What do you think?
Rate this book
De verkavelingen
In de lente van 2020 wordt een fiets uit de Wildaalse Vaart gevist. Hoe die daar terechtkwam, is een verhaal dat twintig jaar eerder begint, bij het ontstaan van de woelige drievuldigheid Robert, Wes en Jenny - drie vrienden die elk op hun manier een weg zoeken uit een ingeslapen plattelandsdorpje. Drie vrienden die gewapend met poëzie, alcohol en elektrische gitaren de strijd aanbinden met al wat te klein is. Drie vrienden die, terwijl hun dorp langzaam verkaveld wordt tot hippe randgemeente, architect worden van hun eigen tragedie.
- GenresFiction
352 pages, Paperback
First published March 20, 2025
26 people are currently reading
697 people want to read
About the author
Arthur Goemans
1 book10 followersArthur Goemans (1995) is onderzoeker bij denktanks RAND en het Centre for Governance of AI, waar hij zich richt op het beheer en de regulering van artificiële intelligentie. Hij behaalde een diploma in de rechten aan de KU Leuven, studeerde internationale betrekkingen aan het Europacollege en volgde beleidswetenschappen aan de universiteit van Cambridge. Daarnaast voltooide hij een opleiding Creatief Schrijven aan de SchrijversAcademie in Antwerpen. Arthur woont en werkt in Londen.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 77 reviews
June 25, 2025
Wel wel!
Lang geleden dat ik zo’n weelderig Vlaams debuut heb gelezen.
Weelderig in ieder opzicht, Vlaams in elke vezel.
Van de titel tot de plot in mais en micro-politiek gedrenkt, maar met een internationale bravoure als spekskessaus er overheen.
De personages zijn wild en kleurrijk, lopen al dan niet bewust in hun ongeluk.
Van Beck over Paul Snoeck tot The Strokes and back - inferieure media kunnen ook schrijnen.
En dan is er nog Robert, geboren terwijl de zomerhagel van 1990 de volledige perenoogst van dat jaar tot moes herleidt.
Niet de enige keer dat het weer in een prominente rol speelt in deze 21ste eeuwse streekroman - lees maar hoe aanhoudende hitte al in de eerste zinnen de sloot doet opdrogen en hoe dat de premisse vormt voor al wat volgt.
En voorafgaat.
Vogels zijn al even alomtegenwoordig, van de kwartelkoning op de cover tot die in de slotparagraaf - iets wat wel eens aan 'Ons Soort Mensen' van Juli Zeh doet denken.
Maar ‘Verkavelingen’ is bovenal toch origineel - het soort boek dat je leest met een voortdurende hint van een glimlach op de lippen.
Crex crex!!
Lang geleden dat ik zo’n weelderig Vlaams debuut heb gelezen.
Weelderig in ieder opzicht, Vlaams in elke vezel.
Van de titel tot de plot in mais en micro-politiek gedrenkt, maar met een internationale bravoure als spekskessaus er overheen.
De personages zijn wild en kleurrijk, lopen al dan niet bewust in hun ongeluk.
Van Beck over Paul Snoeck tot The Strokes and back - inferieure media kunnen ook schrijnen.
En dan is er nog Robert, geboren terwijl de zomerhagel van 1990 de volledige perenoogst van dat jaar tot moes herleidt.
Niet de enige keer dat het weer in een prominente rol speelt in deze 21ste eeuwse streekroman - lees maar hoe aanhoudende hitte al in de eerste zinnen de sloot doet opdrogen en hoe dat de premisse vormt voor al wat volgt.
En voorafgaat.
Vogels zijn al even alomtegenwoordig, van de kwartelkoning op de cover tot die in de slotparagraaf - iets wat wel eens aan 'Ons Soort Mensen' van Juli Zeh doet denken.
Maar ‘Verkavelingen’ is bovenal toch origineel - het soort boek dat je leest met een voortdurende hint van een glimlach op de lippen.
Crex crex!!
July 11, 2025
4,5 ****
Dit is een meer dan behoorlijk debuut, meer nog, dit is kwaliteit, topkwaliteit.
Wat maakt dit verhaal zo goed in mijn ogen:
Niet het feit dat het één coming-of-age verhaal is, want daar ben ik eigenlijk niet zo'n fan van.
Zeker niet het concept, 2 jongens en 1 meisje want dan weet je sowieso waar dat naar toe gaat. En daar gaat het ook naar toe.
Ook niet de plaats van het gebeuren, la Flandre profonde, eind 20ste begin 21ste eeuw.
Wat dan wél:
In de eerste plaats de verhaalstructuur. Na 2 pagina's weten we al hoe het afloopt. En dan begint het, het eigenlijke verhaal wordt grotendeels chronologisch verteld. Die chronologie wordt af en toe - meestal op een totaal onverwacht moment - onderbroken door een sprong terug in de tijd, waarbij dieper ingegaan wordt op gebeurtenissen die pagina's tevoren vermeld zijn en die je als lezer bijna vergeten was. En dit is geen bladvulling maar een absolute meerwaarde.
