan de mooie zinnen eerder op de pagina, bij elke onnodige afwijking van het onderwerp probeerde ik te bedenken dat dit onderdeel was van de sfeer. Maar er komt een punt dat genoeg genoeg is, en dat je moet accepteren dat iets een matig boek is als je er alles aan moet veranderen om het beter te maken.

Ik zeg niet snel dat ik iets niet een goed boek vind. Of in ieder geval, ik probeer dat niet te doen. Ik kan iets stom vinden, en ik kan iets irritant vinden, en iets kan niet mijn smaak zijn. Maar echt niet-goede boeken komen voor mijn gevoel weinig voor. Daarom is mijn frustratie rondom 'Het laatste verhaal van Jamie Gunn' des te groter.

Want mijn god, wat WAS dat???

Dit boek volgt Jamie Gunn, aan het begin een kind dat schrijver wil worden, en door het boek heen een carrière opbouwt. Jamie als personage had potentie, maar ik durf je niet echt te vertellen wat hij voor persoon is. Hij bleef redelijk aan de oppervlakte. Veel van wat hij deed en zei in het boek was reactief, of ging mee in het idee van een ander. Ik miste zijn essentie een beetje. Want wie is Jamie nou, naast iemand die houdt van enge boeken schrijven? Wie is Jamie Gunn? Wat is zijn verhaal?

Het boek is opgedeeld in verhaaldelen die redelijk los van elkaar staan. Zo los, dat er een heel deel is waarvan ik niet goed snap dat het er is. Tientallen pagina's lang teisteren Jamie en zijn beste vriend een gezin, en laten ze hen denken dat het spookt bij hen thuis. Jamie en Ayo bekijken dit allemaal met camera's opgehangen in dat huis, en pushen deze mensen tot waanzin. En los van dat dit echt bizar gedrag is, snap ik niet wat het in dit boek doet? Het heeft niks met Aunty Sherezade te maken, en ook niet met Jamies schrijfcarrière. Het voelde als een totaal ander boek, en het had voor mij echt geschrapt mogen worden.

Het duurt zó ontzettend lang voordat Jamie geen minderjarige meer is. Een ontzettend groot gedeelte van dit boek is hij kind. Ook hier had best wat geschrapt mogen worden. Het was zo lang, en ik snap niet goed waarom? Het ging maar door, en er bleven maar eindeloze beschrijvingen komen van de straatnamen waarlangs Jamie reed, en het bracht me totaal niet dichterbij het begrijpen van Jamie en zijn gevoelens. Nou denk ik ook niet dat Jamie zijn eigen gevoelens begreep, en dat kan prima interessant zijn, als het niet 100+ pagina's zou duren.

Dit boek heeft een aantal interessante thema's, en heeft ook regelmatig scènes waardoor ik wat rechterop ging zitten. Er was spanningsopbouw, zelfs momenten die ik eng zou willen noemen. Ik zag af en toe een glimp van wie anderen lijken te zien als ze Thomas Olde Heuvelt lezen. Maar keer op keer weer krijgt hij het voor elkaar om dit de grond in te boren. Want hoezo moet je een eng moment onderbreken door te benoemen dat de enge vrouw dik is? Waarom blijven er maar nieuwe regels komen over Aunty Sherezade, zonder dat het duidelijk is wat haar krachten nou zijn en wat ze precies doet? En hoezo leg je me dingen uit alsof ik niet net dit hele boek heb gelezen, terwijl je niet ingaat op wat ik werkelijk wil weten?

Ik stip hier meteen de drie dooddoeners van dit boek mee aan, en de onderwerpen waar ik het over wil hebben. Hou je vast, want we zijn hier nog wel even.

