What do you think?
Rate this book
Broccoli Punch
A collection of short stories flirting with the surreal and Kafkaesque: a father whose ashes turn into a chatting plant, a boyfriend whose hand becomes a broccoli, a group of investigative aliens fascinated by idol culture. Yuri’s world is permeated with humour, emotions, and style, giving us a refreshing perspective into the complexities of human nature and contemporary Korean society.
235 pages, Paperback
First published October 25, 2021
21 people are currently reading
595 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 58 reviews
May 20, 2025
waham się trochę z oceną.
dwa początkowe opowiadania były świetne. trzecie i czwarte były ok, potem już było gorzej i nic mnie nie zainteresowało mocniej, dopiero historia niewidzialności przykuła moją uwagę, ostatnia znowu rozczarowała.
mhm. niby zbiorek jest równy, a jednocześnie zbyt równy, wydaje mi się, że ta jednostajność w końcu przynudza, kiedy znowu czytasz opowiadanie w podobnym stylu z kiepskim zakończeniem (bo to druga wada), to jeśli kolejne nie ma w sobie żadnego wyróżniającego się elementu (od pozostałych) to zaczynasz się nudzić.
na pewno najmocniejsze opowiadanie jest to otwierające - tam wszystko mi się podobało - było dziwnie plus finał powodujący u mnie dyskomfort. Druga historia też była dla mnie bardzo dobra od początku do końca. Trzecia - tytułowa już nie dowiozła w pełni, to samo czwarta - fajne, ale rozczarowały zakończeniem. Pozostałe z jednej strony były na podobnym poziomie, bo miewały przebłyski, ale w gruncie rzeczy były takie sobie. Nie chciało mi się już czytać w pewnym momencie...
szkoda mi bardzo, bo serio zachwycałam się do ludzi tym początkiem - w końcu coś serio dobrego w klimatach Azji od artrage! ale jednak nie do końca. brrrr.
pierwsze dwa 7-8/10, kolejne dwa 6/10, reszta 3/10.
nie wiem jak ocenić całość xd na razie wyśrodukuję
dwa początkowe opowiadania były świetne. trzecie i czwarte były ok, potem już było gorzej i nic mnie nie zainteresowało mocniej, dopiero historia niewidzialności przykuła moją uwagę, ostatnia znowu rozczarowała.
mhm. niby zbiorek jest równy, a jednocześnie zbyt równy, wydaje mi się, że ta jednostajność w końcu przynudza, kiedy znowu czytasz opowiadanie w podobnym stylu z kiepskim zakończeniem (bo to druga wada), to jeśli kolejne nie ma w sobie żadnego wyróżniającego się elementu (od pozostałych) to zaczynasz się nudzić.
na pewno najmocniejsze opowiadanie jest to otwierające - tam wszystko mi się podobało - było dziwnie plus finał powodujący u mnie dyskomfort. Druga historia też była dla mnie bardzo dobra od początku do końca. Trzecia - tytułowa już nie dowiozła w pełni, to samo czwarta - fajne, ale rozczarowały zakończeniem. Pozostałe z jednej strony były na podobnym poziomie, bo miewały przebłyski, ale w gruncie rzeczy były takie sobie. Nie chciało mi się już czytać w pewnym momencie...
szkoda mi bardzo, bo serio zachwycałam się do ludzi tym początkiem - w końcu coś serio dobrego w klimatach Azji od artrage! ale jednak nie do końca. brrrr.
pierwsze dwa 7-8/10, kolejne dwa 6/10, reszta 3/10.
nie wiem jak ocenić całość xd na razie wyśrodukuję
June 14, 2025
Broccoli Punch (2025) is Amber HJ Kim's translation of 브로콜리 펀치 (2021) by 이유리
It is published by Héloïse Press, a small press whose mission is to champion world-wide female talent, their first translation from Korean.
This is a gloriously surreal collection of short stories, with supernatural events intruding in a seemingly natural way into the realities of modern life. And with some neat little easter egg links between the stories - such as fingernails.
One of the characters comments that When people are faced with something that’s different, or new, or incomprehensible, they either ignore it or despise it, rather than work on acceptance - here the characters accept the incomprehensible as a way to deal with the challenges of the everyday.
4.5 stars
The stories, with the Korean original title and page count are:
Red Fruit - 빨간 열매 (21pp)
Dad kept growing to the point where he needed to be twice moved to newer, bigger flowerpots, and now required more than one full cup of water daily. His leaves grew fuller and his branches thicker. Now a handsome tree, I suggested pruning some of the thinner brown leaves a little but his screaming and whining left me with no choice but to let him continue to grow wild all over the place.
아버지는 그 뒤로 쑥쑥 자라 화분을 두 번이나 큰 것으로 바꾸어줘야 했고 물도 한 컵으로는 모자랄 만큼 많이 마셨다. 자랄수록 잎이 무성해지고 줄기가 굵어져 이제는 한 그루 나무로 손색없는 모양새가 되었는데 잔가지나 시든 잎은 좀 쳐내면 더 보기 좋으련만 말만 꺼내도 비명을 지르며 엄살을 피우는 통에 할 수 없이 수북하니 멋대로 자라도록 놔두는 수밖에 없었다.
A brilliant start to the collection.
The dying wish of the narrator's father, who is big on unreasonable requests backed by emotional blackmail (he once saved her from drowning when she was a child) is that she mixes his ashes into a pot plant. She does so, only to find that the plant becomes a reincarnation of her father. And then one day, taking her father out for a walk on a wheeled hand cart, she bumps into a man at the park also pulling a pot plant - his mother. A bizarre double romance forms - even more so when the plants/parents announce they are having a baby.
Drifting - 둥둥 (35pp)
Fans of K-pop stars refer to this moment as “stan start,” the split second in time where the star worship begins, as if it was a stroke of cosmic fate that brought them together with their favorite celebrity. But I didn't feel that expression did my experience and the explosion of emotions I felt— enough justice. In that very moment, I knew I would devote the rest of my life to this kid. It was as clear as if my own guardian angel had whispered these words to me. I was going to risk my life and everything I knew for this kid from the pair of ears flushed red from the heat to the hands clasped tightly around the cup to his almond-shaped fingernails.
요즘 아이돌 팬들은 ‘덕통사고’라는 네 글자로 이 경이로운 순간을 납작하게 정의하곤 하지만, 그 순간 내 안에서는 고작 한 단어로 다 담을 수 없는 복잡한 감정이 소용돌이치고 있었다. 나는 그때 직감했다, 내 남은 평생은 오로지 이 아이를 위해 바쳐지게 되리라는 것을. 꼭 신이 귀에 대고 속삭여준 것처럼 또렷하게 알 수 있었다. 나는 앞으로 저 빨개진 귀에, 컵을 감싸 쥔 손가락과 아몬드 모양 손톱에 목숨을 걸게 될 거였다.
The narrator, Mok Un-tak, is the biggest fan of a K-pop star, Mok Hyung-gu, indeed rather more than a fan, the person who has driven him to success and promoted his career, having encountered him as a street performer, the two bonding over their uncommon but coincidentally shared surname (which in Korean is the same word as 'neck').