En dan nog de taal, een perfect en mooi Vlaams, zonder barok of bombastisch te zijn of over te lopen van de metaforen, en meer moet dat niet zijn
Dit is een meer dan behoorlijk debuut, meer nog, dit is kwaliteit, topkwaliteit.
Wat maakt dit verhaal zo goed in mijn ogen:
Niet het feit dat het één coming-of-age verhaal is, want daar ben ik eigenlijk niet zo'n fan van.
Zeker niet het concept, 2 jongens en 1 meisje want dan weet je sowieso waar dat naar toe gaat. En daar gaat het ook naar toe.
Ook niet de plaats van het gebeuren, la Flandre profonde, eind 20ste begin 21ste eeuw.
Wat dan wél:
In de eerste plaats de verhaalstructuur. Na 2 pagina's weten we al hoe het afloopt. En dan begint het, het eigenlijke verhaal wordt grotendeels chronologisch verteld. Die chronologie wordt af en toe - meestal op een totaal onverwacht moment - onderbroken door een sprong terug in de tijd, waarbij dieper ingegaan wordt op gebeurtenissen die pagina's tevoren vermeld zijn en die je als lezer bijna vergeten was. En dit is geen bladvulling maar een absolute meerwaarde.
En dan nog de taal, een perfect en mooi Vlaams, zonder barok of bombastisch te zijn of over te lopen van de metaforen, en meer moet dat niet zijn
April 7, 2025
Mijn vader, die gemiddeld zes volle manen doet over zijn tigste herlezing van Le Petit Nicolas, las dit boek op een etmaal uit.
August 26, 2025
Een oervlaamse coming-of-age roman, geboetseerd in maïsvelden, scoutsfuiven en de eerste verboden pint.
Maar dan ontplooit zich het kunnen van Arthur Goemans en verandert een idyllische, ideale vriendschap in een duister beest dat tenonder gaat aan middelenmisbruik, onverklaarde liefde en boete zonder zonde. Ook een Les Paul, Paul Snoek en een Crex crex.
Seks vergelijken met het invullen van een belastingaangifte is hoedanook een punt extra.
Zoals steeds, Mr. Ief, supertip. Zal nog eens moeten binnenspringen in Books'n'Booze om nieuwe tips op te doen!
Maar dan ontplooit zich het kunnen van Arthur Goemans en verandert een idyllische, ideale vriendschap in een duister beest dat tenonder gaat aan middelenmisbruik, onverklaarde liefde en boete zonder zonde. Ook een Les Paul, Paul Snoek en een Crex crex.
Seks vergelijken met het invullen van een belastingaangifte is hoedanook een punt extra.
Zoals steeds, Mr. Ief, supertip. Zal nog eens moeten binnenspringen in Books'n'Booze om nieuwe tips op te doen!
October 4, 2025
4,5⭐️
De schrijfstijl vind ik geweldig! Vlaamscher wordt t niet. echt genoten van dit debuut!
/Verlossen is de eenzaamheid verpletteren met een steen/
/Spijt is gebrek aan loyauteit voor wie je gisteren was/
De schrijfstijl vind ik geweldig! Vlaamscher wordt t niet. echt genoten van dit debuut!
/Verlossen is de eenzaamheid verpletteren met een steen/
/Spijt is gebrek aan loyauteit voor wie je gisteren was/
June 9, 2025
Uitstekend debuut, zo eentje dat alles heeft, sterke verhaal- en karakterlijnen. Oervlaams, maar in de goede zin. Nu niet te lang stilzitten, beste Arthur, laat de volgende maar komen!
July 14, 2025
4,5⭐️
June 6, 2025
Bijna niet te geloven dat dit een debuut is. Zo'n rijke, pretentieloze vertelling met gelaagde personages die blijven boeien. Dit is het soort roman dat ik het liefste lees, een écht verhaal, van een auteur die de tijd neemt om het te vertellen, doorspekt met mooie beelden en zinnen om te markeren. En een beetje spannend bovendien. Ik heb hiervan genoten. Ik waardeer het geduld waarmee de auteur in kleurrijke details zijn roman opbouwt. Alleen naar het einde toe, in het deel nadat Jenny's fiets is opgedoken, had ik het gevoel dat het wat sneller moest gaan. Het boek had van mij gerust wat langer mogen duren.
Op een subtiele manier is het ook een bijzonder grappig boek. Ik heb in elk geval vaak moeten lachen met de rake observaties van Jenny en Robert, met de droge manier waarop het verhaal van Dieudonné wordt afgehandeld (you stupid bitch), met de spitante brieven van Wes, en ... met de job van Jan-Frans. Ik ben immers nooit eerder een romanpersonage tegengekomen dat letterlijk bij dezelfde firma werkte als waar ik zelf ooit een gelijkaardige job deed. Jan Frans' quote "We denken dat we zien wat er staat, maar we zien wat we denken dat er staat" heb ik enthousiast gemarkeerd (al was ik zelf toch eerder een pragmatische dan een leesvenstertjescorrector vrees ik.)