Allereerst, Aunty Sherezade, de bad guy. Het idee is dat Aunty verschijnt als een verhaal wordt verteld, en iedereen die het einde hoort gaat dood. Hier ging het voor mij al mis. Want welk verhaal is het precies? Jamie hoort als kind een verhaal waardoor Aunty S in zijn leven komt. Hij vertelt een einde, waardoor er iemand sterft. Maar dit is niet hét einde, lijkt het. En als hij later een boek schrijft, het verhaal waardoor allemaal mensen doodgaan, is dat een totaal ander verhaal, met een totaal ander einde. Hoezo sterven mensen van dat boek, en niet van het eerste boek dat hij schreef? Waar ligt de grens? Hoezo ging de redacteur tijdens het bewerken van het boek niet dood? Waarom overleeft Jamie dit allemaal? Wat zijn de beperkingen en krachten van Aunty? Want soms is ze een fysieke vrouw, soms alleen een gerommel in de hoek van de kamer, soms is ze een mond die verschijnt in de lucht, soms alleen een stem in Jamies oor. Wat is Aunty? Wanneer is iets Aunty, en wanneer niet? Wat triggert haar?

Het is heel moeilijk om iets eng te vinden als je niet goed snapt welk gedrag tot het enge gevolg leidt. Ik had het hele boek lang geen idee of iets wat Jamie deed nou gevaarlijk moest zijn of niet, en of Aunty op het punt stond om toe te slaan of dat ze er gewoon hoofdstukken niet ging zijn. Stervende personages voelden niet als een spanningsopbouw, maar als een warrige reminder dat Aunty er ook nog was. De consequenties waren niet helder, en dat deed af aan het geheel.

Ten tweede, de behandeling van vrouwen. Dit vond ik echt heel heftig. Elke vrouw in dit boek, élke vrouw (mogelijk met uitzondering van Jamies moeder, maar dat durf ik niet met zekerheid te zeggen), werd of omschreven als dik, of als sexy/f*ckable. ALLEMAAL. Als Jamie een gesprek had met een vrouw, of alleen maar naar haar keek überhaupt, dacht hij na over seks hebben met haar. Als hij dat niet wilde, dan dacht hij aan dat ze dik was. Seks met dikke mensen was natuurlijk geen optie, dat begrijp je.

In het eerste gedeelte van het boek is de antagonist Sheila. Sheila wordt constant omschreven als dik, en alles wat daar volgens dit boek bij komt kijken. Ze stinkt omdat het zweet tussen haar vetrollen blijft hangen, haar uiterlijk is monsterlijk en weerzinwekkend (ze is gewoon een vrouw), als ze valt wordt het geluid gedempt door haar vet. Meerdere keren per pagina wordt er iets gezegd over haar omvang of de "gevolgen" daarvan. Tijdens het lezen merkte ik grappend op dat je achter bijna alles wat Sheila doet 'Omdat ze dik is' kan zeggen. Dit begon leuk, maar toen ik merkte dat je dit meerdere keren per pagina kon zeggen verging het lachen me. Sheila is niet eng en dik, Sheila is eng omdat ze dik is. Ik vond dat ZO naar. Later in het verhaal zijn er meer enge vrouwen, die toevallig ook allemaal dik zijn. Een enkele uitzondering was sexy en dus niet dik, toch belangrijk om te noemen.

En als laatste, de vreemde verdeling van aandacht. Dit boek is op sommige momenten heel warrig en moeilijk te volgen, terwijl het op andere momenten je hand vasthoudt waar dat totaal niet nodig is. Er wordt constant teruggeblikt naar bepaalde scènes, die ik ondertussen kan beschrijven alsof ik er zelf was, zonder dat er wordt ingegaan op wat die scènes betekenden voor Jamie. Ik snap dat zijn vader overleed op een gruwelijke manier, maar wat was die impact nou echt? Hoe voelde hij zich? Wat heeft dit voor gevolgen voor zijn leven?

Dit boek gaat over rouw, zonder dat het over rouw gaat, en ik vond dat ZO vreemd.