As the story opens Un-tak in the sea off of Incheon, having crashed her car into the water. She is surviving by clinging to a suitcase that she was bringing Hyung-gu as a farewell gift before he embarks on his first world tour. But the suitcase contains some incriminating items that could impact his reputation if found and she faces a choice of whether to try and cling on, or to empty the case into the sea, saving his reputation but likely losing her life.
... and then some extra-terristrial scientists, researching the uniquely human trait of altruism, get involved ....
Broccoli Punch - 브로콜리 펀치 (30pp)
This has an equally surreal premise. The narrator's boyfriend Won-jun, a boxer, wakes up one day and his hand has literally turned into a broccoli stalk. When they go the hospital, they are told this isn't an unique condition, and results from existential stress and Won-jun needs to confront his anxieties over his chosen profession.
Fingernail Shadow - 손톱 그림자 - 25pp
As mentioned fingernails feature in passing in several of the stories but play a more prominent part here.
The narrator, living with her husband of one year, wakes to find that her ex-boyfriend Yong-jun is in their room, staring at them. But Yong-jun died 5 years earlier in a bus accident. Having been caught for some time in limbo Yong-jun willed himself back into existence by remembering the fingernail clippings he left scattered around their shared flat - inspired by the Korean tale of 사람 둔갑 손톱 쥐 (The Field Mouse Who Ate Fingernails).
Yong-jun realises the narrator has moved on with her life, and he too needs to do so - but has no idea how to reverse the process by which he came back.
The Grey Heron Club - 왜가리 클럽 - 22pp
The most conventional of the stories. The narrator, Yang-mi, is a woman whose shop selling 반찬 (banchan i.e. side-dishes) went out of business recently after custom dropped away, and is now living in depression.
But, sitting by the 도림천, an urban stream in Seoul, she encounters a woman, Ha-young who shows her a grey heron waiting patiently and silently to catch fish. Ha-young invites her to join her small Grey Heron club of women who similarly find and watch herons, and share the life lessons they've learned from the birds.
Moon Cheese and Biscotti - 치즈 달과 비스코티 - 28pp
The narrator - a loner, obese, self-centred and prone to violent thoughts - is taking part in the first of a writing therapy session for patients at a psychiatric clinic. Although he feels out of place since all the other patients are suffering from delusions; whereas he simply, as a fact, is able, uniquely in humans to talk to rocks.
The narrator's best friend is Scott, a trachyte rock her first met 7 years ago, a handsome piece of rock in a deep chocolate colour flecked with white mineral particles. I called it Scott, because it reminded me of the biscotti my mother wold bake sometimes. Scott was an excellent and wise friend.
And the narrator and Scott befriend, or rather are befriended by, 'Cooker', a nickname he has chosen inspired by the coin-operated robot who Wallace and Gromit encountered on the moon. And Cooker claims he too travels to the moon to sample the cheese.
A Flat World - 평평한 세계 - 24pp
The narrator, an orphan, who lives, but has little interaction, with her step-mother is eating rice when she seems a blue spot moving in the dish. And later she realises she is turning semi-translucent and eventually entirely transparent, and she uses her invisibility not to create havoc or for gain (that she also loses her strength rather removes his option in any case) but rather to fade from life and people's memories. And some days later, after being abused by a violent male friend, her step-mother also turns transparent.
Iguana and Me - 이구아나와 나 - 25pp
At night, as the iguana slept, I became lost in thought. Do I want him to leave? Or do I want him to stay? When I mulled over the question long enough, it soon became about me.
What am I going to do with my life? Do I want to go on? Do I want to stop? What will happen to me if I keep going on? What will happen to me if I stop? These thoughts swirled in my head, getting neither deeper nor broader but simply growing harder and harder inside of me. I felt horrible but knew thinking wasn't going to change anything.
나는 이구아나가 떠나길 바라는 걸까, 떠나지 않길 바라는 걸까. 그 질문은 곱씹고 곱씹다 보면 어느새 나에 대한 것으로 바뀌어 있었다. 나는 어쩌고 싶은 걸까. 계속하고 싶은 걸까, 그만두고 싶은 걸까. 계속하면 어떻게 되고 그만두면 어떻게 되나. 안으로 깊어지지도, 바깥으로 넓어지지도 못한 채 고이고 고여 단단해지는 그런 생각들을 알처럼 품다가 잠들곤 했다. 마음은 마음대로 괴로웠으나 생각만으로는 아무것도 달라지지 않았다.
The narrator's boyfriend has left there taking most of his possessions, and some of hers, but leaving behind his neglected pet iguana, which he inherited in similar circumstances from an ex-girlfriend of his who in turn was left it by an ex-boyfriend.
The narrator goes on with her life as a swimming instructor, rather half-heartedly caring for the reptile. But one day it speaks to her and has a request - can she teach it to swim, as it wants to attempt the 10,000+ km journey to Mexico, which he has heard from tales passed down by his mother, is paradise for iguanas.
The press
Héloïse Press champions world-wide female talent. Héloïse’s careful selection of books gives voice to emerging and well-established female writers from home and abroad. With a focus on intimate, visceral and powerful narratives, Héloïse Press brings together women’s stories and literary sophistication.
It is published by Héloïse Press, a small press whose mission is to champion world-wide female talent, their first translation from Korean.
This is a gloriously surreal collection of short stories, with supernatural events intruding in a seemingly natural way into the realities of modern life. And with some neat little easter egg links between the stories - such as fingernails.
One of the characters comments that When people are faced with something that’s different, or new, or incomprehensible, they either ignore it or despise it, rather than work on acceptance - here the characters accept the incomprehensible as a way to deal with the challenges of the everyday.
4.5 stars
The stories, with the Korean original title and page count are:
Red Fruit - 빨간 열매 (21pp)
Dad kept growing to the point where he needed to be twice moved to newer, bigger flowerpots, and now required more than one full cup of water daily. His leaves grew fuller and his branches thicker. Now a handsome tree, I suggested pruning some of the thinner brown leaves a little but his screaming and whining left me with no choice but to let him continue to grow wild all over the place.
아버지는 그 뒤로 쑥쑥 자라 화분을 두 번이나 큰 것으로 바꾸어줘야 했고 물도 한 컵으로는 모자랄 만큼 많이 마셨다. 자랄수록 잎이 무성해지고 줄기가 굵어져 이제는 한 그루 나무로 손색없는 모양새가 되었는데 잔가지나 시든 잎은 좀 쳐내면 더 보기 좋으련만 말만 꺼내도 비명을 지르며 엄살을 피우는 통에 할 수 없이 수북하니 멋대로 자라도록 놔두는 수밖에 없었다.
A brilliant start to the collection.
The dying wish of the narrator's father, who is big on unreasonable requests backed by emotional blackmail (he once saved her from drowning when she was a child) is that she mixes his ashes into a pot plant. She does so, only to find that the plant becomes a reincarnation of her father. And then one day, taking her father out for a walk on a wheeled hand cart, she bumps into a man at the park also pulling a pot plant - his mother. A bizarre double romance forms - even more so when the plants/parents announce they are having a baby.