Ook grappig dat we dit boek eerder toevallig kozen om op onze tweede bijeenkomst met de Antwerpse BoekenFM-boekenclub te bespreken, nadat we eerst Joe Speedboot lazen. Nu blijkt immers dat dit boek op veel manieren aan Joe Speedboot doet denken. Maar persoonlijk vind ik De verkavelingen véél beter dan Joe Speedboot. In zekere zin deed het me ook aan De Schönwalds denken, maar misschien komt dat vooral omdat ook dit een debuut is dat me al doet uitkijken naar het volgende boek van de auteur.
Enkele quotes die ik heb gemarkeerd:
"Niets zo funest voor je persoonlijkheid, dacht Jenny, als een vrouw worden."
"Het ging goed zolang de jongens niet verliefd op haar werden. Verliefdheid was een afwijking die de vriendschap niet enkel in de toekomst verhinderde, maar ook retroactief oneerlijk maakte."
"Kliekjes waren gestoeld op oude vriendschappen en participatie in studentenclubs, en niet, tot zijn desillusie, op intellectuele nieuwsgierigheid."
Op een subtiele manier is het ook een bijzonder grappig boek. Ik heb in elk geval vaak moeten lachen met de rake observaties van Jenny en Robert, met de droge manier waarop het verhaal van Dieudonné wordt afgehandeld (you stupid bitch), met de spitante brieven van Wes, en ... met de job van Jan-Frans. Ik ben immers nooit eerder een romanpersonage tegengekomen dat letterlijk bij dezelfde firma werkte als waar ik zelf ooit een gelijkaardige job deed. Jan Frans' quote "We denken dat we zien wat er staat, maar we zien wat we denken dat er staat" heb ik enthousiast gemarkeerd (al was ik zelf toch eerder een pragmatische dan een leesvenstertjescorrector vrees ik.)
Ook grappig dat we dit boek eerder toevallig kozen om op onze tweede bijeenkomst met de Antwerpse BoekenFM-boekenclub te bespreken, nadat we eerst Joe Speedboot lazen. Nu blijkt immers dat dit boek op veel manieren aan Joe Speedboot doet denken. Maar persoonlijk vind ik De verkavelingen véél beter dan Joe Speedboot. In zekere zin deed het me ook aan De Schönwalds denken, maar misschien komt dat vooral omdat ook dit een debuut is dat me al doet uitkijken naar het volgende boek van de auteur.
Enkele quotes die ik heb gemarkeerd:
"Niets zo funest voor je persoonlijkheid, dacht Jenny, als een vrouw worden."
"Het ging goed zolang de jongens niet verliefd op haar werden. Verliefdheid was een afwijking die de vriendschap niet enkel in de toekomst verhinderde, maar ook retroactief oneerlijk maakte."
"Kliekjes waren gestoeld op oude vriendschappen en participatie in studentenclubs, en niet, tot zijn desillusie, op intellectuele nieuwsgierigheid."
June 2, 2025
4,5! Interessante personages, bijzondere verhaallijnen. En dat voor een debuut!
August 9, 2025
Wat een schitterend debuut! Meteen een volwaardige, goed geschreven, echte Vlaamse roman.
July 10, 2025
Deze recensie werd eerder gepubliceerd op mijn blog GraagGelezen.
In 'De verkavelingen' schetst Arthur Goemans een indringend beeld van drie jongeren die worstelen met hun identiteit in een veranderend fictief Vlaams plattelandsdorp Wildale dat lijkt op zoveel andere Vlaamse dorpen. Wat begint met een uit het water geviste fiets in de lente van 2020, ontrolt zich als een meeslepend verhaal dat twintig jaar teruggaat, naar het ontstaan van de vriendschap tussen Robert, Wes en Jenny.
Deze drievuldigheid, gewapend met poëzie, alcohol en elektrische gitaren, probeert te ontsnappen aan de benauwenis van hun ingeslapen omgeving, terwijl hun dorp langzaam transformeert tot een 'hippe' randgemeente.
Goemans dompelt de lezer onder in de verstikkende beslotenheid van het platteland in het begin van de jaren 2000. De jeugd van Robert, Wes en Jenny staat in het teken van verzet tegen de normen en waarden van hun omgeving. Ze zoeken naar iets groters, iets dat hen overstijgt, maar tegelijkertijd zien ze hoe hun dorp stukje bij beetje wordt opgeslokt door de oprukkende verkaveling. Deze fysieke transformatie weerspiegelt de geleidelijke afbrokkeling van hun eigen idealen, verlangens en onderlinge band. Het is een pijnlijk proces waarin de drie vrienden, onbedoeld, architect worden van hun eigen tragedie.