Het beste voorbeeld hiervan zijn de laatste twee hoofdstukken. Zonder spoilers natuurlijk. Het hele verhaal bouwt naar het einde toe. Als je de laatste pagina van Jamies boek leest ga je dood, en op een gegeven moment wordt het duidelijk dat dit bij het boek wat de lezer leest ook het geval kan zijn. Hoe jammerlijk ik een hoop van het boek ook vond, ik keek uit naar het einde. Het einde had dit echt kunnen redden. En dat deed het tot mijn verbazing ook! Het laatste hoofdstuk was werkelijk waar ontzettend sterk. Het zei iets over Aunty Sherezade, maar vooral ook over Jamies band met zijn vader, en over rouw. Het liet je achter met vragen waar je nog weken over na kon denken, op de best mogelijke manier. Het gaf antwoorden waar nodig, liet open wat je open wil laten. Puur en alleen op dat laatste hoofdstuk was ik bereid om van 1 ster 2 sterren te maken, wellicht zelfs 3.

EN TOEN KWAM ER NOG EEN HOOFDSTUK???

Na dit ijzersterke laatste hoofdstuk kwam er nog een hoofdstuk waarin werd gezegd dat alles eigenlijk net even anders zat, en er volgde een vrij zakelijke en afstandelijke uitleg van het plot. Dit leverde alleen maar meer vragen op, deze keer niet op de goede manier. Al het sterke van het laatste (een-na-laatste) hoofdstuk werd in een keer omvergekegeld. Ik zeg je eerlijk: ik heb het laatste hoofdstuk uit het boek gescheurd. Ik doe alsof het niet bestaat. Maar jeetje, als dit niet een voorbeeld is van de deceptie en teleurstelling die dit boek was, dan weet ik het ook niet meer.


Ik snap de positieve recensies niet. Ik snap ze gewoon echt, oprecht, niet. Alle enge momenten werden constant onderuitgehaald. Alle interessante momenten over rouw bleven oppervlakkig. De totaal ongepaste manier van praten over vrouwen maakte me een beetje misselijk.

En dan heb ik het nog niet eens gehad over het herhaaldelijk seksueel grensoverschrijdend gedrag van Sheila richting Jamie? Als Jamie (een jaar of tien) bij Sheila komt valt ze een keer op hem, en dan rollen ze over de grond. Ze trekt daarin aan zijn kleren. Ze stopt een vinger in zijn mond, en laat Jamie hem aflikken. Op een later moment zijn Jamies kleren nat, dus helpt Sheila hem uitkleden tot hij alleen in zijn onderbroek staat?? Hij zit onder alleen een deken op de bank, waar ze hem herhaaldelijk aanraakt op allemaal plekken op zijn lichaam. Géén van deze momenten wordt aangestipt als ongepast. Seksueel ongepast gedrag als iets engs in horror of thriller vind ik an sich al een ingewikkeld iets, maar hier ging het een stapje verder. Het werd namelijk niet eens als eng weggezet, of überhaupt erkend dat het gebeurde? Ik heb hier echt met verbijstering naar gekeken.

Dit boek was zo'n ontzettend gemiste kans. Het had zó veel interessants kunnen zeggen over rouw, en familie, en angst. Aunty komt voort uit een verhaal, en uit iemand die dat verhaal vertelt. Hoe interessant was het geweest als Aunty uit Jamies vader was gekomen toen hij stierf? En dat ze dan niet Aunty Sherizade had geheten, maar Sissy, alsof ze Jamies zusje is omdat ze een vader "delen"? Dat zou zo veel meer verklaard hebben over haar obsessie met Jamie, en waarom ze hem blijft achtervolgen. Hoe confronterend was dat voor Jamie geweest, dat het een soort van zijn vader is die hem blijft achtervolgen, waar hij weg van wil maar waar hij juist ook een vreemde fascinatie voor heeft en bij in de buurt wil blijven? Want bij Aunty was er echt geen enkele reden voor Jamie om met haar interactie op te zoeken, en dat had zo veel beter gekund.