Drifting - 둥둥 (35pp)
Fans of K-pop stars refer to this moment as “stan start,” the split second in time where the star worship begins, as if it was a stroke of cosmic fate that brought them together with their favorite celebrity. But I didn't feel that expression did my experience and the explosion of emotions I felt— enough justice. In that very moment, I knew I would devote the rest of my life to this kid. It was as clear as if my own guardian angel had whispered these words to me. I was going to risk my life and everything I knew for this kid from the pair of ears flushed red from the heat to the hands clasped tightly around the cup to his almond-shaped fingernails.
요즘 아이돌 팬들은 ‘덕통사고’라는 네 글자로 이 경이로운 순간을 납작하게 정의하곤 하지만, 그 순간 내 안에서는 고작 한 단어로 다 담을 수 없는 복잡한 감정이 소용돌이치고 있었다. 나는 그때 직감했다, 내 남은 평생은 오로지 이 아이를 위해 바쳐지게 되리라는 것을. 꼭 신이 귀에 대고 속삭여준 것처럼 또렷하게 알 수 있었다. 나는 앞으로 저 빨개진 귀에, 컵을 감싸 쥔 손가락과 아몬드 모양 손톱에 목숨을 걸게 될 거였다.
The narrator, Mok Un-tak, is the biggest fan of a K-pop star, Mok Hyung-gu, indeed rather more than a fan, the person who has driven him to success and promoted his career, having encountered him as a street performer, the two bonding over their uncommon but coincidentally shared surname (which in Korean is the same word as 'neck').
As the story opens Un-tak in the sea off of Incheon, having crashed her car into the water. She is surviving by clinging to a suitcase that she was bringing Hyung-gu as a farewell gift before he embarks on his first world tour. But the suitcase contains some incriminating items that could impact his reputation if found and she faces a choice of whether to try and cling on, or to empty the case into the sea, saving his reputation but likely losing her life.
... and then some extra-terristrial scientists, researching the uniquely human trait of altruism, get involved ....
Broccoli Punch - 브로콜리 펀치 (30pp)
This has an equally surreal premise. The narrator's boyfriend Won-jun, a boxer, wakes up one day and his hand has literally turned into a broccoli stalk. When they go the hospital, they are told this isn't an unique condition, and results from existential stress and Won-jun needs to confront his anxieties over his chosen profession.
Fingernail Shadow - 손톱 그림자 - 25pp
As mentioned fingernails feature in passing in several of the stories but play a more prominent part here.
The narrator, living with her husband of one year, wakes to find that her ex-boyfriend Yong-jun is in their room, staring at them. But Yong-jun died 5 years earlier in a bus accident. Having been caught for some time in limbo Yong-jun willed himself back into existence by remembering the fingernail clippings he left scattered around their shared flat - inspired by the Korean tale of 사람 둔갑 손톱 쥐 (The Field Mouse Who Ate Fingernails).
Yong-jun realises the narrator has moved on with her life, and he too needs to do so - but has no idea how to reverse the process by which he came back.
The Grey Heron Club - 왜가리 클럽 - 22pp
The most conventional of the stories. The narrator, Yang-mi, is a woman whose shop selling 반찬 (banchan i.e. side-dishes) went out of business recently after custom dropped away, and is now living in depression.
But, sitting by the 도림천, an urban stream in Seoul, she encounters a woman, Ha-young who shows her a grey heron waiting patiently and silently to catch fish. Ha-young invites her to join her small Grey Heron club of women who similarly find and watch herons, and share the life lessons they've learned from the birds.
Moon Cheese and Biscotti - 치즈 달과 비스코티 - 28pp
The narrator - a loner, obese, self-centred and prone to violent thoughts - is taking part in the first of a writing therapy session for patients at a psychiatric clinic. Although he feels out of place since all the other patients are suffering from delusions; whereas he simply, as a fact, is able, uniquely in humans to talk to rocks.
The narrator's best friend is Scott, a trachyte rock her first met 7 years ago, a handsome piece of rock in a deep chocolate colour flecked with white mineral particles. I called it Scott, because it reminded me of the biscotti my mother wold bake sometimes. Scott was an excellent and wise friend.
And the narrator and Scott befriend, or rather are befriended by, 'Cooker', a nickname he has chosen inspired by the coin-operated robot who Wallace and Gromit encountered on the moon. And Cooker claims he too travels to the moon to sample the cheese.
A Flat World - 평평한 세계 - 24pp
The narrator, an orphan, who lives, but has little interaction, with her step-mother is eating rice when she seems a blue spot moving in the dish. And later she realises she is turning semi-translucent and eventually entirely transparent, and she uses her invisibility not to create havoc or for gain (that she also loses her strength rather removes his option in any case) but rather to fade from life and people's memories. And some days later, after being abused by a violent male friend, her step-mother also turns transparent.
Iguana and Me - 이구아나와 나 - 25pp
At night, as the iguana slept, I became lost in thought. Do I want him to leave? Or do I want him to stay? When I mulled over the question long enough, it soon became about me.
What am I going to do with my life? Do I want to go on? Do I want to stop? What will happen to me if I keep going on? What will happen to me if I stop? These thoughts swirled in my head, getting neither deeper nor broader but simply growing harder and harder inside of me. I felt horrible but knew thinking wasn't going to change anything.
나는 이구아나가 떠나길 바라는 걸까, 떠나지 않길 바라는 걸까. 그 질문은 곱씹고 곱씹다 보면 어느새 나에 대한 것으로 바뀌어 있었다. 나는 어쩌고 싶은 걸까. 계속하고 싶은 걸까, 그만두고 싶은 걸까. 계속하면 어떻게 되고 그만두면 어떻게 되나. 안으로 깊어지지도, 바깥으로 넓어지지도 못한 채 고이고 고여 단단해지는 그런 생각들을 알처럼 품다가 잠들곤 했다. 마음은 마음대로 괴로웠으나 생각만으로는 아무것도 달라지지 않았다.
The narrator's boyfriend has left there taking most of his possessions, and some of hers, but leaving behind his neglected pet iguana, which he inherited in similar circumstances from an ex-girlfriend of his who in turn was left it by an ex-boyfriend.
The narrator goes on with her life as a swimming instructor, rather half-heartedly caring for the reptile. But one day it speaks to her and has a request - can she teach it to swim, as it wants to attempt the 10,000+ km journey to Mexico, which he has heard from tales passed down by his mother, is paradise for iguanas.
The press
Héloïse Press champions world-wide female talent. Héloïse’s careful selection of books gives voice to emerging and well-established female writers from home and abroad. With a focus on intimate, visceral and powerful narratives, Héloïse Press brings together women’s stories and literary sophistication.
July 15, 2025
4,5 ⭐️ To będzie jedna z moich ulubionych koreańskich książek. Fantastyczna to była przygoda, bardzo mi się te opowiadania podobały i fantazja autorki. Z takimi „dziwami” różnie bywa, a tu bardzo bardzo trafiły w mój gust. I już od pierwszego opowiadania czułam, że tak to się skonczy.
May 27, 2025
Jedna z lepszych książek jakie przeczytałam ostatnio. Poruszająca w dość nieoczywisty, niekomfortowy czasem sposób.
May 25, 2025
Dobry zbiór, który faktycznie wywiązuje się z bycia połączeniem poważnych spraw i absurdu.