De vertelkracht van Arthur Goemans maakt deze roman zonder meer uitzonderlijk, het maakt het meer tot een narratief dan een verhaal. Een narratief geeft het kader wat gebeurtenissen betekenen en wat je ervan kunt leren. Zonder geforceerd te zijn, bouwt hij moeiteloos spanning op, waarbij hij verleden en heden op een natuurlijke wijze met elkaar verweeft. Hij laat zijn personages op een overtuigende manier groeien, wankelen en uiteenvallen, precies zoals sterke vertellers dat doen. Elk detail voelt functioneel aan; Goemans weet precies wanneer hij het tempo aan moet passen. Deze beheersing van het ambacht zorgt ervoor dat de lezer volledig wordt meegezogen in het verhaal en de emotionele reis van de personages.
Daarnaast is er de subtiele, onderhuidse humor die de dialogen een unieke kleur geeft. Verwacht geen luide grappen of scherpe oneliners, maar eerder ironie, milde absurditeit en uitspraken die tegelijkertijd troostrijk en schrijnend zijn. In de gesprekken tussen Robert, Wes en Jenny voel je voortdurend hoe taal belangrijk is. Goemans toont op een geloofwaardige wijze hoe jongeren humor gebruiken als zowel ter verdediging als ter overbrugging. Maar ook tussen de vrienden wordt niet altijd gezegd wat toch gezegd had moeten worden.
'De verkavelingen' is een gelaagde roman die de lezer niet snel loslaat. Het is een prachtig geschreven verhaal over vriendschap, identiteit en de onvermijdelijke veranderingen die het leven met zich meebrengt. ‘De verkavelingen’ gaat vooral over het verliezen van dromen, en hoe familiebanden een leven kunnen bepalen. Een absolute aanrader voor liefhebbers van literaire fictie met diepgang.
Jenny, Robert en Wes lopen er samen school, halen kattenkwaad uit – dat één keer serieus uit de hand loopt omdat ze een tuinhuisje in brand steken – en belanden uiteindelijk op de universiteit. Robert is de bedachtzame, want hij schaakt graag, schrijft gedichten en is niet meteen een fuifnummer. De twee anderen zijn avontuurlijker. Wes belandt in Berlijn waar hij een muziekcarrière ambieert en Jenny reist door Zuid-Amerika op zoek naar zichzelf. Uiteindelijk belanden ze allen terug in Wildale, want niemand verloochent zijn roots zonder gevolgen.
Alles begint met de fiets van Jenny die uit een vaart wordt gevist. “Met jou is het almaar boete, en nooit de zonde”, oordeelt Jenny over Robert. Dit uitstekende debuut kruipt langzaam onder je huid door de voldragen en beheerste manier waarop Goemans dit verhaal vertelt.
In 'De verkavelingen' schetst Arthur Goemans een indringend beeld van drie jongeren die worstelen met hun identiteit in een veranderend fictief Vlaams plattelandsdorp Wildale dat lijkt op zoveel andere Vlaamse dorpen. Wat begint met een uit het water geviste fiets in de lente van 2020, ontrolt zich als een meeslepend verhaal dat twintig jaar teruggaat, naar het ontstaan van de vriendschap tussen Robert, Wes en Jenny.
Deze drievuldigheid, gewapend met poëzie, alcohol en elektrische gitaren, probeert te ontsnappen aan de benauwenis van hun ingeslapen omgeving, terwijl hun dorp langzaam transformeert tot een 'hippe' randgemeente.
Goemans dompelt de lezer onder in de verstikkende beslotenheid van het platteland in het begin van de jaren 2000. De jeugd van Robert, Wes en Jenny staat in het teken van verzet tegen de normen en waarden van hun omgeving. Ze zoeken naar iets groters, iets dat hen overstijgt, maar tegelijkertijd zien ze hoe hun dorp stukje bij beetje wordt opgeslokt door de oprukkende verkaveling. Deze fysieke transformatie weerspiegelt de geleidelijke afbrokkeling van hun eigen idealen, verlangens en onderlinge band. Het is een pijnlijk proces waarin de drie vrienden, onbedoeld, architect worden van hun eigen tragedie.
De vertelkracht van Arthur Goemans maakt deze roman zonder meer uitzonderlijk, het maakt het meer tot een narratief dan een verhaal. Een narratief geeft het kader wat gebeurtenissen betekenen en wat je ervan kunt leren. Zonder geforceerd te zijn, bouwt hij moeiteloos spanning op, waarbij hij verleden en heden op een natuurlijke wijze met elkaar verweeft. Hij laat zijn personages op een overtuigende manier groeien, wankelen en uiteenvallen, precies zoals sterke vertellers dat doen. Elk detail voelt functioneel aan; Goemans weet precies wanneer hij het tempo aan moet passen. Deze beheersing van het ambacht zorgt ervoor dat de lezer volledig wordt meegezogen in het verhaal en de emotionele reis van de personages.