Ik kan dit boek denk ik het beste omschrijven als 'jammer'. Het had veel potentie, en ik zag af en toe ook oprecht de kracht van Thomas Olde Heuvelt. Maar mijn god, wat is hij ook in staat om zijn eigen glazen in te gooien. Ik heb zelden iets gelezen wat zo ontzettend vrouwonvriendelijk was, en ik vind het verbijsterend dat ik dit niet in meer recensies terugzie. Ik dacht tijdens het lezen oprecht dat er meer recensies zouden zijn die moeite hadden met alles wat ik beschreef, maar hier op Goodreads lijk ik de enige. En ik snap het gewoon echt niet. In boeken die ik minder vind kan ik vaak nog wel zien waarom mensen een andere mening hebben, maar hier? Dit?

Ik heb me zelden zo ongemakkelijk gevoeld door een boek, en het was niet op de manier die horror hoort op te wekken. Ik denk dat het tijd wordt dat we eens serieus gaan kijken hoe we over vrouwen praten in horror, want dit was bizar. Het laatste verhaal van Jamie Gunn is wat mij betreft ook het laatste verhaal van Thomas Olde Heuvelt dat ik lees. Jemig.

Oh, en wisten jullie dat er een Arc de Triomf in Barcelona was? Ik niet. En Thomas volgens mij ook niet, want hij bleef het maar Arc de Triomphe noemen alsof het die in Parijs was, maar het is Arc de Triomf of Arco du Triunfo. Dat Frans is nergens voor nodig. Stop daarmee.


Ik heb dit boek ontvangen van uitgeverij Prometheus in ruil voor een eerlijke recensie

[Janne1604 · Rating 5 out of 5]

Wat een boek oh my god. Moet hier echt ff van bijkomen. Mocht ik binnenkort dood neervallen, dan geef dit boek de schuld, want heb toch de laatste pagina gelezen #leesnietdelaatstepagina

[Monica Haak · Rating 3 out of 5]

Ja nee. Start was heftig en emo toen echt kapot raar en onsamenhangend zonder echte 'whut' factor waarin alles samenkomt maar wel weer goede boodschap erin en heel mooi persoonlijk van de auteur

[Kim Coenen · Rating 5 out of 5]

‘Wat je ook doet: lees niet de laatste pagina.’#leesnietdelaatstepagina
Het laatste verhaal van Jamie Gunn toont Thomas Olde Heuvelt op zijn spannendst: groot, duister en persoonlijk. ‘Laat me je een verhaal vertellen…’
Jamie Gunn groeit op met verhalen als levensader. Zijn vader, een meesterverteller die elke stilte tot magie kon maken is zijn kompas. Maar wanneer hij sterft, blijft Jamie achter met een leegte die alleen verhalen kunnen vullen. Hij trekt het land door, op zoek naar vertellingen van vreemden. Tot hij Sheila Higginbottom ontmoet: een zonderlinge vrouw in een afgelegen huis, die hem een verhaal aanbiedt dat hij nooit had mogen horen. Een verhaal dat je doodt zodra je het einde kent.
Jamie’s eigen debuutroman slaat in als een bom. Sneller, harder en grimmiger dan hij ooit durfde dromen. Maar dan begint het. Lezers verdwijnen. Anderen slaan door. En Jamie beseft dat zijn boek zich gedraagt als iets levends… iets dat zich voedt.
Het verhaal dat Sheila hem gaf, is nog niet uit.En het heeft hém uitgekozen om het af te maken.
Kan Jamie het einde tegenhouden, voordat het hém vindt?

Mijn ervaring:
Wat een indrukwekkend, uniek en meesterlijk verhaal dat je vanaf de eerste tot de laatste bladzijde stevig vastgrijpt. Thomas Olde Heuvelt levert opnieuw een thriller af die alleen hij kan schrijven: subliem opgebouwd, intens, en met een schrijfstijl die onder je huid kruipt.