Moim zdaniem - poza „Klubem czapli” - jest bardzo wyważony. Mamy jakąś historię, która wiąże się z jakimś problemem lub sytuacja życiową, ale plot twistem jest jakiś element zupełnie nieoczekiwany. Nie chce spoilerować, więc mój przykład jest taki typu, ktoś musi polecieć na pogrzeb swojego wujka, ale boi się samolotów. Więc następnego dnia wyrastają mu skrzydła, ale w sumie to rząd nie chce mu wydać pozwolenia na lot i to jest nowy problem.
Wszystkie opowiadania poza tym wymienionym mi się podobały, ciężko mi wybrać ulubione, bo były po prostu fajne. No i Korea w tle, także plusik za to.
Moim zdaniem - poza „Klubem czapli” - jest bardzo wyważony. Mamy jakąś historię, która wiąże się z jakimś problemem lub sytuacja życiową, ale plot twistem jest jakiś element zupełnie nieoczekiwany. Nie chce spoilerować, więc mój przykład jest taki typu, ktoś musi polecieć na pogrzeb swojego wujka, ale boi się samolotów. Więc następnego dnia wyrastają mu skrzydła, ale w sumie to rząd nie chce mu wydać pozwolenia na lot i to jest nowy problem.
Wszystkie opowiadania poza tym wymienionym mi się podobały, ciężko mi wybrać ulubione, bo były po prostu fajne. No i Korea w tle, także plusik za to.
January 13, 2026
niemal wszystkie opowiadania podobały mi się równie mocno, uwielbiam te surrealistyczne wizje!!
May 27, 2025
baaardzo fajne rzeczy!!
May 28, 2025
Wspaniała. Lubię taki sposób pisania. Podobały mi się wszystkie opowiadania. Będzie to jedna z moich książek roku.
July 25, 2025
Tak naprawdę zostanie ze mną chyba tylko opowiadanie o idolu oraz ostatnie, o iguanie, reszta raczej niezbyt się wyróżniała. Doceniam za pomysłowość i umiejętność uchwycenia ludzkich emocji w momencie wewnętrznego zagubienia, brak mi też jakichś konkretnych zarzutów w kierunku książki, ale jakoś nie potrafię ocenić wyżej.
August 12, 2025
3.5
Pierwsza połowa siadła mi o wiele lepiej niż druga, ale nie zmienia to faktu, że to bardzo wdzięczny, sympatyczny, lekki, ale niegłupi zbiór. Jak komuś podobały się "Chipsy dla gości" Suszczyńskiej, to i tę książkę polubi, bo choć dekoracje inne, to vibe bliźniaczy.
Pierwsza połowa siadła mi o wiele lepiej niż druga, ale nie zmienia to faktu, że to bardzo wdzięczny, sympatyczny, lekki, ale niegłupi zbiór. Jak komuś podobały się "Chipsy dla gości" Suszczyńskiej, to i tę książkę polubi, bo choć dekoracje inne, to vibe bliźniaczy.
June 4, 2025
Totalnie mój typ „dziwnych książek”!
Zaskakujące i szokujące, ale nie po nic, po to tylko żeby konfundować, za to w ten specyficzny i przyciągający uwagę sposób zaprezentować ludzkie bolączki, słabości, wrażliwości.
Zaskakujące i szokujące, ale nie po nic, po to tylko żeby konfundować, za to w ten specyficzny i przyciągający uwagę sposób zaprezentować ludzkie bolączki, słabości, wrażliwości.
September 22, 2025
Ein bisschen drängt sich bei der Lektüre dieses Erzählbandes doch der Eindruck auf, dass deutsche Verlage den anhaltenden Hype um Japan und Südkorea derart verinnerlicht haben, dass sie alles übersetzen lassen, was nicht bei drei auf den Bäumen ist.
Zwar gibt es einige gute Ansätze, sprechende Tiere, Objekte; (Teil-)metamorphosen von Menschen, die die Prekarität vereinzelter Individuen problematisieren oder die subtile Gewalt übergroßer Elternfiguren allegorisch widerspiegeln, aber alles verfasst in einer Fast-Food-Sprache, die immer das naheliegendste Bild aufgreift, Emotionen stetig zu Herzrasen, Atemstocken und Gänsehaut zuspitzt und sich so selbst entkernt. Außerdem werden die Verfremdungen, Merkwürdigkeiten und Verwandlungen fast nie als enigmatische Entität mit der Handlung verknüpft, was die Texte öffnen würde und eine Lektüre auf verschiedenen Ebenen ermöglichte. Stattdessen wird die Bedeutung expliziert, Situationen übermäßig auserklärt, sodass man sich in einem Determinismusbetonblock wiederfindet und sich nicht mehr bewegen kann. Die zwei Sterne sind allein der Tatsache geschuldet, dass es der Autorin in den beiden Erzählungen "Flache Welt" und "Rote Frucht" gelingt, diese Erklärwut zurückzudrehen und den Allegorien mehr Raum zu geben, wodurch sich eine Subtilität und Vielschichtigkeit ergibt, die den restlichen Texten völlig abgehen.
Zwar gibt es einige gute Ansätze, sprechende Tiere, Objekte; (Teil-)metamorphosen von Menschen, die die Prekarität vereinzelter Individuen problematisieren oder die subtile Gewalt übergroßer Elternfiguren allegorisch widerspiegeln, aber alles verfasst in einer Fast-Food-Sprache, die immer das naheliegendste Bild aufgreift, Emotionen stetig zu Herzrasen, Atemstocken und Gänsehaut zuspitzt und sich so selbst entkernt. Außerdem werden die Verfremdungen, Merkwürdigkeiten und Verwandlungen fast nie als enigmatische Entität mit der Handlung verknüpft, was die Texte öffnen würde und eine Lektüre auf verschiedenen Ebenen ermöglichte. Stattdessen wird die Bedeutung expliziert, Situationen übermäßig auserklärt, sodass man sich in einem Determinismusbetonblock wiederfindet und sich nicht mehr bewegen kann. Die zwei Sterne sind allein der Tatsache geschuldet, dass es der Autorin in den beiden Erzählungen "Flache Welt" und "Rote Frucht" gelingt, diese Erklärwut zurückzudrehen und den Allegorien mehr Raum zu geben, wodurch sich eine Subtilität und Vielschichtigkeit ergibt, die den restlichen Texten völlig abgehen.
May 22, 2025
Gdy mam wybór - realizm czy surrealizm, zwykle wybieram to pierwsze. Wolę wydarzenia, które są prawdopodobne i bohaterów, których mogłabym spotkać. Czasem jednak wychodzę ze swojej strefy komfortu i zwykle doznania są przyjemne.
"Brokułowy cios" to debiutancki zbiór opowiadań koreańskiej autorki. Opowiadania to trochę spacer po polu minowym, nie wiadomo na co się trafi, ale Korea zawsze jest dla mnie elektryzującą obietnicą czegoś, co mnie na pewno zainteresuje.