Daarnaast is er de subtiele, onderhuidse humor die de dialogen een unieke kleur geeft. Verwacht geen luide grappen of scherpe oneliners, maar eerder ironie, milde absurditeit en uitspraken die tegelijkertijd troostrijk en schrijnend zijn. In de gesprekken tussen Robert, Wes en Jenny voel je voortdurend hoe taal belangrijk is. Goemans toont op een geloofwaardige wijze hoe jongeren humor gebruiken als zowel ter verdediging als ter overbrugging. Maar ook tussen de vrienden wordt niet altijd gezegd wat toch gezegd had moeten worden.
'De verkavelingen' is een gelaagde roman die de lezer niet snel loslaat. Het is een prachtig geschreven verhaal over vriendschap, identiteit en de onvermijdelijke veranderingen die het leven met zich meebrengt. ‘De verkavelingen’ gaat vooral over het verliezen van dromen, en hoe familiebanden een leven kunnen bepalen. Een absolute aanrader voor liefhebbers van literaire fictie met diepgang.
Jenny, Robert en Wes lopen er samen school, halen kattenkwaad uit – dat één keer serieus uit de hand loopt omdat ze een tuinhuisje in brand steken – en belanden uiteindelijk op de universiteit. Robert is de bedachtzame, want hij schaakt graag, schrijft gedichten en is niet meteen een fuifnummer. De twee anderen zijn avontuurlijker. Wes belandt in Berlijn waar hij een muziekcarrière ambieert en Jenny reist door Zuid-Amerika op zoek naar zichzelf. Uiteindelijk belanden ze allen terug in Wildale, want niemand verloochent zijn roots zonder gevolgen.
Alles begint met de fiets van Jenny die uit een vaart wordt gevist. “Met jou is het almaar boete, en nooit de zonde”, oordeelt Jenny over Robert. Dit uitstekende debuut kruipt langzaam onder je huid door de voldragen en beheerste manier waarop Goemans dit verhaal vertelt.
May 3, 2025
Een absoluut meesterwerk!
Zeer zeer goed geschreven.
Amper te geloven dat dit een debuut is, van zo’n jonge schrijver. Mag van mij naast Bonita Avenu op de prijzenplank gaan staan!
Deed mij ook een beetje denken aan Calamiteitenleer. Zeer rijke personages, een wervelend verhaal, nooit voorspelbaar of saai. Absolute aanrader!
Zeer zeer goed geschreven.
Amper te geloven dat dit een debuut is, van zo’n jonge schrijver. Mag van mij naast Bonita Avenu op de prijzenplank gaan staan!
Deed mij ook een beetje denken aan Calamiteitenleer. Zeer rijke personages, een wervelend verhaal, nooit voorspelbaar of saai. Absolute aanrader!
August 10, 2025
Mij nog nooit zo Vlaams gevoeld.
August 9, 2025
http://looneybooks79.blog/2025/08/09/...
“Is this it?”
De titel van deze recensie verwijst niet naar het gevoel dat ik heb over dit boek (integendeel, want ik beschouw dit als één van de must-reads van 2025) maar verwijst naar het nummer van de indie-rock band The Strokes die in het boek een kleine rol speelt en dit inspireerde me dan ook om de titel van hun song als titel van deze recensie te gebruiken...
Als in de lente van het verkiezingsjaar 2020, na een lange droogte, de Wildaalse vaart (een fictieve waterweg nabij het ficitieve Wildale waar het verhaal zich grotendeels afspeelt in) wordt gedregd wordt een fiets teruggevonden. Deze fiets wordt het uitgangspunt van een verhaal rond vriendschap en een jeugd die twintig jaar voorheen begon.
Robert Allemans' jeugdjaren worden overschaduwd door de dood van zijn moeder waardoor hij alleen opgroeit met zijn vader Jan-Francis, die zijn best doet om zijn zoon een aangename jeugd te bezorgen. Robert blijkt een gesloten introverte jongen te zijn die later dichter wil worden. Hij leert de heel extraverte Jennifer (Jenny) kennen die Robert meetroont en doet openbloeien. Jenny is de geadopteerde dochter van de rijke Van Puymvelde, die haar moeder in huis nam toen ze zwanger was. Dit zorgde natuurlijk voor het nodige schandaal in een klein dorp als Wildale. Kort daarop leren Robert en Jenny Wes kennen, Wes is eigenlijk een acroniem van Willem-Emmanuel Snick maar met die naam wil de jonge kerel niet door het leven gaan dus wil hij dat iedereen hem Wes noemt. Wes is de zoon van een gefaald acteur die na enkele jaren in de Verenigde Staten gewoond te hebben terug naar eigen land keert en zo in Wildale terecht komt, waar ze een nieuwbouw betrekken.
De drie jongeren vormen een drievuldigheid die hun eigen weg zoeken in het kleine dorp en later ook in het leven. Dit gebeurt door fouten te maken, te ontsnappen in alcohol en drugs, jonge verliefdheden en eerste hartbreuken en in muziek. Want waar Robert zijn weg zoekt in gedichten schrijven, vormen Wes en Jenny een band waarbij de elektrische gitaren doorheen de dorpslucht zinderen.