Het verhaal opent met een grandioze, razend spannende proloog rondom een BookTokker en een scène die je direct het boek in sleurt. Daarna ontvouwt zich het levensverhaal van Jamie Gunn, een jongen die leeft voor verhalen en opgroeit met een vader die de beste verhalenverteller ter wereld is. Na diens overlijden gaat Jamie op zoek naar vreemde, nieuwe verhalen om betekenis te geven aan zijn verlies.

Jamie Gunn is een uniek, excentriek en uitgesproken personage, maar zo levensecht geschreven dat je moeiteloos met hem meeleeft. Zijn fantasie, trauma’s en gedachtenwereld zijn zó helder en intens neergezet dat je helemaal wordt meegesleurd. Dat geldt ook voor zijn beste vriend Ayo, die het verhaal extra diepgang en kleur geeft.

Het boek is opgedeeld in verschillende delen, en elk deel voelt als een nieuwe laag in een nachtmerrieachtig meesterwerk. Thomas Olde Heuvelt , samen met Jamie Gunn als verteller, speelt briljant met verwachtingen. Niets is wat het lijkt en je fantasie draait continu overuren. Het tweede deel brengt even ademruimte, maar onderschat dat niet: in deel drie word je opnieuw, en nog heftiger, de diepte in getrokken. Het is bizar, aangrijpend, genadeloos en onmogelijk weg te leggen. Je móét weten waar dit heen gaat en hoe het in hemelsnaam kan eindigen. De puzzelstukjes vallen langzaam op hun plek, en wat dan zichtbaar wordt, is persoonlijk, uniek en ontstellend knap.

Het laatste verhaal van Jamie Gunn is een ijzingwekkende, originele en weergaloos sterke thriller. Thomas Olde Heuvelt’s levendige, fantasierijke en volledig eigen stijl spat van elke pagina. Het proloog trekt je direct het verhaal in en daarna laat het je geen seconde meer los.
Een geniaal, persoonlijk en intens indrukwekkend boek. Dit is zo’n verhaal dat je nog lang bijblijft.

[Abigail Moon · Rating 4 out of 5]

Een zeer interessante thriller waarin vermeende trauma’s werkelijkheid worden. Een klassiek voorbeeld hoe ons brein ons eigenlijk hele dagen voor de gek houdt, zijnde met bepaalde trauma’s en triggers en met een social media norm die in dit boek aan bod komt.

Ondanks dat ik héél veel moeite heb met de ik-vorm, vond ik het vanaf pagina 1 pakkend. Helaas zwakt het in het midden een beetje af, wat in mijn ogen net iets te lang aanhield. Toch zitten hier ook briljante anekdotes tussen. Totdat het einde zich begint te ontrafelen en het weer vanaf elke pagina pakkend is.

[Julia · Rating 4 out of 5]

4,5 🌟

Als ik ooit nog eens iemand hoor zeggen dat in genrefictie geen zelfde diepgang zit als in "literaire" fictie dan zal ik ze flink aansporen om (onder andere) dit boek te gaan lezen. In essentie lijkt dit boek simpel: een horrorverhaal over een horrorverhaal. Maar in plaats daarvan heeft dit boek enorm veel lagen en diepgang, waar je enorm veel dingen uit kunt halen en die je aanzetten tot nadenken.

Voor mij was dit mijn eerste Olde Heuvelt, en nu weet ik zeker dat dit niet mijn laatste zal zijn. Het duurde even voordat ik me 'in' het verhaal bevond, maar daarna liet het me niet meer los en heb ik het in een ruk uitgelezen. Olde Heuvelt speelt met de kracht/macht van verhalen. De macht die een verhaal over ons kan hebben, als we het te ver laten gaan. Maar ook over de kracht die een lezer uitoefent op een verhaal, door het van een stel woorden op papier haast iets tastbaars te maken.