Świat wyobraźni Yuri Lee jest mocno pokręcony. Prochy ojca wymieszane z ziemią w doniczce dają zaskakujący i rozgadany plon. Bokser budzi się z brokułem zamiast pięści. Paznokieć może umożliwić powrót martwego ukochanego. Umiejętność rozmowy z kamieniem wcale nie musi być oznaką szaleństwa. Plamka na dnie miski może zmienić życie w sposób diametralny. Nie tylko ludzie wysyłają pocztówki...
Surrealizm - to oczywiste. Tyle że w tych opowiadaniach bardzo mu blisko do realizmu. Dziwactwa są mocno osadzone w rzeczywistości. Brokuł może być namacalnym dowodem na to, że coś ciężkiego zalega na sercu lub w myślach. Samotność sprawia, że człowiek staje się niewidzialny. Tęsknota przywraca zmarłych. Każdy chyba miał taką sytuację, gdy "nagle nie wiadomo, gdzie masz patrzeć, żeby wyglądać jak ktoś normalny".
Podobały mi się te opowiadania, szczególnie "Cień paznokcia", "Dryfując" i "Serowy księżyc i biscotti". Autorka udowodniła w nich, że naprawdę cienka jest granica między normalnością a dziwactwem, czy raczej - że taka granica chyba już zniknęła.
Odnalazłam się w jej świecie, doceniam poziom absurdu, poczucie humoru i umiejętność cieniowania emocji. Jakoś też niektóre fragmenty mnie wzruszyły i rozczuliły.
Dobra lektura.
"Brokułowy cios" to debiutancki zbiór opowiadań koreańskiej autorki. Opowiadania to trochę spacer po polu minowym, nie wiadomo na co się trafi, ale Korea zawsze jest dla mnie elektryzującą obietnicą czegoś, co mnie na pewno zainteresuje.
Świat wyobraźni Yuri Lee jest mocno pokręcony. Prochy ojca wymieszane z ziemią w doniczce dają zaskakujący i rozgadany plon. Bokser budzi się z brokułem zamiast pięści. Paznokieć może umożliwić powrót martwego ukochanego. Umiejętność rozmowy z kamieniem wcale nie musi być oznaką szaleństwa. Plamka na dnie miski może zmienić życie w sposób diametralny. Nie tylko ludzie wysyłają pocztówki...
Surrealizm - to oczywiste. Tyle że w tych opowiadaniach bardzo mu blisko do realizmu. Dziwactwa są mocno osadzone w rzeczywistości. Brokuł może być namacalnym dowodem na to, że coś ciężkiego zalega na sercu lub w myślach. Samotność sprawia, że człowiek staje się niewidzialny. Tęsknota przywraca zmarłych. Każdy chyba miał taką sytuację, gdy "nagle nie wiadomo, gdzie masz patrzeć, żeby wyglądać jak ktoś normalny".
Podobały mi się te opowiadania, szczególnie "Cień paznokcia", "Dryfując" i "Serowy księżyc i biscotti". Autorka udowodniła w nich, że naprawdę cienka jest granica między normalnością a dziwactwem, czy raczej - że taka granica chyba już zniknęła.
Odnalazłam się w jej świecie, doceniam poziom absurdu, poczucie humoru i umiejętność cieniowania emocji. Jakoś też niektóre fragmenty mnie wzruszyły i rozczuliły.
Dobra lektura.
August 10, 2025
Gdy zabieram się za coś z nalepką "dziwne" i do tego jest to dzieło azjatyckie, to spodziewam się chorych tworów. Jakim więc zaskoczeniem był ten zbiór lekko dziwnych, ale też bardzo uroczych i ciepłych opowiadań.
Czerwony owoc: 7.5/10
Dryfując: 7.5/10
Brokułowy cios: 6.5/10
Cień paznokcia: 6.5/10
Klub czapli: meh
Serowy księżyc i biscotti: lol ;)
Płaski świat: 6/10
Iguana i ja: 5.5/10
Czerwony owoc: 7.5/10
Dryfując: 7.5/10
Brokułowy cios: 6.5/10
Cień paznokcia: 6.5/10
Klub czapli: meh
Serowy księżyc i biscotti: lol ;)
Płaski świat: 6/10
Iguana i ja: 5.5/10
June 10, 2025
bardzo ciekawe opowiadania! nie wszystkie były moim zdaniem wybitne, ale opowiadanie tytułowe oraz ostatnie na pewno zapadną mi w pamięci🖤
September 2, 2025
Bijzondere korte verhalen, alsof je heel realistisch droomt en je twijfelt of het echt is gebeurd. En broccoli! 🥦
October 15, 2025
"Broccoli Punch" enthüllt in zahlreichen Erzählungen die Ängste und Sorgen unseres Alltags und unserer Generation. Das Buch erzählt auf abstrakte Weise von Metamorphosen und Angleichungen an das eigene Lebensgefühl. Wenn auch insgesamt für mich ein wenig zu oberflächlich.
Ein Mädchen, das so sehr von dieser Welt verschwinden möchte, dass es plötzlich unsichtbar wird. Ein Boxer, dem plötzlich ein Brokkolikopf als Arm wächst oder ein toter Ex-Freund, der für eine letzte Kimchi-Mahlzeit aus dem Reich der Toten entflieht, um danach in Ruhe wieder dorthin zurückzukehren. All die Geschichten erzählen von Ängsten und offenbaren das Unbewusste in uns.
Der Kanon Verlag ist auf jeden Fall mein liebster unabhängiger Verlag. Die Bücher, die von ihm verlegt werden sind genauso besonders und einzigartig wie die Gestaltung selbst. Ich kann jedem nur empfehlen, diesen Verlag im Auge zu behalten!
Die hier versammelten Geschichten sind wirklich sehr kreativ und unterhaltsam. Doch leider fehlt ihnen die Komplexität und Symbolik, um wirklich eine Wirkung zu entfalten. Man liest sie aus Interesse der darin vorkommenden Kuriositäten, besonders tiefgründig sind sie jedoch nicht und es bleibt auch kein weiterer Sinn hinter den Geschichten hängen. Sie sind eine tolle Unterhaltung und lustige Lektüre, doch sie erfüllen für mich den Zweck von abstrakten Erzählungen nicht, da nur eine oberflächliche Interpretationsebene vorhanden ist.
Da habe ich einfach mehr erwartet, weshalb diese Anthologie für mich zwar eine ganz spaßige Lektüre aber kein überdurchschnittliches Werk war.
Trotzdem kann ich den Verlag und sein besonderes Programm jedem ans Herz legen!
Ein Mädchen, das so sehr von dieser Welt verschwinden möchte, dass es plötzlich unsichtbar wird. Ein Boxer, dem plötzlich ein Brokkolikopf als Arm wächst oder ein toter Ex-Freund, der für eine letzte Kimchi-Mahlzeit aus dem Reich der Toten entflieht, um danach in Ruhe wieder dorthin zurückzukehren. All die Geschichten erzählen von Ängsten und offenbaren das Unbewusste in uns.
Der Kanon Verlag ist auf jeden Fall mein liebster unabhängiger Verlag. Die Bücher, die von ihm verlegt werden sind genauso besonders und einzigartig wie die Gestaltung selbst. Ich kann jedem nur empfehlen, diesen Verlag im Auge zu behalten!