Maar net zoals het dorp geleidelijk aan verkaveld wordt tot een hippe randgemeente brokkelt ook de vriendschap tussen de drie jongeren geleidelijk aan af om uiteindelijk elk hun eigen weg te vinden tot een tragedie hun helemaal uit elkaar drijft!
Net zoals het schaakspel in het boek plaatst auteur Arthur Goemans elk personage op zijn plek op het speelbord vanaf het eerste hoofdstuk, waarbij elk personage en nevenpersonage in detail en een heel rijkelijk gevulde taal geïntroduceerd wordt aan de lezer. Hij schetst ook op een geweldige manier het dorpsleven zoals dat er in de jaren negentig van de vorige eeuw en de jaren tweeduizend aan toeging. Dit kan me altijd bekoren aangezien dit zoals steeds mijn nostalgisch trekje weet te raken. En als je dan ook nog eens de muziek uit deze periode verwerkt in het verhaal heb je me helemaal mee! (Dit boek heeft mijn indie-rockband periode terug een tweede leven gegeven trouwens waarbij ik bands zoals The Strokes, Stereophonics, Arctic Monkeys e.d. terug ben gaan beluisteren)
Het boek begint heel langzaam aan doordat de introductie van elk personage heel gedetailleerd gebeurt, maar eens het verhaal op dreef komt leest het als een sneltrein. Het verhaal zit vol onderhuidse humor en door de lijnen door merk je dat er ook een spanning voelbaar is van zodra je weet dat de fiets uit de vaart gedregd werd.
Maar wat me vooral in het boek beviel was de weerspiegeling van de jeugdigheid en de zoektocht van de hoofdpersonages naar hun plaats in de wereld (coming-of-age) in het kader van het dorpsleven waar niks geheim blijft en waar iedereen iedereen kent, waar roddels de kop opsteken, waar een veredelde kermiskoers de typische Vlaamse identiteit weergeeft en hoe Arthur de teloorgang van een dorpsbeeld een stem geeft onder het mom van vooruitgang. Geen enkel Vlaams dorp is veilig van de verkavelingen die van elk dorp een voorstedelijk gebied maken, waarbij natuur moet wijken voor beton. Vooruitgang of net het einde van het laatste stukje ongerepte natuur? Oervlaamse literatuur in zijn drang naar zelfvernietiging en politieke spelletjes.
Arthur Goemans woont en werkt in London. Hij is onderzoeker bij het Centre for the Governance of A.I., waar hij zich richt op de regulering van artificiële intelligentie. Hij volgde een cursus Creatief Schrijven aan de Schrijversacademie in Antwerpen en 'De Verkavelingen' is zijn literaire debuut. Het boek werd me door heel wat mensen aangeraden (met de melding: 'dit is echt iets voor jou') en ik kan enkel die mensen die me het boek aanraadden enorm dankbaar zijn omdat ze me op de weg van 'De Verkavelingen' hebben gebracht. Dit boek behoort alvast al tot één der favoriete literaire werken die ik in 2025 las!
“Is this it?”
De titel van deze recensie verwijst niet naar het gevoel dat ik heb over dit boek (integendeel, want ik beschouw dit als één van de must-reads van 2025) maar verwijst naar het nummer van de indie-rock band The Strokes die in het boek een kleine rol speelt en dit inspireerde me dan ook om de titel van hun song als titel van deze recensie te gebruiken...
Als in de lente van het verkiezingsjaar 2020, na een lange droogte, de Wildaalse vaart (een fictieve waterweg nabij het ficitieve Wildale waar het verhaal zich grotendeels afspeelt in) wordt gedregd wordt een fiets teruggevonden. Deze fiets wordt het uitgangspunt van een verhaal rond vriendschap en een jeugd die twintig jaar voorheen begon.
Robert Allemans' jeugdjaren worden overschaduwd door de dood van zijn moeder waardoor hij alleen opgroeit met zijn vader Jan-Francis, die zijn best doet om zijn zoon een aangename jeugd te bezorgen. Robert blijkt een gesloten introverte jongen te zijn die later dichter wil worden. Hij leert de heel extraverte Jennifer (Jenny) kennen die Robert meetroont en doet openbloeien. Jenny is de geadopteerde dochter van de rijke Van Puymvelde, die haar moeder in huis nam toen ze zwanger was. Dit zorgde natuurlijk voor het nodige schandaal in een klein dorp als Wildale. Kort daarop leren Robert en Jenny Wes kennen, Wes is eigenlijk een acroniem van Willem-Emmanuel Snick maar met die naam wil de jonge kerel niet door het leven gaan dus wil hij dat iedereen hem Wes noemt. Wes is de zoon van een gefaald acteur die na enkele jaren in de Verenigde Staten gewoond te hebben terug naar eigen land keert en zo in Wildale terecht komt, waar ze een nieuwbouw betrekken.