Ja, het verhaal is eng, deed mijn hart sneller kloppen en forceerde me soms een stap terug te nemen en even adem te halen. Maar ondanks dat horror niet mijn genre is, vond ik dit een meesterlijk verhaal (in een verhaal in een verhaal). Olde Heuvelt trekt via zijn verteller aan verschillende touwtjes, speelt met vertelvormen, of haalt jou als lezer er bewust even bij. Dat was voor mij het beste aan het hele boek. Ik hou van boeken over boeken, maar nog meer hou ik van boeken over verhalen. De kracht van verhalen en de rol van de lezer in een verhaal. Door deze elementen aan dit boek toe te voegen kreeg dit boek voor mij een diepgang waar ik alleen maar onder de indruk van kan zijn.

Waarom dan geen 5 sterren? Mijn enige enige enige minpunt aan dit verhaal was bepaalde woordkeuze, en de schrijfstijl die me aan het begin wat meer op afstand hield. Dit is iets waar ik persoonlijk extra op let, en wat me er soms nét uithaalde. Maar desondanks zou ik dit boek echt aanraden en denk ik dat de meesten hier niet over vallen.

Al met al was dit een meesterlijk verhaal met veel gelaagdheid én meer dan genoeg spanning.

[Jacinta · Rating 5 out of 5]

fascinerend, zo veel lagen die je niet zomaar los zullen laten. verhalen in verhalen in verhalen......

[Anneke Koning · Rating 5 out of 5]

Dit creepy verhaal grijpt je vast en laat niet meer los! #leesnietdelaatstepagina

[Marike · Rating 5 out of 5]

In twee dagen uitgelezen. Droste-effect in het kwadraat. Liefde voor verhalenvertellen in een spookachtige setting. Ik ben enthousiast!

[Nykée Satyricon · Rating 5 out of 5]

5 sterren voor het laatste verhaal van Jamie Gunn. Dit is zo’n uniek boek en ontzettend vermakelijk. Het is de perfecte combi tussen spanning en casual weglezen. Ik kan eigenlijk niet inhoudelijk op het boek ingaan zonder het te spoilen of uit te leggen, je moet het zelf ervaren. Dit boek maakt mij heel nieuwsgierig naar de andere boeken van deze schrijver.

[Wouter]

Papa vertelde zijn verhalen altijd uit het hoofd en las ze nooit voor. Daarom vroeg ik hem een keer of hij een hoofd vol verhalen had. ‘Iedereen heeft een hoofd vol verhalen,’ zei hij.

[Tessa van Antwerpen · Rating 3 out of 5]

Het duurde heel lang voordat ik snapte waar het verhaal over ging, dat irriteerde me nogal eerlijk gezegd. Het middenstuk in het boek vond ik sterk, het begin heel matig en het einde okay. Niet helemaal wat ik me er bij voor had gesteld....

[Matthew · Rating 5 out of 5]

Ik las gisteravond in bed de laatste twee pagina's letterlijk met m'n hand over de laatste regels omdat ik nog twijfelde of ik het wel aandurfde het uit te lezen. Toen legde ik mijn boek neer, keek ik op Instagram en Goodreads om te bevestigen dat anderen het uit hadden gelezen en oké waren, en pas daarna las ik het daadwerkelijk uit. Dit is oprecht gebeurd en ik heb zo ongeveer elke horrorfilm die bestaat gekeken. Als dat niet genoeg is om je dit boek te laten willen lezen, dan weet ik het ook niet meer.

[Lenno Vranken · Rating 5 out of 5]

"Het is de grootste tragiek van het volwassen worden: we geloven niet langer in sprookjes."

"Sneeuwwitje had haren zo zwart als ebbenhout, lippen zo rood als bloed
en geen ogen of neus, toen ze door de regels op de bladzijde heen naar me omkeek en begon te fluisteren."
- Het Laatste Verhaal Van Jamie Gunn, door Thomas Olde Heuvelt

Review in Nederlands + Engels!