Die hier versammelten Geschichten sind wirklich sehr kreativ und unterhaltsam. Doch leider fehlt ihnen die Komplexität und Symbolik, um wirklich eine Wirkung zu entfalten. Man liest sie aus Interesse der darin vorkommenden Kuriositäten, besonders tiefgründig sind sie jedoch nicht und es bleibt auch kein weiterer Sinn hinter den Geschichten hängen. Sie sind eine tolle Unterhaltung und lustige Lektüre, doch sie erfüllen für mich den Zweck von abstrakten Erzählungen nicht, da nur eine oberflächliche Interpretationsebene vorhanden ist.
Da habe ich einfach mehr erwartet, weshalb diese Anthologie für mich zwar eine ganz spaßige Lektüre aber kein überdurchschnittliches Werk war.
Trotzdem kann ich den Verlag und sein besonderes Programm jedem ans Herz legen!
May 17, 2025
3,5/5
pierwsze trzy opowiadania baaaaardzo mi się podobały, ale im dalej w las, tym gorzej (według mnie). całkiem spoko zbiór, ale nie wiem, czy szybko nie wypadnie z pamięci (poza tymi trzema opowiadaniami).
pierwsze trzy opowiadania baaaaardzo mi się podobały, ale im dalej w las, tym gorzej (według mnie). całkiem spoko zbiór, ale nie wiem, czy szybko nie wypadnie z pamięci (poza tymi trzema opowiadaniami).
September 16, 2025
dear friends
this book exists
so please buy it
so they can see the demand and publish more of its kind
thanks
this book exists
so please buy it
so they can see the demand and publish more of its kind
thanks
August 21, 2025
4.5
One of my favorite genres to read from Korean literature is speculative fiction. Often a way for me to connect with the Korean experience outside of my lived one as diaspora, I always find myself seeking and reaching for Korean literature that are usually surreal, sometimes weird, but always full of commentary that critique class and gender issues, the impact of capitalism and generational trauma, and examine the human condition.
In Broccoli Punch, Lee Yuri with the help of Amber HJ Kim’s translation, explores universal themes about the human experience including loneliness and one’s sense of purpose, but also specific experiences of what life is like in modern day Korea. Told through the lens of the surreal and absurd, these stories feature alien abductions, talking iguanas, reincarnated family members, and a boxer whose arm turns into a broccoli. As bizarre as these stories are, threaded within each are moments of empathy and hope that was both reassuring and refreshing to read. In the current bleak times of our own reality, reading speculative fiction that was hopeful was a respite I desperately needed.
Full review here.
One of my favorite genres to read from Korean literature is speculative fiction. Often a way for me to connect with the Korean experience outside of my lived one as diaspora, I always find myself seeking and reaching for Korean literature that are usually surreal, sometimes weird, but always full of commentary that critique class and gender issues, the impact of capitalism and generational trauma, and examine the human condition.
In Broccoli Punch, Lee Yuri with the help of Amber HJ Kim’s translation, explores universal themes about the human experience including loneliness and one’s sense of purpose, but also specific experiences of what life is like in modern day Korea. Told through the lens of the surreal and absurd, these stories feature alien abductions, talking iguanas, reincarnated family members, and a boxer whose arm turns into a broccoli. As bizarre as these stories are, threaded within each are moments of empathy and hope that was both reassuring and refreshing to read. In the current bleak times of our own reality, reading speculative fiction that was hopeful was a respite I desperately needed.
Full review here.
July 23, 2025
Bardzo się cieszę, że od kilkunastu miesięcy zagłębiłam się w świat k-dram i mogę docenić jak bardzo opowiadania Lee Yuri są w koreańskiej kulturze zanurzone. Ich tempo, twisty, nienarzucające się morały i pewien rodzaj letniej atmosfery, która sprawia, że obcuje się z dziełem po prostu przyjemnie, bez targających emocji, to coś, co znam z ekranu, i odnalazłam tutaj.
W każdym z opowiadań poruszony jest konkretny problem, który często wynika z tradycji, obyczajów i struktury koreańskiego społeczeństwa. Mamy tu zhierarchizowane relacje rodzinne, kult pracy, wstyd związany z niepowodzeniem, k-pop szaleństwo, przeźroczystą przemoc, ludzi zmagających się z problemami psychicznymi, samotnością i żałobą. Wszystkie historie skonstruowane są według podobnego schematu - bohaterkę czy bohatera coś gnębi, aż tu nagle wydarza się rzecz niespodziewana, która pozwala spojrzeć na sytuację z innej strony, lepiej zrozumieć własne uczucia i rozwiązać problem.
Widzę w wielu opiniach, że są to opowiadania surrealistyczne- ja bym chyba nie szła tak daleko. Owszem, w większości są dziwne zdarzenia, ale jest to dziwność bardzo symboliczna i oswojona (wykorzystywana również przez wielu twórców seriali). Tu nie ma kosmicznego odlotu (prawie 😉), każdy niecodzienny element jest po coś, a całość jest dość powściągliwa, szaleństwo nie przejmuje kontroli nad fabułą. Moje skojarzenia idą bardziej w stronę La Fontaine’a niż Leonory Carrington.
Moje ulubione opowiadania, to wcale nie te najbardziej odjechane. Jestem fanką pięknej historii o siostrzeństwie z „Klubu czapli”, przyjaźni z „Serowego księ��yca i biscotti”, słodziuchny był też „Czerwony owoc”.
Myślę sobie, że powtarzanie tego samego pomysłu w każdym tekście dla niektórych może być nużące. Ja odnajduję się w tym klimacie dobrze. Entuzjazm mnie nie roznosił, ale czytałam sobie „Brokulowy cios” powolutku i uważam, że kolejne opowieści są równe, co rzadko udaje się osobom autorskim, a całość naprawdę spoko.
W każdym z opowiadań poruszony jest konkretny problem, który często wynika z tradycji, obyczajów i struktury koreańskiego społeczeństwa. Mamy tu zhierarchizowane relacje rodzinne, kult pracy, wstyd związany z niepowodzeniem, k-pop szaleństwo, przeźroczystą przemoc, ludzi zmagających się z problemami psychicznymi, samotnością i żałobą. Wszystkie historie skonstruowane są według podobnego schematu - bohaterkę czy bohatera coś gnębi, aż tu nagle wydarza się rzecz niespodziewana, która pozwala spojrzeć na sytuację z innej strony, lepiej zrozumieć własne uczucia i rozwiązać problem.
Widzę w wielu opiniach, że są to opowiadania surrealistyczne- ja bym chyba nie szła tak daleko. Owszem, w większości są dziwne zdarzenia, ale jest to dziwność bardzo symboliczna i oswojona (wykorzystywana również przez wielu twórców seriali). Tu nie ma kosmicznego odlotu (prawie 😉), każdy niecodzienny element jest po coś, a całość jest dość powściągliwa, szaleństwo nie przejmuje kontroli nad fabułą. Moje skojarzenia idą bardziej w stronę La Fontaine’a niż Leonory Carrington.
Moje ulubione opowiadania, to wcale nie te najbardziej odjechane. Jestem fanką pięknej historii o siostrzeństwie z „Klubu czapli”, przyjaźni z „Serowego księ��yca i biscotti”, słodziuchny był też „Czerwony owoc”.