De drie jongeren vormen een drievuldigheid die hun eigen weg zoeken in het kleine dorp en later ook in het leven. Dit gebeurt door fouten te maken, te ontsnappen in alcohol en drugs, jonge verliefdheden en eerste hartbreuken en in muziek. Want waar Robert zijn weg zoekt in gedichten schrijven, vormen Wes en Jenny een band waarbij de elektrische gitaren doorheen de dorpslucht zinderen.
Maar net zoals het dorp geleidelijk aan verkaveld wordt tot een hippe randgemeente brokkelt ook de vriendschap tussen de drie jongeren geleidelijk aan af om uiteindelijk elk hun eigen weg te vinden tot een tragedie hun helemaal uit elkaar drijft!
Net zoals het schaakspel in het boek plaatst auteur Arthur Goemans elk personage op zijn plek op het speelbord vanaf het eerste hoofdstuk, waarbij elk personage en nevenpersonage in detail en een heel rijkelijk gevulde taal geïntroduceerd wordt aan de lezer. Hij schetst ook op een geweldige manier het dorpsleven zoals dat er in de jaren negentig van de vorige eeuw en de jaren tweeduizend aan toeging. Dit kan me altijd bekoren aangezien dit zoals steeds mijn nostalgisch trekje weet te raken. En als je dan ook nog eens de muziek uit deze periode verwerkt in het verhaal heb je me helemaal mee! (Dit boek heeft mijn indie-rockband periode terug een tweede leven gegeven trouwens waarbij ik bands zoals The Strokes, Stereophonics, Arctic Monkeys e.d. terug ben gaan beluisteren)
Het boek begint heel langzaam aan doordat de introductie van elk personage heel gedetailleerd gebeurt, maar eens het verhaal op dreef komt leest het als een sneltrein. Het verhaal zit vol onderhuidse humor en door de lijnen door merk je dat er ook een spanning voelbaar is van zodra je weet dat de fiets uit de vaart gedregd werd.
Maar wat me vooral in het boek beviel was de weerspiegeling van de jeugdigheid en de zoektocht van de hoofdpersonages naar hun plaats in de wereld (coming-of-age) in het kader van het dorpsleven waar niks geheim blijft en waar iedereen iedereen kent, waar roddels de kop opsteken, waar een veredelde kermiskoers de typische Vlaamse identiteit weergeeft en hoe Arthur de teloorgang van een dorpsbeeld een stem geeft onder het mom van vooruitgang. Geen enkel Vlaams dorp is veilig van de verkavelingen die van elk dorp een voorstedelijk gebied maken, waarbij natuur moet wijken voor beton. Vooruitgang of net het einde van het laatste stukje ongerepte natuur? Oervlaamse literatuur in zijn drang naar zelfvernietiging en politieke spelletjes.
Arthur Goemans woont en werkt in London. Hij is onderzoeker bij het Centre for the Governance of A.I., waar hij zich richt op de regulering van artificiële intelligentie. Hij volgde een cursus Creatief Schrijven aan de Schrijversacademie in Antwerpen en 'De Verkavelingen' is zijn literaire debuut. Het boek werd me door heel wat mensen aangeraden (met de melding: 'dit is echt iets voor jou') en ik kan enkel die mensen die me het boek aanraadden enorm dankbaar zijn omdat ze me op de weg van 'De Verkavelingen' hebben gebracht. Dit boek behoort alvast al tot één der favoriete literaire werken die ik in 2025 las!
May 31, 2025
Heerlijk geschreven!
April 29, 2025
De strijd van ‘de groene gordel ‘ tegen de verkavelingen,of een dorp dreigt zijn eigenheid te verliezen.
Maar dit is slechts een randthema.
Eigenlijk gaat het boek over de speciale relatie tussen 3 jonge mensen met totaal verschillende karakters nl Robert,Wes en Jenny.
Maar dit is slechts een randthema.
Eigenlijk gaat het boek over de speciale relatie tussen 3 jonge mensen met totaal verschillende karakters nl Robert,Wes en Jenny.
August 10, 2025
Wat een mooi debuut! Ik zie een film komen met een iconisch eindbeeld. Crex Crex!
Read
August 27, 2025Een vertellende pen als geen ander & een intrigerend verhaal, maar zou in zijn sterkste passages de momenten langer mogen doortrekken
August 7, 2025
wat een debuut!
een pareltje.
een pareltje.
July 31, 2025
Prachtig en krachtig debuut. Het werd me aangeraden door Annelies. Ik geef haar advies door aan jullie: lezen, die Verkavelingen. Enne, waar ik bij Zwarte September ‘moeflon, moeflon, moeflon’ schreef, is het hier: ‘crex crex’!
July 27, 2025
Wat een schrijver. Wat een fantastische zinnen en wat een mooi verhaal. In twee dagen uitgelezen en in periodes van niet - lezen tussenin, zo nauw verbonden met Jenny, Robert en Wes. Bedankt Arthur Goemans.
July 25, 2025
Minstens 4,5
Zeer rijke taal , heel mooi geschreven
Zeer rijke taal , heel mooi geschreven
July 14, 2025
Coming of age verhaal in een fictief bijna slapend Kempisch dorpje, doordrenkt met beeldspraak en waar de lokale politiek het voor het zeggen heeft. Het verhaal gaat ook verder dan de grenzen van het Vlaams dorp.