(NL)
#dontreadthelastpage
Ja, dat heb ik dus wel gedaan. En vrees ik nu voor mijn leven? Misschien een beetje...
Het Laatste Verhaal van Jamie Gunn is geen klassiek horrorverhaal, maar een beklemmende biecht. Thomas Olde Heuvelt neemt de lezer mee in het leven van Jamie Gunn, een jongen die vanaf zijn jeugd wordt achtervolgd door iets wat niet benoemd wil worden, en misschien ook niet benoemd kan worden. Wat begint als een ogenschijnlijk persoonlijk relaas, groeit langzaam uit tot een huiveringwekkende confrontatie met schuld, angst en de dunne grens tussen verbeelding en werkelijkheid.
Dit verhaal voelt uitzonderlijk intiem. Alsof Olde Heuvelt niet alleen Jamie’s stem leent, maar zich ook kwetsbaar opstelt tegenover de lezer. Die intimiteit schept een bijzondere band tussen auteur en lezer, een leeservaring die ik nog niet eerder heb gehad bij zijn andere werken. Je leest niet zomaar een verhaal; je wordt medeplichtig gemaakt, bijna vertrouweling.
De griezel zit hier niet in grote, spectaculaire horror, maar in het sluimerende ongemak dat zich pagina na pagina vastzet onder je huid. Extra lof gaat naar de subtiele — maar voor mij onweerstaanbare — Sneeuwwitje-referentie. Als liefhebber van dat sprookje voelde dit als een duister knipoogje dat perfect past binnen de thematiek van onschuld, vergiftiging en ontwaken.
Toch had ik moeite met de taalkeuze. De hevige spreektaal en het overvloedige gebruik van Engelse woorden halen me soms uit het verhaal. Hoewel ik begrijp dat de Amerikaanse setting, en misschien ook de emotionele afstand tussen auteur en hoofdpersonage, deze keuze verklaart, zorgen de typisch Nederlandse woorden die er tussendoor glippen voor een wat verwarrende leeservaring. Die taalmix doet af en toe afbreuk aan de echtheid.
Dat neemt niet weg dat dit een huiveringwekkend en gedurfd boek is, dat nog lang nazindert. Afgesloten met een prachtig, eerlijk nawoord van de auteur, blijft Het Laatste Verhaal van Jamie Gunn vooral hangen als een beklemmende, persoonlijke bekentenis, eentje die je niet zomaar loslaat.

(ENG)
#dontreadthelastpage
Yes, I did. And now I fear for my life? Maybe a little...
The Last Story by Jamie Gunn is not a classic horror story, but an oppressive confession. Thomas Olde Heuvelt takes the reader into the life of Jamie Gunn, a boy who has been haunted since childhood by something that cannot be named, and perhaps cannot be named. What begins as a seemingly personal account slowly grows into a chilling confrontation with guilt, fear and the thin line between imagination and reality.
This story feels exceptionally intimate. It is as if Olde Heuvelt not only lends Jamie his voice, but also makes himself vulnerable to the reader. That intimacy creates a special bond between author and reader, a reading experience I have not had before with his other works. You are not just reading a story; you are made an accomplice, almost a confidant.
The horror here is not found in grand, spectacular horror, but in the lingering discomfort that gets under your skin page after page. Extra praise goes to the subtle — but for me irresistible — Snow White reference. As a lover of that fairy tale, this felt like a dark nod that fits perfectly within the theme of innocence, poisoning and awakening.
Still, I struggled with the choice of language. The intense colloquial language and abundant use of English words sometimes took me out of the story. Although I understand that the American setting, and perhaps also the emotional distance between the author and the main character, explains this choice, the typically Dutch words that slip in between make for a somewhat confusing reading experience. This mix of languages occasionally detracts from the authenticity.
Nevertheless, this is a chilling and daring book that lingers in the mind long after reading. Concluding with a beautiful, honest afterword by the author, The Last Story of Jamie Gunn remains above all an oppressive, personal confession, one that does not easily let you go.