Myślę sobie, że powtarzanie tego samego pomysłu w każdym tekście dla niektórych może być nużące. Ja odnajduję się w tym klimacie dobrze. Entuzjazm mnie nie roznosił, ale czytałam sobie „Brokulowy cios” powolutku i uważam, że kolejne opowieści są równe, co rzadko udaje się osobom autorskim, a całość naprawdę spoko.
November 2, 2025
Broccoli Punch sisältää korealaista yhteiskuntaa kuvaavia novelleja, joissa useimmiten tapahtuu jotain absurdia. Entä jos isäsi jälleensyntyisi viherkasvina ja häntä ulkoiluttaessasi tapaisitte miehen, jonka ulkoiluttamaan äitikasviin isäkasvisi rakastuisi? Jos nyrkkeilijäpoikaystäväsi heräisi eräänä aamuna siihen, että hänen kätensä on muuttunut parsakaaliksi ja lääkäriin on lähdettävä? Miten pitkälle k-pop -fanin on mentävä fanituksessaan, jotta idoli tämän huomaisi? Vaikka monessa tarinassa on mukana huumoria, pinnan alla käsittelyssä on myös korealaisen kulttuurin kipupisteitä, jotka laajenevat yleismaailmallisiksi. Menestyksen ihannointi, perheväkivalta, obsessiivinen fanikulttuuri ja yksinäisyys jättävät ihmisiin jäljen, mutta yhteisön löytäminen tai pienen ystävällisen eleen huomaaminen voivat auttaa eteenpäin. Voisiko olla, että seuraavan kerran harmaahaikaroita bongatessasi löydätkin ympäriltäsi harmaahaikaraentusiastien kerhon, johon voit liittyä? Kirjoitustyyli tekee ihmeellisistäkin asioista arkeen kuuluvia. Yksi parhaista lukemistani kirjoista tänä vuonna 😍 Suosittelen yllättävistä juonenkäänteistä tykkääville ja korealaisesta kulttuurista kiinnostuneille.
January 6, 2026
The high level of weirdness is used in a great way to present modern societal issues (or maybe just first world problems).
I liked that the funky problems you encounter in each of the short stories are all difficulties the main characters had to deal with, giving a peak inside the person's thoughts and feelings.
I liked that the funky problems you encounter in each of the short stories are all difficulties the main characters had to deal with, giving a peak inside the person's thoughts and feelings.
May 19, 2025
3,25
Bardzo ciekawy debiut, niestety - wolałabym, aby autorka zdecydowała się bardziej zaszaleć z abstrakcyjnością swoich opowiadań.
Bardzo ciekawy debiut, niestety - wolałabym, aby autorka zdecydowała się bardziej zaszaleć z abstrakcyjnością swoich opowiadań.
July 2, 2025
a simply great collection of short stories. each one was a peach.
October 26, 2025
Ujmujący zbiór, seria Fikcje nabiera rozpędu!
August 20, 2025
3.5
Spoko ale z perspektywy czasu mało pamiętam
Spoko ale z perspektywy czasu mało pamiętam
May 13, 2025
Dla mnie po prostu ok, ale myślę, że jeśli ktoś lubi Hiromi Kawakami to mu bardziej siądzie
July 19, 2025
Jeśli do tej pory nie lubiłeś realizmu magicznego, to sięgnij po książkę #brokułowycios , a być może wreszcie polubisz ten gatunek.
Ja przyznam szczerze nie przepadam za tego typu literaturą, ale opowiadania Yuri Lee całkowicie zmieniły moje nastawienia do tego gatunku.
Autorka tak naturalnie łączy realny świat z surrealizmem dodając do tego szczyptę humoru ,że czytając poszczególne opowiadania nawet absurdalne sytuacje, są dla nas czymś zwyczajnym. Yuri Lee z niezwykłą lekkością łączy groteskę z codziennością, tworząc opowieści, które bawią, ale i zmuszają do refleksji nad kondycją współczesnego społeczeństwa i ludzkiej psychiki.
Na pierwszy rzut oka historie #yurilee mogą wydawać się zbiorem dziwacznych, niezwiązanych ze sobą fantazji. Mamy tu chłopaka, którego ramię przeistacza się w brokuł, ojca reinkarnowanego w gadającą roślinkę doniczkową, czy kosmitów podglądających fankę K-popu. Jednak pod tą surrealistyczną powierzchnią kryje się głębokie i uniwersalne przesłanie. Autorka nie ucieka w fantastykę dla samej sztuki, ona używa jej jako soczewki, która wyostrza realne problemy.
Brokułowe ramię staje się potężną metaforą alienacji, poczucia odmienności i utraty kontroli nad własnym ciałem i życiem. Zamiana w roślinę, to symboliczne oddzielenie się od bycia człowiekiem, bo nasze życie nie jest zgodne z naszymi przekonaniami. Pięknie jest to ujęte w opowiadania, że jeśli człowiek nosi zbyt wiele cierpień w sercu, to przestaje być człowiekiem.
Rozgadana roślina, która pije colę i ogląda telewizję, to poruszający obraz żałoby i desperackiej potrzeby utrzymania relacji z kimś, kogo już nie ma. Lee pokazuje, że strata i tęsknota potrafią przybierać najbardziej absurdalne formy, bo sam ból jest zjawiskiem irracjonalnym. „Czerwony owoc” to też historia opisująca koło życia, że jedno życie się kończy, ale kolejne się rodzi. Miłość do kogoś kto odszedł, może zakiełkować miłością w stosunku do innych.
Każda z tych historii, choć ubrana w kostium fantazji, mówi o fundamentalnych ludzkich doświadczeniach: miłości, samotności, straty, żalu i poszukiwaniu sensu w stechnologizowanym, często odhumanizowanym świecie. Jest też tu nadzieja w odbudowaniu relacji, przyjaźni, wsparciu innych, bliskości.
„Brokułowy cios” to debiut odważny, inteligentny i zapadający w pamięć. Yuri Lee udowadnia, że najcelniejsze ciosy w nasze poczucie normalności zadaje się nie za pomocą brutalnego realizmu, a przez absurd, który zmusza nas do śmiechu, a zaraz potem do głębokiej refleksji. Nawet jeśli nie lubicie realizmu magicznego, to polecam Wam, żeby przeczytać chociaż tytułowe opowiadanie –„Brokułowy cios” i „Czerwony owoc”. Gwarantuję, że nie tylko wzbudzą w Was refleksję, wzruszą, poruszą głęboko skrywane emocje, to jeszcze wywołają uśmiech na Waszej twarzy i radość w sercu.
Ja przyznam szczerze nie przepadam za tego typu literaturą, ale opowiadania Yuri Lee całkowicie zmieniły moje nastawienia do tego gatunku.
Autorka tak naturalnie łączy realny świat z surrealizmem dodając do tego szczyptę humoru ,że czytając poszczególne opowiadania nawet absurdalne sytuacje, są dla nas czymś zwyczajnym. Yuri Lee z niezwykłą lekkością łączy groteskę z codziennością, tworząc opowieści, które bawią, ale i zmuszają do refleksji nad kondycją współczesnego społeczeństwa i ludzkiej psychiki.