Crex crex
Crex crex
July 10, 2025
Als Vlaamse werd ik terug gekatapulteerd in de tijd: zo herkenbaar, ruw maar met een klein hartje, …. Een aanrader!
Het einde was misschien wat abrupt maar niettemin zo schoon.
Het einde was misschien wat abrupt maar niettemin zo schoon.
July 8, 2025
Exact wat ik nodig had: een zalig rebound-boek, na mijn moeilijke relatie met Het Lied van Ooievaar en Dromedaris… Geen grootse emoties (zoals ik het normaal graag heb), maar wel vlot geschreven, interessante personages, met de nodige humor, en zo heerlijk oer-Vlaams. Mooi debuut!
October 31, 2025
"Na de film speelden ze een spelletje schaak, tot buiten de eerste ontploffingen klonken.
Robert en Jan-Frans gingen in de deuropening staan en zagen hoe de hemel oplichtte met bonte, uitdijende spetters, rode en gifgroene paardenbloemen die hun pluis in een gelijkmatige beweging uitstuwden in het obsidiaan van de nacht."
"De verkavelingen" van Arthur Goemans is een fantastische debuutroman waarin het leven van drie vrienden centraal staat. Het boek start met het opvissen van een fiets en je weet van bij de start dat er gaandeweg hun levens iets ergs is gebeurd waardoor 1 van de vrienden vermist is geraakt.
Ik las het boek met een zekere verwachting dat dit erg snel duidelijk zou worden, maar was blij verrast dat dit uitbleef tot het einde van het boek.
Je wordt door de auteur gedurende +/- 300 pagina's meegenomen doorheen het leven van Robert, Jenny en Wes in een fictief Vlaams dorp. Vlaamser ga je het dorpje niet vinden, persoonlijk kom ik erg graag thuis in zo'n dorp als ik boeken lees.
De taal die gehanteerd wordt is prachtig, rijk en getuigt van professionalisme en kunde.
Daarnaast betrapte ik me erop dat ik zelfs aan de personages dacht wanneer ik niet aan het lezen was en dat bewijst voor mij wat een fantastisch boek dit is.
Uitgelezen op 3 dagen, maar ik zou het in één ruk kunnen gelezen hebben, zo heerlijk was het om in dit Vlaams dorpje te vertoeven.
Arthur Goemans is met zijn debuut uitgegroeid tot 1 van mijn favoriete Vlaamse auteurs en ik kijk reikhalzend uit naar volgend werk van hem.
"... een verre echo was het van het gezinsleven waar hij ooit heimelijk van droomde, een vervagende afdruk in het zand - en het was genoeg, genoeg om hem te redden van de vereenzaming, het verwoestende schuldgevoel en, in zijn diepste dalen, de lokroep van de dwarsbalken in De Vlier."
Robert en Jan-Frans gingen in de deuropening staan en zagen hoe de hemel oplichtte met bonte, uitdijende spetters, rode en gifgroene paardenbloemen die hun pluis in een gelijkmatige beweging uitstuwden in het obsidiaan van de nacht."
"De verkavelingen" van Arthur Goemans is een fantastische debuutroman waarin het leven van drie vrienden centraal staat. Het boek start met het opvissen van een fiets en je weet van bij de start dat er gaandeweg hun levens iets ergs is gebeurd waardoor 1 van de vrienden vermist is geraakt.
Ik las het boek met een zekere verwachting dat dit erg snel duidelijk zou worden, maar was blij verrast dat dit uitbleef tot het einde van het boek.
Je wordt door de auteur gedurende +/- 300 pagina's meegenomen doorheen het leven van Robert, Jenny en Wes in een fictief Vlaams dorp. Vlaamser ga je het dorpje niet vinden, persoonlijk kom ik erg graag thuis in zo'n dorp als ik boeken lees.
De taal die gehanteerd wordt is prachtig, rijk en getuigt van professionalisme en kunde.
Daarnaast betrapte ik me erop dat ik zelfs aan de personages dacht wanneer ik niet aan het lezen was en dat bewijst voor mij wat een fantastisch boek dit is.
Uitgelezen op 3 dagen, maar ik zou het in één ruk kunnen gelezen hebben, zo heerlijk was het om in dit Vlaams dorpje te vertoeven.
Arthur Goemans is met zijn debuut uitgegroeid tot 1 van mijn favoriete Vlaamse auteurs en ik kijk reikhalzend uit naar volgend werk van hem.
"... een verre echo was het van het gezinsleven waar hij ooit heimelijk van droomde, een vervagende afdruk in het zand - en het was genoeg, genoeg om hem te redden van de vereenzaming, het verwoestende schuldgevoel en, in zijn diepste dalen, de lokroep van de dwarsbalken in De Vlier."
Displaying 1 - 30 of 77 reviews