[Marieke Leest · Rating 4 out of 5]

Al meteen vanaf de eerst bladzijde slaagt Thomas Olde Heuvelt erin om de nieuwsgierigheid van de lezer te prikkelen en aan te zetten om verder te lezen.

Jamie’s vader is een echte verhalenverteller. Maar hij is ziek en heeft zijn laatste verhaal verteld. Jamie wil absoluut zijn vader achterna en gaat op zoek naar goede verhalen. Tussen het rouwen door en de angst om ook zijn moeder te verliezen, komt Jamie in contact met andere verhalen en vreemde figuren. Maar iedereen waarschuwt hem voor het einde.

De schrijfstijl van Thomas Olde Heuvelt is zo goed. Hij kan de lezer zo meenemen in de wereld van zijn boeken. Emoties komen tot leven. Het verhaal is intens vanaf het eerste hoofdstuk. Een horror verhaal. Ja. Soms heel eng. De auteur mixt werkelijkheid en fictie met elkaar en er is ook steeds de waarschuwing om het einde niet te lezen. Het spreekt enorm to de verbeelding. Maar er worden eigenlijk belangrijke thema’s aangeraakt door het verhaal heen. Ik was vooral verrast over de diepgang dat dit verhaal heeft. Het is niet zomaar een horrorstory.

Ook voelt dit boek heel internationaal aan. Het verhaal speelt zich niet alleen af in Amerika maar het voelt ook echt alsof het zich daar afspeelt. Ik ken maar weinig boeken van Stephen King maar Thomas Olde Heuvelt mag zich volgens mij wel meten met deze auteur. Zowel qua talent als qua gevoel dat zijn boeken oproept.

Mijn boek heeft nog de eerste cover maar intussen kan je het boek ook kopen met een echt enge cover. Eentje die de sfeer van het verhaal helemaal weergeeft.

Voor de liefhebbers van horrorverhalen: Lees dit boek van meesterverteller Thomas Olde Heuvelt!
#readthelastpage

[Yara’s Library · Rating 4 out of 5]

Okay maar dit boek was creepy op zo’n subtiele manier. Geen nonstop jumpscares of extreme horror, maar eentje die langzaam onder je huid kruipt. Ik wist niet helemaal wat ik moest verwachten en dat maakte het juist leuk (en ongemakkelijk).

Het verhaal speelt slim met verhalen binnen verhalen en op een gegeven moment begon ik mezelf echt af te vragen wat nog “veilig” was om te lezen en wat niet. Dat vond ik sterk gedaan. Het leest vlot, maar laat je ondertussen wel met een onrustig gevoel achter.

Het einde? Slim. Niet per se wat ik had verwacht, maar wel eentje waar je even van moet bijkomen. Dit is absoluut een boek dat je niet snel vergeet. En wat je ook doet… lees niet de laatste pagina.

[Troy · Rating 4 out of 5]

Een verhaal dat onder de huid kruipt en waarvan één van de angstwekkende hoofdpersonages steeds om de hoek lijkt te schuilen. Een verhaal dat soms minder fictief lijkt en Jamie Gunn die net iets te vaak Thomas Olde Heuvelt lijkt te zijn. Whatever you do, don't read the last page.

[Sam Holmes · Rating 5 out of 5]

wow. what an incredible story and what a way to build suspense. I honestly debated if I should read the last page. It fucks with your mind wonderfully and the story in story and pov shifts are done so well. Definitely a must read of you like psychological horrors

[Robin van der Weiden · Rating 4 out of 5]

Een duister en verrassend verhaal dat meteen een ongemakkelijke spanning neerzet. Het boek leest vlot, blijft intrigerend en laat precies genoeg vragen open om nog even in je hoofd te blijven hangen.

[Amador Prado · Rating 5 out of 5]

Ik heb nog nooit zo snel een boek uitgelezen als deze. Wat een wilde rit. Deze blijft nog wel even hangen. Meesterwerk!