Op het bureau in mijn werkkamer ligt een steen. Het is een grijs kinderkopje, niks bijzonders. Zo’n tien centimeter hoog, diep en breed en ik gok anderhalve kilo zwaar. Ik kan hem in elke willekeurige straat hier in Nederland achterlaten en het zou niemand opvallen, zo gewoon is dat ding. Een kassei om gedachteloos overheen te lopen. Een steen om een ruit mee in te gooien.
Zo begint de tekst waaraan Jessica van Geel werkte in opdracht van de Vrijheidscolleges. Terwijl ze schreef over verzetsstrijder Truus van Lier en de vraag die ze na afloop van lezingen over haar leven vaak krijgt - zou ik ook een Truus van Lier zijn als het erop aankomt? – kwam er een grote woede in haar op. Woede om de richting waarin de wereld zich beweegt, aangevoerd door een president van het machtigste land op aarde die alle verworvenheden van de laatste halve eeuw met een enkele handtekening wegvaagt. Angst dat als hij de letter T van de LHBTIQ+-gemeenschap doorstreept, de andere letters spoedig zullen volgen.Daarom dit essay; uit woede en angst, maar ook in de hoop dat er opnieuw verzet zal komen, dat het iets zal breken.
in één adem uitgelezen, wat niet heel moeilijk is want het is een dun boekje met veel wit. Het is een pamflet, met de oproep om in actie te komen tegen de fascistoïde trend van de huidige, vooral Amerikaanse, politiek. Als pamflet heeft het geen pretenties als het gaat om de vraag of het inhoudelijk aldoor en helemaal te verantwoorden is, maar dit wordt gecompenseerd door een onmiskenbaar moreel gelijk en een sympathieke behoefte om in actie te komen tegen afbraak en onverschilligheid. Buitendien is het een lekker actueel boekje (er komen Trump-decreten in voor van amper 3 weken geleden) en het is ook nog eens vlot geschreven.
Heftig en deprimerend boekje over de staat van de wereld - maar ook weer niet. Want het geeft ook hoop en is op activerende en toch ook vrolijke toon geschreven. Het inspireert mij om iets te doen, al weet ik nog niet precies wat.
Eigenlijk ken je de feiten, maar als je alle maatregelen en besluiten van Trump zo achter elkaar ziet, voel je met de schrijfster de angst en woede. De actualiteit wordt afgewisseld met het verhaal over Truus van Lier, die de keuze maakte om bij het verzet te gaan en na verraad gefusilleerd is. Bijzonder hoe een heel serieus verhaal ook af en toe weer geestig is. Wat moet je nu doen, wat kun je doen? Je uitspreken, klein beginnen, nú beginnen is het antwoord van de schrijfster. Een aansprekend pamflet.
Knap boekje, kundig, warm, persoonlijk en betrokken, waar de schrijfster zogenaamd luchtig parallellen trekt tussen de tijd van nu en de tijd van Hitler. Helaas overtuigend. En niet zo gemakkelijk om hoop te houden en iets te vinden dat effect heeft om het tij te doen keren.
Jessica van Geel is de biograaf van Truus van Lier, die als jonge vrouw (19 jaar) in verzet kwam tegen de Duitse bezetter en dit met de dood moest bekopen. Jessica van Geel stelt in dit boek de vraag aan de orde wanneer je in de huidige tijd vol bedreigingen in verzet moet komen of toch liever afwacht. Haar keuze is duidelijk. Kom nu in verzet. Morgen kan het te laat zijn. Een verzet dat structureel gedragen wordt door hoop, dwars tegen fatalisme en cynisme in en herkent dat wij daarmee zelf onze toekomst vorm kunnen geven. Samenvattend: Blijf niet lijdzaam maar kom nu in verzet!
Interessant boek van de schrijfster van de biografie van Truus van Lier. De schrijfster maakt een vergelijking tussen hoe mensen (met name Truus van Lier) in oorlogen tot keuzes tot bepaald handelen komen. Dat in relatie tot haar eigen worsteling over tot wanneer doe je niets en wanneer grijp je in en op welke manier? Een paar interessante overwegingen zijn de typering van mensen die dwingend worden versus dat degenen die opstaan wat een meer gemêleerde groep lijkt te zijn. En over de kracht van individuen en de massa. Aanrader. En ook om de biografie van Truus van Lier te gaan lezen.
Actueler dan dit kan bijna niet. Het grootste deel van dit boek speelt zich af op IWD2025 en de periode daarna. Het vergelijk wat getrokken wordt tussen nazi-Duitsland van de jaren ‘30 en trump-Amerika (geen hoofdletter, dat verdient hij niet) van 2025 is pijnlijk en schokkend. Ik ben benieuwd naar de meningen van Mevrouw Van Geel over de protesten in de VS van de afgelopen weken. Dit is een must read!
Een heel mooi boekje van een heel bezorgd iemand. Jessica van Geel knoopt het verhaal van het verzet van Truus van Lier aan dat wat in deze verontrustende tijden van ons wordt verwacht of gevraagd. Van waakzaam zijn tot daadwerkelijke strijd voeren. We were made for this. Intelligent, prikkelend, herkenbaar.
Steengoed. In een keer uitgelezen. Een pamflet dat iedereen zou moeten lezen, waardoor je even stilstaat bij wat er nu allemaal gebeurt in de wereld, en welke gevolgen dit zou kunnen hebben. Met als belangrijkste vraag: zou je zelf in verzet durven komen? Hoe lang blijft dit nog een hypothetische vraag, of zijn we inmiddels aangekomen op het moment om ook echt iets te gaan doen.
In het algemeen, ben ik van mening dat wanneer je argument grotendeels berust op Hitler-vergelijkingen, je niet heel erg goed bent in het maken van een punt. MAAR! I stand corrected. Ik denk dat het in dit boek goed werkte, en ook verantwoord werd.
Bijzonder fijn geschreven, en akelig actueel. Zo'n boek waaruit ik steeds hardop citeer aan mijn vriendin, en dat zij dan instemmend knikt. In de aanloop naar de verkiezingen hoop ik dat iedereen een paar uur tijd maakt om deze ruim 100 bladzijden met al even zoveel inzichten te lezen.
‘Hoop zou ons de deur uit moeten schoppen, omdat er in het hier en nu mensen onrecht wordt aangedaan. Hoop vinden we doordat we in actie komen. (..) Klein beginnen, nu beginnen.’
“Vraag: waarom moeten we ons zorgen maken als trans personen worden aangevallen? Antwoord: omdat we niet pas in opstand willen komen als het om onszelf gaat. We zouden in opstand moeten komen omdat een ander mens wordt aangevallen. Een mens dat we dezelfde waardigheid en mensheid toedichten als onszelf.”