Na pierwszy rzut oka historie #yurilee mogą wydawać się zbiorem dziwacznych, niezwiązanych ze sobą fantazji. Mamy tu chłopaka, którego ramię przeistacza się w brokuł, ojca reinkarnowanego w gadającą roślinkę doniczkową, czy kosmitów podglądających fankę K-popu. Jednak pod tą surrealistyczną powierzchnią kryje się głębokie i uniwersalne przesłanie. Autorka nie ucieka w fantastykę dla samej sztuki, ona używa jej jako soczewki, która wyostrza realne problemy.
Brokułowe ramię staje się potężną metaforą alienacji, poczucia odmienności i utraty kontroli nad własnym ciałem i życiem. Zamiana w roślinę, to symboliczne oddzielenie się od bycia człowiekiem, bo nasze życie nie jest zgodne z naszymi przekonaniami. Pięknie jest to ujęte w opowiadania, że jeśli człowiek nosi zbyt wiele cierpień w sercu, to przestaje być człowiekiem.
Rozgadana roślina, która pije colę i ogląda telewizję, to poruszający obraz żałoby i desperackiej potrzeby utrzymania relacji z kimś, kogo już nie ma. Lee pokazuje, że strata i tęsknota potrafią przybierać najbardziej absurdalne formy, bo sam ból jest zjawiskiem irracjonalnym. „Czerwony owoc” to też historia opisująca koło życia, że jedno życie się kończy, ale kolejne się rodzi. Miłość do kogoś kto odszedł, może zakiełkować miłością w stosunku do innych.
Każda z tych historii, choć ubrana w kostium fantazji, mówi o fundamentalnych ludzkich doświadczeniach: miłości, samotności, straty, żalu i poszukiwaniu sensu w stechnologizowanym, często odhumanizowanym świecie. Jest też tu nadzieja w odbudowaniu relacji, przyjaźni, wsparciu innych, bliskości.
„Brokułowy cios” to debiut odważny, inteligentny i zapadający w pamięć. Yuri Lee udowadnia, że najcelniejsze ciosy w nasze poczucie normalności zadaje się nie za pomocą brutalnego realizmu, a przez absurd, który zmusza nas do śmiechu, a zaraz potem do głębokiej refleksji. Nawet jeśli nie lubicie realizmu magicznego, to polecam Wam, żeby przeczytać chociaż tytułowe opowiadanie –„Brokułowy cios” i „Czerwony owoc”. Gwarantuję, że nie tylko wzbudzą w Was refleksję, wzruszą, poruszą głęboko skrywane emocje, to jeszcze wywołają uśmiech na Waszej twarzy i radość w sercu.
August 27, 2025
Einem Boxer wächst eines Tages anstatt seiner Hand ein Broccoli. Seine Freundin ist ratlos; wie kann sie ihn unterstützen? Eine Frau treibt an einen Koffer geklammert in einer Bucht vor Incheon und kann trotzdem immer nur an das Schicksal ihres Schützlings denken. Ein Mann verlässt seine Partnerin und lässt nur einen Leguan in einem verschmutzten Terrarium zurück – auf einmal beginnt er zu sprechen und hat einen letzten Wunsch.
Das sind nur drei Beispiele der herrlich skurrilen Kurzgeschichten, die in der Sammlung „Broccoli Punch“ der südkoreanischen Autorin Lee Yuri zu finden sind; die deutsche Übersetzung stammt von Tamina Hauser. Die insgesamt acht Erzählungen folgen keinem bestimmten Schema und begleiten die unterschiedlichsten Figuren durch eine große Veränderung, die plötzlich in ihrem Leben eintritt. Mal bleiben sie dabei, wie in „Der Graureiher-Club“ auf dem Boden der Tatsachen, in vielen Fällen verlassen sie ihn aber auch und gleiten ins Wundersame ab.
In jeder Geschichte werden dabei ganz grundlegende Gefühle und Situationen verarbeitet. In „Rote Frucht“ hat eine junge Frau ihren Vater verloren und weiß nicht recht, was sie mit seiner Asche anfangen soll, bis sie diese in einen Topf einpflanzt und daraus etwas wächst. In „Fingernagelschatten“ kehrt ein Verstorbener sogar zu seiner ehemaligen Partnerin zurück, die inzwischen wieder geheiratet hat. Auch Unzufriedenheit im Job, Obsession mit einer bestimmten Person oder Konflikte in der Familie sind Thema.
Besonders berührt hat mich „Käsemond und Biscotti“, eine Erzählung über einen zurückhaltenden jungen Mann, der im Schatten seiner erfolgreichen Mutter steht und ihr einfach nicht genügen kann. Der schönste Tag in seinem Leben ist der, als er feststellt, dass er mit Steinen sprechen kann. Endlich, so denkt er, ist er nicht mehr allein. Endlich wird er Freunde haben – bis eine andere Person in diese für ihn so sichere Welt eindringt.
Fazit: „Broccoli Punch“ ist eine motivisch und sprachlich sehr ansprechende Sammlung mit Kurzgeschichten von gleichbleibend hoher Qualität, die Fans von Bora Chung oder Sayaka Murata gut gefallen dürften.
Das sind nur drei Beispiele der herrlich skurrilen Kurzgeschichten, die in der Sammlung „Broccoli Punch“ der südkoreanischen Autorin Lee Yuri zu finden sind; die deutsche Übersetzung stammt von Tamina Hauser. Die insgesamt acht Erzählungen folgen keinem bestimmten Schema und begleiten die unterschiedlichsten Figuren durch eine große Veränderung, die plötzlich in ihrem Leben eintritt. Mal bleiben sie dabei, wie in „Der Graureiher-Club“ auf dem Boden der Tatsachen, in vielen Fällen verlassen sie ihn aber auch und gleiten ins Wundersame ab.
In jeder Geschichte werden dabei ganz grundlegende Gefühle und Situationen verarbeitet. In „Rote Frucht“ hat eine junge Frau ihren Vater verloren und weiß nicht recht, was sie mit seiner Asche anfangen soll, bis sie diese in einen Topf einpflanzt und daraus etwas wächst. In „Fingernagelschatten“ kehrt ein Verstorbener sogar zu seiner ehemaligen Partnerin zurück, die inzwischen wieder geheiratet hat. Auch Unzufriedenheit im Job, Obsession mit einer bestimmten Person oder Konflikte in der Familie sind Thema.
Besonders berührt hat mich „Käsemond und Biscotti“, eine Erzählung über einen zurückhaltenden jungen Mann, der im Schatten seiner erfolgreichen Mutter steht und ihr einfach nicht genügen kann. Der schönste Tag in seinem Leben ist der, als er feststellt, dass er mit Steinen sprechen kann. Endlich, so denkt er, ist er nicht mehr allein. Endlich wird er Freunde haben – bis eine andere Person in diese für ihn so sichere Welt eindringt.
Fazit: „Broccoli Punch“ ist eine motivisch und sprachlich sehr ansprechende Sammlung mit Kurzgeschichten von gleichbleibend hoher Qualität, die Fans von Bora Chung oder Sayaka Murata gut gefallen dürften.
Displaying 1 - 30 of 58 reviews